Εθνική Ιταλίας (ποδόσφαιρο ανδρών)
 |
|||
| Ψευδώνυμο(α) | Gli Azzurri (Οι Μπλε) La Squadra Azzurra (Η ομάδα με τα μπλε) |
||
|---|---|---|---|
| Ομοσπονδία | Ποδοσφαιρική Συνομοσπονδία Ιταλίας | ||
| Συνομοσπονδία | UEFA (Ευρώπη) | ||
| Στάδιο έδρας | Ολίμπικο | ||
| Κωδικός FIFA | ITA | ||
|
|||
Η Εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Ιταλίας εκπροσωπεί την Ιταλία στις διεθνείς διοργανώσεις ποδοσφαίρου και ελέγχεται από την Ιταλική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου. Η Εθνική Ιταλίας κατέχει την δευτερή θέση στις κατακτήσεις τροπαίων Παγκοσμίου Κυπέλλου (1934,1938,1982,2006) με μόλις ένα λιγότερο από την Εθνική ομάδα της Βραζιλίας. Επίσης στην τροπαιοθήκη της ομάδας υπάρχει και το Ευρωπαικό πρωτάθλημα 1968, ένα χρυσό ολυμπιακό μετάλιο στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1936 και δύο Κεντρο Ευρωπαικά Διεθνές Κύπελλα (1927-30 , 1933-35)
Πίνακας περιεχομένων |
Ιστορία [Επεξεργασία]
Τα πρώτα παιχνίδια και τα δύο Παγκόσμια Κύπελλα (1910-1938) [Επεξεργασία]
Το πρώτο παιχνίδι της Εθνικής Ιταλίας διεξήχθηκε στο Μιλάνο στης 15 Μαΐου 1910 όπου οι Ιταλοί κέρδισαν την Γαλλία με σκόρ 6-2. Η ανταμοιβή για τους παίκτες που έπαιξαν σε εκείνο τον αγώνα ήταν κάποια πακέτα τσιγάρων που έριξαν οι περίπου 4,000 θεατές στον αγωνιστικό χώρο. Η πρώτη ενδεκάδα ποδοσφαιριστών ήταν: Ντε Σιμόνι , Βαρίσκο , Κάλι (Αρχηγός) , Τρέρε , Φοζάτι , Καπέλλο, Ντεμπερνάρντι, Ρίτσι, Σεβενίνη, Λάνα, Μπιότσι. Η πρώτη επητηχία σε διεθνή διοργάνωση ήρθε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1928 στο Άμστερνταμ όπου κατέκτησε το χάλκινο μετάλλειο (3η θέση) μετά την νίκη στον μικρό τελικό απέναντι στην Αίγυπτο με 11-3. Στο πρώτο παγκόσμιο Κύπελλο του 1930 παρότι η ΦΙΦΑ την προσκάλεσε να συμμετάσχει αρνήθηκε λόγο της μεγάλης περιόδου που θα κρατούσε το ταξίδι για την Ουρουγουάη. Στα επόμενα δυο παγκόσμια κύπελλα του 1934 και 1938 που έγιναν σε Ιταλία και Γαλλία αντίστοιχα η Εθνική Ιταλίας μέτρησε ισάριθμες κατακτήσεις του τροπαίου με προπονητή τον Βιττόριο Πότσο και μεγάλο αστέρι της ομάδας τον Τζιουζέπε Μεάτσα. Το 1934 νίκησε την Τσεχοσλοβακία στον τελικό που έγινε στην Ρώμη με 2-1 και το 1938 νίκησε την Ουγγαρία με 4-2
Μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο (1946-1966) [Επεξεργασία]
Το 1949 οι παίκτες της Τορίνο Φ.Κ. που αποτελούσαν τους 10 από τους 11 παίκτες της Εθνικής Ιταλίας βρίσκουν τον θάνατο από αεροπορικό δυστύχημα γνωστό ως η Τραγωδία της Σουπέργκας. Αυτό αποδεκατίζει και αποκαρδιώνει την Εθνική Ιταλίας και την επόμενη χρονιά στο Παγκόσμιο Κύπελλο στην Βραζιλία το 1950 δεν κατάφερε να προχωρίσει πέραν του 1ου γύρου της διοργάνωσης. Σημαντικό είναι να σημειώσουμε ότι η ομάδα της Ιταλίας πήγε στην Βραζιλία με πλοίο λόγο του φόβου που υπήρχε για ενδεχόμενη νέα αεροπορική τραγωδία. Παρότι οι ιταλικοί σύλλογοι του Μιλάνο Μίλαν και Ιντερ κυριαρχούσαν σε διεθνές συλλογικό επίπεδο την ίδια κατάληξη είχαν και οι προσπάθειες το 1954, το 1962 και το 1966. Το 1966 μάλιστα η Εθνική Ιταλίας δέχτηκε μια ντροπιαστική ήττα από την Βόρεια Κορέα με 0-1 παρότι πριν την έναρξη του Κυπέλλου ολοι την θεωρούσαν φαβορί για την κατάκτηση. Στο 1958 δεν κατάφερε να προκριθεί στην τελική φάση του Κυπέλλου. Δεν κατάφερε να βρεθεί ούτε και στην τελική φάση του Ευρωπαικού προταθλήματος του 1960 και το 1964 αποκλείστηκε στον γύρο των 16 από την Σοβιετική Ένωση.
Πρωταθλητές Ευρώπης και φιναλίστ Παγκοσμίου Κυπέλλου (1968-1976) [Επεξεργασία]
Το 1968 η Ιταλία άφησε πίσω το άσχημο αγωνιστικό της πρόσωπο και επέστρεψε στις επιτυχίες μετά από 30 χρόνια με την κατάκτηση του Ευρωπαικού προταθλήματος του 1968 που έγινε στην Ιταλία νικώντας την Γιουγκοσλαβία με 2-0 σε επαναληπτικό τελικό αφού το πρώτο παιχνίδι έληξε μετά την παράταση με 0-0 και ο κανονισμός του κτυπήματος πέναλτι δεν υπήρχε. Τα τέρματα του τελικού σημείωσαν ο Λουίτζι Ρίβα και ο Πιέτρο Αναστάσι στο 12΄ και 31΄ αντίστοιχα. Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1970 στο Μεξικό η Εθνική Ιταλίας βρέθηκε στον τελικό με αντίπαλο της την Εθνική ομάδα της Βραζιλίας όπου έχασε το τρόπαιο. Παρόλο που έχασε το τρόπαιο όμως η Ιταλία του 1970 θεωρείται ακόμη και σήμερα ως μια από τις καλύτερες ομάδες που υπήρξαν ποτέ στο αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της Ιταλίας. Το 1974 η ομάδα όμως πάλι έμεινε στα χαμηλά στρώματα αφού αποκλείστηκε στην φάση των ομίλων από την Πολωνία και την Αργεντινή.
