Δημοκρατία της Κίνας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Συντεταγμένες: 22°57′N 120°12′E / 22.950°N 120.200°E / 22.950; 120.200

Δημοκρατία της Κίνας (Ταϊβάν)
中華民國
Τσον Χοά Μιν Κουό
Σημαία Εθνόσημο
Σημαία της Δημοκρατίας της Κίνας Εθνόσημο της Δημοκρατίας της Κίνας
Εθνικός ύμνος: Εθνικός ύμνος της Δημοκρατίας της Κίνας
 
Τοποθεσία της χώρας στον κόσμο
 
Επίσημες γλώσσες Κινέζικα (Μανδαρινικά)
Πολίτευμα Ημιπροεδρική Δημοκρατία
Μα Ιν-Τζιόου
Γου Ντεν-Γι
Τσιαν Γι-Xοά

Ανεξαρτησία
Ίδρυση της Δημοκρατίας της Κίνας


1η Ιανουαρίου 1912 στην Κίνα // >Σύνταγμα. Το Σύνταγμα της Δημοκρατίας της Κίνας υιοθετήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου 1946 και τέθηκε σε ισχύ στις 25 Δεκεμβρίου του 1947. Αναθεωρήθηκε τα έτη 1991, 1992, 1994, 1997, 1999, 2000 και 2005.</ref>

Έκταση
 • Σύνολο
 • % Νερό
Ακτογραμμή

35.980[1] km2 (136η)
10,34
1.566,3 km
Πληθυσμός
 • Εκτίμηση 2013 
 • Πυκνότητα 

23.367.320 (51η) 
639 κατ./km2 (14η) 
Α.Ε.Π. (PPP)
 • Ολικό  (2009)
 • Κατά κεφαλή 

693,345 δισ. $[2] (19η)  
29.829 $[2] (28η) 
Α.Ε.Π. (Ονομαστικό)
 • Ολικό  (2009)
 • Κατά κεφαλή 

357,344 δισ. $[2] (26η)  
15.373 $[2] (43η) 
ΔΑΑ (2005) Green Arrow Up Darker.svg 0,932</ref> Ανεπίσημος υπολογισμός καθώς η Ταϊβάν δεν αναγνωρίζεται από τον ΟΗΕ. (23η) – υψηλή
Νόμισμα Νέο δολάριο Ταϊβάν (TWD)
Ζώνη ώρας (UTC +8)
Internet TLD .tw

Κωδικός κλήσης

+886

Η Δημοκρατία της Κίνας (Παραδοσιακά κινέζικα: 中華民國, Απλοποιημένα κινέζικα: 中华民国, Τσον Χοά Μιν Κουό και διεθνώς Republic of China), γνωστότερη ως Ταϊβάν (Taiwan, Παραδοσιακά κινέζικα: 臺灣, Απλοποιημένα κινέζικα: 台湾) είναι νησιωτική χώρα της Ανατολικής Ασίας. Καταλαμβάνει έκταση 35.980 km² και ο πληθυσμός είναι 23.367.320, από το Νοέμβριο του 2013[3]. Επίσημη γλώσσα είναι η Βορειοκινεζική (Μανδαρινική), ενώ άλλες ομιλούμενες γλώσσες είναι η Χόκλο, ή κοινώς ταϊβανική, η Χάκα και σε μικρότερο βαθμό πολλές αυτόχθονες γλώσσες. Το πολίτευμα της Ταϊβάν είναι συνταγματική δημοκρατία. Πρωτεύουσα της χώρας είναι η Ταϊπέι (Taipei) που βρίσκεται στο βόρειο άκρο της.

Η Δημοκρατία της Κίνας αναγνωρίζεται ως ανεξάρτητο κράτος μόνο από 22 κράτη (11/2013). Δεν αναγνωρίζεται από τις περισσότερες χώρες και διεθνείς οργανισμούς διότι η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας επιμένει να τη θεωρεί επαρχία της. Είναι μέλος του W.T.O και του A.P.E.C καθώς και παρατηρητής-μέλος στο W.H.O. Παλαιότερα ήταν γνωστή ως Εθνικιστική Κίνα ή Φορμόζα (Formosa), ενώ σε διάφορες επίσημες, διεθνείς διοργανώσεις εμφανίζεται με το όνομα Κινεζική Ταϊπέι. Η ονομασία «Φορμόζα», που σημαίνει «όμορφη» (νήσος) καθιερώθηκε έπειτα από το πέρασμα Πορτογάλων θαλασσοπόρων. Το διαβατήριο της χώρας είναι δεκαετούς ισχύος για τα κορίτσια άνω των 14 ετών, και για τους άνδρες ενήλικες που έχουν διεκπεραιώσει τις στρατιωτικές τους υποχρεώσεις. Είναι χρώματος πράσινου και αναγράφει στο εξώφυλλό του 中華民國 Republic of China και πιο κάτω 臺灣 Taiwan, για αποφυγή οποιασδήποτε σύγχυσης.

Ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αρχαιότητα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ταϊβάν[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πρόσφατες επιστημονικές έρευνες έχουν φέρει στο φως στοιχεία σχετικά με πρωτο-Αυστρονήσιους λαούς που εγκαταστάθηκαν στην Ταϊβάν πριν το 6.000 π.Χ. και είναι πρόγονοι των σημερινών αυτοχθόνων λαών της νήσου. Μεταξύ των σημερινών αυτοχθόνων και από το Μάιο του 2008, το κράτος αναγνωρίζει επίσημα 14 φυλές: Ami, Atayal, Bunun, Kavalan, Paiwan, Puyuma, Rukai, Saisiyat, Sakizaya, Sediq, Tao (Yami), Thao, Truku και Tsou. Υπάρχει ακόμη μία δωδεκάδα φυλών που δεν αναγνωρίζεται. Οι λαοί αυτοί έχουν σήμερα πληθυσμό περίπου 510.000 άτομα και αποτελούν το 2,2% του συνολικού πληθυσμού της Ταϊβάν. Το υπόλοιπο και μεγαλύτερο τμήμα των Ταϊβανών είναι κινεζικής καταγωγής ή άτομα με διαφορετικής προέλευσης προγόνους. Πιο συγκεκριμένα, γενετικές έρευνες σε ευρύ πληθυσμό της χώρας αποκάλυψαν ότι το 80% των ταϊβανών έχουν πρόγονο προερχόμενο από τους αυτόχθονες.

