ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ
UEFA Champions League.svg
Συνομοσπονδία ΟΥΕΦΑ
Ίδρυση 1955
1992 (σημερινή μορφή)
Αριθμός ομάδων 32 (όμιλοι)
76 ή 77 (σύνολο)
Τρέχων κάτοχος Flag of Spain.svg Ρεάλ Μαδρίτης (10ος τίτλος)
Περισ. κατακτήσεις Flag of Spain.svg Ρεάλ Μαδρίτης (10 τίτλοι)
Τηλεοπτική κάλυψη Ανάλογα με κάθε χώρα:Ελλαδα: ΟΤΕ TV
Ιστοσελίδα uefa.com
Soccerball current event.svg 2014–15

Το ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ (αγγλικά: UEFA Champions League) είναι διεθνής ποδοσφαιρική διοργάνωση όπου παίρνουν μέρος οι πρωταθλήτριες (και οι καλύτερες των ισχυρότερων πρωταθλημάτων) ομάδες ποδοσφαίρου της Ευρώπης. Η διοργάνωση πραγματοποιείται κάθε χρόνο από την UEFA (Ένωση Ευρωπαϊκών Ποδοσφαιρικών Ομοσπονδιών) και το κύπελλο αυτό είναι το πολυτιμότερο βραβείο που μπορεί να κατακτήσει μια ευρωπαϊκή ομάδα.

Δομή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το τρόπαιο

H διοργάνωση του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ (UEFA Champions League), αρχικά γνωστή ως Κύπελλο Πρωταθλητριών Ομάδων Ευρώπης (European Champion Clubs' Cup) ή απλά Ευρωπαϊκό Κύπελλο (European Cup), ξεκίνησε την ποδοσφαιρική περίοδο 1955-56 έχοντας ένα σύστημα νοκ άουτ δύο αγώνων, όπου οι ομάδες έδιναν έναν αγώνα εντός και έναν εκτός έδρας. Η ομάδα με το μεγαλύτερο αθροιστικά σκορ προκρινόταν στον επόμενο γύρο. Μπορούσαν να συμμετάσχουν μόνο οι σύλλογοι που είχαν κατακτήσει το εθνικό τους πρωτάθλημα καθώς και ο κάτοχος του κυπέλλου εκείνης της περιόδου.

Ο τρόπος διεξαγωγής και το όνομα άλλαξαν κατά την περίοδο 1992-93 και μετά από αρκετές και ριζοσπαστικές αλλαγές στα χρόνια που μεσολάβησαν, σήμερα η διοργάνωση αποτελείται από τρεις προκριματικούς γύρους, μια φάση ομίλων (όπου οι ομάδες αντιμετωπίζουν κάθε άλλη ομάδα του ομίλου εντός και εκτός έδρας) και ακολουθούν τέσσερις γύροι αγώνων νοκ άουτ. Όλοι οι προκριματικοί και οι νοκ άουτ αγώνες είναι διπλοί, εκτός από τον τελικό, ο οποίος είναι ένας μόνο αγώνας και διεξάγεται σε προκαθορισμένο τόπο διεξαγωγής.

Η Ρεάλ Μαδρίτης έχει κατακτήσει το κύπελλο 10 φορές. Ακολουθούν οι Μίλαν (7 τίτλοι), Λίβερπουλ και Μπάγερν Μονάχου (5 τίτλοι), Άγιαξ και Μπαρτσελόνα (4 τίτλοι).

Η νικήτρια ομάδα παίρνει στην κατοχή της το τρόπαιο στην τελετή απονομής, μετά τη λήξη του τελικού, αλλά πρέπει να το επιστρέψει στην UEFA δύο μήνες πριν από τον τελικό της επόμενης χρονιάς. Η UEFA δίνει στους νικητές ένα αντίγραφο του τροπαίου, μικρότερων διαστάσεων από το αυθεντικό, το οποίο οι ομάδες κρατούν στην κατοχή τους για πάντα. Επιπλέον, οι κανονισμοί της οργάνωσης ορίζουν το αυθεντικό τρόπαιο να το κρατάει για πάντα μία ομάδα, εφόσον το κατακτήσει επί τρεις συνεχόμενες περιόδους ή πέντε φορές συνολικά.

Πέντε ομάδες έχουν πάρει το αυθεντικό τρόπαιο μέχρι τώρα:

  • Η Ρεάλ Μαδρίτης, η οποία κέρδισε τις πέντε πρώτες διοργανώσεις (μεταξύ 1956-1960),
  • Ο Άγιαξ, που κέρδισε τρεις φορές στη σειρά (1971, 1972, 1973),
  • Η Μίλαν, που κατέκτησε το κύπελλο για πέμπτη φορά το 1994,
  • Η Λίβερπουλ, που επίσης κατέκτησε το κύπελλο για πέμπτη φορά το 2005 και
  • Η Μπάγερν Μονάχου, νικήτρια πέντε διοργανώσεων (1974, 1975, 1976, 2001, 2013).

Πρόκριση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η πρόκριση για τη διοργάνωση γίνεται με κριτήριο την κατάταξη των ομάδων στα εθνικά τους πρωταθλήματα, με βάση ένα σύστημα ποσόστωσης, σύμφωνα με το οποίο οι χώρες με ισχυρότερα πρωταθλήματα στέλνουν περισσότερες ομάδες. Επίσης, οι ομάδες που προέρχονται από τις χώρες αυτές προκρίνονται σε πιο προχωρημένες φάσεις της διοργάνωσης.

Για παράδειγμα, από τα τρία ισχυρότερα εθνικά πρωταθλήματα (όπως αυτά βαθμολογούνται από την UEFA σύμφωνα με τους συντελεστές της), ο πρωταθλητής, ο δευτεραθλητής και ο τρίτος της βαθμολογίας προκρίνονται απευθείας στη φάση των ομίλων, ενώ ο τέταρτος προκρίνεται στη φάση των play off.

Υπάρχει μία εξαίρεση σ' αυτόν τον κανόνα: Ο κάτοχος του τροπαίου κατά κανόνα προκρίνεται απευθείας στη φάση των ομίλων, ανεξάρτητα από την κατάταξή του στο εθνικό πρωτάθλημα, αν όμως ο τροπαιούχος προέρχεται από χώρα που δικαιούται να στείλει τέσσερις ομάδες στη διοργάνωση, δεν εξασφαλίζει την πρόκρισή του αν δεν είναι στις 4 πρώτες ομάδες στο πρωτάθλημα.

