Εθνικοσοσιαλισμός

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Η σβάστικα, σύμβολο του Ναζισμού.

Ο Εθνικοσοσιαλισμός ή Ναζισμός είναι μορφή φασισμού που ενσωματώνει τον ρατσισμό και τον αντισημιτισμό. Ήταν η ιδεολογία του ναζιστικού κόμματος, που επέβαλε δικτατορικό καθεστώς στη Γερμανία το 1933 μέχρι το 1945, και συναφών κινημάτων σε άλλες χώρες. Ο ναζισμός αναπτύχθηκε τη δεκαετία του 1920 από επιδράσεις του παγγερμανισμού, της άκρας δεξιάς και της αντικομμουνιστικής κουλτούρας των Φράικορπς που δρούσαν στη Γερμανία μετά τον Α' Παγκόσμιο πόλεμο. Στους κύριους σκοπούς του ανήκε η αντικατάσταση του δημοκρατικού συστήματος με ένα καθεστώς που θα βασιζόταν στην αρχή της «κοινότητας» με την έννοια της εθνικής και βιολογικής ενότητας με επικεφαλής τον αρχηγό (Φύρερ) τους, το Χίτλερ. Οι ιδεολογικές αρχές του εθνικοσοσιαλισμού και η εφαρμογή τους στην πράξη οδήγησαν στον Β' Παγκόσμιο πόλεμο και στο Ολοκαύτωμα, τη γενοκτονία Εβραίων, Ρομά και άλλων εθνοτικών και κοινωνικών ομάδων σε στρατόπεδα εξόντωσης.

Κινήσεις που μετά το Β' παγκόσμιο πόλεμο επιδιώκουν την αναβίωση του ναζισμού ονομάζονται νεοναζιστικές.

Ο όρος «εθνικοσοσιαλισμός»[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο όρος «εθνικοσοσιαλισμός» (γερμ. 'Nationalsozialismus) χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον Γάλλο Μωρίς Μπαρρέ το 1898, ενώ τα πρώτα εθνικοσοσιαλιστικά κόμματα ήταν το τσέχικο εθνικοσοσιαλιστικό κόμμα και το γαλλικό εθνικοσοσιαλιστικό κόμμα. Ο όρος χρησιμοποιήθηκε από τους Γερμανούς εθνικοσοσιαλιστές για να χαρακτηρίσουν το κίνημα, ενώ ο όρος ναζισμός, o οποίος στην Γερμανία χρησιμοποιείται πολύ σπάνια (οι εθνικοσοσιαλιστές δεν τον χρησιμοποιούσαν καν), προέρχεται από την αγγλική λέξη nazism, η οποία με τη σειρά της έχει τη ρίζα της στην συντόμευση της γερμανικής λέξης Nationalsozialismus (εθνικοσοσιαλισμός). Ως όρος, ο εθνικοσοσιαλισμός βρίσκει τη βάση του στο πρόγραμμα του Εθνικοσοσιαλιστικού Γερμανικού Εργατικού Κόμματος από το 1920, το οποίο υποστηρίζει μια εν μέρει σοσιαλιστική κοινωνία.

Μετά την πτώση του Τρίτου Ράιχ ο όρος του εθνικοσοσιαλισμού υιοθετήθηκε από την κατοπινή Δυτική Γερμανία, ενώ στην Ανατολική Γερμανία, όπως και στην ΕΣΣΔ καθιερώθηκε ο όρος του χιτλερισμού (Hitlerfaschismus). Ως νατσιστές ή ναζιστές (εσφαλμένα) χαρακτηρίζονται οι υποστηρικτές του εθνικοσοσιαλιστικού κινήματος.

Κύρια χαρακτηριστικά του Γερμανικού εθνικοσοσιαλισμού[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Δεν είναι βέβαιο το κατά πόσο υπήρξε μια ενιαία εθνικοσοσιαλιστική ιδεολογία. Σχετικά με το θέμα αυτό, ο Χανς Φρανκ (γενικός διοικητής της κατεχόμενης Πολωνίας) κατέθεσε στις δίκες της Νυρεμβέργης ότι υπήρξαν σε αριθμό τόσοι εθνικοσοσιαλισμοί, όσο υπήρξαν και εθνικοσοσιαλιστές. Το ερώτημα παραμένει ανοιχτό, αφού είναι άγνωστο εάν ο εθνικοσοσιαλισμός θα επιβίωνε χωρίς τον Φύρερ, τον κεντρικό πυρήνα δηλαδή, γύρω από τον οποίο είχε χτιστεί ολόκληρο το πολιτικό σύστημα.