Κίνα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στην αρχαία Κίνα αναπτύχθηκε ένας από τους παλαιότερους πολιτισμούς του πλανήτη και ο πρώτος σημαντικός πολιτισμός της ανατολικής Ασίας. Οι Κινέζοι ανάπτυξαν την κατασκευή των κεραμικών και την κατασκευή της πορσελάνης περίπου από το 5.000 έως το 3.000 π.Χ. Το 16ο με 11ο αιώνα π.Χ. υπάρχουν αρκετές αποδείξεις ότι η Κίνα είχε οργανωθεί σε κράτος. Από την εποχή αυτή χρονολογείται η πρώτη κινεζική δυναστεία, η δυναστεία των Σανγκ ή Γιν. Σύμφωνα με την παράδοση, ο αυτοκράτορας Φου - Χι (2.200 π.Χ.) εφηύρε τη γραφή κι ήταν και ο πρώτος νομοθέτης. Ο Σεν-Νουνγκ έβαλε τις βάσεις της γεωργίας και της ιατρικής. Ο αυτοκράτορας Χουάνκ-Τι έφτιαξε το ημερολόγιο, ενώ η γυναίκα του δίδαξε πρώτη την τέχνη της εκτροφής του μεταξοσκώληκα. Ακολουθεί η δυναστεία των Χσια και κατόπιν η δυναστεία των Τσόου (1.050 - 221 π.Χ.). Σε όλους τους τομείς τις επιστήμης υπάρχει σημαντική ανάπτυξη αυτή την εποχή. Η οργάνωση του κράτους ανταποκρινόταν σε εκείνη που είχε η Ευρώπη του Μεσαίωνα. Την τελευταία περίοδο της δυναστείας των Τσόου αναπτύχθηκαν σημαντικά οι αντιλήψεις για την κοινωνική και πολιτική ζωή, ενώ η γεωργία, με την ανακάλυψη του σιδήρου, αναπτύχθηκε πολύ. Την εποχή αυτή θα πρέπει ν' αναφερθεί ο Κομφούκιος και η διδασκαλία του, που άφησε τη σφραγίδα του στις κατοπινές εξελίξεις της Κίνας. Το 221 π.Χ. ένας ηγεμόνας, ο Τσιν Σι Χουάν-Τι, κατάφερε να ενώσει όλα τα βασίλεια της Κίνας και να στεφθεί αυτοκράτορας. Ο ηγεμόνας αυτός πολέμησε τους Ούννους και αποπεράτωσε το μεγάλο Σινικό τείχος. Καθιέρωσε ακόμη για όλη την Κίνα ενιαία μέτρα και σταθμά. Παράλληλα όμως έδωσε εντολή να καταστραφούν τα βιβλία και τα κείμενα του Κομφούκιου, πράγμα που τον έκανε πολύ μισητό. Τελικά το 206 π.Χ. ξέσπασε επανάσταση και στην εξουσία ανέβηκε άλλη δυναστεία, οι Χαν.

Μεσαίωνας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι Χαν επανέφεραν τη διδασκαλία του Κομφούκιου, αναγνωρίζοντας τον κομφουκιανισμό ως επίσημο θρησκευτικό δόγμα του κράτους. Οι αντιθέσεις, όμως, μεταξύ του Βορρά και του Νότου οδήγησαν στην κατάργηση της δυναστείας των Χαν και στην διαίρεση της Κίνας σε τρία βασίλεια, που υπέφεραν πολύ από τις συνεχείς επιθέσεις των Τούρκων και των Μογγόλων. Το 608 μ.Χ. την εξουσία καταλαμβάνει ο Γκαουζού, εγκαθιδρύοντας τη δυναστεία Ταν, κατα τη διάρκεια της βασιλείας της οποίας ο βουδισμός έγινε μία από τις κυριότερες θρησκείες, ενώ προχώρησε και σε αναδασμό της γης. Το 1279 μ.Χ. η Κίνα υποδουλώνεται στους Μογγόλους μέχρι το 1368. Για τη ζωή της Κίνας κάτω απ' την κυριαρχία των Μογγόλων μας μιλούν οι διηγήσεις του Μάρκο Πόλο. Την ίδια εποχή αρχίζουν να καταφτάνουν και οι διάφοροι ιεραπόστολοι. Οι Μογγόλοι ίδρυσαν τη δυναστεία των Γιάν, που επέβαλε μερικές αξιόλογες μεταρρυθμίσεις.

Χάρτης της Ταϊβάν

Το 1368 μέχρι το 1644 ανέβηκε η δυναστεία των Μιν με αποτέλεσμα να αποδυναμωθεί η χώρα και να υποταχθεί στους Μαντσουριανούς, που πήραν την εξουσία και ίδρυσαν τη δυναστεία των Τσιν, που βασίλευσε απ' το 1644 μέχρι το 1912. Στη διάρκεια της δυναστείας αυτής η Κίνα γνώρισε νέα επέκταση των συνόρων της. Μερικοί από τους αυτοκράτορες της δυναστείας των Τσιν προστάτεψαν τα γράμματα και τις τέχνες, αλλά η δυναστεία οδήγησε την Κίνα σε απομόνωση στην προσπάθειά της να αποφύγει την αλλοίωση του πολιτισμού της από την εισαγωγή του ευρωπαϊκού. Στις αρχές, όμως, του 19ου αιώνα άρχισε οικονομική, πολιτική και κοινωνική παρακμή της χώρας.

19ος αιώνας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Την ίδια εποχή οι Άγγλοι, στην προσπάθειά τους να πετύχουν το "άνοιγμα" των κινεζικών λιμανιών, άρχισαν να εισάγουν και να διαδίδουν στους Κινέζους το όπιο. Όταν, το 1840, οι Κινέζοι αντέδρασαν, άρχισε ο πόλεμος που έμεινε στην Ιστορία γνωστός σαν ο "πόλεμος του οπίου". Τελικά οι Κινέζοι νικήθηκαν και αναγκάστηκαν να δεχτούν το εμπόριο του οπίου, να παραχωρήσουν στην Αγγλία το Χον-Κον (Hong-Kong) και να επιτρέψουν στα αγγλικά εμπορικά πλοία να χρησιμοποιούν πέντε λιμάνια.