Την περίοδο 2004-05 η Λίβερπουλ κατέκτησε το τρόπαιο, αλλά κατέλαβε την πέμπτη θέση στο αγγλικό πρωτάθλημα, μια θέση εκτός των θέσεων αυτόματης πρόκρισης. Έτσι έπρεπε η αγγλική ποδοσφαιρική ομοσπονδία να αποφασίσει αν θα στείλει τη Λίβερπουλ στη διοργάνωση ή την ομάδα που κατέλαβε την τέταρτη θέση, δηλαδή την Έβερτον, την άλλη μεγάλη ομάδα της πόλης του Λίβερπουλ. Η αγγλική ομοσπονδία είχε ήδη αποφασίσει ότι οι πρώτες τέσσερις ομάδες του πρωταθλήματος θα προκριθούν για τη διοργάνωση, παρά την κατάκτηση του τροπαίου από τη Λίβερπουλ, αλλά παράλληλα πίεσε για να συμμετάσχει και πέμπτη ομάδα στο Champions League μετά από αυτή. Μετά από την απόφαση αυτή ο τότε πρόεδρος της UEFA Λέναρτ Γιόχανσον, δήλωσε ότι ο τροπαιούχος θα έπρεπε να μπορεί να υπερασπιστεί τον τίτλο του ανεξάρτητα από την κατάταξή του στο εθνικό πρωτάθλημα. Τελικά αποφασίστηκε η Έβερτον να αγωνιστεί στον τρίτο προκριματικό γύρο και η Λίβερπουλ στον πρώτο.

Η τελευταία φορά που συνέβη κάτι ανάλογο, πριν από την περίοδο 2005-06, ήταν το 2000-01, όταν η Ρεάλ Μαδρίτης είχε κατακτήσει μεν το τρόπαιο (1999-2000) αλλά κατέλαβε την έκτη θέση στο ισπανικό πρωτάθλημα. Για τον λόγο αυτό η Ρεάλ Σαραγόσα αναγκάστηκε να αγωνιστεί στο κύπελλο UEFA. Δύο χρόνια μετά, η Σαραγόσα υποβιβάστηκε, γεγονός που κάποιοι αποδίδουν στη χαμένη αίγλη (καθώς και τα χαμένα έσοδα) που προήλθαν από την απόφαση αυτή.

Ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο θεσμός έχει μακρά και συναρπαστική ιστορία. Εξήντα χρόνια σκληρού συναγωνισμού που έχουν αναδείξει νικητές απ' όλα τα μήκη και πλάτη της Ευρώπης.

1955-1960: Απόλυτη κυριαρχία της Ρεάλ Μαδρίτης και το δυστύχημα του Μονάχου[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Ρεάλ Μαδρίτης κυριάρχησε στις πέντε πρώτες διοργανώσεις, καθώς η ομάδα των Ντι Στέφανο, Πούσκας, Χέντο, Ντελ Σολ και Σανταμαρία επικράτησε σχετικά άνετα και στους πέντε τελικούς. Η γαλλική Ρενς (1956 και 1959) και οι ιταλικές Φιορεντίνα (1957), Μίλαν (1958) προέβαλλαν κάποια αντίσταση στα τέλη της δεκαετίας του 1950, αλλά ο ανορθόδοξος και αριστοκρατικός τρόπος παιχνιδιού της Ρεάλ, συνέβαλαν στο να μην υπάρχει στην πραγματικότητα συναγωνισμός για το τρόπαιο.

Στις 6 Φεβρουαρίου του 1958, συνέβη το αεροπορικό δυστύχημα στο αεροδρόμιο του Μονάχου, όπου έχασαν τη ζωή τους οκτώ συνολικά ποδοσφαιριστές της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, οι οποίοι επέστρεφαν από τον εκτός έδρας αγώνα της προημιτελικής φάσης της διοργάνωσης 1957-58, εναντίον του Ερυθρού Αστέρα στο Βελιγράδι.

Το αποκορύφωμα της χρονικής αυτής περιόδου ήταν ο περίφημος τελικός του 1960, στο Χάμπτεν Παρκ της Γλασκώβης, στη Σκωτία. Σε αυτόν τον τελικό, η Ρεάλ Μαδρίτης συνέτριψε τη δυτικογερμανική Άιντραχτ Φρανκφούρτης με 7-3, μπροστά στις κάμερες του τηλεοπτικού δικτύου BBC και της Eurovision. Τον τελικό παρακολούθησαν 135.000 άνθρωποι, αριθμός που αποτελεί ακόμα ρεκόρ προσέλευσης σε τελικό ευρωπαϊκής διοργάνωσης.

1961-1968: Μπενφίκα, μιλανέζικο σερί, επιστροφή Ρεάλ και δύο βρετανικές νίκες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μπαρτσελόνα εναντίον Αμβούργου το 1961

Η κυριαρχία της Ρεάλ Μαδρίτης ανακόπηκε από τη μεγαλύτερη εγχώρια αντίπαλό της, την Μπαρτσελόνα, από τον πρώτο γύρο της διοργάνωσης του 1961. Η "Μπάρτσα" έφτασε μέχρι τον τελικό που διεξήχθη στη Βέρνη της Ελβετίας, ηττήθηκε όμως από την πορτογαλική Μπενφίκα, η οποία κράτησε τα σκήπτρα και την επόμενη χρονιά (1961-62), με αντίπαλο στον τελικό του Άμστερνταμ τη Ρεάλ (5-3).

Η Μπενφίκα έφτασε για τρίτη φορά σε τελικό το 1963, ηττήθηκε όμως από τη Μίλαν, της οποίας η εγχώρια αντίπαλος Ίντερ, κατέκτησε το τρόπαιο επί δύο συνεχή έτη (1964 και 1965) με νίκες επί των Ρεάλ Μαδρίτης και Μπενφίκα αντίστοιχα. Η διοργάνωση του 1965 έμεινε στην ιστορία κυρίως λόγω του διαβόητου ημιτελικού, ανάμεσα στην Ίντερ και τη Λίβερπουλ, υπό τη σκιά των κατηγοριών για δωροδοκία από ιταλικής πλευράς στη νίκη εντός έδρας με 3-0, στο στάδιο Σαν Σίρο του Μιλάνου.

Αυτή η εποχή τελείωσε με πρωταθλήτρια τη Ρεάλ Μαδρίτης, η οποία νίκησε την Ίντερ στον ημιτελικό του 1966, πριν φτάσει στην κατάκτηση του 6ου τίτλου της, αντιμετωπίζοντας την Παρτιζάν Βελιγραδίου στο Στάδιο του Βασιλιά Μπωντουέν, στις Βρυξέλλες (τότε ονομαζόταν Στάδιο Χέιζελ). Από τη μεγάλη ομάδα του '50, μόνο ο Χέντο αγωνίστηκε και στους 6 νικηφόρους τελικούς.