Για τρίτη φορά Παγκόσμιοι Πρωταθλητές (1978-1982) [Επεξεργασία]
Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1978 μια νέα φουρνιά παικτών ξεχωρίζει στην Εθνική Ιταλίας με μεγαλύτερο αστέρι τον Πάολο Ρόσι. Το 1978 η Ιταλία είναι η μόνη εθνική ομάδα που κατάφερε να νικήσει την οικοδέσποινα και μετέπειτα κάτοχο του τίτλου Αργεντινή. Στον 2ο γύρο του Κυπέλλου που έγινε και αυτός σε ομίλους η Ιταλία βρέθηκε αντιμέτωπη με την Δυτική Γερμανία,Αυστρία και Ολλανδία όπου βγήκε 2η στον όμιλο της και αγωνίστηκε για την 3η θέση με την Βραζιλία όπου έχασε με 1-2 Στην συνέχεια η Ιταλία ανάλαβε την διοργάνωση του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος του 1980 του πρώτου Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος που ίσχυσε η απευθείας πρόκριση της οικοδέσποινας χώρας στην τελική φάση και την αύξηση των ομάδων από 4 σε 8. Και σε αυτή την διοργάνωση η Εθνική Ιταλίας πήρε την 4η θέση χάνοντας από την Τσεχοσλοβακία στον μικρό τελικό στα πέναλτι. Το 1982 η ποδοσφαιρική Ιταλία αντιμετωπίζει προβλήματα με το σκάνδαλο που ανακαλύφθηκε για στημένα παιχνίδια στην Σέριε Α. Στο κατηγορητήριο υπήρχαν και ποδοσφαιριστές που έπαιζαν στην Εθνική όπως ο Πάολο Ρόσι. Αυτό προκάλεσε προβλήματα στην αποστολή της ομάδας για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1982. Τα προβλήματα διογκώθηκαν μετά τις 3 συνεχόμενες ισοπαλίες στην φάση των ομίλων που αν και έφεραν την πρόκριση στην Ιταλία έφεραν και την μουρμούρα από τους οπαδούς. Αυτό οδήγησε στην απόφαση να μην γίνονται δηλόσεις στα ΜΜΕ από κανένα μέλος της Εθνικής ομάδας εκτός από τον Ντίνο Τζοφ αρχηγο της ομάδας και τον προπονητή της ομάδας Έντζο Μπεάρζοτ. Στον δεύτερο γύρο που έγινε επίσης σε ομίλους η Ίταλια κληρώθηκε να παίξει με τα 2 μεγάλα φαβορί για εκείνο το Παγκόσμιο Κύπελλο. Την Αργεντινή και την Βραζιλία. Η Ιταλία και στους 2 αγώνες μέτρησε ισάριθμες νίκες με 2-1 απέναντι στην Αργεντινή και 3-2 απέναντι στην Βραζιλία. Το παιχνίδι με την Βραζιλία θεωρείται ένα από τα ιστορικότερα παιχνίδια στο Παγκόσμιο Κύπελλό με την Ιταλία να παίρνει 2 φορές προβάδισμα στο παιχνίδι με γκόλ του Πάολο Ρόσι αλλά να ισοφαρίζεται και τις 2 φορές με τον Ρόσι όμως να ξαναχτηπά στο 74΄ . Με την δύναμική του 2ου γύρου ο Πάολο Ρόσι κατάφερε να αποκλείσει και στα ημιτελικά την Πολωνία με 2 δικά του τέρματα. Στο τελικό η Ιταλία αντιμετόπισε την Δυτική Γερμανία με τον Πάολο Ρόσι για ακόμα μια φορά να ανοίγει το σκόρ στο δεύτερο ημίχρονο και τους Ταρντέλι και Αλεσάντρο Αλτομπέλι να ολοκληρόνουν τον θρίαμβο για την Ιταλία. Το μόνο που κατάφερε η Δυτική Γερμανία ήταν να μειώσει το σκόρ 8 λεπτά πριν το τέλος του παιχνιδιού. Το τέλος του Παγκοσμίου Κυπέλλου βρίσκει την Ιταλία Κυπελλούχο τον Ρόσι να κατακτά το Χρυσό παπούτσι της διοργάνωσης και τον Ντίνο Τζοφ να γίνεται ο γηραιότερος παίκτης που κατάκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο (40 χρονών)
