Αλέξανδρος Διομήδης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Αλέξανδρος Ν. Διομήδης
Alexandros Diomidis.jpg
CoA of the Kingdom of Greece.svg
Πρωθυπουργός της Ελλάδας
Περίοδος
30 Ιουνίου 1949 – 6 Ιανουαρίου 1950
Προκάτοχος Θεμιστοκλής Σοφούλης
Διάδοχος Ιωάννης Θεοτόκης
Υπουργός Οικονομικών της Ελλάδας
Περίοδος
17 Αυγούστου 1912 – 25 Φεβρουαρίου 1915
Πρωθυπουργός Ελευθέριος Βενιζέλος
Προκάτοχος Λάμπρος Κορομηλάς
Διάδοχος Πέτρος Πρωτοπαπαδάκης
Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης της Ελλάδας
Περίοδος
20 Ιανουαρίου 1949 – 30 Ιουνίου 1949
Πρωθυπουργός Θεμιστοκλής Σοφούλης
Προκάτοχος Κωνσταντίνος Τσαλδάρης
Διάδοχος Κωνσταντίνος Τσαλδάρης
Προσωπικά στοιχεία
Γέννηση
Αθήνα
Θάνατος
Αθήνα
Εθνικότητα Ελληνική
Υπηκοότητα Ελλάδα
Πολιτικό κόμμα Κόμμα Φιλελευθέρων
Σύζυγος Ιουλία Ψύχα

Ο Αλέξανδρος Ν. Διομήδους[1][2] ή Αλέξανδρος Διομήδης[3] (1875 - 1950) ήταν Έλληνας πολιτικός και πρωθυπουργός της Ελλάδας, δικηγόρος, οικονομολόγος, συγγραφέας, μελετητής και πανεπιστημιακός. Υπήρξε διοικητής της Εθνικής Τράπεζας και πρώτος διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος.

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 22 Δεκεμβρίου 1875 και ήταν γιος του Νικολάου Διομήδη, νομικού, και της Ελένης Φιλαρέτου. Καταγόταν από τη μεγάλη οικογένεια νομικών και πολιτικών Διομήδη-Κυριακού. Ο παππούς του Διομήδης Κυριακός ήταν καθηγητής νομικής και πρωθυπουργός. Καθηγητής νομικής ήταν και ο θείος του Βασίλης Οικονομίδης. Η οικογένεια Κυριακού ήταν μεγάλη ναυτική σπετσιώτικη οικογένεια που προσέφερε πολλά στην επανάσταση του 1821. Λόγω της μεγάλης οικογενειακής παράδοσης, σπούδασε νομική στο Εθνικό Πανεπιστήμιο, αλλά συνέχισε τις σπουδές του ειδικευόμενος στα οικονομικά[4] στη Βαϊμάρη, το Παρίσι, το Βερολίνο και τη Λειψία, όπου αναγορεύθηκε διδάκτωρ.[5] Το 1905, διορίστηκε υφηγητής του διοικητικού δικαίου στο Εθνικό Πανεπιστήμιο και ήταν ανταποκριτής των εφημερίδων «Νέες Ημέρες» της Τεργέστης και «Νέος Ελεύθερος Τύπος της Βιέννης»[5] ενώ ταυτόχρονα εργαζόταν ως δικηγόρος. Ήταν ένας από τους ιδρυτές του Εκπαιδευτικού Ομίλου το 1910.[6]

Στην αρχή της καριέρας του διορίστηκε νομάρχης Αττικοβοιωτίας. Από το 1910 μέχρι το 1918 εκλεγόταν βουλευτής Σπετσών με το κόμμα των Φιλελευθέρων και διετέλεσε υπουργός Οικονομικών από το 1912 μέχρι το 1915[1] στην πρώτη Κυβέρνηση του Ελευθερίου Βενιζέλου και υπουργός Εξωτερικών (από 13 Δεκεμβρίου 1918 έως 20 Νοεμβρίου 1919).[7][8] Το 1918 έγινε συνδιοικητής της Εθνικής Τράπεζας.[4] Το 1922, υπήρξε συνιδρυτής της εφημερίδας «Ελεύθερον Βήμα», διετέλεσε προσωρινά υπουργός Οικονομικών[9] και τον επόμενο χρόνο διορίστηκε διοικητής της Εθνικής Τράπεζας (1923-1929)[10] με την οποία ασχολήθηκε, με κάποιες διακοπές, μέχρι το έτος 1949. Διετέλεσε πρώτος διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος[11] την περίοδο από το 1928 έως το 1931 και πρόεδρος του Ανώτατου Οικονομικού Συμβουλίου.[12] Το 1945[13] εξελέγη τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.