Ο Χίτλερ οραματίστηκε την οργάνωση μιας νέας κοινωνίας θεμελιωμένης σε μια στενή εθνική ενότητα, στις ακατέργαστες αρετές του αγρότη, του τεχνίτη, του στρατιώτη, στην αυστηρή πειθαρχία και την αυτοθυσία του ατόμου προς χαριν της κοινότητας, αρετές που πηγάζουν από την ελληνική αρχαιότητα και συγκεκριμένα από την δόξα της στρατοκρατικής Σπάρτης.Συχνά ως φιλόσοφοι του εθνικοσοσιαλισμού προβάλλονται ο Νίτσε και ο Πλάτων, ενώ για τους εθνικοσοσιαλιστές υπενθυμίζεται η ρήξη μεταξύ φιλοσόφων και ειδικότερα κατά των Στωικών, των οποίων την θεωρία θεωρούν εκφυλισμένη και φιλοσημιτική.[1]

Οι ιδέες που ανέπτυξε ο Κάρολος Δαρβίνος στο έργο του Περί της καταγωγής των ειδών είχαν προφανή επίδραση όχι μόνο στις φυσικές επιστήμες, αλλά και στα πολιτικά καθεστώτα, εν συνεχεία ο κοινωνιολόγος Herbert Spencer ανέπτυξε την θεωρία της επιβίωσης του καταλληλότερου. Αυτός Κοινωνικός Δαρβινισμός εξελίχθηκε στα φασιστικά καθεστώτα θεωρώντας ότι η αδυναμία και η ανικανότητα δεν πρέπει να γίνονται ανεκτές και μόνο ο ανταγωνισμός και η σύγκρουση εγγυάται την ανθρώπινη πρόοδο του δυνατότερου επί των αδυνάτων.[2]


Ως κύρια χαρακτηριστικά μπορούν να αναφερθούν τα εξής:

  • Το κράτος ως όχημα του φυλετισμού.
  • Ρατσισμός και, κυρίως, αντισημιτισμός, ο οποίος οδήγησε στο Ολοκαύτωμα, όπως και η εξύμνηση της «άρειας και γερμανικής φυλής».
  • Ευγονική και «φυλετική υγιεινή», η οποία επιβάλλεται στο λαό με τους φυλετικούς Νόμους της Νυρεμβέργης και το Πρόγραμμα Ευθανασίας T-4
  • Συγγένεια με τον φασισμό, η οποία μεταξύ άλλων φαίνεται και στην σκηνοθέτηση προπαγανδιστικών διοργανώσεων.
  • Αντίθεση με τον μαρξισμό, τον κομμουνισμό, τον μπολσεβικισμό και τον καπιταλισμό.
  • Απολυταρχισμός – Άρνηση της δημοκρατίας μέσω της σύνθλιψης πολιτικών κομμάτων και συνδικάτων και του περιορισμού της ελευθερίας τύπου και έκφρασης.
  • Εκτενής δύναμη για τις μυστικές υπηρεσίες και τους πληροφοριοδότες (βλ. Γκεστάπο).
  • Σύστημα Φύρερ – Συγκέντρωση της εξουσίας σε μια κεντρική ηγετική προσωπικότητα, καθώς επίσης και ανάλογη ιεραρχική συνέχεια προς τα κάτω (ιεραρχική πυραμίδα).
  • Μιλιταρισμός
  • Ιδεολογία της Volksgemeinschaft, της εθνικής και βιολογικής ενότητας δίχως κοινωνικό αγώνα.
  • Πολιτική ζωτικού χώρου (lebensraum), απαίτηση ζωτικού χώρου στην ανατολή, υπεράσπιση «αίματος και χώματος» (Blut und Boden).
  • Πρωσικές αρετές και το φιλοσοφικό κίνημα του γερμανικού ιδεαλισμού.
  • Λατρεία της Ελληνικής αρχαιότητας και της περιόδου της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ως καταγωγή - ταυτότητα της Αρείας Φυλής.
  • Φυλετικός και Κοινωνικός Δαρβινισμός.
  • Αγροτική ιδεολογία.
  • Οικολογία.