Το 1967, η Σέλτικ έγινε η πρώτη βρετανική ομάδα που κέρδισε τη διοργάνωση, νικώντας την Ίντερ στο Εστάντιο Νασιονάλ, στη Λισαβόνα της Πορτογαλίας. Η ομάδα, η οποία μετά τον τελικό έμεινε γνωστή ως οι "Λέοντες της Λισαβόνας", με προπονητή τον Τζοκ Στάιν, απαρτιζόταν από ποδοσφαιριστές που είχαν γεννηθεί στη Γλασκώβη.

Έπειτα από έναν χρόνο (1968), η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ έγινε η πρώτη αγγλική ομάδα που κατέκτησε το τρόπαιο, με νίκη επί της πορτογαλικής Μπενφίκα, με 4-1 στην παράταση στο Στάδιο Γουέμπλεϊ. Ο θρίαμβος για τη Γιουνάιτεντ ήρθε μία δεκαετία μετά την αεροπορική τραγωδία στο Μόναχο και με τον ίδιο προπονητή, τον Ματ Μπάσμπι, ο οποίος αργότερα χρίστηκε Ιππότης (CBE - Commander of the British Empire) από τη Βασίλισσα της Αγγλίας.

1969-1973: Ολλανδική υπόθεση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο τελικός του 1971

Το κύπελλο πρωταθλητριών την επόμενη δεκαετία ήταν υπόθεση τριών ομάδων κάθε μια από τις οποίες κέρδισε 3 τελικούς και όλες βρίσκονταν πάντα στις τελικές φάσεις της διοργάνωσης.

Ο πρώτος ολλανδικός σύλλογος που πρωταγωνίστησε στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις ήταν ο Άγιαξ, που αρχικά ηττήθηκε το 1969 στον τελικό με τη Μίλαν και είδε την κυριότερη αντίπαλό του στο ολλανδικό πρωτάθλημα, Φέγενορντ να κατακτά τον ίδιο τίτλο το 1970.

Ύστερα από την παρουσία των Γιόχαν Κρόιφ, Μπάρι Χούλσοφ, Ρουντ Κρολ, Γιόχαν Νέεσκενς, Άρι Χάαν, Τζέρι Μιούρεν και Πιέτ Κάιζερ που έθεσε τις βάσεις γι' αυτό που σήμερα αποκαλείται ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο (total football), ο Άγιαξ κυριάρχησε για τρεις χρονιές, νικώντας το 1971 τον Παναθηναϊκό (τη μόνη ελληνική ομάδα που έχει αγωνιστεί σε τελικό της διοργάνωσης), το 1972 την Ίντερ και το 1973 τη Γιουβέντους.

Ο κάθε παίκτης ξεχωριστά μπορούσε να προσαρμοστεί στον αγώνα σε διαφορετικές θέσεις και ρόλους. Δημιουργία του Ρίνους Μίχελς, ο Άγιαξ φαινόταν αήττητος μέχρι το 1973.

1974-1985: Γερμανοαγγλική επικράτηση και η τραγωδία του Χέιζελ[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μάιερ, Μπεκενμπάουερ και Μίλερ πρωταγωνιστές της Μπάγερν την τριετία 1974-1976

Η Μπάγερν Μονάχου έγινε ο επόμενος σύλλογος που κυριάρχησε στη διοργάνωση, κατακτώντας το τρόπαιο τρεις συνεχόμενες φορές στα μέσα της δεκαετίας του 1970. Με αρχηγό τον Φραντς Μπεκενμπάουερ και συμπαίκτες τους Σεπ Μάιερ, Γκερντ Μίλερ, Ούλι Χένες και Πολ Μπράιτνερ, η Μπάγερν συνέχισε το ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο, προσθέτοντας τη δική της εκδοχή στη συνέπεια και την οργάνωση.

Αρχικά νίκησε την Ατλέτικο Μαδρίτης το 1974 (σε επαναληπτικό τελικό), στη συνέχεια η Μπάγερν επικράτησε και της Λιντς 2-0 σε έναν κακόθυμο, επηρεασμένο από το κοινό τελικό στο Παρκ ντε Πρενς (Parc des Princes), στο Παρίσι το 1975, για να ακολουθήσει η Σεντ Ετιέν στο Χάμπτεν Παρκ στη Γλασκώβη το 1976. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι σε κανένα από τα τρία αυτά συνεχή έτη που η βαυαρική ομάδα κυριάρχησε στην Ευρώπη, δεν κατάφερε να στεφθεί πρωταθλήτρια Γερμανίας, χάνοντας τον τίτλο από μια άλλη σπουδαία ομάδα της εποχής, την Γκλάντμπαχ.

Το 1977 η Λίβερπουλ νίκησε την Γκλάντμπαχ 3-1 στη Ρώμη και το 1978 διατήρησε το τρόπαιο με νίκη επί της Κλαμπ Μπριζ στο Στάδιο Γουέμπλεϊ, σηματοδοτώντας την έναρξη της κυριαρχίας των αγγλικών συλλόγων στη διοργάνωση, οι οποίοι επικράτησαν συνολικά επτά φορές σε οκτώ χρόνια (1977-1984).

Η Λίβερπουλ αποκλείστηκε στον πρώτο γύρο της διοργάνωσης του 1979 από τη Νότιγχαμ Φόρεστ, η οποία και κατέκτησε το τρόπαιο σε μία εντυπωσιακή άνοδο στην κορυφή του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, νικώντας τη σουηδική Μάλμε με 1-0 στον τελικό που έγινε στο Μόναχο. Τον επόμενο χρόνο (1980) υπερασπίστηκε τον τίτλο της έναντι του Αμβούργου στη Μαδρίτη με το ίδιο σκορ και έγινε η μόνη ομάδα που έχει κατακτήσει το κύπελλο πρωταθλητριών περισσότερες φορές από ότι το εγχώριο πρωτάθλημα. Η Λίβερπουλ επέστρεψε στον τελικό το 1981 όπου κατέκτησε το τρόπαιο για τρίτη φορά με νίκη στο Παρίσι επί της Ρεάλ Μαδρίτης (1-0).

Το 1982 η Άστον Βίλα της πόλης του Μπέρμιγχαμ, νίκησε την Μπάγερν 1-0 στο Στάδιο Φέγενορντ στο Ρότερνταμ. Το Αμβούργο ήταν η νικήτρια ομάδα το 1983 και την επόμενη χρονιά (1984) η Λίβερπουλ επέστρεψε στον τελικό οπότε και νίκησε τη Ρόμα στη διαδικασία των πέναλτι. Η Λίβερπουλ τον επόμενο χρόνο (1985) ήταν και πάλι στον τελικό για να υπερασπιστεί τον τίτλο της, αλλά ηττήθηκε από τη Γιουβέντους σε έναν αγώνα που επισκιάστηκε από τον θάνατο 39 θεατών (Ιταλοί στην πλειοψηφία τους). Το γεγονός έμεινε γνωστό ως η "τραγωδία του Χέιζελ". Όλες οι αγγλικές ομάδες τιμωρήθηκαν με πενταετή αποκλεισμό από κάθε ευρωπαϊκή διοργάνωση ενώ η Λίβερπουλ αποκλείστηκε για έξι χρόνια.