Το 1844 οι ΗΠΑ και η Γαλλία πέτυχαν καινούρια προνόμια και παραχωρήσεις σε βάρος της Κίνας. Μέσα σε λίγα χρόνια η Κίνα έχασε πολλές κτήσεις και επαρχίες της από τους Ευρωπαίους. Παράλληλα, η οικονομική διείσδυση των Ευρωπαίων γίνεται μεγαλύτερη, με αποτέλεσμα η οικονομία της να εξαρτάται αποκλειστικά από τις ευρωπαϊκές εμπορικές εταιρείες.

Ο πρώτος σινοϊαπωνικός πόλεμος έκλεισε με τη συνθήκη του Shimonoseki ξεκάθαρα υπέρ της Ιαπωνίας. Τον Απρίλιο του 1895, η Κίνα παραχώρησε επ'αόριστον στην Ιαπωνία την απόλυτη κυριαρχία της Ταϊβάν και των νήσων Pescadores (Penghu). Έκτοτε και για 50 χρόνια, η Ταϊβάν διατέλεσε Ιαπωνική αποικία. Οι Ιάπωνες διοίκησαν την Ταϊβάν με αναμφίβολη αυστηρότητα, έφτιαξαν όμως στο νησί δρόμους, σιδηρόδρομο και νοσοκομεία, ενώ παράλληλα επέβαλλαν ως επίσημη την ιαπωνική γλώσσα.

20ός αιώνας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πίσω στην Κίνα, πολλοί φωτισμένοι διανοούμενοι προσπαθούν να δώσουν νέα ώθηση και οργάνωση του κράτους. Ξεσπούν διάφορες λαϊκές εξεγέρσεις που καταστέλλονται από τις συντηρητικές δυνάμεις, όπως η εξέγερση των Μπόξερ το 1900. Τελικά οι διάφορες επαναστατικές τάσεις ενώθηκαν και ίδρυσαν το Κουομιντάν. Το 1912 καταλύεται η αυτοκρατορία κι η χώρα ανακηρύσσεται δημοκρατία στις 12 Μαρτίου στην πόλη Ναν-τσίν με πρόεδρο τον Σον Γιάτ-Σεν.

Παράλληλα, υπήρχαν διάφοροι τοπικοί κυβερνήτες, οι οποίοι εξουσίαζαν μια ορισμένη περιοχή ο καθένας και εισέπρατταν τους φόρους για λογαριασμό τους, με ιδιωτικούς στρατούς και που ο καθένας τους προσπαθούσε να επεκτείνει την περιοχή του σε βάρος των άλλων, υποδαυλιζόμενος από τους Ευρωπαίους. Την οξύτητα αυτή σταμάτησε το 1927 ο Τσαν Κάι-Σεκ, όταν με το Κουομιντάν κατέλαβε την εξουσία.

Οι Ιάπωνες, εκμεταλλευόμενοι τις αδυναμίες αυτές, εισέβαλαν στη Μαντζουρία το 1931 και ίδρυσαν το κράτος του Μαντζουκούο. Η ηγεσία του Κουομιντάν, αντί να οργανώσει την αντίσταση της χώρας, στράφηκε εναντίον των οπαδών του Μάο Τσε-Τον και έτσι επήλθε η διάσπαση του Κουομιντάν. Τελικά οι Ιάπωνες, το 1937, κατέλαβαν ολόκληρο το βόρειο τμήμα της χώρας. Στο διάστημα μεταξύ του 1937 και του 1942 έγιναν πολλές προσπάθειες να ενωθούν τα δύο κινήματα του Κουομιντάν κι εκείνου στο οποίο είχε την ηγεσία το κομμουνιστικό κόμμα, χωρίς όμως αποτέλεσμα.

Το 1946 οδηγήθηκαν σε σύγκρουση, που τέλειωσε με τη νίκη του Μάο Τσε-Τον, ενώ ο Τσιαν Κάι-Σεκ αναγκάστηκε να περάσει στο νησί Ταϊβάν και ίδρυσε το 1949 την Δημοκρατία της Κίνας. Mεταξύ ενάμιση και δύο εκατομμύρια πρόσφυγες, στρατιώτες κατά κόρο, τον ακολούθησαν από την ηπειρωτική Κίνα.

Κυβέρνηση της Ταϊβάν[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το Κουομιντάν από αυτό το σημείο και μετά έλεγχε στρατιωτικά την Ταϊβάν, τις νήσους Τσιν-μεν και Μάτσου, μαζί με τις νήσους Πράτας και Νάνσα, ενώ υποστήριζε ότι στην πραγματικότητα διοικούσε ολόκληρη τη Κίνα. Από την άλλη μεριά, οι κομμουνιστές υποστήριζαν ότι αυτοί διοικούσαν τη Κίνα μαζί με τη Ταϊβάν και πως δεν υπήρχε Δημοκρατία της Κίνας. Μέρος δε ταϊβανών που ήλπισαν με το τέλος του Β' παγκοσμίου πολέμου σε μία τοπική κυβέρνηση, είδαν τις ελπίδες τους να σβήνουν, έπειτα και από την γενικευμένη καταστολή που ξεκίνησε με τα θλιβερά γεγονότα της 28ης Φεβρουαρίου 1947. Τα γεγονότα αυτά είναι κοινώς αποδεκτά στην Ταϊβάν ως 228 Incident ή και ως 2/28. Η κυβέρνηση της Δημοκρατίας της Κίνας με ηγέτη τον στρατηλάτη Τσιαν Κάι-Σεκ, κατέστη όλο και πιο δικτατορική, επιβάλλοντας το 1949 στρατιωτικό νόμο που ίσχυε μέχρι το 1987, ως τρόπος για να καταστείλει την οποιαδήποτε αντίδραση της αντιπολίτευσης. Αυτή η περίοδος έγινε γνωστή ως Λευκή τρομοκρατία (White terror).

Τη δεκαετία του 1950, κι ενώ η εμπόλεμη κατάσταση μεταξύ των εθνικιστών και των κομμουνιστών συνεχιζόταν, τα παράκτια στην Κίνα νησιά Τσιν-μεν βομβαρδίστηκαν επί μήνες από το κινεζικό πυροβολικό, χωρίς όμως να καταφέρει η Κίνα να τα προσαρτήσει.

Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960 και 1970, η Δημοκρατία της Κίνας διατήρησε ένα αυταρχικό καθεστώς ενώ η ταχεία οικονομική ανάπτυξη, γνωστή ως θαύμα της Ταϊβάν, ήταν το αποτέλεσμα του φορολογικού καθεστώτος, ανεξάρτητο από την ηπειρωτική Κίνα, και υποστηρίχθηκε, μεταξύ άλλων, από τις ΗΠΑ με τη ζήτηση ταϊβανικών προϊόντων και επιχορηγήσεις. Αποτέλεσμα αυτών των δράσεων ήταν η Ταϊβάν να γίνει η δεύτερη πιο ταχέως αναπτυσσόμενη οικονομία της Ασίας μετά την Ιαπωνία.

Μετά το θάνατο του Τσιαν Κάι-Σεκ το 1975, πρόεδρος έγινε ο γιος του Τσιαν Τσιν-Κούο, ο οποίος ξεκίνησε μεταρρυθμίσεις. Το 1987, ο στρατιωτικός νόμος άρθηκε. Η διαδικασία εκδημοκρατισμού και ο εκλογικός νόμος του 1996 οδήγησαν τελικά στις πρώτες άμεσες προεδρικές εκλογές με καθολική συμμετοχή όλων των ενήλικων πολιτών. Ο πρώτος εκλεγμένος από το λαό πρόεδρος αλλά και γεννημένος στην Ταϊβάν, Λι Τεν-Χουί (Lee Teng-Hui, γεν.1923), άρχισε τον εκδημοκρατισμό της χώρας. Ο Λι συνολικά διατέλεσε πρόεδρος από το 1988 έως το 2000 και αποδείχθηκε θερμός υποστηρικτής της ταϊβανικής συνείδησης.

Πολιτικά[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Ταϊβάν είναι ημιπροεδρική δημοκρατία και αρχηγός κράτους είναι ο Πρόεδρος, ενώ αρχηγός της κυβέρνησης είναι ο Πρωθυπουργός ως επικεφαλής του κόμματος που έχει την πλειοψηφία στη Βουλή.

Η εκτελεστική εξουσία ασκείται από την κυβέρνηση και η νομοθετική από την κυβέρνηση και το Κοινοβούλιο. Το πολιτικό σύστημα κυριαρχείται από δικομματισμό. Στην εξουσία εναλλάσσονται το Δημοκρατικό Προοδευτικό Κόμμα (DPP), το οποίο είναι υπέρ της επίσημης ανεξαρτησίας και το συντηρητικό Κουομιντάν (KMT), το οποίο υποστηρίζει τη μελλοντική επανένωση με τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας.

Η διακυβέρνηση γίνεται με βάση το Σύνταγμα της Δημοκρατίας της Κίνας (του 1947), το οποίο ρητά μοιράζει την εξουσία σε 5 πόλους εξουσίας, τα λεγόμενα Yuan. Η δικαστική εξουσία είναι ανεξάρτητη. Σημαντικές τροποποιήσεις στο Σύνταγμα έλαβαν χώρα το 1991. Νωρίτερα, υπήρχε μονοκομματικό καθεστώς, που σήμαινε ότι την αποκλειστική διακυβέρνηση της χώρας είχε το Κουομιντάν.

Η Δημοκρατία της Κίνας (ROC) έχει δικαιοδοσία για την Ταϊβάν, τα νησιά Κεμόι (Τσιν-μεν), Μάτσου και Πεσκαδόρες, όπως επίσης και για άλλα μικρά νησιά. Ως το 1991 η Δημοκρατία της Κίνας διεκδικούσε την κυριαρχία όλης της Κίνας και του Θιβέτ. Το 1991 ο Πρόεδρος Λι Τεν-Χουί ανεπίσημα εγκατέλειψε αυτή τη διεκδίκηση. Ωστόσο, η Εθνοσυνέλευση της Δημοκρατίας της Κίνας δεν ενέκρινε ποτέ τον καθορισμό των συνόρων της και τη διάνοιξη δρόμου για την επίσημη ανεξαρτησία της Ταϊβάν. Τα σύνορα με την Κίνα και το γεγονός ότι η τελευταία θεώρησε αιτία πολέμου το θέμα της ανεξαρτησίας, αποτελούν ακόμα και σήμερα τα μείζονα πολιτικά ζητήματα.

Το 2000 πρόεδρος εξελέγη από τον 1ο εκλογικό γύρο, με ποσοστό κοντά στο 39% και απέναντι σε δύο αντιπάλους, ο νομικός, πρώην δήμαρχος της Ταϊπέι και ηγέτης του Προοδευτικού Δημοκρατικού Κόμματος, Τσεν Σουέι-Πιεν (Chen Shui-Bian). To 1985 ο Τσεν είχε φυλακιστεί για τις πολιτικές του ιδέες. Το Μάρτιο του 2004 εξελέγη εκ νέου πρόεδρος με διαφορά μικρότερη των 30.000 ψήφων και ποσοστό 50,01%, την επόμενη μέρα απόπειρας δολοφονίας του στην πόλη Ταϊ-νάν.

Το 2006 εξαιτίας εμπλοκής του Προέδρου Τσεν σε σκάνδαλο, η Αντιπολίτευση ("Ολογάλαζος Συνασπισμός", υπέρ του Κουομιντάν) κινήθηκε για να τον καθαιρέσει. Η σχετική πρόταση μομφής όμως δεν πέρασε στο Κοινοβούλιο εξαιτίας ανεπαρκών θετικών ψήφων γι' αυτήν. Ακολούθησαν απεργίες διαμαρτυρίας και κατηγορίες εναντίον του Προέδρου για διαφθορά. Τον Οκτώβριο του 2006 απέτυχε και η δεύτερη προσπάθεια να ανατραπεί ο Πρόεδρος με πρόταση μομφής.

Στις 22 Μαρτίου του 2008 Πρόεδρος εξελέγη με 58,4% των ψήφων ο Μα Ιν-Τζιόου (Ma Ying-Jeou) από το κόμμα Κουομιντάν. Στις 12 Ιανουαρίου 2012 επανεξελέγη για δεύτερη φορά. Την θέση του αντιπροέδρου ανέλαβε ο μέχρι πρότινος πρωθυπουργός της χώρας, Γου Ντεν-Γι.