Σοσιαλισμός[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Όπως και ο φασισμός στην Ιταλία, τον οποίο ο ίδιος ο Μουσολίνι χαρακτήριζε ως «συγχώνευση του κεφαλαίου και του κράτους», έτσι και οι εθνικοσοσιαλιστές υποστηρίχθηκαν οικονομικά από Γερμανούς όπως επίσης και ξένους επιχειρηματίες ως ανάχωμα ενάντια στο μπολσεβικισμό. Ο Χίτλερ γοητεύτηκε από συγκεκριμένες σοσιαλιστικές ιδέες και τοποθετήσεις, όπως δήλωσε σε συνέντευξή του, τον Ιούλιο 1932 στο περιοδικό Λίμπερτυ:

«Ο σοσιαλισμός είναι η επιστήμη που έχει ως κύριο μέλημά της το κοινό καλό. Ο σοσιαλισμός δεν είναι ίδιος με τον κομμουνισμό. Ο μαρξισμός δεν είναι σοσιαλισμός. Οι μαρξιστές οικειοποιήθηκαν τον όρο διαστρεβλώνοντας τη σημασία του. Εγώ θα δώσω τον σοσιαλισμό πίσω στους σοσιαλιστές. Ο σοσιαλισμός είναι ένας παλαιός, άριος και γερμανικός θεσμός. Οι πρόγονοί μας ζούσαν σε ορισμένα εδάφη και καλλιεργούσαν την ιδέα του κοινού καλού. Ο μαρξισμός δεν μπορεί να θεωρείται σοσιαλισμός. Αντίθετα με τον μαρξισμό, ο σοσιαλισμός δεν απορρίπτει την ιδιωτική περιουσία. Αντίθετα με τον μαρξισμό, δεν καταργεί την προσωπικότητα του ατόμου. Αντίθετα με τον μαρξισμό, ο σοσιαλισμός είναι πατριωτικός.Θα μπορούσαμε να έχουμε βαπτίσει το κόμμα μας Φιλελεύθερο Κόμμα, αποφασίσαμε όμως να ονομαστούμε εθνικοσοσιαλιστές. Δεν είμαστε διεθνιστές· ο δικός μας σοσιαλισμός είναι εθνικός. Απαιτούμε από το κράτος να ικανοποιήσει τα δίκαια αιτήματα των παραγωγικών τάξεων με γνώμονα τη φυλετική αλληλεγγύη. Για μας κράτος και φυλή είναι το ίδιο πράγμα».

Ο οικονομικός εθνικοσοσιαλισμός συνδυάζει το κεφάλαιο και την εργασία, με κρατικό έλεγχο, αποσκοπώντας στην ανάπτυξη της παραγωγής για την ευημερία της εργατικής και αγροτικής τάξης και κατά προέκταση του Έθνους και της φυλής. Το εθνικοσοσιαλιστικό σύστημα δεν καταργεί την ιδιωτική πρωτοβουλία και την ιδιοκτησία, όπως στην περίπτωση του κομμουνισμού. Επιτρέπει τη χρήση των ιδιωτικών κεφαλαίων μόνο για παραγωγικούς σκοπούς που εξασφαλίζουν την οικονομική ανάπτυξη του κράτους και την ευημερία της εργατικής τάξης, θεσπίζοντας αυστηρούς κανόνες και όρους σε συνεργασία των εργατών και κρατικών λειτουργών στα διοικητικά συμβούλια των ιδιωτικών εταιρειών. Μέρος των κερδών υποχρεωτικά αναδιανέμεται από τους κεφαλαιούχους στους εργάτες. Με αυτό τον τρόπο ο εθνικοσοσιαλισμός εξασφαλίζει την πλήρη και άμεση συνεργασία των τάξεων (κεφαλαιούχοι-εργάτες) και ουσιαστικά καταργεί την γνωστή μαρξιστική πάλη των τάξεων, που είναι συνήθως κατά τον Εθνικοσοσιαλισμό η αιτία της οικονομικής και κοινωνικής κατάπτωσης του έθνους.[3] Οι εθνικοσοσιαλιστές επίσης απεχθάνονται τον υλισμό που καλλιεργεί ο καπιταλισμός, διότι η επιθυμία για πλούτο και κέρδος αντιτίθεται στο όραμα της εθνικής και φυλετικής αναγέννησης.

Ο αντισημιτισμός στην Γερμανία, 1 Απριλίου 1933: «Γερμανοί αμυνθείτε! Μην αγοράζετε από Εβραίους!»