Σκαμπανεβάσματα (1984-2004) [Επεξεργασία]
Για 20 χρόνια μετα την κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλου του 1982 η Ιταλία παρόλο που ήταν σταθερά μέσα στην ελίτ των εθνικών ομάδων δεν κατάφερε να κατακτήσει κάποιο τρόπαιο με σηνεχή σκαμπανεβάσματα στην πορεία της. Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1984 δεν κατάφερε να προκριθεί στην τελική φάση και στο έμεινε στην φάση των 16 όπου αποκλείστηκε από την οικοδέσποινα Γαλλία. To Παγκόσμιο Κύπελλο του 1990 διεξήχθη στην Ιταλία με την εθνική ομάδα όμως της χώρας παρόλο το καλό της ξεκίνημα (δεν δέχτηκε ούτε ένα τέρμα στους πρώτους 5 αγώνες) να χάνει στους ημιτελικούς στα πέναλτι από την Αργεντινή. Επίσης στο μικρό τελικό έχασε από την Αγγλία παραμένοντας έτσι στην 4η θέση. Στην συνέχεια η Ιταλία απέτυχε να προκριθεί στην τελική φάση του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος το 1992. Το 1994 στο Παγκόσμιο Κύπελλο η Ιταλία ξεκίνησε με ήττα αλλά στην συνέχεια της διοργάνωσης με ηγέτη τον Ρομπέρτο Μπάτζιο κατάφερε να βρεθεί μέχρι το τελικό της διοργάνωσης και να παλέψει για το τρόπαιο για 120 λεπτά. Στην διαδικασία των πέναλτι ο παίκτης που την πήρε στον τελικό έγινε ο μοιραίος παίκτης για την εθνική Ιταλίας χάνοντας το τελευταίο πέναλτι κτυπώντας το οριζόντιο δοκάρι. Στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα του 1996 η Ιταλία για ακόμη μια φορά συνέχισε τα σκαμπανεβάσματα της και δεν συνέχισε πέραν της φάσης των ομίλων. Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1998 η Ιταλία αποκλείστηκε στα προημιτελικά της διοργάνωσης από την οικοδέσποινα Γαλλία στα πέναλτι με 4-3. Στο μουντιάλ αυτό ο Ρομπέρτο Μπάτζιο έγινε ο πρώτος και ο μοναδικός μέχρι στιγμής παίκτης που σκόραρε σε 3 διαφορετικά Παγκόσμια Κύπελλα. Στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα του 2000 βρέθηκε ξανά αντιμέτωπη με την Γαλλία αυτή την φορά όμως για τον τελικό της διοργάνωσης. Για ακόμα μια φορά όμως ήταν αυτή που βγήκε χαμένη από αυτή την αναμέτρηση και αρκέστηκε στην 2η θέση του τουρνουά. Στο Παγκόσμιο Κύπελλο το 2002 η Ιταλία προχώρησε στην φάση των 32 μετά από 1 νίκη 1 ισοπαλία και μια ήττα. Στην φάση όμως των 32 η Ιταλία βρέθηκε αντιμέτωπη με την συνδιοργανώτρια του Μουντιάλ και εκεί έχασε με 1-2 στην παράταση με γκολ του Αν Γιούνγκ Χουάν που αγωνιζόταν εκείνη την περίοδο στην Ιταλική ομάδα Περούτζια Κάλτσιο. Στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα του 2004 η Ιταλία δεν κατάφερε να προκριθεί από την φάση των ομίλων μετά από τριπλή ισοβαθμία μεταξύ Δανίας, Σουηδίας και Ιταλίας
Νεότερη Ιστορία (2006- ) [Επεξεργασία]