Το 1949 ορκίστηκε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης του Θεμιστοκλή Σοφούλη[14][15] τον οποίο και διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία για έξι μήνες την περίοδο από τις 30 Ιουνίου 1949 έως τις 6 Ιανουαρίου 1950.[2]

Πέθανε από συγκοπή καρδιάς στην Αθήνα στις 11 Νοεμβρίου 1950[3] και ήταν παντρεμένος με την Ιουλία Ψύχα, κόρη του Γεωργίου Ψύχα και της Ζηνοβίας Σαλβάγου, οικογένειας της διασποράς από την Αλεξάνδρεια, με σημαντική κοινωνική δράση.[6][16] Με τον θάνατό του κληροδότησε μέρος της περιουσίας του στο Πανεπιστήμιο Αθηνών με σκοπό να κατασκευαστεί βοτανικός κήπος, που άρχισε να κατασκευάζεται σταδιακά από το 1961 έως το 1975 και πήρε τον όνομα της γυναίκας του και του ιδίου ως «Βοτανικός Κήπος Ιουλίας και Αλεξάνδρου Ν. Διομήδους». Εξέδωσε πολλές οικονομικές μελέτες ενώ ασχολήθηκε και με την βυζαντινή ιστορία.

Έργα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Κάποια από τα έργα του αναφέρονται παρακάτω[16][17]:

  • Ο Προϋπολογισμός του Κράτους (Συνταγματική και οικονομική μελέτη περί του προϋπολογισμού του κράτους), Βασιλική Τυπογραφεία Ραφτάνη-Παπαγεωργίου, Αθήνα, 1905.
  • Η Εν Χάγη Β΄ Συνδιάσκεψις της Ειρήνης του 1907, Βασιλική Τυπογραφία Ραφτάνη-Παπαγεωργίου, Αθήνα 1908.
  • Η εξωτερική πολιτική της Ελλάδος αρχομένου του Ευρωπαϊκού πολέμου (1915-1916), Αθήνα.
  • Τα οικονομικά της Ελλάδος προ και μετά την 1η Νοεμβρίου 1920, Τυπ. Β. Αυλής Α. Ραφτάνη, Αθήνα 1922.
  • Το πρόβλημα του οικονομικού μας μέλλοντος, Αθήνα 1925.
  • Η νομισματική μας ασθένεια και τα μέσα προς θεραπείαν αυτής: διάλεξις γενομένη εις την ένωσιν συντακτών την 11 Ιανουαρίου 1928, Εστία, Αθήνα 1928.
  • Η πολιτική της σταθεροποιήσεως και ο Ε. Βενιζέλος, Αθήνα 1932.
  • Μετά την κρίσιν. Οικονομικαί και δημοσιονομικαί μελέται 1932-1934, Βιβλιοπωλείον Κάουφμαν, Αθήνα, 1934.
  • Οικονομικαί περιπέτειαι του παρακμάζοντος Βυζαντίου : η τελική πτώσις του βυζαντινού νομίσματος, Τύποις «Πυρσού», Αθήναι, 1939
  • Βυζαντιναί Μελέται, Αθήνα 1942, 1946.
  • Τα αίτια της οικονομικής παρακμής του Βυζαντίου, Αθήνα 1937.
  • Από την πνευματική και θρησκευτική ζωή των Κομνηνών, Αθήνα.
  • Επί του νομισματικού και πιστωτικού ζητήματος, Αθήνα 1948.
  • Νέα οργανική διάρθρωσις της ελληνικής οικονομίας (Ανασυγκρότηση–Εξηλεκτρισμός-Εκβιομηχάνιση), Αθήνα 1950.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 «Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης | Κυβέρνηση ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ (1910)». www.ggk.gov.gr. http://www.ggk.gov.gr/?p=867. Ανακτήθηκε στις 2016-06-17. 
  2. 2,0 2,1 «Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης | Κυβέρνηση ΔΙΟΜΗΔΟΥΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ (1949)». www.ggk.gov.gr. http://www.ggk.gov.gr/?p=1099. Ανακτήθηκε στις 2016-06-17. 
  3. 3,0 3,1 «Αλέξανδρος Διομήδης: Ο τελευταίος της γενεάς των Πρωτομαστόρων». Ελευθερία: σελ. 1. 14 Νοεμβρίου 1950. http://efimeris.nlg.gr/ns/pdfwin.asp?c=64&dc=14&db=11&da=1950. 
  4. 4,0 4,1 Λήμμα «Διομήδης-Κυριακός», τμήμα 7 - Αλέξανδρος, Εγκυκλοπαιδικό Λεξικό, Ελευθερουδάκης, 1928, Αθήνα
  5. 5,0 5,1 «Εκηδεύθη χθες ο Αλ. Διομήδης». Εμπρός: σελ. 1. 14 Νοεμβρίου 1950. http://efimeris.nlg.gr/ns/pdfwin.asp?c=108&dc=14&db=11&da=1950. 
  6. 6,0 6,1 Μιχαηλίδου, Τ.. «Mια σπάνια όαση στη Δυτική Aττική O Bοτανικός Kήπος «Iουλίας και Aλεξάνδρου N. Διομήδους»». kapodistriako.uoa.gr. http://kapodistriako.uoa.gr/stories/print.php?id=161_th_01. Ανακτήθηκε στις 2016-06-17. 
  7. «Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης | Κυβέρνηση ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ (1917)». www.ggk.gov.gr. http://www.ggk.gov.gr/?p=899. Ανακτήθηκε στις 2016-10-08. 
  8. Μακρυδημήτρης, Αντώνιος (2000). Οι υπουργοί των εξωτερικών της Ελλάδας 1829-2000. Αθήνα: εκδόσεις Καστανιώτη, σελ. 78. ISBN 9789600329414. 
  9. «Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης | Κυβέρνηση ΚΡΟΚΙΔΑ ΣΩΤΗΡΙΟΥ (1922)». www.ggk.gov.gr. http://www.ggk.gov.gr/?p=928. Ανακτήθηκε στις 2016-10-08. 
  10. «Διοικητές Εθνικής Τράπεζας». ha.nbg.gr. http://web.archive.org/web/20150522065233/http://ha.nbg.gr/IAETE165/ParamPointOfInterest.aspx?categoryId=1&year=0. Ανακτήθηκε στις 2016-10-08. 
  11. «Διοικητές - Τράπεζα της Ελλάδας». www.bankofgreece.gr. http://www.bankofgreece.gr/BoGDocuments/Governors.pdf. Ανακτήθηκε στις 08-10-2016. 
  12. «Diomidis(-Kyriakos), Alexandros (Nikolaou)». rulers.org. http://rulers.org/indexd3.html#diomi. Ανακτήθηκε στις 2016-10-08. 
  13. «Τακτικά μέλη της Ακαδημίας Αθηνών κατά σειρά εκλογής». www.academyofathens.gr. http://www.academyofathens.gr/Ordinary-Members. Ανακτήθηκε στις 2016-10-08. 
  14. «Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης | Κυβέρνηση ΣΟΦΟΥΛΗ ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΕΟΥΣ (Ιανουάριος 1949)». www.ggk.gov.gr. http://www.ggk.gov.gr/?p=1092. Ανακτήθηκε στις 2016-10-08. 
  15. «Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης | Κυβέρνηση ΣΟΦΟΥΛΗ ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΕΟΥΣ (Απρίλιος 1949)». www.ggk.gov.gr. http://www.ggk.gov.gr/?p=1095. Ανακτήθηκε στις 2016-10-08. 
  16. 16,0 16,1 «ΕΛΙΑ - Διομήδης Αλέξανδρος». www.elia.org.gr. http://www.elia.org.gr/entry.fds?entryID=219&pageid=103&pageCode=03.07&tablepageID=24&pageNo=1&direction=asc&orderby=&langid=1&showresults=true&letter=&onoma_titlos=%25C4%25E9%25EF%25EC%25DE%25E4%25E7%25F2&apo=&mexri=&tupoi_arxeioID33=&uemata_katalocoID40=. Ανακτήθηκε στις 2016-06-17. 
  17. «Κατάλογος Βιβλιοθήκης Πανεπιστημίου Ιωαννίνων». Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. http://195.251.197.63/. Ανακτήθηκε στις 17-06-2016. 

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]