Αντισημιτισμός[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι Εθνικοσοσιαλιστές διακηρύσσουν ότι η φυλετική και πολτισμική σύγκρουση μεταξύ Ανατολής και Δύσης κρατεί από το αρχαίο παρελθόν και οι Εβραίοι ευθύνονται για την εξολόθρευση της Αρείας φυλής. Μνημονεύονται για αυτό τον λόγο οι Αυτοκράτορες Τίτος, Αδριανός αλλά και οι Μηδικοί Πόλεμοι κατά των Εβραίων. Ο γερμανικός αντισημιτισμός όμως, προήλθε από διαφορετικές και εν μέρει αντιφατικές κοινωνικές κατευθύνσεις. Βάσει αυτών, οι Εβραίοι είχαν την ευθύνη για οποιαδήποτε κοινωνική κρίση, όπως την ανεργία, την αστικοποίηση, την ερήμωση της επαρχίας, κλπ. Μια εθνικοσοσιαλιστικής προελεύσεως θεωρία συνωμοσίας τούς παρουσίαζε ως υπαίτιους του σοβιετικού μπολσεβικισμού, όπως συγχρόνως και του θανάσιμου εχθρού του, της αγγλοαμερικανικής κεφαλαιοκρατίας, κοινός στόχος των οποίων ήταν η σύνθλιψη της Γερμανίας. Γενικώς οι Εβραίοι θεωρούνταν αποσυνθετικό στοιχείο για την κοινωνία, καθώς επίσης και κατωτέρα φυλή. Οι Εθνικοσοσιαλιστές έστησαν ολόκληρη επιχείρηση (Επιχείρηση Ράινχαρντ) για να εξοντώσουν όλους τους Εβραίους τόσο στην Γερμανία όσο και στις κατεχόμενες χώρες. Δημιουργήθηκαν, έτσι, τα Ναζιστικά στρατόπεδα εξόντωσης, στα οποία βρήκαν τον θάνατο περίπου 6.000.000 Εβραίοι.

Φυλετισμός και Ευγονική[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο όρος της φυλής αποτελούσε κεντρική έννοια της εθνικοσοσιαλιστικής ιδεολογίας. Βασικό μέτρο για την καθαρότητα της φυλής σύμφωνα με τις αρχαίες Ελληνικές αντιλήψεις είναι η Ευγονία. Η μετάδοση γονιδίων μέσω της κληρονομικότητας βασίστηκε στις απόψεις του Πλάτωνα, του Λυκούργου και άλλων αρχαίων Ελλήνων. Τέθηκε έτσι ως αίτημα η «ανωτερότητα της Άρειας φυλής», η οποία έπρεπε οπωσδήποτε να προστατευτεί από την ανάμειξη με άλλες φυλές που θα αποτελούσε «επιβλαβή επιρροή». Η ανάγκη αυτή για τη συντήρηση της αποκαλούμενης «αγνότητας του αίματος» στάθηκε λόγος για τους νόμους της Νυρεμβέργης, οι οποίοι απαγόρευαν το γάμο μεταξύ Γερμανών και «κυρίως διαφορετικής φυλής» ξένων. Η εξόντωση ή η υποχρεωτική στείρωση ψυχικά ασθενών και εγκληματιών (Πρόγραμμα Ευθανασίας T-4), είχε, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς τους, ως στόχο τον περιορισμό της μετάδοσης "ανεπαρκών" γονιδίων στις επόμενες γενεές. Κληρονομικές ασθένειες σύμφωνα με τον νόμο της 14ης Ιουλίου 1933/1 παράγραφος, ώστε να μην υπάρξει δυνατότητα οι απόγονοι να υποστούν φυσικά και ψυχικά τραύματα λόγω κληρονομικότητας είναι οι εξής: [4]

  • Εκ γενετής μωρία
  • σχιζοφρένεια
  • μανιοκαταθλιψη
  • επιληψία
  • Νόσος του Χάντινγκτον
  • κληρονομική κώφωση
  • κληρονομική τύφλωση
  • Σοβαρές κληρονομικές παραμορφώσεις

Οικολογία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στην Γερμανία κατά την διάρκεια της διακυβέρνησης από τον Χίτλερ αναβίωσε η οικολογία - οικοφασισμός, ο ίδιος ήταν υπέρμαχος της φυσιολατρείας και της ακρεωφαγίας. Δημιουργήθηκε έτσι η Πράσινη Πτέρυγα με άξονα την οικολογία και το περιβάλλον για την προστασία της Πατρώας γης και κατ΄ ουσίαν την διαφύλαξη της φυλής. Αναβίωσαν για αυτό το λόγο πανάρχαια τελετουργικά δρώμενα, εορτές και ηλιοστάσια, ενώ η φύση τιμώνταν ως Παμμήτειρα θεά και τροφός. Ο Υπ. Γεωργίας Βάλτερ Νταρέ δηλώνει μόνο ο νέος Γερμανός μπορεί να αυλακώσει τη γη δίπλα από το σημείο που έχουν ταφεί οι Πρόγονοι του, θα συνειδητοποιήσει τον οργανικό δεσμό με την μητέρα γη και θα κατανοήσει τους άρρητους δεσμούς που τον δένουν με την γενέθλια γη.