Ξανά ένα σκάνδαλο προκύπτει στο Ιταλικό ποδόσφαιρο για στημένα παιχνίδια στα παιχνίδια των μεγάλων ομάδων της Ιταλίας (Γιουβέντους, Ιντερ, Μίλαν , Φιορεντίνα, Λάτσιο και Ρετζίνα) λίγο πριν την αναχώρηση της Εθνικής Ιταλίας για την Γερμανία και το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006 Η Ιταλία νίκησε 2 παιχνίδια στην φάση των ομίλων (Γκάνα , Τσεχία) ενώ παραχώρησε 1 ισοπαλία με αντίπαλο τις Η.Π.Α. Στα επόμενα παιχνίδια που έδωσε μέχρι τον τελικό η Εθνική Ιταλίας νίκησε και στα 3 (Αυστραλία 1-0, Ουκρανία 3-0 , Γερμανία 2-0). Στο τελικό βρέθηκαν αντιμέτωποι με την Γαλλία σε μια επανάληψη του τελικού του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος του 2000. Τελικά το τρόπαιο αυτή την φορά το κατέκτησε η Ιταλία στα πέναλτι όπου νίκησε με 5-3. Τον αγώνα όμως σημάδεψε η αποβολή του Ζινεντίν Ζιντάν σε μια αψιμαχία που είχε με τον Ματεράτσι στο 110΄ που κατέληξε με τον Γάλλο παίκτη να χτυπά με το κεφάλι του τον Ιταλό αμυντικό. Μετά την κατάκτηση του κυπέλλου ο προπονητής που οδήγησε την Ιταλία στον μεγάλο θρίαμβο παραιτήθηκε Μαρσέλο Λίπι ανακοίνωσε την παραίτηση του από τον πάγκο της εθνικής με τον Ρομπέρτο Ντοναντόνι να αναλαμβάνει την ομάδα. Ο Ντοναντόνι κατάφερε να βγει πρώτος από τον προκριματικό όμιλο του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος του 2004 παρόλο που είχε να αντιμετωπίσει μεταξύ άλλων Εθνική Γαλλίας. Στην τελική φάση αν και ξεκίνησε με μια ήττα από την Ολλανδία με 0-3 και μια ισοπαλία με την Ρουμανία με 1-1 η νίκη της στο τελευταίο παιχνίδι του ομίλου απέναντι στην Γαλλία με 2-0 της έφερε την πρόκριση. Στα προημιτελικά όμως βρέθηκαν αντιμέτωποι με την μετέπειτα πρωταθλήτρια εθνική αυτήν της Ισπανίας όπου έχασαν με 2-4 στα πέναλτι. Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2010 στην Νότια Αφρική η Εθνική Ιταλίας έκανε ίσως μια από τις πιο ντροπιαστικές της εμφανίσεις σε τελική φάση διεθνής διοργάνωσης αφού έφυγε από την φάση των ομίλων με 2 ισοπαλίες (Παραγουάη 1-1 , Νέα Ζηλανδία 1-1) και μία ήττα με 3-2 από την Σλοβακία
Πορεία στις διεθνείς διοργανώσεις [Επεξεργασία]
Παγκόσμιο κύπελλο [Επεξεργασία]
|
Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα [Επεξεργασία]
|
- *Στις ισοπαλίες συμπεριλαμβάνονται και τα παιχνίδια νοκ-αούτ που κρίθηκαν στα πέναλτι
- **Με χρυσό υποδεικνύεται τα τουρνουά τα οποία κέρδισε. Με κόκκινο υποδεικνύεται τα τουρνουά τα οποία διεξάχθηκαν στην Ιταλία
Κύπελλο Συνομοσπονδιών [Επεξεργασία]
| Κύπελλο Συνομοσπονδιών | ||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Χρονία | Αποτέλεσμα | Αγώνες | Ν | Ι | Η | ΓΥ | ΓΚ | |
 1997 |
Δεν προκρίθηκε | - | - | - | - | - | - | |
 1999 |
Δεν προκρίθηκε | - | - | - | - | - | - | |
  2001 |
Δεν προκρίθηκε | - | - | - | - | - | - | |
 2003 |
Δεν προκρίθηκε | - | - | - | - | - | - | |
 2005 |
Δεν προκρίθηκε | - | - | - | - | - | - | |
 2009 |
1ος Γύρος | 3 | 1 | 0 | 2 | 3 | 5 | |
| Σύνολο | 1/6 | 3 | 1 | 0 | 2 | 3 | 5 | |
Τιμές [Επεξεργασία]
- Κεντρο-Ευρωπαικο Διεθνές Κύπελλο
-
- Νίκες (2): 1927-30, 1933-35
- Φιναλίστ (1): 1931-32
Προπονητές [Επεξεργασία]
Στις πρώτες χρονιές μέχρι και το 1967 που υπήρξε η Εθνική Ιταλία ήταν σύνηθες να αναλαμβάνει την ομάδα μια Τεχνική επιτροπή που είχε τον ρόλο του προπονητή.