1986-1991: Νέες δυνάμεις και η υπεροχή της Μίλαν[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Στεάουα πρωταθλήτρια του 1986

Με τις αγγλικές ομάδες εκτός διοργάνωσης, η επικράτησή τους έλαβε τέλος. Τα επόμενα χρόνια μετά την τραγωδία του Χέιζελ, το κύπελλο πρωταθλητριών διεκδικήθηκε από ευρωπαϊκούς συλλόγους που δεν είχαν καταφέρει να διαγράψουν μεγάλες πορείες στις προηγούμενες χρονιές της διοργάνωσης. Τα έτη 1986, 1987 και 1988 η Στεάουα Βουκουρεστίου, η Πόρτο και η Αϊντχόφεν αντίστοιχα, κατέκτησαν το τρόπαιο. Ο τελικός του 1987 μεταξύ Μπάγερν και Πόρτο θεωρείται ακόμη και σήμερα ως ένας από τους πιο ανταγωνιστικούς της διοργάνωσης.

Η πανίσχυρη Μίλαν εκείνης της περιόδου κατέκτησε το τρόπαιο την επόμενη διετία, αρχικά το 1989 με το εντυπωσιακό 4-0 επί της Στεάουα, για να το επαναλάβει και την επόμενη χρονιά (1990) απέναντι στην Μπενφίκα (1-0). Έχασε την ευκαιρία για μία τρίτη συνεχόμενη ευρωπαϊκή στέψη το 1991, όταν το τρόπαιο πήγε στους πρωταθλητές του γιουγκοσλάβικου πρωταθλήματος, τον Ερυθρό Αστέρα Βελιγραδίου που νίκησαν τη Μαρσέιγ στα πέναλτι μετά από μία ισοπαλία χωρίς σκορ. Ο τελικός του 1991 ήταν επίσης ο μόνος τελικός το διάστημα μεταξύ 1989-1998 στον οποίο απέτυχε να συμμετάσχει κάποια ιταλική ομάδα.

Ο αποκλεισμός των αγγλικών συλλόγων από το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο έληξε την περίοδο 1990-91, αλλά η πρωταθλήτρια Αγγλίας Λίβερπουλ δεν μπόρεσε να αγωνιστεί επειδή έπρεπε να εκτίσει έναν επιπλέον χρόνο ποινής.

1992-1998: Εναλλαγές στην κορυφή, δημιουργία ομίλων και μετονομασία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η πρωταθλήτρια του 1992 Μπαρτσελόνα

Οι αγγλικοί σύλλογοι επέστρεψαν στη διοργάνωση στις αρχές της δεκαετίας του 1990, αλλά καμία δεν έφτασε στην τελική οκτάδα. Η Άρσεναλ (1991-92), η Λιντς (1992-93), η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ (1993-94 και 1994-95) και η Μπλάκμπερν (1995-96), δεν μπόρεσαν να διακριθούν στην κορυφαία ευρωπαϊκή διοργάνωση, χάνοντας από θεωρητικά υποδεέστερες ομάδες. Αυτό οφειλόταν κατά ένα μεγάλο ποσοστό και στον κανόνα των τριών ξένων που απέτρεπε τις ομάδες να χρησιμοποιήσουν μερικούς από τους βασικούς παίκτες τους.

Το 1992 ήταν η τελευταία φορά πριν τη μετονομασία του θεσμού σε Τσάμπιονς Λιγκ και η πρώτη διοργάνωση με τη δημιουργία ομίλων. Ο τελικός έλαβε χώρα στο Στάδιο Γουέμπλεϊ και το τρόπαιο κατέκτησε η Μπαρτσελόνα απέναντι στη Σαμπντόρια. Στην πρώτη διοργάνωση του Τσάμπιονς Λιγκ το 1993 η Μαρσέιγ νίκησε στον τελικό τη Μίλαν με 1-0, αλλά την επόμενη χρονιά αποκλείστηκε από την υπεράσπιση του τροπαίου εξαιτίας του υποβιβασμού της στη δεύτερη κατηγορία του γαλλικού πρωταθλήματος, λόγω σκανδάλου που ξέσπασε για στημένους αγώνες και πλασματικές δηλώσεις οικονομικών στοιχείων. Ο τελικός του 1994 βρήκε την Μπαρτσελόνα να ηττάται από τη Μίλαν 4-0, ενώ η τελευταία συμμετείχε και στον επόμενο τελικό (1995) αλλά έχασε 1-0 από τον Άγιαξ, ο οποίος έφτασε και στον τελικό του 1996, αλλά ηττήθηκε από τη Γιουβέντους στη διαδικασία των πέναλτι.

Εκείνη την περίοδο η "υπόθεση Μποσμάν" ήρθε για να αλλάξει δραστικά την εικόνα του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Η απόφαση επί αυτής, επέτρεψε σε παίκτες των οποίων το συμβόλαιο έχει λήξει, να μεταφέρονται ελεύθερα σε ομάδες κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Επίσης, μια εξίσου μεγάλη συνέπεια που είχε η απόφαση, ήταν το ότι οι παίκτες μιας ομάδας που προέρχονταν από την Ευρωπαϊκή Ένωση, δεν αριθμούνταν ως ξένοι, εφόσον ο σύλλογος ήταν κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η Μπορούσια Ντόρτμουντ μπήκε στη λίστα των πρωταθλητών Ευρώπης το 1997 όταν νίκησε τη Γιουβέντους στον τελικό, έχοντας ήδη αποκλείσει τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ στον ημιτελικό, όμως αυτή ήταν μια περίοδος προόδου για τους αγγλικούς συλλόγους, καθώς η Γιουνάιτεντ ήταν η πρώτη αγγλική ομάδα που προκρίθηκε στην τελική οκτάδα, στη μετά το Χέιζελ εποχή.

Την περίοδο 1997-98, επιτράπηκε για πρώτη φορά η συμμετοχή στους δευτεραθλητές των κορυφαίων ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων μετά από πιέσεις στην UEFA, ενώ ο τίτλος πήγε στη Ρεάλ Μαδρίτης για έβδομη φορά μετά από 32 χρόνια.