Δημιουργήθηκε μια ιδεολογική οικολογική συνείδηση αντιδρώντας στον αστικό τρόπο ζωής, στην αστυφιλία υπέρ της υπαίθρου. Ο ίδιος ο Χίτλερ μιλούσε συχνά για τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, τονίζοντας ότι πρέπει να προχωρήσει σε υδροηλεκτρικά έργα και να αξιοποιήσει τον άνεμο. Το 1934 στο Πανεθνικό Συνέδριο Αγροτών, ο Νταρέ εξαγγέλει νομοθεσία κατά των χημικών λιπασμάτων και παρότρυνε τους αγρότες να καλλιεργούν βιολογικά, παράλληλα θεσπίστηκε η Πράσινη Εβδομάδα όπου εκτίθονταν τα προϊόντα τους. Διασφάλισε ακόμη με νόμους την προστασία των μικρών καλλιεργητών, ενώ απαγορεύονταν η υποθήκευση της γης και η πώληση σε τρίτους πλην του οικογενειακού περιβάλλοντος. Παράλληλα με λοιπές διατάξεις απαγορεύτηκε η κακομεταχείριση των ζώων και το τσίρκο και θεσπίστηκαν νόμοι για την υγιεινή τους, ενώ έθεσε απαγορεύσεις στην ανεξέλεγκτη δράση των κυνηγών και στην λαθροϋλοτομία τονίζοντας την ιερότητα του Δάσους.[5]

Πολιτικοστρατιωτική Στρατηγική[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Συγχρόνως, αναπτύχθηκε πολεμική βιομηχανία, πρώτα κρυφά, λόγω της Συνθήκης των Βερσαλλιών. Αργότερα, όταν ο Χίτλερ αποφάσισε να αγνοήσει την Συνθήκη, φανερά. Στόχος του Χίτλερ, όπως και άλλων υψηλόβαθμων στελεχών του NSDAP ήταν μια σειρά από επιθετικούς πολέμους, όταν πλέον οι Ένοπλες Δυνάμεις (Βέρμαχτ) της χώρας θα ήταν αρκετά ισχυρές. Σχεδίαζαν να απομονώσουν διάφορες χώρες κατά σειρά και κατόπιν να τις εξουδετερώσουν. Όσον αφορά τον τελικό στόχο των πολέμων αυτών, οι απόψεις διαφέρουν: Ενώ πολλοί ιστορικοί υποστηρίζουν ότι στόχος ήταν η κατάκτηση της ηπειρωτικής Ευρώπης και της δυτικής ΕΣΣΔ μέχρι την γραμμή Αρχαγκέλσκ - Καύκασος - Ουράλια και ο εποικισμός με γερμανικούς πληθυσμούς, άλλοι θεωρούν ότι ο Χίτλερ είχε στόχο την παγκόσμια κυριαρχία. Η γερμανική κυριαρχία στις κατεχόμενες περιοχές θα ενισχύονταν με τον διωγμό των ανεπιθύμητων αυτοχθόνων πληθυσμών. Ο Άλφρεντ Ρόζενμπεργκ, Υπουργός Ανατολικών Εδαφών, θα πει, ύστερα από τις πρώτες νίκες στην ΕΣΣΔ: "Οι Ρώσοι θα εκδιωχθούν πέρα από τα Ουράλια όρη. Θα μας ευγνωμονούν εκατό χρόνια μετά, γιατί τους επαναφέραμε στη φυσική κοιτίδα τους".[6]

