Πιπίνος ο Βραχύς

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Πεπίνος ο βραχύς – έργο του καλλιτέχνη Λουδοβίκου Φιλίππου Αμιέλ (1837) μετά από παραγγελία του βασιλιά Λουδοβίκου Φιλίππου στο ιστορικό μουσείο των Βερσαλλιών

Ο Πιπίνος ο Βραχύς (γαλλ. Pépin le Bref ή Πιπίνος ο νεώτερος (71424 Σεπτεμβρίου 768) ήταν δούκας των Φράγκων από το 741 και στην συνέχεια βασιλιάς των Φράγκων (751768), πατέρας του Καρλομάγνου, γιος του Κάρολου Μαρτέλου, δούκα των Φράγκων, και της Ροτρούδης του Τρίερ (690724).

Όταν πέθανε ο πατέρας του, Κάρολος Μαρτέλος (741), μοίρασε το βασίλειο του στους δύο γιους του από τον πρώτο του γάμο: στον μεγαλύτερο Καρλομάνο, μαγιορδόμο και δούκα των Φράγκων, έδωσε την ηγεμονία της Αυστρασίας και στον μικρότερο, Πεπίνο, την ηγεμονία της Νευστρίας. Ο ετεροθαλής αδελφός τους, Γκρίφο, από τον δεύτερο γάμο του πατέρα τους ζήτησε επίσης μερίδιο από την πατρική κληρονομιά, αλλά αιχμαλωτίστηκε από τα δύο αδέλφια σε μοναστήρι. Ο Καρλομάνος προσπάθησε να εγγυηθεί την ενότητα του Φραγκικού βασιλείου με τον Μεροβίγγειο βασιλιά Χιλδέριχο (743), αλλά κλείστηκε σε μοναστήρι (747) δίνοντας όλα τα μερίδια του στην Αυστρασία στον μικρότερο αδελφό του Πεπίνο με τον τίτλο του κυρίου των ανακτόρων (μαγιορδόμος). Ο Γκρίφο δραπέτευσε από το μοναστήρι καταφεύγοντας στον Οντίλο της Βαυαρίας που είχε παντρευτεί την αδελφή του Πεπίνου Ιλτρούδη, αλλά ο Πεπίνος κατάφερε να καταστείλει την εξέγερση εναντίον του.

Πρώτος Καρολίδης βασιλιάς των Φράγκων[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Πεπίνος υποτάχθηκε στις επιθυμίες του Χιλδέριχου, που είχε μόνο τον βασιλικό τίτλο των Φράγκων αλλά καθόλου δύναμη, γιατί θεωρείτο αστείος από τον λαό. Ο Πεπίνος έστειλε στην συνέχεια γράμμα στον πάπα Ζαχαρία θεωρώντας απαράδεκτη την κατάσταση με την βασιλική εξουσία, προτιμώντας να μείνει ο θρόνος κενός παρά να έχει έναν βασιλιά εξασθενημένο. Τελικά ύστερα από το αίτημα ο θρόνος έμεινε κενός. Ο Πεπίνος στην συνέχεια εξελέγη βασιλιάς των Φράγκων σύμφωνα με παλιό Φραγκικό έθιμο όχι από τον πάπα αλλά από τον στρατό, χρίστηκε στο Σουασόν από τον Βονιφάτιο, αρχιεπίσκοπο της Μαγεντίας.

Ο Γκρίφο συνέχισε την αντίσταση εναντίον του Πεπίνου, μέχρι που σκοτώθηκε στην μάχη του Σεν-Ζαν-ντε-Μωριέν (753). Ο Χιλδέριχος Γ', ο τελευταίος των Μεροβίγγειων βασιλέων, ξυρίστηκε και κλείστηκε σε μοναστήρι. Ο Πεπίνος ισχυροποίησε την εξουσία του, όταν ο Πάπας Στέφανος Β΄ ταξίδευσε στο Παρίσι και τον έχρισε πατρίκιο των Ρωμαίων, ενώ σύμφωνα με τον Σαλικό νόμο έχρισε σαν διαδόχους τους γιους του, Κάρολο και Καρλομάνο. Αμέσως μετά προσπάθησε να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις του απέναντι στον πάπα, κηρύσσοντας πόλεμο στον Λομβαρδό βασιλιά Αϊστούλφο, που είχε καταλάβει παπικές εκτάσεις. Κατέλαβε την Ραβέννα και την Πεντάπολη, όπου το παπικό κράτος είχε δημιουργηθεί, ενώ το 759 κατάφερε να εκδιώξει εξ ολοκλήρου τους Σαρακηνούς από την Γαλατία. Ενσωμάτωσε για πρώτη φορά στο βασίλειο του την Ακουιτανία. Προσπάθησε να ολοκληρώσει το έργο του πατέρα του για πλήρη υποταγή των Σαξώνων, αλλά δεν κατάφερε να το ολοκληρώσει λόγω της ασθένειας του τα τελευταία χρόνια της ζωής του, κάτι που έκανε πανηγυρικά αργότερα ο μεγαλύτερος γιος του, Καρλομάγνος.

Κληρονόμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Με την σύζυγο του Βερτράδη της Λαόν, παιδιά του ήταν :

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα


Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Pepin the Short της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).