1999-2005: Επικές αγγλικές ανατροπές και επάνοδος για τέσσερις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το τρόπαιο του 2005 ήταν το πέμπτο που κατέκτησε η Λίβερπουλ και το κράτησε παντοτινά δικό της

Η περίοδος 1998-99 έχει μείνει αξέχαστη για το τρεμπλ της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, το οποίο ολοκληρώθηκε με τη δραματική νίκη 2-1 επί της Μπάγερν στις καθυστερήσεις κι ενώ το γκολ του Μάριο Μπάσλερ φαινόταν να δίνει τη νίκη στους Γερμανούς. Ο διαιτητής έδειξε 3 λεπτά επιπλέον χρόνου, στο ξεκίνημα των οποίων ο Τέντι Σέριγχαμ ισοφάρισε και ο αγώνας φάνηκε πως θα οδηγηθεί στην παράταση, όμως στιγμές αργότερα ο Όλε Γκούναρ Σόλσκιερ σκόραρε το νικητήριο γκολ και έγραψε ιστορία, καθώς η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ έγινε ο πρώτος σύλλογος που κατάκτησε το τρεμπλ: Πρωτάθλημα Πρέμιερ Λιγκ, Κύπελλο Αγγλίας, Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης, ενώ έγινε πρωταθλήτρια Ευρώπης για πρώτη φορά από το 1968 και ο πρώτος αγγλικός σύλλογος που κατακτούσε το τρόπαιο μετά την επιτυχία της Λίβερπουλ το 1984.

Τον πρώτο τίτλο του 21ου αιώνα πανηγύρισε η Ρεάλ Μαδρίτης, πρωταθλήτρια Ισπανίας, που επικράτησε της δευτεραθλήτριας του ισπανικού πρωταθλήματος Βαλένθια, με 3-0, στον πρώτο τελικό της διοργάνωσης που διεξήχθη ανάμεσα σε δύο ομάδες από την ίδια χώρα. Η διοργάνωση της περιόδου 1999-2000 ήταν επίσης η πρώτη στην οποία μπορούσαν να συμμετάσχουν περισσότερες από δύο ομάδες από τα σπουδαιότερα εθνικά πρωταθλήματα. Από τα τρία κορυφαία πρωταθλήματα, όπως κατατάχθηκαν από την UEFA, μπορούσαν να συμμετάσχουν τέσσερις ομάδες, ενώ από τα τρία αμέσως επόμενα συμμετείχαν τρεις.

Η Μπάγερν Μονάχου κατέκτησε τον τίτλο το 2001, απέναντι στη Βαλένθια που απέτυχε για δεύτερη συνεχή χρονιά, ενώ η Ρεάλ Μαδρίτης επανήλθε στην κορυφή (για ένατη φορά) το 2002 επικρατώντας της γερμανικής Μπάγερ Λεβερκούζεν, η οποία έγινε η μοναδική φιναλίστ στην ιστορία της διοργάνωσης που δεν έχει κατακτήσει ποτέ το πρωτάθλημα στη χώρα της. Στον τελικό του 2003 που διεξήχθη στην Αγγλία, νικήτρια αναδείχθηκε η ομάδα της Μίλαν στα πέναλτι εναντίον της Γιουβέντους, στον δεύτερο τελικό που συμμετείχαν ομάδες από κοινό πρωτάθλημα.

Το 2004 η Πόρτο επικράτησε της Μονακό με 3-0 και κατέκτησε το τρόπαιο για δεύτερη φορά μετά το 1987, ενώ το 2005 η Λίβερπουλ έφτασε στον τελικό για πρώτη φορά έπειτα από είκοσι ολόκληρα χρόνια, επικρατώντας της Μίλαν (συμμετείχε σε τελικό δεύτερη φορά τα τελευταία τρία χρόνια), σε μια από τις μεγαλύτερες ανατροπές στην ιστορία του θεσμού. Παρά το 0-3 του ημιχρόνου, η Λίβερπουλ σημείωσε τρία γκολ σε έξι λεπτά και ισοφάρισε το σκορ για να οδηγήσει τον αγώνα στην παράταση, όπου δεν άλλαξε κάτι, με αποτέλεσμα οι Άγγλοι να νικήσουν στην ψυχοφθόρα διαδικασία των πέναλτι με 3-2.[1]

2006-2011: Εποχή Μπαρτσελόνα και ανάκαμψη του Μιλάνου[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 2006 πρωταθλήτρια στέφθηκε η Μπαρτσελόνα επικρατώντας της Άρσεναλ με 2-1, φθάνοντας στη δεύτερη κατάκτηση του τροπαίου έπειτα από το 1992.

Την επόμενη χρονιά (2007) στο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας στον τελικό βρέθηκε το ζευγάρι του 2005, αλλά αυτήν τη φορά η έκβαση ήταν διαφορετική, καθώς η Μίλαν νίκησε τη Λίβερπουλ με 2-1, επανερχόμενη στην κορυφή έπειτα από τέσσερα χρόνια, στον τρίτο τελικό που συμμετείχε την τελευταία πενταετία.

Το 2008 η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ έγινε η νέα πρωταθλήτρια Ευρώπης, καθώς νίκησε την Τσέλσι (που αγωνιζόταν για πρώτη φορά σε τελικό Champions League) στα πέναλτι με 6-5 και ενώ η κανονική διάρκεια του αγώνα είχε λήξει 1-1, με το σκορ να μην αλλάζει ούτε στην παράταση.

Η Μπαρτσελόνα το 2009 κατέκτησε το τρόπαιο για τρίτη φορά στην ιστορία της νικώντας με 2-0 τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ στον τελικό της 27ης Μαΐου στη Ρώμη,[2] χρονιά κατά την οποία έγινε η μοναδική ομάδα που κατάφερε ποτέ να κατακτήσει τους τίτλους όλων των διοργανώσεων που συμμετείχε, συνολικά έξι (πρωτάθλημα Ισπανίας, κύπελλο Ισπανίας, Σούπερ καπ Ισπανίας, Τσάμπιονς Λιγκ, Σούπερ καπ Ευρώπης και παγκόσμιο πρωτάθλημα συλλόγων).

Το 2010 η άλλη μεγάλη ομάδα του Μιλάνου, η Ίντερ με προπονητή τον Ζοζέ Μουρίνιο κατέκτησε το τρόπαιο έπειτα από 45 χρόνια, για τρίτη φορά στην ιστορία της, επικρατώντας με 2-0 της Μπάγερν Μονάχου με δυο γκολ του Αργεντινού επιθετικού Ντιέγκο Μιλίτο.[3]

Το 2011 η Μπαρτσελόνα στέφθηκε πρωταθλήτρια Ευρώπης για τέταρτη φόρα συνολικά και τρίτη τα τελευταία έξι χρόνια, επικρατώντας της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ με 3-1.