- Τεχνική επιτροπή (1910–1912)
- Βιτόριο Πότζο (1912)
- Τεχνική επιτροπή (1912–1924)
- Βιτόριο Πότζο (1924)
- Τεχνική επιτροπή (1924–1925)
- Αυγκούστο Ρανγκόνε (1925–1928)
- Κάρλο Καρτσάνο (1928–1929)
- Βιτόριο Πότζο (1929–1948) — Παγκόσμιος Πρωταθλητής 1934, Παγκόσμιος Πρωταθλητής 1938
- Φερούτσιο Νόβο (1949–1950) — ως Πρόεδρος της Τεχνικής επιτροπής
- Τεχνική επιτροπή (1951)
- Καρλίνο Μπερέτα (1952–1953)
- Τεχνική επιτροπή (1953–1959)
- Τζιουζέπε Βιάνι (1960)
- Τζιοβάνι Φεράρι (1960–1961)
- Τζιοβάνι Φεράρι και Πάολο Μάτζα (1962)
- Εντμόντο Φάμπρι (1962–1966)
- Φερούσιο Βαλκαρέτζι και Χελένιο Χερέρα (1966–1967)
- Φερούσιο Βαλκαρέτζι (1967–1974) — Ευρωπαϊκός Πρωταθλητής 1968, Φιναλίστ Παγκοσμίου Κυπέλλου 1970
- Φάλβιο Μπερναρντίνι (1974–1975)
- Έντζο Μπεάρζοτ (1975–1986) — Παγκόσμιος Πρωταθλητής 1982— 4η θέση Παγκοσμίου Κυπέλλου 1978
- Ατζέγκλιο Βιτσίνι (1986–1991) — 3η θέση Παγκοσμίου Κυπέλλου 1990
- Αρίγκο Σάκχι (1991–1996) — Φιναλίστ Παγκοσμίου Κυπέλλου 1994
- Τσεζάρε Μαλντίνι (1997–1998)
- Ντίνο Τζοφ (1998–2000) — Φιναλίστ Ευρωπαικού Πρωταθλήματος 2000
- Τζιοβάνι Τραπατόνι (2000–2004)
- Μαρσέλο Λίπι (2004–2006) — Παγκόσμιος Πρωταθλητής 2006
- Ρομπέρτο Ντοναντόνι (2006–2008)
- Μαρσέλο Λίπι (2008–2010)
- Τσεζάρε Πραντέλλι (2010–σήμερα)
Πρόσφατα αποτελέσματα και επικείμενοι αγώνες [Επεξεργασία]
* Τα τέρματα για την Εθνική Ιταλίας σημειώνονται πρώτα
Προκριματικά Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2012 [Επεξεργασία]
| Θέση | Ομάδα | Βαθμοί | Αγώνες | Νίκες | Ισοπαλίες | Ήττες | Γκολ υπέρ | Γκολ κατά | Διαφορά τερμάτων |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| 1 |  Ιταλία |
26 | 10 | 8 | 2 | 0 | 20 | 2 | +18 |
| 2 |  Εσθονία |
16 | 10 | 5 | 1 | 4 | 15 | 14 | +1 |
| 3 |  Σερβία |
15 | 10 | 4 | 3 | 3 | 13 | 12 | +1 |
| 4 |  Σλοβενία |
14 | 10 | 4 | 2 | 4 | 11 | 7 | +4 |
| 5 |  Βόρεια Ιρλανδία |
9 | 10 | 2 | 3 | 5 | 9 | 13 | -4 |
| 6 |  Νήσοι Φερόες |
4 | 10 | 1 | 1 | 8 | 6 | 26 | -20 |
Παίχτες [Επεξεργασία]
Τρέχουσα σύνθεση [Επεξεργασία]
Παιχτες τους οποίους κάλεσε για τα παιχνίδια για τα Προκριματικά Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου 2012 εναντίον της Σερβίας και της Βόρειας Ιρλανδίας στις 7 και 11 Οκτωβρίου 2011 αντίστοιχα.
Συμμετοχές και τέρματα μέχρι τις 11 Οκτωβρίου 2011.
| # | Όνομα | Σύλλογος | Συμμετοχές (Τέρματα) | Ντεμπούτο | |
|---|---|---|---|---|---|
| Τερματοφηλακές | |||||
| 1 | Τζιανλουίτζι Μπουφόν (Αρχηγός) | Γιουβέντους |
110 (0) | v. Ρωσία, 29 Οκτωβρίου 1997 | |
| 12 | Σαλβατόρε Σιρίγκου | Παρί Σεν Ζερμαίν |
2 (0) | v. Ακτή Ελεφαντοστού, 10 Αυγούστου 2010 | |
| 13 | Μόργκαν Ντε Σάνκτις | Νάπολι |
0 (0) | N/A | |
| Αμυντικοί | |||||
| 2 | Κρίστιαν Μάτζιο | Νάπολι |
13 (0) | Ν/Α | |
| 3 | Τζιόρτζιο Κιελίνι | Γιουβέντους |
47 (2) | v. Φινλανδία, 17 Νοεμβρίου 2004 | |
| 4 | Άντζελο Οκμπόνα | Τορίνο |
0 (0) | ||
| 11 | Φεντερίκο Μπαλζαρέτι | Παλέρμο |
6 (0) | v. Ρουμανία, 17 Νοεμβρίου 2010 | |
| 15 | Αντρέα Μπαρζάλι | Γιουβέντους |
27 (0) | v. Αυστραλία, 26 Ιουνίου 2006 | |
| 7 | Ιγκνάτσιο Αμπάτε | Μίλαν |
2 (0) | v. Πολωνία, 11 Νοεμβρίου 2011 | |
| 19 | Λεονάρντο Μπονούτσι | Γιουβέντους |
13 (2) | v. Καμερούν, 3 Μάρτης 2010 | |
| Μέσοι | |||||
| 16 | Ντανιέλε Ντε Ρόσι | Ρόμα |
68 (10) | v. Νορβηγία, 4 Σεπτεμβρίου 2004 | |
| 13 | Εμανουέλε Τζιακερίνι | Γιουβέντους |
0 (0) | ||
| 8 | Κλαούντιο Μαρκίζιο | Γιουβέντους |
16 (0) | v. Ελβετία, 12 Αυγούστου 2009 | |
| 5 | Τιάγκο Μόττα | Παρί Σεν Ζερμέν |
8 (1) | v. Γερμανία, 8 Φεβρουαρίου 2011 | |
| 18 | Ρικάρντο Μοντολίβο | Φιορεντίνα |
29 (1) | v. Νότια Αφρική, 17 Οκτωβρίου 2007 | |
| 21 | Αντρέα Πίρλο | Μίλαν |
70 (9) | v. Αζερμπαϊτζάν, 7 Σεπτεμβρίου 2002 | |
| 23 | Αντόνιο Νοτσερίνο | Μίλαν |
8 (0) | v. Νότια Αφρική, 17 Οκτωβρίου 2007 | |
| 22 | Αλεσάντρο Ντιαμάντι | Μπολόνια |
1 (0) | v. Ρουμανία, 17 Νοεμβρίου 2010 | |
| Επιθετικοι | |||||
| 9 | Μάριο Μπαλοτέλι |  Μάντσεστερ Σίτι |
8 (1) | v. Ακτή Ελεφαντοστού, 10 Αυγούστου 2010 | |
| 10 | Αντόνιο Κασάνο | Μίλαν |
28 (9) | v. Πολωνία, 12 Νοεμβρίου 2003 | |
| 20 | Σεμπάστιαν Τζιοβίνκο | Πάρμα |
6 (0) | Ν/Α | |
| 17 | Φάμπιο Μπορίνι | Ρόμα |
1 (0) | v. Βουλγαρία, 29 Φεβρουαρίου 2012 | |
| 11 | Αντόνιο ντι Νατάλε | Ουντινέζε |
37 (10) | v. Η.Π.Α., 20 Νοεμβρίου 2002 | |
Παίκτες με τις περισσότερες συμμετοχές [Επεξεργασία]
Μέχρι της 8 Οκτωβρίου 2010, οι παίχτες με τις περισσότερες συμμετοχές στην εθνική ομάδα:
| # | Όνομα | Περίοδος | Συμετοχές | Τέρματα |
|---|---|---|---|---|
| 1 | Φάμπιο Καναβάρο | 1997–2010 | 136 | 2 |
| 2 | Πάολο Μαλντίνι | 1988–2002 | 126 | 7 |
| 3 | Ντίνο Τζοφ | 1968–1983 | 112 | 0 |
| 4 | Τζιανλουίτζι Μπουφόν | 1997– | 102 | 0 |
| 5 | Τζιανλούκα Ζαμπρότα | 1999– | 97 | 2 |
| 6 | Τζιασίντο Φαχέτι | 1963–1977 | 94 | 3 |
| 7 | Αλεσσάντρο Ντελ Πιέρο | 1995–2008 | 91 | 27 |
| 8 | Φράνκο Μπαρέσι | 1982–1994 | 81 | 1 |
| Τζιουζέπε Μπέργκομι | 1982–1998 | 81 | 6 | |
| Μάρκο Ταρντέλι | 1976–1985 | 81 | 6 |
Έντονη γραφή είναι για του παίκτες που συνεχίζουν να παίζουν
Παίκτες με τα περισσότερα Τέρματα [Επεξεργασία]
Μέχρι της 8 Οκτωβρίου 2010, οι παίχτες με τα περισσότερα τέρματα στην εθνική ομάδα:
| # | Όνομα | Περίοδος | Τέρματα | Συμετοχές | Τερματά ανα παιχνίδι |
|---|---|---|---|---|---|
| 1 | Λουίτζι Ρίβα | 1965–1974 | 35 | 42 | 0.83 |
| 2 | Τζιουζέπε Μεάτσα | 1930–1939 | 33 | 53 | 0.62 |
| 3 | Σίλβιο Πιόλα | 1935–1952 | 30 | 34 | 0.88 |
| 4 | Ρομπέρτο Μπάτζιο | 1988–2004 | 27 | 56 | 0.48 |
| Αλεσάντρο Ντελ Πιέρο | 1995–2008 | 27 | 91 | 0.29 | |
| 6 | Αντόλφο Μπαλκονίερι | 1920–1930 | 25 | 47 | 0.53 |
| Φίλιππο Ιντζάγκι | 1997–2007 | 25 | 57 | 0.44 | |
| Αλεσάντρο Αλτομπέλλι | 1980–1988 | 25 | 61 | 0.41 | |
| 9 | Κρίστιαν Βιέρι | 1997–2005 | 23 | 49 | 0.47 |
| Φραντσέσκο Γκρατσιάνι | 1975–1983 | 23 | 64 | 0.36 |
Έντονη γραφή είναι για του παίκτες που συνεχίζουν να παίζουν
Εξωτερικοί σύνδεσμοι [Επεξεργασία]
- Ιστοσελίδα Ιταλικής ομοσπονδίας
- «Μια Ιταλία, ετών 100», άρθρο στον ιστότοπο NovaΣΠΟΡ FM, 7 Ιανουαρίου 2011.
- «Οι 10 κορυφαίοι Ιταλοί αμυντικοί τα τελευταία 15 χρόνια», άρθρο στον ιστότοπο Euroball.gr, 9 Αυγούστου 2012.
| Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Italy national football team της Αγγλόγλωσσης Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
