Ερρίκος Ζ΄ του Λουξεμβούργου

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Οι επτά πρίγιπες εκλέκτορες αποφασίζουν για τον Ερρίκο, Balduineum picture chronicle, 1341
Η αυτοκρατορία υπό τον Ερρίκο Ζ΄,
  Οίκος των Λουξεμβούργων
Ο Ερρίκος Ζ΄ προχωράει στη Φλωρεντία
Τάφος του Ερρίκου, Ντουόμο, Πίζα

Ο Ερρίκος Ζ΄ (γερμανικά: Heinrich VII., περ. 12751279) - 24 Αυγούστου 1313) ήταν βασιλιάς της Γερμανίας από το 1308 και αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από το 1312. Υπήρξε ο πρώτος αυτοκράτορας του Οίκου των Λουξεμβούργων. Κατά τη σύντομη περίοδο της βασιλείας του αναζωογόνησε την αυτοκρατορική επιρροή στην Ιταλία και απέσπασε τον έπαινό του Ντίνο Κομπάνι και του Δάντη Αλιγκέρι.

Γεννήθηκε στις Βαλεντσιένες και ήταν γιος του κόμη Ερρίκου ΣΤ΄ του Λουξεμβούργου και της Βεατρίκης του Οίκου των Αβέσνων. Στις 15 Αυγούστου 1309, ο Ερρίκος ανακοίνωσε την πρόθεσή του να μεταβεί στη Ρώμη και ζήτησε από τα στρατεύματά του να είναι έτοιμα μέχρι την 1η Οκτωβρίου 1310. Ταξίδεψε στη Ρώμη για να στεφθεί αυτοκράτορας, θέση η οποία χήρευε από το θάνατο του Φρειδερίκου Β΄. Η ενθρόνισή του έγινε στις 29 Ιουνίου 1312.

Ως αυτοκράτορας θέλησε να αποκαταστήσει την εξουσία της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, και πράγματι επανέφερε υπό την αυτοκρατορική εξουσία τμήματα της βόρειας Ιταλίας, αντιμαχόμενος την αντιιμπεριαλιστική κοινότητα της Φλωρεντίας. Ωστόσο, ήρθε σε διαμάχη με τους Γουέλφους και τους Γιβελίνους, ιδιαίτερα στις ελεύθερες πόλεις στην Τοσκάνη, και ο βασιλιάς Ροβέρτος της Νάπολης και ο Πάπας Κλήμης Ε΄ ανησυχούσαν για τις επεκτατικές του πολιτικές. Ο Ερρίκος θέλησε να τιμωρήσει τον Ροβέρτο για την απιστία του, αφού ο Ροβέροτς ως κόμης της Προβηγκίας ήταν υποτελής στον Ερρίκο, αλλά πέθανε στις 24 Αυγούστου 1313 στο Μπουονκονβέντο κοντά στη Σιένα.

Ο Ερρίκος είναι ο περίφημος άλτο Αρίγκο στη Θεία Κωμωδία του Δάντη, στην οποία ο ποιητής περιγράφει τις τιμές που περιμένουν τον Ερρίκο στον παράδεισο. Ο Δάντης αναφέρεται σε αυτόν πολλές φορές και στο «Καθαρτήριο» παρουσιάζοντας τον σαν τον σωτήρα που θα φέρει την αυτοκρατορική κυριαρχία στην Ιταλία και θα δώσει τέλος στην ακατάλληλη εκκλησιαστική εξουσία. Ωστόσο, οι επιτυχίες του Ερρίκου στην Ιταλία δε διήρκεσαν, και μετά το θάνατό του οι αντιμπεριαλιστικές δυνάμεις ξαναπήραν την εξουσία.

Μετά το θάνατό του Ερρίκου, δύο αντίπαλοι, ο Λουδοβίκος Δ΄ της Βαυαρίας του Οίκου των Βίτελσμπαχ και ο Φρειδερίκος Α΄ της Αυστρίας του Οίκου των Αψβούργων, διεκδίκησαν τον θρόνο. Η διαμάχη τους έλαβε τέλος στις 28 Σεπτεμβρίου 1322 με τη μάχη του Μουλντόρφ, στην οποία ηττήθηκε ο Φρειδερίκος.

Οικογένεια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παντρεύτηκε στο Τερβούρεν στις 9 Ιουλίου 1292 με τη Μαργαρίτα του Μπραμπάντ, κόρη του Ιωάννη Α΄, δούκα του Μπραμπάντ και απέκτησαν τα παρακάτω παιδιά:

  1. Ιωάννη τον τυφλό (10 Αυγούστου, 1296 – 26 Αυγούστου, 1346), εκλέχτηκε βασιλιάς της Βοημίας το 1310.
  2. Μαρία (1304–26 Μαρτίου 1324) , παντρεύτηκε στο Παρίσι στις 21 Σεπτεμβρίου του 1322 με τον Κάρολο Δ΄ της Γαλλίας.
  3. Βεατρίκη (1305–11 Νοεμβρίου 1319), παντρεύτηκε το 1318 με τον Κάρολο Α΄ της Ουγγαρίας.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • William M. Bowsky, Henry VII in Italy, Lincoln, 1960.
  • Maria Elisabeth Franke, Kaiser Heinrich VII. im Spiegel der Historiographie, Köln/Weimar/Wien, 1992.