Τον Ιούνιο του 2013, αντιπροσωπεία του Υπουργείου των διακινεζικών σχέσεων υπέγραψε με κινέζους αντιπρόσωπους υπό κλειστών θυρών στην Κίνα, συμφωνία για την αμοιβαία διάνοιξη των δύο χωρών σε πολυάριθμες υπηρεσίες. Η κυβέρνηση υποστήριξε για μήνες ότι μία τέτοια συμφωνία είναι άκρως απαραίτητη για την οικονομική πορεία της χώρας. Η ταϊβανική βουλή αποφάσισε να εξετάσει τη συμφωνία άρθρο προς άρθρο και μόνο τότε να την εγκρίνει. Στις 18 Μαρτίου 2014 κι έπειτα από διαπληκτισμούς βουλευτών κατά τη διάρκεια των σχετικών διαβουλεύσεων που δεν προχώρησαν διόλου, προεδρεύων βουλευτής του Κουομιντάν θεώρησε, μονόπλευρα και σε χρόνο δευτερολέπτων, ότι η εν λόγω συμφωνία μπορούσε να περάσει στη 2η ανάγνωση της βουλής. Πολυάριθμοι φοιτητές, φοβούμενοι ότι η συμφωνία βάζει σε κίνδυνο την εργασία χιλιάδων πολιτών αλλά και ότι εγκαθιστά μία επικίνδυνη εξάρτηση από την Κίνα, εισέβαλαν τότε στη βουλή και την κατέλαβαν για 24 μέρες. Η κύρια απαίτησή τους ήταν να ψηφιστεί νόμος που να ορίζει τον τρόπο που η χώρα μπορεί να διαπραγματεύεται και να υπογράφει συμφωνίες με άλλες χώρες και έπειτα μόνο να εξετάσει τη "συμφωνία υπηρεσιών" με την Κίνα. Οι φοιτητές έφεραν με το μέρος τους δεκάδες χιλιάδες πολίτες και κέρδισαν μία σημαντική νίκη για τη δημοκρατία της Ταϊβάν: αποχώρησαν στις 11 Απριλίου, έχοντας την υπόσχεση του προέδρου της βουλής Γουάν Τσιν-Πιν πως θα ψηφισθεί πρώτα ο σχετικός νόμος περί διεθνών διαπραγμετεύσεων.

Εθνοσυνέλευση και συνταγματικές αναθεωρήσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Εθνοσυνέλευση της Δημοκρατίας της Κίνας εξελέγη για πρώτη φορά στην Κίνα το 1947 και οι εκλογές των μελών της έγιναν το 1947-48. Ως το 1991 η θητεία τους ήταν αόριστη.

Η δεύτερη Εθνοσυνέλευση, που εξελέγη το 1991 απαρτιζόταν από 325 μέλη, τα οποία εκλέγονταν με άμεση ψηφοφορία από το κόμμα. Το 1994 το Σύνταγμα αναθεωρήθηκε και άνοιξε ο δρόμος για εκλογή του Προέδρου από το λαό. Αυτή έγινε για πρώτη φορά τον Μάρτιο του 1996. Το 2005 η Εθνοσυνέλευση αυτοκαταργήθηκε με δική της απόφαση, καθώς επικύρωσε τη συνταγματική τροποποίηση που "πέρασε" η Βουλή (Yuan).

Ηγέτες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πρόεδρος είναι σήμερα ο Μα Ιν-Τζιόου από το Κουομιντάν και από τις 20 Μαΐου 2012. Αντιπρόεδρος είναι ο Γου Ντεν-Γι. Αντιπρόεδρος του Γιουάν της Βουλής διετέλεσε ο Τσιόου Ι-Ζεν από το Δημοκρατικό Προοδευτικό Κόμμα (DPP). Πρόεδρος της βουλής είναι, επί σειρά ετών, ο Γουάν Τσιν-Πιν.

Κυβέρνηση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Δικαίωμα ψήφου έχουν όσοι και όσες έχουν συμπληρώσει το 20ό έτος της ηλικίας τους.

Το Legilsative Yuan (L.Y.) εξελέγη για πρώτη φορά το 1947 και είχε 773 έδρες. Το 1998 τα μέλη της ήταν 225.

Στις βουλευτικές εκλογές του 2001, το κόμμα DPP κέρδισε τις εκλογές (χωρίς όμως να πετύχει την απόλυτη πλειοψηφία εδρών) και σταμάτησε το μονοπώλιο του Κουομιντάν στην εξουσία.

Αντιθέτως, το 1998 και το 2008, το Κουομιντάν κατήγαγε μεγάλες εκλογικές νίκες. Από το 2008, τα μέλη της Βουλής είναι πλέον τα μισά των 225, ήτοι 113.

Προεδρικές εκλογές 2008[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στις προεδρικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 22 Μαρτίου του 2008 προσήλθαν στις κάλπες περισσότεροι από 17 εκατομμύρια ψηφοφόροι.Ο υποψήφιος του κόμματος Κουομιντάν (KMT) της αντιπολίτευσης Μα Ιν-Τζιόου, που τάχθηκε υπέρ μιας προσέγγισης με το Πεκίνο και υπέρ οικονομικών μεταρρυθμίσεων, αναδείχθηκε νικητής των εκλογών. Ο Μα Ιν-Τζιόου κέρδισε με 58,4% των ψήφων, τον αντίπαλό του Φρανκ Χσίε, υποψήφιο του κυβερνώντος Προοδευτικού Δημοκρατικού Κόμματος (DPP), ο οποίος έμεινε στο 41,5%.H συμμετοχή στις εκλογές ήταν της τάξης του 76,33%.

Αποτελέσματα προεδρικών εκλογών 2008
Κόμμα Υποψήφιος Ψήφοι
Πρόεδρος Αντιπρόεδρος Σύνολο ψήφων Ποσοστό
Naval Jack of the Republic of China.svg Κουομιντάν (KMT) Μα Ιν-Τζιόου Βίνσεντ Σιου 7.658.724 58,45%
Προοδευτικό Δημοκρατικό Κόμμα (DPP) Φρανκ Χσίε Σου Τσεν-Τσαν 5.445.239 41,55%

Προεδρικές εκλογές 2012[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στις 14 Ιανουαρίου 2012 διεξήχθησαν προεδρικές εκλογές και επανεξελέγη πρόεδρος με ποσοστό 51,60% ο Μα Ιν-Τζιόου. Η συμμετοχή ξεπέρασε το 74%.