2012-σήμερα: Η πρώτη κούπα της Τσέλσι και οι "εμφύλιοι"[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Τσέλσι πρωταθλήτρια το 2012

Τέσσερα χρόνια μετά τον χαμένο τελικό της Μόσχας, το 2012 η Τσέλσι επανήλθε, κατακτώντας το κύπελλο για πρώτη φορά στην ιστορία της στο Αλιάντς Αρένα εναντίον της Μπάγερν. Ο αγώνας έληξε 1-1 στην κανονική διάρκεια και στην παράταση, με την Τσέλσι να επικρατεί στα πέναλτι με 4-3,[4] στον δεύτερο τελικό της που οδηγήθηκε στη διαδικασία αυτή.

Η Μπάγερν το 2013 με παρουσία σε τελικό για τρίτη φορά μέσα σε τέσσερα χρόνια, κατέκτησε το πέμπτο της τρόπαιο με αντίπαλο την επίσης γερμανική Μπορούσια Ντόρτμουντ, στον τέταρτο συνολικά τελικό όπου αναμετρήθηκαν σύλλογοι από την ίδια χώρα.

Το 2014 υπήρξε και πάλι εγχώριος "εμφύλιος", αυτή τη φορά ισπανικός (και δη μαδριλένικος), μεταξύ Ρεάλ και Ατλέτικο, στον οποίο επικράτησε η πρώτη με 4-1 στην παράταση, καταφέρνοντας να ισοφαρίσει σε 1-1 στις καθυστερήσεις της κανονικής διάρκειας του αγώνα.

