Φραγκίσκος Β´ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Φραγκίσκος Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Συνάντηση του Μεγάλου Ναπολέοντα με τον αυτοκράτορα Φραγκίσκο Β΄ στο Αούστερλιτζ (1805)
Ο αυτοκράτορας Φραγκίσκος Β΄ με την οικογένειά του

Ο Φραγκίσκος Β΄ (Φλωρεντία 12 Φεβρουαρίου 1768 - 2 Μαρτίου 1835) ήταν ο τελευταίος αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (1792 - 6 Αυγούστου 1806) οπότε και έχασε την αυτοκρατορία μετά την ήττα του από τον Μέγα Ναπολέοντα στη Μάχη του Άουστερλιτς. Το 1804 ίδρυσε την Αυστριακή αυτοκρατορία έγινε ο πρώτος αυτοκράτορας της Αυστρίας ως Φραγκίσκος Α΄ (1804 - 1835) ενώ είναι ο μοναδικός στην ιστορία που είχε τον τίτλο του διπλού αυτοκράτορα (1804 - 1806) Γερμανίας και Αυστρίας. Είχε επίσης τον τίτλο των βασιλέων της Ουγγαρίας- Κροατίας - Σλοβενίας και του πρώτου προέδρου της Γερμανικής Ομοσπονδίας (1815). Εξακολούθησε τους πολέμους κατά του μέγα Ναπολέοντα γνώρισε νέες ήττες κοντά στο Αούστερλιτς ενώ αναγκάστηκε να του δώσει σύζυγο την θυγατέρα του Μαρία Λουίζα στις 10 Μαρτίου 1810. Μετά την εκθρόνιση του Ναπολέοντα ήταν βασικό μέλος της Ιεράς Συμμαχίας υπό την διοίκηση του πρίγκηπα Μέττερνιχ.

Παιδική ηλικία και άνοδος στο θρόνο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του αυτοκράτορα Λεοπόλδου Β΄ και της Μαρίας Λουίζας της Ισπανίας κόρης του βασιλιά Καρόλου Γ΄ της Ισπανίας, γεννήθηκε στην Τοσκάνη όπου ο πατέρας του Λεοπόλδος ήταν μέγας δούκας (1765 - 1790). Είχε ευτυχισμένη παιδική ηλικία με λαμπρές σπουδές στην Βιέννη αφού προοριζόταν από τον πατέρα του και τον άτεκνο θείο του Ιωσήφ σαν μελλοντικός αυτοκράτορας. Εκπαιδεύτηκε από τον ίδιο τον θείο του αυτοκράτορα Ιωσήφ κάτω από μεγάλη αυστηρότητα και πειθαρχία.

Με τον θάνατο του θείου του Ιωσήφ (1790) ο πατέρας του Λεοπόλδος έγινε αυτοκράτορας και ο ίδιος ο Φραγκίσκος διάδοχος του θρόνου, με τον πρόωρο θάνατο του πατέρα του Λεοπόλδου στις 1 Μαρτίου 1792 έγινε ο ίδιος ο Φραγκίσκος αυτοκράτορας σε ηλικία 24 ετών πολύ νωρίτερα απ' ότι θα περίμενε. Βρέθηκε αμέσως αντιμέτωπος με τις απειλές του Ναπολέοντα για ελευθερία και ισότητα, είχε ιδιαίτερες σχέσεις φόβου με την Γαλλία αφού η θεία του Μαρία Αντουανέτα αποκεφαλίστηκε στην γκιλοτίνα από τους Γάλλους επαναστάτες.

Ενάντια στο Ναπολέοντα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οδήγησε την χώρα του σε τρεις συμμαχίες εναντίον του Ναπολέοντα όπου γνώρισε διαδοχικές ήττες. Μετά την τελική ήττα στην μάχη του Αούστερλιτζ έχασε τον τίτλο του αυτοκράτορα, συνάντησε τον ίδιο τον Ναπολέοντα μετά την ήττα του Αούστερλιτζ τον Δεκέμβριο του 1805. Το 1809 γνώρισε νέα ήττα από τον Ναπολέοντα όπου αναγκάστηκε να συνθηκολογήσει μαζί του δίνοντας του την κόρη του Μαρία Λουίζα ως σύζυγο, παρέμεινε υποτελής της Γαλλικής αυτοκρατορίας ενώ οι πόλεμοι του με τον Ναπολέοντα εξασθένησαν σημαντικά την Αυστρία.

Οριστική ήττα του Ναπολέοντα και δημιουργία της Ιεράς Συμμαχίας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1813 η Αυστρία ηγείτο στον τέταρτο και τελευταίο Συνασπισμό κατά του Μεγάλου Ναπολέοντα μαζί με Βρετανία, Ρωσία, Πρωσσία και Σουηδία όπου είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στην οριστική ήττα του Ναπολέοντα. Αυτό του έδωσε το πλεονέκτημα να δημιουργήσει με τον καγκελάριο Μέτερνιχ την Ιερά Συμμαχία (1815) στην οποία συμμετείχαν ο τσάρος Αλέξανδρος Α΄ της Ρωσίας, ο Φρειδερίκος Γουλιέλμος Γ΄ της Πρωσίας ενώ έκαναν μυστική συμφωνία για την επαναφορά του βασιλέως Λουδοβίκου ΙΗ΄ στον θρόνο της Γαλλίας. Είχε ένα εκτεταμένο δίκτυο κατασκόπων στην αυτοκρατορία του και την καλύτερη αστυνομία της εποχής του, αν και απολυταρχικός ήταν ένας ανοιχτός μονάρχης προσπελάσιμος στον λαό. Αναφέρεται και σαν άριστος οικογενειάρχης με μια αρκετά αγαπημένη οικογένεια τον διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος γιος του Φερδινάνδος.

Κληρονόμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Από την δεύτερη σύζυγο του Μαρία Θηρεσία της Νάπολης και της Σικελίας παιδιά του ήταν:


Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Francis II, Holy Roman Emperor της Αγγλόγλωσσης Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).