Προεδρικές εκλογές της 14ης Ιανουαρίου 2012
Κόμμα Υποψήφιος Ψήφοι Ποσοστό
Πρόεδρος Αντιπρόεδρος
Emblem of the Kuomintang.svg Κουομιντάν [Μα Ιν-Τζιόου] (σημερινός) Γου Ντεν-Γι 6.891.139 51,60%
 
Green Taiwan in White Cross.svg Προοδευτικό Δημοκρατικό Κόμμα Τσάι Ιν-Γουέν Σου Για-Τσιουάν 6.093.578 45,63%
 
LogoPFP.svg Κόμμα Πρώτα ο Λαός Τζέιμς Σον Λιν Ρουέι-Σιουν 369.588 2,77%
 
Σύνολο 13.354.305 100%

Βουλευτικές εκλογές 2008[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στις βουλευτικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 12 Ιανουαρίου του 2008, το κόμμα Κουομιντάν, κατήγαγε συντριπτική νίκη, εξασφαλίζοντας 81 επί συνόλου 113 εδρών στο Κοινοβούλιο έναντι μόλις 27 για το κυβερνών κόμμα DPP του πρώην Προέδρου Τσεν Σουέι-Πιεν. Η συμμετοχή στις εκλογές ήταν 58,5%.

Βουλευτικές εκλογές 2012[4][Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

2012 Legislative Yuan Seat Composition.png

Στις βουλευτικές εκλογές που διεξήχθησαν ταυτόχρονα με τις προεδρικές, ο συνασπισμός μπλε (ΚΜΤ) κέρδισε 64 έδρες έναντι 40 για τον συνασπισμό των πρασίνων.


Γιουάν του Κοινοβουλίου, 14 Ιανουαρίου 2012
Κόμματα (συνασπισμοί) περιφέρεια + Αυτόχθονες Μπλοκ κομμάτων Ψήφοι % Σύνολο
εδρών
Έδρες ± Έδρες ± Πριν Μετά ±
KMT 48 Red Arrow Down.svg13 16 Red Arrow Down.svg4 5.863.379 44,55 81 64 Red Arrow Down.svg17
Κόμμα Πρώτα ο Λαός 1 Straight Line Steady.svg0 2 Green Arrow Up Darker.svg2 722.089 5,49 1 3 Green Arrow Up Darker.svg2
Ένωση Αλληλεγγύης Ανεξάρτητων 2 Red Arrow Down.svg1 0 Straight Line Steady.svg0 148.105 3 2 Red Arrow Down.svg1
Νέο Κόμμα Ταϊβάν 0 Straight Line Steady.svg0 0 Straight Line Steady.svg0 195.960 1,49 0 0 Straight Line Steady.svg0
Ολογάλαζος συνασπισμός 51 Red Arrow Down.svg14 18 Red Arrow Down.svg2 7.503.517 51,48 85 69 Red Arrow Down.svg16
Green Taiwan in White Cross.svg Προοδευτικό Δημοκρατικό Κόμμα 27 Green Arrow Up Darker.svg14 13 Red Arrow Down.svg1 4.556.526 34,62 27 40 Green Arrow Up Darker.svg13
Ένωση Αλληλεγγύης της Ταϊβάν 0 Straight Line Steady.svg0 3 Green Arrow Up Darker.svg3 1.178.896 8,96 0 3 Green Arrow Up Darker.svg3
Ολοπράσινος Συνασπισμός 27 Green Arrow Up Darker.svg14 16 Green Arrow Up Darker.svg2 5.735.422 43,56 27 43 Green Arrow Up Darker.svg16
Ανεξάρτητοι 1 Straight Line Steady.svg0 0 Straight Line Steady.svg0 2.528 1 1 Straight Line Steady.svg0
Σύνολο 79 Straight Line Steady.svg0 34 Straight Line Steady.svg0 13.241.467 100% 113 113 Straight Line Steady.svg0
Πηγή: Κεντρική Εκλογική Επιτροπή

Δημοψηφίσματα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 2003 ο πρόεδρος Τσεν υπέγραψε το νόμο περί δημοψηφισμάτων. Οι πολλές και αυστηρές όμως προϋποθέσεις που απαιτούνται από το νόμο για την ψήφιση δημοψηφισμάτων, κατέστησαν πρακτικά αδύνατη την έγκρισή τους.

Ένα δημοψήφισμα με δύο ερωτήματα έλαβε χώρα στην Ταϊβάν, ταυτόχρονα με τις προεδρικές εκλογές, στις 20 Μαρτίου του 2004. Τα ερωτήματα ήταν σχετικά με την αυξανόμενη εγκατάσταση πυραύλων στην Κίνα και τη στρατιωτική άμυνα της Ταϊβάν, αλλά και με το αν η Ταϊβάν θα έπρεπε να ξεκινήσει διαπραγματεύσεις με την Κίνα με στόχο την ειρήνη και τη σταθερότητα στις διμερείς τους σχέσεις. Αν και η συντριπτική πλειοψηφία απάντησε "ναι" στα δύο ερωτήματα, το ποσοστό συμμετοχής (45,10%) δεν ήταν αρκετό για να εγκριθεί το δημοψήφισμα.

Στις 12 Ιανουαρίου 2008 και ταυτόχρονα με τις βουλευτικές εκλογές, ένα διπλό δημοψήφισμα προτάθηκε επίσης. Το ένα αναφερόταν στο δικαστικό σύστημα αλλά και στο χειρισμό των περιουσιών που απέκτησε κατά αμφίβολο τρόπο το κόμμα του Κουομιντάν, ενώ το δεύτερο ήταν ένα αντι-δημοψήφισμα, που ζήτησε το Κουομιντάν και αφορούσε τη διαφθορά στην πολιτική. Και τα δύο δημοψηφίσματα δεν επισημοποιήθηκαν λόγω χαμηλής συμμετοχής των ψηφοφόρων (κάτω του 50%), παρά το γεγονός ότι όσοι και όσες ψήφισαν, ενέκριναν και τις δύο προτάσεις.

Την ίδια τύχη είχαν και άλλα δύο δημοψηφίσματα (ένα προτεινόμενο από το κάθε μεγάλο κόμμα) που έλαβαν χώρα τη μέρα των προεδρικών εκλογών της 22ας Μαρτίου 2008. Και στα δύο οι ψηφοφόροι κλήθηκαν να εγκρίνουν την είσοδο της Ταϊβάν στον ΟΗΕ, αλλά με διαφορετικές προτάσεις για το όνομα της χώρας.