Οι τελικοί συνοπτικά[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ημερομηνία Πόλη Τελικού Πρωταθλήτρια Αποτέλεσμα Φιναλίστ Διαιτητής Θεατές
13-06-1956
Παρίσι
Ρεάλ Μαδρίτης Ισπανία
4–3
Flag of France.svg Ρενς
Έλις (ENG)
38.239
30-05-1957
Μαδρίτη
Ρεάλ Μαδρίτης Ισπανία
2–0
Flag of Italy.svg Φιορεντίνα
Χορν (NED)
120.000
29-05-1958
Βρυξέλλες
Ρεάλ Μαδρίτης Ισπανία
3–2 (παρ.)
Flag of Italy.svg Μίλαν
Άλστεεν (BEL)
67.000
03-06-1959
Στουτγκάρδη
Ρεάλ Μαδρίτης Ισπανία
2–0
Flag of France.svg Ρενς
Ντους (GER)
72.000
18-05-1960
Γλασκώβη
Ρεάλ Μαδρίτης Ισπανία
7–3
Flag of Germany.svg Άιντραχτ Φρ.
Μόουατ (SCO)
134.000
31-05-1961
Βέρνη
Μπενφίκα Flag of Portugal.svg
3–2
Ισπανία Μπαρτσελόνα
Ντινστ (SUI)
26.732
02-05-1962
Άμστερνταμ
Μπενφίκα Flag of Portugal.svg
5–3
Ισπανία Ρεάλ Μαδρίτης
Χορν (NED)
61.257
22-05-1963
Λονδίνο
Μίλαν Flag of Italy.svg
2–1
Flag of Portugal.svg Μπενφίκα
Χόλαντ (ENG)
45.715
27-05-1964
Βιέννη
Ίντερ Flag of Italy.svg
3–1
Ισπανία Ρεάλ Μαδρίτης
Στολ (AUT)
71.333
27-05-1965
Μιλάνο
Ίντερ Flag of Italy.svg
1–0
Flag of Portugal.svg Μπενφίκα
Ντινστ (SUI)
89.000
11-05-1966
Βρυξέλλες
Ρεάλ Μαδρίτης Ισπανία
2–1
Flag of SFR Yugoslavia.svg Παρτιζάν
Κραϊτλάιν (GER)
46.745
25-05-1967
Λισαβόνα
Σέλτικ Flag of Scotland.svg
2–1
Flag of Italy.svg Ίντερ
Τσέντσερ (GER)
45.000
29-05-1968
Λονδίνο
Μάντσεστερ Γ. Flag of England.svg
4–1 (παρ.)
Flag of Portugal.svg Μπενφίκα
Λο Μπέλο (ITA)
92.225
28-05-1969
Μαδρίτη
Μίλαν Flag of Italy.svg
4–1
Flag of the Netherlands.svg Άγιαξ
Μεντίμπιλ (ESP)
31.782
06-05-1970
Μιλάνο
Φέγενορντ Flag of the Netherlands.svg
2–1 (παρ.)
Flag of Scotland.svg Σέλτικ
Λο Μπέλο (ITA)
53.187
02-06-1971
Λονδίνο
Άγιαξ Flag of the Netherlands.svg
2–0
Flag of Greece.svg Παναθηναϊκός
Τέιλορ (ENG)
83.179
31-05-1972
Ρότερνταμ
Άγιαξ Flag of the Netherlands.svg
2–0
Flag of Italy.svg Ίντερ
Ελί (FRA)
61.354
30-05-1973
Βελιγράδι
Άγιαξ Flag of the Netherlands.svg
1–0
Flag of Italy.svg Γιουβέντους
Γκουγκούλοβιτς (YUG)
89.484
15-05-1974
Βρυξέλλες
Μπάγερν Flag of Germany.svg
1–1 (παρ.)
Ισπανία Ατλέτικο Μαδρίτης
Λορό (BEL)
48.722
17-05-1974
4–0 (επ.)
Ντελκούρ (BEL)
23.325
28-05-1975
Παρίσι
Μπάγερν Flag of Germany.svg
2–0
Flag of England.svg Λιντς
Κιταμπντιζάν (FRA)
48.374
12-05-1976
Γλασκώβη
Μπάγερν Flag of Germany.svg
1–0
Flag of France.svg Σεντ Ετιέν
Παλοτάι (HUN)
54.864
25-05-1977
Ρώμη
Λίβερπουλ Flag of England.svg
3–1
Flag of Germany.svg Γκλάντμπαχ
Βουρτς (FRA)
52.078
10-05-1978
Λονδίνο
Λίβερπουλ Flag of England.svg
1–0
Flag of Belgium (civil).svg Μπριζ
Κόρβερ (NED)
92.500
30-05-1979
Μόναχο
Νότιγχαμ Φόρεστ Flag of England.svg
1–0
Flag of Sweden.svg Μάλμε
Λινεμάγερ (AUT)
57.500
28-05-1980
Μαδρίτη
Νότιγχαμ Φόρεστ Flag of England.svg
1–0
Flag of Germany.svg Αμβούργο
Γκαρίδο (POR)
51.000
27-05-1981
Παρίσι
Λίβερπουλ Flag of England.svg
1–0
Ισπανία Ρεάλ Μαδρίτης
Πάλοταϊ (HUN)
48.360
26-05-1982
Ρότερνταμ
Άστον Βίλα Flag of England.svg
1–0
Flag of Germany.svg Μπάγερν
Κονρά (FRA)
46.000
25-05-1983
Αθήνα
Αμβούργο Flag of Germany.svg
1–0
Flag of Italy.svg Γιουβέντους
Ραϊνέα (ROU)
73.500
30-05-1984
Ρώμη
Λίβερπουλ Flag of England.svg
1–1 (4–2 πέν.)
Flag of Italy.svg Ρόμα
Φρέντρικσον (SWE)
69.693
29-05-1985
Βρυξέλλες
Γιουβέντους Flag of Italy.svg
1–0
Flag of England.svg Λίβερπουλ
Ντάινα (SUI)
58.000
07-05-1986
Σεβίλλη
Στεάουα Flag of Romania (1965-1989).svg
0–0 (2–0 πέν.)
Flag of Spain.svg Μπαρτσελόνα
Βοτρό (FRA)
70.000
27-05-1987
Βιέννη
Πόρτο Flag of Portugal.svg
2–1
Flag of Germany.svg Μπάγερν
Πονέ (FRA)
57.500
25-05-1988
Στουτγκάρδη
Αϊντχόφεν Flag of the Netherlands.svg
0–0 (6–5 πέν.)
Flag of Portugal.svg Μπενφίκα
Ανιολίν (ITA)
68.000
24-05-1989
Βαρκελώνη
Μίλαν Flag of Italy.svg
4–0
Flag of Romania (1965-1989).svg Στεάουα
Τρίτσλερ (GER)
97.000
23-05-1990
Βιέννη
Μίλαν Flag of Italy.svg
1–0
Flag of Portugal.svg Μπενφίκα
Κολ (AUT)
57.500
29-05-1991
Μπάρι
Ερυθρός Αστέρας Civil ensign of SFR Yugoslavia.svg
0–0 (5–3 πέν.)
Flag of France.svg Μαρσέιγ
Λανέζε (ITA)
56.000
20-05-1992
Λονδίνο
Μπαρτσελόνα Flag of Spain.svg
1–0 (παρ.)
Flag of Italy.svg Σαμπντόρια
Σμιντχούμπερ (GER)
70.827
26-05-1993
Μόναχο
Μαρσέιγ Flag of France.svg
1–0
Flag of Italy.svg Μίλαν
Ροτλισμπέργκερ (SUI)
64.400
18-05-1994
Αθήνα
Μίλαν Flag of Italy.svg
4–0
Flag of Spain.svg Μπαρτσελόνα
Ντον (ENG)
57.500
24-05-1995
Βιέννη
Άγιαξ Flag of the Netherlands.svg
1–0
Flag of Italy.svg Μίλαν
Κρατσιουνέσκου (ROU)
49.730
22-05-1996
Ρώμη
Γιουβέντους Flag of Italy.svg
1–1 (4–2 πέν.)
Flag of the Netherlands.svg Άγιαξ
Ντίαθ Βέγα (ESP)
67.000
28-05-1997
Μόναχο
Ντόρτμουντ Flag of Germany.svg
3–1
Flag of Italy.svg Γιουβέντους
Πουλ (HUN)
59.000
20-05-1998
Άμστερνταμ
Ρεάλ Μαδρίτης Flag of Spain.svg
1–0
Flag of Italy.svg Γιουβέντους
Κρουγκ (GER)
48.500
26-05-1999
Βαρκελώνη
Μάντσεστερ Γ. Flag of England.svg
2–1
Flag of Germany.svg Μπάγερν
Κολίνα (ITA)
90.045
24-05-2000
Παρίσι
Ρεάλ Μαδρίτης Flag of Spain.svg
3–0
Flag of Spain.svg Βαλένθια
Μπράσκι (ITA)
78.759
23-05-2001
Μιλάνο
Μπάγερν Flag of Germany.svg
1–1 (5–4 πέν.)
Flag of Spain.svg Βαλένθια
Γιολ (NED)
71.500
15-05-2002
Γλασκώβη
Ρεάλ Μαδρίτης Flag of Spain.svg
2–1
Flag of Germany.svg Λεβερκούζεν
Μέιερ (SUI)
50.499
28-05-2003
Μάντσεστερ
Μίλαν Flag of Italy.svg
0–0 (3–2 πέν.)
Flag of Italy.svg Γιουβέντους
Μερκ (GER)
63.215
26-05-2004
Γκελζενκίρχεν
Πόρτο Flag of Portugal.svg
3–0
Flag of France.svg Μονακό
Νίλσεν (DEN)
53.053
25-05-2005
Κωνσταντινούπολη
Λίβερπουλ Flag of England.svg
3–3 (3–2 πέν.)
Flag of Italy.svg Μίλαν
Γκονθάλεθ (ESP)
70.024
17-05-2006
Παρίσι
Μπαρτσελόνα Flag of Spain.svg
2–1
Flag of England.svg Άρσεναλ
Χάουγκε (NOR)
79.500
23-05-2007
Αθήνα
Μίλαν Flag of Italy.svg
2–1
Flag of England.svg Λίβερπουλ
Φάντελ (GER)
71.000
21-05-2008
Μόσχα
Μάντσεστερ Γ. Flag of England.svg
1–1 (6–5 πέν.)
Flag of England.svg Τσέλσι
Μίχελ (SVK)
67.310
27-05-2009
Ρώμη
Μπαρτσελόνα Flag of Spain.svg
2–0
Flag of England.svg Μάντσεστερ Γ.
Μπουζάκα (SUI)
62.467
22-05-2010
Μαδρίτη
Ίντερ Flag of Italy.svg
2–0
Flag of Germany.svg Μπάγερν
Γουέμπ (ENG)
73.170
28-05-2011
Λονδίνο
Μπαρτσελόνα Flag of Spain.svg
3–1
Flag of England.svg Μάντσεστερ Γ.
Κάσαϊ (HUN)
87.695
19-05-2012
Μόναχο
Τσέλσι Flag of England.svg
1–1 (4–3 πέν.)
Flag of Germany.svg Μπάγερν
Προένσα (POR)
66.000
25-05-2013
Λονδίνο
Μπάγερν Flag of Germany.svg
2–1
Flag of Germany.svg Ντόρτμουντ
Ριτσόλι (ITA)
86.298
24-05-2014
Λισαβόνα
Ρεάλ Μαδρίτης Flag of Spain.svg
4–1 (παρ.)
Flag of Spain.svg Ατλέτικο Μαδρίτης
Κούιπερς (NED)
60.976

Τίτλοι και συμμετοχές σε τελικούς[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ανά σύλλογο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ομάδα Κυπ. Φιν. Χρονιές κατάκτησης
600px Bianco viola reale.png Ρεάλ Μαδρίτης
10
3
1956, 1957, 1958, 1959, 1960, 1966, 1998, 2000,
2002, 2014
Bianco e Rosso (Croce) e Rosso e Nero (Strisce).png Μίλαν
7
4
1963, 1969, 1989, 1990, 1994, 2003, 2007
Bianco e Blu a scacchi bordati di Rosso.png Μπάγερν
5
5
1974, 1975, 1976, 2001, 2013
600px Rosso con grifone Bianco scudato e fiamme.png Λίβερπουλ
5
2
1977, 1978, 1981, 1984, 2005
600px Catalano azulgrana.png Μπαρτσελόνα
4
3
1992, 2006, 2009, 2011
Bianco Rosso e Bianco.png Άγιαξ
4
2
1971, 1972, 1973, 1995
600px Nero e azzurro strisciato con stella.png Ίντερ
3
2
1964, 1965, 2010
600px Rosso con scudo forcone e barca Gialli.png Μάντσεστερ Γ.
3
2
1968, 1999, 2008
Rosso e Bianco con aquila.svg Μπενφίκα
2
5
1961, 1962
600px Bianconera con stelle e stemma di Torino.svg Γιουβέντους
2
5
1985, 1996
600px Rosso e Bianco con albero di Nottingham.png Νότιγχαμ Φόρεστ
2
1979, 1980
600px Bianco e Blu a Strisce con FCP.png Πόρτο
2
1987, 2004
600px Celtico orizzontale.png Σέλτικ
1
1
1967
600px Azzurro con Rombi bianco nero e bianco.png Αμβούργο
1
1
1983
600px Strisce rosso blu con stella gialla.png Στεάουα
1
1
1986
600px Colori di Marsiglia.png Μαρσέιγ
1
1
1993
600px Giallo e Nero con BVB09.png Ντόρτμουντ
1
1
1997
Azzurro e Bianco con Leone, Staffa.svg Τσέλσι
1
1
2012
600px Rosso e Bianco bordato di Nero con F al centro.png Φέγενορντ
1
1970
Azzurro e Porpora (Bordato) con leone Giallo.svg Άστον Βίλα
1
1982
600px Bianco e Rosso bordato d'oro con iniziali Nere.png Αϊντχόφεν
1
1988
600px Bianco e Rosso diagonale con stella Rossa.png Ερ. Αστέρας
1
1991
Rosso e Bianco.svg Ρενς
2
600px Bianco e Nero Valenciano.png Βαλένθια
2
Bianco e Rosso a strisce con Triangolo Blu e Bianco con stelle Bianche.png Ατλέτικο Μ.
2
600px Nero e Rosso (Strisce) con aquila di Francoforte.png Άιντραχτ Φρ.
1
600px Bianconero con stella rossa.svg Παρτιζάν
1
Verde con trifoglio Verde su cerchio Bianco.png Παναθηναϊκός
1
600px Viola con giglio Rosso su sfondo Bianco.png Φιορεντίνα
1
600px losanghe Giallo e Blu con barra e rosa Bianche.png Λιντς
1
600px Star on green and white.png Σεντ Ετιέν
1
600px Bianco verde con Rombo.png Γκλάντμπαχ
1
600px Club Brugge.png Μπριζ
1
Azzurro Bianco e Azzurro.png Μάλμε
1
600px Giallo e Rosso con lupetto bianco.png Ρόμα
1
600px Blu Bianco Rosso e Nero (Strisce Orizzontali) con croce di San Giorgio Bianca e Rossa.png Σαμπντόρια
1
600px Bayer Leverkusen.png Λεβερκούζεν
1
600px Crown on red and white.png Μονακό
1
600px Arsenal con cannone.png Άρσεναλ
1

Ανά χώρα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το τρόπαιο του Τσάμπιονς Λιγκ σε μορφή png
Χώρα Ομάδα Κυπ. Φιν.
Flag of Spain.svg Ισπανία (14) Ρεάλ Μαδρίτης 10 3
Μπαρτσελόνα 4 3
Βαλένθια 2
Ατλέτικο Μαδρίτης 2
Flag of Italy.svg Ιταλία (12) Μίλαν 7 4
Ίντερ 3 2
Γιουβέντους 2 5
Φιορεντίνα 1
Ρόμα 1
Σαμπντόρια 1
Flag of England.svg Αγγλία (12) Λίβερπουλ 5 2
Μάντσεστερ Γ. 3 2
Νότιγχαμ Φόρεστ 2
Τσέλσι 1 1
Άστον Βίλα 1
Λιντς 1
Άρσεναλ 1
Flag of Germany.svg Γερμανία (7) Μπάγερν 5 5
Αμβούργο 1 1
Ντόρτμουντ 1 1
Άιντραχτ Φρ. 1
Γκλάντμπαχ 1
Λεβερκούζεν 1
Flag of the Netherlands.svg Ολλανδία (6) Άγιαξ 4 2
Φέγενορντ 1
Αϊντχόφεν 1
Flag of Portugal.svg Πορτογαλία (4) Μπενφίκα 2 5
Πόρτο 2
Flag of France.svg Γαλλία (1) Μαρσέιγ 1 1
Ρενς 2
Σεντ Ετιέν 1
Μονακό 1
Flag of Scotland.svg Σκωτία (1) Σέλτικ 1 1
Flag of Romania.svg Ρουμανία (1) Στεάουα 1 1
Flag of SFR Yugoslavia.svg Γιουγκ/βία (1) Ερυθρός Αστέρας 1
Παρτιζάν 1
Flag of Greece.svg Ελλάδα Παναθηναϊκός 1
Flag of Belgium (civil).svg Βέλγιο Μπριζ 1
Flag of Sweden.svg Σουηδία Μάλμε 1

Διάφορες πληροφορίες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Ο Στίβεν Τζέραρντ στον τελικό της Κωνσταντινούπολης (2004/05) κατά το ημίχρονο και ενώ η Λίβερπουλ έχανε 3-0 από τη Μίλαν, απομάκρυνε τον προπονητή Ράφα Μπενίτεθ από τα αποδυτήρια λέγοντάς του "Coach, μπορείς να φύγεις να μιλήσω στους παίκτες μου;"
  2. CNN, 27 Μαΐου 2009.
  3. «Champions League 2010: Πρωταθλήτρια Ευρώπης η Ίντερ». 2010-25-10. http://www.express.gr/news/sports/306468oz_20100522306468.php3. Ανακτήθηκε στις 2011-03-10. 
  4. sport24 Ο τελικός του 2012
  5. Οι μεγαλύτερες νίκες στο Champions League, www.sport24.gr

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]