Νικόλαους Χάρνονκουρτ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Νικόλαους Χάρνονκουρτ
Nikolaus Harnoncourt (1980).jpg
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Nikolaus Harnoncourt (Γερμανικά)
Γέννηση6  Δεκεμβρίου 1929[1][2][3][4][5][6][7]
Βερολίνο[8][9]
Θάνατος5  Μαρτίου 2016[10][2][4][5][6]
Σανκτ Γκεόργκεν ιμ Άττεργκαου[11][2]
Χώρα πολιτογράφησηςΑυστρία
ΣπουδέςΠανεπιστήμιο Μουσικής και Ερμηνευτικών Τεχνών
Ιδιότηταμαέστρος[12][2][13], μουσικός, διευθυντής χορωδίας, παίκτης βιόλας[13], τσελίστας, συγγραφέας και συνθέτης
ΣύζυγοςAlice Harnoncourt
ΤέκναElisabeth von Magnus[2], Eberhard Harnoncourt και Philipp Harnoncourt
ΓονείςEberhard de la Fontaine Graf d’Harnoncourt-Unverzagt
ΑδέλφιαFranz Harnoncourt
Karl Harnoncourt
Philipp Harnoncourt
ΌργαναΒιολοντσέλο[2] και Βιόλα ντα γκάμπα[13]
Είδος τέχνηςΜπαρόκ μουσική
ΒραβεύσειςΤάγμα της Αξίας για τις Τέχνες και Επιστήμες, Δακτυλίδι της Τιμής του αυστριακού κράτους Στύρια, Χρυσή διάκριση για τις υπηρεσίες στην πόλη της Βιένης, βραβείο Erasmus (1980), Μουσικό Βραβείο Λέονι Σόνινγκ (1993), Gramophone Award for Lifetime Achievement (2009), Grammy Award for Best Choral Performance (2001), χρυσό μεττάλιο της Βασιλικής Φιλαρμονικής Εταιρείας (2012), honorary doctor of the University of Edinburgh, Kyoto Prize in Arts and Philosophy, Ernst von Siemens Music Prize (2002), Robert Schumann Prize of the City of Zwickau (1997), Bach Medal (2007), Hans von Bülow Medal (1999) και Αυστριακή διάκριση για την επιστήμη και τη τέχνη (2008)
ΙστοσελίδαΕπίσημος ιστότοπος
Commons page Πολυμέσα σχετικά με τον καλλιτέχνη

Ο Νικόλαους Χάρνονκουρτ (Johann Nicolaus Graf de la Fontaine und d’Harnoncourt-Unverzagt[14], 6 Δεκεμβρίου 1929 - 5 Μαρτίου 2016[15]) ήταν Αυστριακός μαέστρος, ιδιαίτερα γνωστός για τις ιστορικά τεκμηριωμένες εκτέλέσεις κλασικής και προκλασικής εποχής. Ξεκινώντας ως τσελίστας, ίδρυσε το δικό του σύνολο οργάνων περίοδο, Concentus Musicus Wien, στη δεκαετία του 1950, και έγινε πρωτοπόρος του κινήματος της πρώιμης μουσικής. Περί το 1970, Χάρνονκουρτ άρχισε να διευθύνει όπερες και κλασικές συμφωνίες, και αργότερα διεθνούς φήμης συμφωνικές ορχήστρες, εμφανιζόμενος σε κορυφαίες αίθουσες συναυλιών, όπερες και φεστιβάλ. Το ρεπερτόριο του διευρύνθηκε έκτοτε για να συμπεριλάβει συνθέτες του 19ου και του 20ού αιώνα. Το 2001 και το 2003, διεύθυνε τη Συναυλία της Πρωτοχρονιάς της Βιέννης. Ο Χάρνονκουρτ είναι επίσης ο συγγραφέας πολλών βιβλίων, κυρίως σε θέματα ιστορίας, απόδοσης, και αισθητικής της μουσικής.

Βραβεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εργογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Harnoncourt, Nikolaus; Pauly, Reinhard G. (1997). The Musical Dialogue: Thoughts on Monteverdi, Bach, and Mozart. Portland, OR: Amadeus Press. ISBN 1-57467-023-9. 
  • Harnoncourt, Nikolaus; Pauly, Reinhard G. (1988). Baroque Music Today: Music As Speech. Portland, OR: Amadeus Press. ISBN 978-0-931340-91-8. 
  • Harnoncourt, Nikolaus (1983). Musik als Klangrede: Wege zu einem neuen Musikverständnis. Salzburg: Residenz Verlag. ISBN 978-3-7017-0315-9. 
  • Harnoncourt, Nikolaus (1993). Die Macht der Musik: Zwei Reden. Salzburg: Residenz Verlag. ISBN 978-3-7017-0827-7. 

Παραπομπές σημειώσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Γερμανική Εθνική Βιβλιοθήκη, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 9  Απριλίου 2014.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 www.nytimes.com/2016/03/07/arts/music/nikolaus-harnoncourt-conductor-and-early-music-specialist-dies-at-86.html. Ανακτήθηκε στις 7  Μαρτίου 2016.
  3. (Αγγλικά) SNAC. w6234x1m. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  4. 4,0 4,1 (Αγγλικά) Find A Grave. 158980378. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  5. 5,0 5,1 «Encyclopædia Britannica» (Αγγλικά) biography/Nikolaus-Harnoncourt. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  6. 6,0 6,1 filmportal.de. cd1ee7c4cf9f4f5ebde809a736cd6711. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  7. Thomas Blubacher: Theaterlexikon der Schweiz. Nikolaus_Harnoncourt. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  8. Γερμανική Εθνική Βιβλιοθήκη, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 11  Δεκεμβρίου 2014.
  9. James R. Oestreich: «Nikolaus Harnoncourt, Conductor and Early-Music Specialist, Dies at 86». The New York Times. 6  Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 7  Μαρτίου 2016.
  10. derstandard.at/2000032373537/Dirigent-Nikolaus-Harnoncourt-gestorben.
  11. www.apa.at/News/6228580980/dirigent-nikolaus-harnoncourt-86-jaehrig-gestorben.html.
  12. Γερμανική Εθνική Βιβλιοθήκη, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 24  Ιουνίου 2015.
  13. 13,0 13,1 13,2 www.theguardian.com/music/2016/mar/06/nikolaus-harnoncourt-obituary. Ανακτήθηκε στις 7  Μαρτίου 2016.
  14. Thepeerage.com
  15. Διαφήμηση στο orf.at
  16. «Former Laureates - Praemium Erasmianum». Praemium Erasmianum Foundation. Ανακτήθηκε στις 24 Ιανουαρίου 2015. 

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]