Ανδρέας Ζαΐμης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Για τον ομώνυμο βουλευτή, δείτε: Ανδρέας Δ. Ζαΐμης.
Για τον ομώνυμο υπουργό, δείτε: Ανδρέας Φ. Ζαΐμης.
Ανδρέας Ζαΐμης
AνδρέαςΖαΐμης.jpg
Ο Ανδρέας Ζαΐμης
Πρόεδρος του Εκτελεστικού
Περίοδος
12 Απριλίου 1826 – 2 Απριλίου 1827
ΠροκάτοχοςΓεώργιος Κουντουριώτης
ΔιάδοχοςΙωάννης Καποδίστριας
(Αντικυβερνητική Επιτροπή)
Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης
Περίοδος
8 Δεκεμβρίου 1837 – 4 Μαΐου 1840
Μαζί μεΓεώργιος Κουντουριώτης
ΠρωθυπουργόςΌθων
Προκάτοχοςθέση εγκαθιδρύθηκε
ΔιάδοχοςΑντώνιος Κριεζής
Μέλος του Πανελληνίου Σώματος
Περίοδος
23 Απριλίου 1828 – 6 Αυγούστου 1829
ΚυβερνήτηςΙωάννης Καποδίστριας
Προσωπικά στοιχεία
Γέννηση1791, Κερπινή Καλαβρύτων
Θάνατος4 Μαΐου 1840 (49 ετών), Αθήνα
ΕθνικότηταΕλληνική
ΣύζυγοςΕλένη Δεληγιάννη
ΠαιδιάΘρασύβουλος
ΥπογραφήAndreas Zaimis signature.svg
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Ο Ανδρέας Ζαΐμης (1791 - 4 Μαΐου 1840)[1] ήταν Έλληνας αγωνιστής του 1821, γόνος της ιστορικής οικογένειας των Ζαΐμηδων, που διετέλεσε αργότερα πρωθυπουργός της νεοσύστατης Ελλάδας.

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε στην Κερπινή Καλαβρύτων το 1791, γιος του προεστού των Καλαβρύτων Ασημάκη Ζαΐμη που πρώτος σήκωσε το λάβαρο της επανάστασης στην Αγία Λαύρα στις 17 Μαρτίου 1821. Νέος μυήθηκε στην Φιλική Εταιρεία, εγκατέλειψε τις σπουδές του στην Ιταλία και πήρε μέρος στην Επανάσταση, μαχόμενος στην πολιορκία της Πάτρας και στο Μεσολόγγι. Χρημάτισε πληρεξούσιος στη συνέλευση της Επιδαύρου το 1822. Το 1826, μετά τα δραματικά γεγονότα του Μεσολογγίου, ανέλαβε με απόφαση της Τρίτης Εθνοσυνέλευσης (που διέκοψε τις εργασίες της) πρόεδρος της «Διοικητικής Επιτροπής της Ελλάδος», αναλαμβάνοντας την ευθύνη της διακυβέρνησης και της συνέχισης του Αγώνα. Επί Καποδίστρια διορίστηκε μέλος του «Πανελληνίου» και το 1837 σύμβουλος επικρατείας μέχρι το θάνατό του το 1840 στην Αθήνα.

Παντρεύτηκε την Ελένη Δεληγιάννη, κόρη του προεστού των Λαγκαδίων, Ιωάννη Δεληγιάννη. Ο γιος του Θρασύβουλος και ο εγγονός του Αλέξανδρος διετέλεσαν επίσης πρωθυπουργοί. Ο ιστορικός Αμβρόσιος Φραντζής τον καταγράφει ως έναν από τους προύχοντες που συμμετείχαν στη σύσκεψη της Βοστίτσας ο οποίος ήρθε σε έντονη λεκτική αντιπαράθεση με τον Παπαφλέσσα, αρνούμενος να πιστέψει τους αναληθείς (όπως αποδείχτηκε) ισχυρισμούς του για δήθεν εξασφαλισμένη Ρωσική βοήθεια στον επικείμενο Αγώνα.[2]. Τρικούπης, Βλαχογιάννης (όπως αναφέρεται αμέσως πιο κάτω) και πλείστοι άλλοι εξήραν τον πατριωτισμό και την προσφορά του. Για το κύρος και τις αρετές του Ζαΐμη υπήρχε το ρητό "Τι Ζαΐμης, τι Μπραΐμης". [3]

Παραπομπές-σημειώσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Ιστορικά, τ. 12, 2001, Ελευθεροτυπία.
  2. Όλα τα παρά του Δικαίου λεχθέντα είναι άστατα…στασιαστικά, ιδιοτελή, και σχεδόν μπιρμπάντικα, Αμβροσίου Φραντζή, Επιτομή της Ιστορίας της Αναγεννηθείσης Ελλάδος.
  3. Σπυρίδων Τρικούπης, Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως, εκδ.Χρ.Γιοβάνης, τ.Δ΄, σελ. 7-8. Αναφορά στο παραπάνω από τον Γιάννη Βλαχογιάννη, Ιστορική Ανθολογία, εκδ. ΕΣΤΙΑ, σελ. 186

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Τερτσέτης, Γεώργιος (1996). Θεοδώρου Κολοκοτρώνη απομνημονεύματα. Αθήνα: Εκδόσεις Βεργίνα. 
  • Τρικούπης, Σπυρίδων (1993). Ιστορία της Ελληνικής Επανάστασης. Τόμοι 4. Μτφρ. Κουσουνέλος, Γιώργος. Αθήνα: Εκδόσεις Νέα Σύνορα-Λιβάνη. ISBN 960-236-370-3. 
  • Χρυσανθόπουλος, Φώτιος ή Φωτάκος (1996). Πελοποννήσιοι αγωνιστές του 1821, Νικηταρά απομνημονεύματα. Αθήνα: Εκδόσεις Βεργίνα. 
  • Χρυσανθόπουλος, Φώτιος ή Φωτάκος (1996). Φωτάκου απομνημονεύματα. Αθήνα: Εκδόσεις Βεργίνα.