Ρενέ Ουίγκ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Ρενέ Χιουίγκ
Koninklijk huis, prinsen, prijsuitreikingen, fotografen, Bernhard, prins, Erasmusprijs, Huyghe R. (cropped).jpg
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
René Huyghe (Γαλλικά)
Γέννηση3  Μαΐου 1906[1][2][3][4][5]
Αράς
Θάνατος5  Φεβρουαρίου 1997[6][2][5]
Παρίσι
ΨευδώνυμοMaiastra[7]
Χώρα πολιτογράφησηςΓαλλία[8]
Εκπαίδευση και γλώσσες
Μητρική γλώσσαΓαλλικά
Ομιλούμενες γλώσσεςΓαλλικά[9]
ΣπουδέςΠανεπιστήμιο του Παρισιού
Σχολή του Λούβρου
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταέφορος
φιλόσοφος
ιστορικός της τέχνης
συγγραφέας
Αγωνιστής της Γαλλικής αντίστασης
ΕργοδότηςΚολλέγιο της Γαλλίας (1951–1976)[10]
Οικογένεια
ΤέκναFrançois-Bernard Huyghe
Αξιώματα και βραβεύσεις
Αξίωμαseat 5 of the Académie française
ΒραβεύσειςΜέγας Αξιωματικός της Λεγεώνας της Τιμής
Μεγαλόσταυρος του Εθνικού Τάγματος της Τιμής
βραβείο Erasmus (1966)
Concours général
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Ο Ρενέ Ουίγκ (γαλλικά: René Huyghe, 3 Μαΐου Αρράς(D/R) 1906 - 5 Φεβρουαρίου Παρίσι 1997) ήταν Γάλλος συγγραφέας του οποίου το κύριο έργο μελέτης ήταν η ψυχολογία και η φιλοσοφία της τέχνης. Επίσης διετέλεσε έφορος της πινακοθήκης στο μουσείο του Λούβρου, καθηγητής στο Κολέγιο της Γαλλίας(D/R), και μέλος της Γαλλική Ακαδημίας. Ήταν ο πατέρας του συγγραφέα Φρανσουά-Μπερνάρ Ουίγκ.[11][12][13]

Βιογραφικό[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Σπούδασε φιλοσοφία και αισθητική στο πανεπιστήμιο της Σορβόννης και τη σχολή του Λούβρου(D/R). Έγινε έφορος της πινακοθήκης του Λούβρου το 1930, και μετέπειτα προήχθη σε αρχι-έφορο και καθηγητή στη σχολή του Λούβρου το 1936 ενώ ήταν μόνο 30 ετών. Ίδρυσε τις καλλιτεχνικές επιθεωρήσεις L’Amour de l’Art και Quadrige. Ήταν από τους πρώτους στη Γαλλία που δημιούργησαν ταινίες σχετικά με την τέχνη, όπως την ταινία Rubens -με θέμα τον ζωγράφο Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς- η οποία και βραβεύτηκε στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας.[11][12]

Κατά τη διάρκεια του Β´ Παγκοσμίου Πολέμου οργάνωσε την μετακίνηση των πινάκων του Λούβρου προς στη μη κατεχόμενη από Γερμανούς ζώνη την οποία διαχειρίζονταν η κυβέρνηση του Βισύ, και ανέλαβε την προστασία τους έως την απελευθέρωση της Γαλλίας. Το 1950 εκλέχθηκε μέλος του Κολεγίου της Γαλλίας(D/R), λαμβάνοντας την έδρα της ψυχολογίας των πλαστικών τεχνών(D/R). Το 1974 ανέλαβε τη θέση του διευθυντή του μουσείου Ζάκμαρτ-Αντρέ(D/R). Επίσης έγινε πρόεδρος της διεθνούς επιτροπής εμπειρογνωμόνων της ΟΥΝΕΣΚΟ για τη διάσωση της Βενετίας, καθώς και υπηρέτησε στο καλλιτεχνικό συμβούλιο των μουσείων της Γαλλίας.[11][12]

Διακρίσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Ρενέ Ουίγκ (αριστερά) κατά την παραλαβή του βραβείου Εράσμους το 1966

Το 1966 του απονεμήθηκε το βραβείο Εράσμους στη Χάγη.[11]

Επίσης κατείχε τους παρακάτω τιμητικούς τίτλους:[11][12]

Κύρια έργα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Histoire de l’art contemporain (Alcan, 1935)
  • Cézanne (Plon, 1936)
  • L'univers de Watteau, dans Hélène Adhémar, Watteau : sa vie, son œuvre. Catalogue des peintures et illustration (P. Tisné, 1950)
  • La Peinture d’Occident Cent chefs-d’œuvre du musée du Louvre (Nouvelles éditions françaises, 1952)
  • Dialogue avec le visible ([Flammarion, 1955)
  • L’Art et l’Homme, Vol I (editor) (Larousse, 1957) Vol II (1958) Vol III (1961)
  • Van Gogh (Flammarion, 1958)
  • L’Art et l’Homme (Flammarion, 1960)
  • Delacroix ou le Combat solitaire (Hachette, 1964)
  • Les Puissances de l’image (Flammarion, 1965)
  • Sens et destin de l’art (Flammarion, 1967)
  • L’Art et le Monde moderne (ed. with Jean Rudel) 2 volumes (Larousse, 1970)
  • Formes et Forces (Flammarion, 1971)
  • La Relève du Réel, la peinture française au XIXe siècle, impressionnisme, symbolisme (Flammarion, 1974)
  • Ce que je crois (Grasset, 1974)
  • La nuit appelle l'aurore, dialogue orient-occident sur la crise contemporaine (avec Daisaku Ikeda) (Flammarion, 1976)
  • La Relève de l’Imaginaire, la peinture française au XIXe siècle, réalisme et romantisme (Flammarion, 1981)
  • Les Signes du temps et l’Art moderne (Flammarion, 1985)
  • Se perdre dans Venise (avec Marcel Brion) (Arthaud, 1987)
  • Psychologie de l’art, résumé des cours du Collège de France (Le Rocher, 1991)

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 rkd.nl/explore/artists/347886. Ανακτήθηκε στις 22  Αυγούστου 2017.
  2. 2,0 2,1 2,2 Comité des travaux historiques et scientifiques. 1536. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  3. 3,0 3,1 RKDartists. 347886. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  4. 4,0 4,1 (Γερμανικά) Brockhaus Enzyklopädie. huyghe-rene.
  5. 5,0 5,1 5,2 (Γαλλικά) BnF authorities. 119081153.
  6. RKDartists. rkd.nl/explore/artists/347886. Ανακτήθηκε στις 26  Αυγούστου 2017.
  7. www.lemonde.fr/archives/article/1979/06/23/un-cheval-de-troie_2776338_1819218.html.
  8. LIBRIS. 15  Ιανουαρίου 2013. libris.kb.se/katalogisering/fcrv1czz31p9qv6. Ανακτήθηκε στις 24  Αυγούστου 2018.
  9. (Γαλλικά) BnF authorities. data.bnf.fr/ark:/12148/cb119081153. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
  10. list of professors at Collège de France. www.college-de-france.fr/media/chaires-et-professeurs/UPL3451746530003663772_LISTE_DES_PROFESSEURS.pdf.
  11. 11,0 11,1 11,2 11,3 11,4 (Αγγλικά) Huyghe, René [Louis], Dictionary of Art Historians Αρχειοθετήθηκε 2010-11-27 στο Wayback Machine.
  12. 12,0 12,1 12,2 12,3 (Γαλλικά) René HUYGHE, Académie française
  13. (Ισπανικά) Biografia de René Huyghe, Biografias y Vidas

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]