Διεθνείς σχέσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Σχέσεις με Πεκίνο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Απευθείας συνομιλίες αντιπροσώπων του Πεκίνου και της Ταϊπέι έλαβαν χώρα στις 12 Ιουνίου του 2008, για πρώτη φορά έπειτα από 13 χρόνια, στο περιθώριο οικονομικής διάσκεψης. Συναντήθηκαν, ως υψηλοί αντιπρόσωποι των πολιτικών τους κομμάτων (και όχι ως αρχηγοί κρατών), ο Πρόεδρος της Κίνας Χου Τσιν-Τάο με τον εκλεγμένο αντιπρόεδρο της Ταϊβάν, Βίνσεντ Σιου. Στις 13 Ιουνίου υπογράφηκε στο Πεκίνο ιστορική συμφωνία για την έναρξη τακτικών αεροπορικών πτήσεων ανάμεσα στις δύο χώρες.[5] Κατά συνέπεια, στις 15 Δεκεμβρίου του 2008 εγκαινιάστηκαν οι πρώτες αεροπορικές συνδέσεις ανάμεσα στην Κίνα και την Ταϊβάν, με το δρομολόγιο Σενζέν-Ταϊπέι, ενώ ακολούθησε ένα ακόμα δρομολόγιο από την Ταϊπέι προς τη Σαγκάη. Συνέπειες της συμφωνίας το απευθείας εμπόριο και η έναρξη ταχυδρομικών υπηρεσιών.

Σχέσεις με την Ελλάδα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Ελλάδα δεν διατηρεί επίσημες διπλωματικές σχέσεις με την Ταϊβάν. Το πλησιέστερο Προξενείο της βρίσκεται στο Χον-Κον. Αντιθέτως, η Ταϊβάν διαθέτει αντιπροσωπευτικό γραφείο στην Αθήνα που εκδίδει διαβατήρια και θεωρήσεις (visas) και πιστοποιεί επίσημα έγγραφα. Από το 2012 η θεώρηση δεν είναι απαραίτητη για τους πολίτες των δύο χωρών, εφόσον διαθέτουν διαβατήριο με ισχύ άνω των 6 μηνών και παραμείνουν στην άλλη χώρα για περίοδο μικρότερη των 3 μηνών.

Διοικητική διαίρεση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Δημοκρατία της Κίνας σήμερα διοικεί την Ταϊβάν και τα νησιά Πεσκαδόρες και αριθμεί πέντε μεγάλους δήμους: Ταϊπέι, Νέα Ταϊπέι δηλ. προαστιακή Ταϊπέι (Hsinpei ή Xinpei ή New Taipei city), Καο-σιόν, Ταϊ-τσόν και Ταϊ-νάν. Θεωρητικά διοικεί επίσης την επαρχία Φου-τσιεν (Fujian ή Fukien) η οποία ανήκει όμως στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας. Αυτή περιλαμβάνει 20 υπεράκτια νησιά, ανάμεσά τους και τα Κεμόι (Τσιν-μεν) και Μάτσου, τα οποία όντως διοικεί η Ταϊβάν.

Η πιο πρόσφατη διαίρεση περιλαμβάνει 17 κομητείες (Sian, ενικός και πληθυντικός), 3 επαρχιακούς δήμους* (Shih, ενικός και πληθυντικός) και 5 ειδικούς δήμους** (Jhihsia Shih, ενικός και πληθυντικός): Bade, Changhua, Chiayi*, Douliu, Hualien, Hsinchu*, Kaohsiung**, Keelung*, Magong, Miaoli, Nantou, New Taipei city (Hsinpei)**, Pingtung, Pingzhen, Puzi, Taibao, Taichung**, Tainan**, Taipei**, Taitung, Taoyuan, Yangmei, Yilan, Zhongli και Zhubei.

Δημογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού ήταν σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2013 τα 79,71 χρόνια (76,58 χρόνια οι άνδρες και 83,06 οι γυναίκες). Στις 30 Νοεμβρίου 2013 ο γυναικείος πληθυσμός ξεπέρασε, για πρώτη φορά στα τελευταία 100 χρόνια, τον ανδρικό (11.684.133 γυναίκες και 11.683.187 άνδρες).

Θρησκεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στην Ταϊβάν υπάρχει επίσημα ανεξιθρησκεία. Οι βασικότερες θρησκείες είναι: Βουδισμός, Ταοϊσμός, I-Kuan Tao, Χριστιανισμός (κυρίως Προτεστάντες, Καθολικοί και Μάρτυρες του Ιεχωβά[6]), Κομφουκιανισμός, Ισλάμ, κλπ. Παράλληλα με την άσκηση θρησκειών σε διαφόρων ειδών ναούς, λαμβάνει επίσης χώρα, σε οικογενειακό επίπεδο, η λατρεία των προγόνων.

Κλίμα. Χρονολόγηση - αργίες. Παιδεία. Σύστημα υγείας. Στρατός. Μεταφορές. Νόμισμα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το κλίμα της Ταϊβάν είναι υποτροπικό στο κέντρο και στα βόρεια, τροπικό στα νότια, με ζεστά, υγρά καλοκαίρια και ήπιους χειμώνες. Κατά την περίοδο του καλοκαιριού αλλά πρακτικά έως και τον Οκτώβριο μήνα, κάνουν αισθητό το πέρασμά τους τροπικές καταιγίδες και τυφώνες που ενίοτε είναι καταστοφικοί. Η χώρα είναι επίσης έντονα σεισμογενής.

H γεωγραφία της Ταϊβάν παρουσιάζει πολλούς ποταμούς και δύο βασικές οροσειρές με πολλές κορυφές που ξεπερνούν τα 3.000 μέτρα. Η ψηλότερη κορυφή είναι το όρος Yushan (Jade mountain) με ύψος 3.952 μ. Στην Ταϊβάν υπάρχουν αρκετά Εθνικά πάρκα, εκ των οποίων το Ταρόκο, στην κομητεία του Hualien, φημισμένο για τη φυσική ομορφιά του εν μέσω νερών και φαραγγιών (σε περίπτωση κακοκαιρίας δεν ενδείκνυται η επίσκεψή του λόγω κινδύνου κατολισθήσεων).

Ο τρόπος χρονολόγησης στην Ταϊβάν είναι διπλός: ισχύει αφενός η Διεθνής χρονολόγηση, αλλά στα επίσημα έγγραφα ισχύει η χρονολόγηση με αφετηρία το 1912, έτος κατά το οποίο ο Sun Yat-Sen (επίσημα αποδεκτός ως "Ιδρυτής - πατέρας του έθνους") εκλέχθηκε στην Κίνα ως προσωρινός Πρόεδρος 臨時大總統 (για παράδειγμα, το έτος 2014 γράφεται ως 103ο Έτος Δημοκρατίας).

