Ανδρέας Ζαΐμης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Ανδρέας Ζαΐμης
AνδρέαςΖαΐμης.jpg
Πρόεδρος του Εκτελεστικού
Περίοδος
12 Απριλίου 1826 – 2 Απριλίου 1827
Προκάτοχος Γεώργιος Κουντουριώτης
Διάδοχος Ιωάννης Καποδίστριας
(Αντικυβερνητική Επιτροπή)
Προσωπικά στοιχεία
Γέννηση 1791
Κερπινή Καλαβρύτων
Θάνατος 4 Μαΐου 1840 (49 ετών)
Αθήνα
Εθνικότητα Ελληνική
Σύζυγος Ελένη Δεληγιάννη
Παιδιά Θρασύβουλος

Ο Ανδρέας Ζαΐμης (1791 - 4 Μαΐου 1840)[1] ήταν Έλληνας αγωνιστής του 1821, γόνος της ιστορικής οικογένειας των Ζαΐμηδων, που διετέλεσε αργότερα πρωθυπουργός της νεοσύστατης Ελλάδας.

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ζαίμης. Λιθογραφία. K. Krazeisen

Γεννήθηκε στην Κερπινή Καλαβρύτων το 1791, γιος του προεστού των Καλαβρύτων Ασημάκη Ζαΐμη που πρώτος σήκωσε το λάβαρο της επανάστασης στην Αγία Λαύρα στις 18 Μαρτίου 1821. Νέος μυήθηκε στην Φιλική Εταιρεία, εγκατέλειψε τις σπουδές του στην Ιταλία και πήρε μέρος στην Επανάσταση, μαχόμενος στην πολιορκία της Πάτρας και στο Μεσολόγγι. Χρημάτισε πληρεξούσιος στη συνέλευση της Επιδαύρου το 1822. Το 1826, μετά τα δραματικά γεγονότα του Μεσολογγίου, ανέλαβε με απόφαση της Τρίτης Εθνοσυνέλευσης (που διέκοψε τις εργασίες της) πρόεδρος της «Διοικητικής Επιτροπής της Ελλάδος», αναλαμβάνοντας την ευθύνη της διακυβέρνησης και της συνέχισης του Αγώνα. Επί Καποδίστρια διορίστηκε μέλος του «Πανελληνίου» και το 1837 σύμβουλος επικρατείας μέχρι το θάνατό του το 1840 στην Αθήνα.

Παντρεύτηκε την Ελένη Δεληγιάννη, κόρη του προεστού των Λαγκαδίων, Ιωάννη Δεληγιάννη. Ο γιος του Θρασύβουλος και ο εγγονός του Αλέξανδρος διετέλεσαν επίσης πρωθυπουργοί. Ο ιστορικός Αμβρόσιος Φραντζής καταγράφει πως ως προύχοντας κωλυσιέργησε κατά της επανάστασης[2]. Τρικούπης, Βλαχογιάννης (όπως αναφέρεται αμέσως πιο κάτω) και πλείστοι άλλοι εξήραν τον πατριωτισμό και την προσφορά του. Για το κύρος και τις αρετές του Ζαΐμη υπήρχε το ρητό "Τι Ζαΐμης, τι Μπραΐμης". [3]

Παραπομπές-σημειώσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Ιστορικά, τ. 12, 2001, Ελευυθεροτυπία.
  2. Όλα τα παρά του Δικαίου λεχθέντα είναι άστατα…στασιαστικά, ιδιοτελή, και σχεδόν μπιρμπάντικα, Αμβροσίου Φραντζή, Επιτομή της Ιστορίας της Αναγεννηθείσης Ελλάδος.
  3. Σπυρίδων Τρικούπης, Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως, εκδ.Χρ.Γιοβάνης, τ.Δ΄, σελ. 7-8. Αναφορά στο παραπάνω από τον Γιάννη Βλαχογιάννη, Ιστορική Ανθολογία, εκδ. ΕΣΤΙΑ, σελ. 186

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα
  • Πελοποννήσιοι αγωνιστές του 1821, Νικηταρά απομνημονεύματα, Φωτάκου, εκδόσεις Βεργίνα, Αθήνα 1996.
  • Φωτάκου απομνημονεύματα, εκδόσεις Βεργίνα, 1996
  • Θεοδώρου Κολοκοτρώνη Απομνημονεύματα, Γεωργίου Τσερτέτη, εκδόσεις Βεργίνα, Αθήνα 1996.
  • Ιστορία της Ελληνικής επανάστασης, Σπυρίδωνος Τρικούπη, Εκδόσεις Νέα Σύνορα-Λιβάνη,Αθήνα 1993, SET ISBN 960-236-370-3