Κατάληψη της εξουσίας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αφού στις εκλογές της 5 Μαρτίου 1933 το Εθνικοσοσιαλιστικό Γερμανικό Εργατικό Κόμμα απέτυχε να συγκεντρώσει την απόλυτη πλειοψηφία, ο Χίτλερ ήταν αναγκασμένος να συνεχίσει τον συνασπισμό με το Εθνικό Γερμανικό Λαϊκό Κόμμα (DNVP). Ως πρόεδρος του ισχυρότερου κόμματος της βουλής, ο Πρόεδρος Πάουλ φον Χίντενμπουργκ είχε διορίσει τον Χίτλερ πέντε εβδομάδες νωρίτερα, στις 30 Ιανουαρίου, καγκελάριο της Γερμανίας. Αν και οι εθνικοσοσιαλιστές κοινοποίησαν την ημέρα αυτή ως ημέρα της «κατάληψης της εξουσίας», η διαδικασία δεν ήταν παρά μια συνηθισμένη αλλαγή Κυβέρνησης. Η κατάσταση άλλαξε με τον εμπρησμό του Ράιχσταγκ στις 27 Φεβρουαρίου. Οι εθνικοσοσιαλιστές δήλωσαν ότι επρόκειτο για προσπάθεια επανάστασης των κομμουνιστών και με αναγκαστικό διάταγμα βάσει του άρθρου 48 του συντάγματος της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης απέκτησαν την επόμενη κιόλας μέρα την δύναμη να καταργήσουν τα εγγυημένα θεμελιώδη δικαιώματα των πολιτικών τους αντιπάλων (ειδικά των κομμουνιστών) και να τους καταδιώξουν.

Την απόλυτη κατάκτηση της εξουσίας πέτυχαν με τον «Εξουσιοδοτικό νόμο» (Ermächtigungsgesetz) στις 23 Μαρτίου, ο οποίος έπρεπε να ψηφιστεί από τουλάχιστον τα δυο τρίτα της βουλής. Με την απαγόρευση του Κομμουνιστικού Κόμματος (KPD) και την σύλληψη πολλών σοσιαλδημοκρατών βουλευτών, ο Χίτλερ κατάφερε, με τη βοήθεια του συντηρητικού "Zentrum" και του εθνικιστικού "DNVP", να συγκεντρώσει τις απαραίτητες ψήφους. Ο «Εξουσιοδοτικός νόμος» παραχώρησε όλη την νομοθετική εξουσία στην Κυβέρνηση, ανεξάρτητα από κοινοβούλιο και Πρόεδρο. Με άλλα λόγια, το Κοινοβούλιο επέτρεψε την ενοποίηση της εκτελεστικής εξουσίας με την νομοθετική και, με τον τρόπο αυτό, έγινε περιττό. Με την απόφαση αυτή αρχίζει στη Γερμανία η περίοδος της εθνικοσοσιαλιστικής δικτατορίας, γνωστή και ως εποχή του «Τρίτου Ράιχ».

Εθνικοσοσιαλισμός στην Ελλάδα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εθνικοσοσιαλισμός στην Ελλάδα υπήρξε κατά τη διάρκεια του δικτατορικού καθεστώτος του Ιωάννη Μεταξά 1936 - 1940 ο οποίος, όμως στάθηκε αντίθετος του γερμανικού Εθνικοσοσιαλισμού και του ιταλικού Φασισμού, ενώ κατά την διάρκεια της κατοχής ιδρύθηκε από τον Γεώργιο Μερκούρη το Εθνικό Σοσιαλιστικό Κόμμα [7] Στην Ελλάδα, στις ημέρες μας, εκφραστής του Εθνικοσοσιαλισμού είναι το κόμμα της Χρυσής Αυγής.

Πηγές, Αναφορές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Ο Εθνικοσοσιαλισμός και η αρχαιότητα, Ζουάν Σαπουτό, Εκδόσεις ΠΟΛΙΣ
  2. Πολιτικές Ιδεολογίες, Andrew Heywood, εκδόσεις Επίκεντρο
  3. Ερωτήσεις και Απαντήσεις για τον Εθνικοσοσιαλισμό,Γιόζεφ Γκαίμπελς, Εκδοτικός οίκος Έντελβαϊς
  4. Walther Darre, Αίμα και Γη
  5. Αίμα και γη, Βάλτερ Νταρέ, Εκδόσεις Απολλώνιο Φώς, Εθνοκοινωνική οικολογία και Γ' Ράϊχ, Ιωάννης Χαραλαμπόπουλος,
  6. Ρ. Καρτιέ, Ιστορία του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, Πάπυρος, Αθήνα, 1964
  7. Εγκυκλοπαίδεια Νέα Δομή, εκδόσεις Δομή, Αθήνα 1996, τόμος 22, λήμμα Γεώργιος Μερκούρης

Επιλεγμένη Βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Ian Kershaw (αγγλ. The Nazi Dictatoship) Qu'est-ce que le nazisme? Gallimard, ISBN 2-07-040351-3

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]