Επίσης χρησιμοποιούνται δύο ημερολόγια: το Δυτικοευρωπαϊκό ηλιακό ημερολόγιο και το σεληνιακό το οποίο είναι "κινητό" ημερολόγιο. Για το λόγο αυτό εορτάζεται η παραμονή του νέου έτους τους μήνες Ιανουάριο ή Φεβρουάριο. Το σεληνιακό έτος περιλαμβάνει συνήθως 12 μήνες των 29-30 ημερών, αλλά κάθε 2 ή 3 χρόνια είναι "δίσεκτο" και παρουσιάζει έναν ολόκληρο 13ο μήνα.

Από τις βασικές επίσημες αργίες είναι η 10η Οκτωβρίου ως ημέρα εθνικής εορτής, η εορτή του νέου κινεζικού έτους (τον Ιανουάριο ή Φεβρουάριο) και της σελήνης (συνήθως Σεπτέμβριο), η 1η Ιανουαρίου και η 28η Φεβρουαρίου.

Η κινεζική γραφή περιλαμβάνει περισσότερες από 10.000 "μονοσύλλαβες" λέξεις. Η εκμάθηση της κινεζικής στο Δημοτικό σχολείο γίνεται με την αρωγή ενός συστήματος 37 φωνημάτων που ονομάζεται κοινώς "Π, Πχ, Μ, Φ" από το όνομα των τεσσάρων πρώτων φωνημάτων. Η γραφή σχολικών βιβλίων της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης στην κινεζική και κατά παράλληλο τρόπο σ'αυτό το σύστημα εξυπηρετεί την ευκολότερη ανάγνωση των ιδεογραμμάτων και κατανόηση της γλώσσας.

Το Υπουργείο παιδείας απαριθμεί πολυάριθμα Ανώτατα εκπαιδευτικά Ιδρύματα, δημόσια και ιδιωτικά.

Η Ταϊβάν έχει δημόσιο σύστημα υγείας στο οποίο μπορούν να συμμετέχουν οι πολίτες της αλλά και οι αλλοδαποί με κάποιες προϋποθέσεις, όπως για παράδειγμα η εκ των προτέρων συνεχής παραμονή 6 μηνών στη χώρα. Το μηνιαίο αντίτιμο για την παροχή ασφάλισης είναι σχετικά χαμηλό. Τα νοσοκομεία εξυπηρετούν με μεγάλη αποτελεσματικότητα το κοινό από το πρωί έως το βράδυ (πέρα των επειγόντων), ενώ πολυάριθμα είναι και τα ιδιωτικά ιατρεία,στη μεγάλη τους πλειοψηφία συμβεβλημένα.

Η στρατιωτική θητεία διάρκειας 11 μηνών (το 2013) είναι υποχρεωτική για τους άνδρες από την ηλικία των 19 ετών και προβλέπεται σταδιακά να γίνει εξ' ολοκλήρου επαγγελματική.

Η οδήγηση γίνεται στην δεξιά πλευρά του δρόμου. Η ελληνική διεθνής άδεια οδήγησης ισχύει στην Ταϊβάν για 3 μήνες. Η ελληνική όμως άδεια δε μπορεί να μετατραπεί σε ταϊβανική λόγω έλλειψης αμοιβαίας αποδοχής.

Εκτός του γενικού οδικού δικτύου και ταχέων αυτοκινητοδρόμων στη Δυτική κυρίως Ταϊβάν, η χώρα διαθέτει δημόσιο σιδηρόδρομο που καλύπτει τη νήσο περιμετρικά, καθώς και υπερταχύ σιδηρόδρομο που τον αξιοποιεί ιδιωτική εταιρεία. Τα κύρια διεθνή αεροδρόμια της χώρας είναι το Taiwan Taoyuan International airport (κωδ. TPE, σε απόσταση 50 χιλιομέτρων από την πρωτεύουσα), το Kaohsiung International airport (KHH), το Taipei Songshan airport (TSA) και το Taichung airport (RMQ). Δύο είναι τα βασικότερα λιμάνια της, του Keelung (βόρεια της Ταϊπέι) και το λιμάνι της συμπρωτεύουσας Kaohsiung.

Το ηλεκτρικό ρεύμα έχει τάση 110 Volt.

Ως μονάδα βάρους χρησιμοποιούνται παράλληλα το κιλό (1 κιλό = 1000 γρ.) και το ταϊβανικό κιλό (1 ταϊβ. κιλό = 600 γρ).

Το νόμισμα της Ταϊβάν είναι το Νέο δολάριο Ταϊβάν (Τάι-πι ή αλλιώς Γιουάν και συντομογραφικά NT ή TWD). 1 € = 40 TWD (ισοτιμία 12/2013).

Βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Δημήτρης Κιτσίκης, Συγκριτική Ιστορία Ελλάδος-Κίνας από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, Αθήνα, Ηρόδοτος, 2007, ISBN 978-960-8256-65-1

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Συμπεριλαμβάνει τα νησιά Πεσκαδόρες, Μάτσου και Κεμόι(Τσιν-μεν).
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 «World Economic Outlook Database». ΔΝΤ. Οκτώβριος 2009. http://www.imf.org/external/pubs/ft/weo/2009/02/weodata/weorept.aspx?sy=2009&ey=2009&scsm=1&ssd=1&sort=country&ds=%2C&br=1&pr1.x=35&pr1.y=10&c=528&s=NGDPD%2CNGDPDPC%2CPPPGDP%2CPPPPC%2CLP&grp=0&a=. Ανακτήθηκε στις 18-10-2009.  Σημείωση: Το ΔΝΤ αναφέρει τη Δημοκρατία της Κίνας ως «Ταϊβάν Επαρχία της Κίνας»
  3. http://www.etaiwannews.com.tw, 05/12/2013
  4. CEC finalizes two-in-one poll preparations Taiwan Today. 13-1-2012
  5. Καθημερινή, Ιστορική συμφωνία συνεργασίας Κίνας - Ταϊβάν , 13 Ιουνίου 2008
  6. 9.024 μέλη. Βιβλίο Έτους των Μαρτύρων του Ιεχωβά 2014, Watch Tower Bible And Tract Society of Pennsylvania, σελ. 186

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Wiktionary logo
Το Βικιλεξικό έχει λήμμα που έχει σχέση με το λήμμα:
Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα