Νήσοι Μάρσαλ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Συντεταγμένες: 7°04′00″N 171°16′00″E / 7.0667°N 171.2667°E / 7.0667; 171.2667

Δημοκρατία των Νήσων Μάρσαλ
Aolepān Aorōkin Majeļ
Republic of the Marshall Islands
Σημαία Εθνόσημο
Σημαία των Νήσων Μάρσαλ Εθνόσημο των Νήσων Μάρσαλ
Εθνικό σύνθημα: Jepilpilin ke ejukaan (Επιτυχία με την κοινή προσπάθεια)
Εθνικός ύμνος: Forever Marshall Islands
«Μάρσαλ Νήσοι για Πάντα»
 
Τοποθεσία της χώρας στον κόσμο
 
Πρωτεύουσα
(και μεγαλύτερη πόλη)
 • Συντεταγμένες
Ματζούρο
 
7°4′N 171°16′E / 7.067°N 171.267°E / 7.067; 171.267 (Ματζούρο)
Επίσημες γλώσσες Μαρσαλέζικα, Αγγλικά
Πολίτευμα Προεδρική Δημοκρατία
Κρίστοφερ Λόικ

Ανεξαρτησία
Από τις ΗΠΑ
Ισχύον Σύνταγμα


21 Οκτωβρίου 1986
1η Μαΐου 1979

Έκταση
 • Σύνολο
 • % Νερό
Ακτογραμμή

181,3 km2 (208η)
αμελητέο
370,4 km
Πληθυσμός
 • Εκτίμηση 2009 
 • Απογραφή 2003 
 • Πυκνότητα 

64.522[1] (201η) 
56.429  
356 κατ./km2 (27η) 
Α.Ε.Π. (PPP)
 • Ολικό  (2008)
 • Κατά κεφαλή 

133,5 εκατομ. $[1]  
2.500 $[1]  
Νόμισμα Δολάριο ΗΠΑ (USD)
Ζώνη ώρας (UTC +12)
Internet TLD .mh

Κωδικός κλήσης

+692

Οι Νήσοι Μάρσαλ βρίσκονται στον κεντρικό Ειρηνικό ωκεανό , μεταξύ της Χαβάης και της Παπούα-Νέας Γουινέας, και αποτελούν σύμπλεγμα από 29 κοραλλιογενείς ατόλες και πέντε νήσους, σύνολο 34· συνολικής έκτασης 70 τετραγωνικών μιλίων, από τις οποίες κατοικούνται οι 24. Βρίσκονται αμέσως ανατολικά των Μαριάνων νήσων και βορειοανατολικά της ομοσπονδίας της Μικρονησίας. Αποτελεί ανεξάρτητο κράτος από το 1986. Η συνολική έκταση της χώρας είναι 181,3 τετρ. χλμ.

Γεωγραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τα νησιά βρίσκονται στην ίδια γραμμή με το Κιριμπάτι και το Τουβαλού. Πρόκειται για κοραλλιογενή νησιά, τα οποία περιβάλλονται από άλλα, μικρότερα. Σχηματίζουν μία διπλή σειρά, τα Νησιά της Δύσης ή Ράλικ (στα δυτικά) και τα Νησιά της Αυγής ή Ράτακ (στα ανατολικά).

Η χώρα αποτελείται από 29 ατόλες και 5 ακατοίκητα νησιά. Τα νησιά διεκδικούν τη Νήσο Ουέηκ, που διοικείται από τις ΗΠΑ, με το όνομα Enen-kio. Οι ακατοίκητες ατόλες είναι:

  • Αϊλινγκινάε
  • Ερικούμπ
  • Μπικάρ
  • Μπικίνι
  • Μποκάκ
  • Νταντικντίκ
  • Ουτζελάνγκ
  • Ρόνγκρικ
  • Τζέμο
  • Τόκι

Το έδαφος των περισσότερων νησιών είναι κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας.

Χάρτης των νησιών Μάρσαλ.

Κλίμα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μηνιαίο κλιματόγραμμα της πόλης Ματζούρο. Με κόκκινο οι θερμοκρασίες και με μπλε παριστάνεται η υγρασία.

Τυφώνες πλήττουν τα νησιά περιστασιακά και προκαλούν συχνά μεγάλες καταστροφές. Επιπλέον, τα νησιά απειλούνται με αφανισμό λόγω του φαινόμενου του θερμοκηπίου και της ανόδου της στάθμης της θάλασσας ως αποτέλεσμα της αύξησης της θερμοκρασίας. Αυτό επιβεβαιώθηκε και από τη σχετική έκθεση των Ηνωμένων Εθνών (1989). Η υγρασία στα νησιά φτάνει το 80%, ενώ οι βροχοπτώσεις φτάνουν τα 4.000 χιλιοστά. Η μέση ετήσια θερμοκρασία είναι 24 βαθμοί Κελσίου. Η βλάστηση είναι γενικά φτωχή και στα νησιά ζουν θαλάσσια ζώα και σαύρες.

Ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι Μικρονήσιοι έφτασαν πριν από περίπου 3.000 χρόνια. Τα νησιά αρχικά αποικήθηκαν από τους Ισπανούς από το 16ο αιώνα μέχρι το 1885 οπότε έγιναν Γερμανικό προτεκτοράτο. Ειδικότερα, στα νησιά έφτασε πρώτος ο Ισπανός Αλόνσο ντε Σαλασάρ, στις 21 Αυγούστου του 1526. Το 1788 στα νησιά έφτασε ο Βρετανός πλοίαρχος Τζον Μάρσαλ, του οποίου το όνομα δόθηκε στη χώρα. Το γερμανικό καθεστώς τερματίστηκε το 1914, ενώ το 1920 η Κοινωνία των Εθνών επικύρωσε την εντολή κυβέρνησης από την Ιαπωνία.

Κατά τον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο κατακτήθηκαν από τους Ιάπωνες και το 1945, μετά τις ρίψεις των ατομικών βομβών στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι καταλήφθηκαν από τις Η.Π.Α.. Έπειτα από δύο χρόνια, ο ΟΗΕ απέδωσε τις νήσους αυτές επίσημα πλέον υπό κηδεμονία στις ΗΠΑ. Από το 1946 ως το 1958 κάποια από τα νησιά έγιναν πεδία αμερικανικών πυρηνικών δοκιμών, με αποτέλεσμα να μολυνθούν από τη ραδιενέργεια πολλοί από τους κατοίκους. Ως το 1993, η αμερικανική κυβέρνηση είχε πληρώσει 112 εκατομ. δολάρια ως αποζημίωση στα θύματα των πυρηνικών δοκιμών. Το 1994 αποκαλύφθηκε από έγγραφα του υπουργείου Ενέργειας των ΗΠΑ ότι τα νησιά είχαν εκτεθεί σκόπιμα σε υψηλά επίπεδα ραδιενέργειας, με σκοπό να μελετηθούν οι επιπτώσεις της στους ανθρώπους.

Παραλία στα νησιά.

Στην ατόλη Μπικίνι το 1946 ξεκίνησε το αμερικανικό πρόγραμμα θερμοπυρηνικών εκρήξεων ενώ στην ατόλη Ενιγουέτοκ (τη δυτικότερη των βορείων νήσων του συμπλέγματος), έγινε η ρίψη της πρώτης υδρογονοβόμβας, σύμφωνα με σχέδιο Sandstone. Τέλος, στο νησί Κουότζελεν οι Η.Π.Α. από το 1947 εγκατέστησαν βάση αφού προηγουμένως είχαν βιαίως μεταφέρει τους κατοίκους στο νησί Ματζούρο όπου βρίσκεται και η πρωτεύουσα της χώρας.

Από το 1946 μέχρι το 1958 πραγματοποιήθηκαν από τις Η.Π.Α στη περιοχή των νήσων Μάρσαλ 66 δοκιμές ατομικών βομβών ή βομβών υδρογόνου. Το 1977 ο Αμερικανός πρόεδρος Τζίμι Κάρτερ ανακοίνωσε την απόφασή του να καταργηθεί η εντολή κηδεμονίας και τη σχετική συμφωνία.

Το 1979 η χώρα απέκτησε αυτονομία και δικό της Σύνταγμα και από το 1986 άρχισε να ισχύει η συμφωνία ελεύθερης σύνδεσης με τις Η.Π.Α., η οποία εγκρίθηκε σε δημοψήφισμα] το Σεπτέμβριο του 1983. Το βιοτικό επίπεδο των περισσότερων κατοίκων είναι πολύ χαμηλό. Η οικονομία στηρίζεται σχεδόν αποκλειστικά στην αμερικανική βοήθεια και στο ενοίκιο που καταβάλουν οι Η.Π.Α. για τον έλεγχο του Κουότζελεν. Το σημαντικότερο πρόβλημα της χώρας είναι η μεγάλη μόλυνση που έχει προκληθεί από τις πυρηνικές δοκιμές και την μεταφορά τοξικών αποβλήτων από τις Η.Π.Α.

Ο πρώτος πρόεδρος της χώρας, Αμάτα Καμπούα, πέθανε εν ενεργεία το 1996 και τον διαδέχθηκε ο ξάδερφός του, Ιμάτα Καμπούα. Το 2008 πρόεδρος εξελέγη ο Λιτόκουα Τομέινγκ.

Δημογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι κάτοικοι είναι Μικρονήσιοι, με καταγωγή από την Πολυνησία. Ήρθαν από την Ασία χιλιάδες χρόνια πριν. Τα δύο τρίτα του πληθυσμού ζουν στη Ματζούρο και στην Εμπέγιε. Στα αστικά κέντρα ζουν το 34% του συνολικού πληθυσμού. Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού είναι 72,31 χρόνια (74,55 χρόνια για τις γυναίκες και 70,18 για τους άντρες), με βάση στοιχεία του 2013. Στα πιο απόμακρα νησιά η πυκνότητα του πληθυσμού είναι πολύ μικρότερη εξαιτίας της ανεργίας και των μειωμένων ευκαιριών για οικονομική ανάπτυξη. Αναφορικά με την κοινωνική οργάνωση, σε κάθε ατόλλη υπάρχει ένα χωριό με έναν αρχηγό.

Θρησκεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η πλειονότητα των κατοίκων είναι Χριστιανοί Προτεστάντες (περίπου 55%) Σημαντικές θρησκευτικές ομάδες είναι η Ενωμένη Εκκλησία του Χριστού, οι Μορμόνοι και οι Ρωμαιοκαθολικοί (με 8,4%).[2]. To 1,5% των κατοίκων είναι άθεοι ή δεν πρεσβεύουν καμία θρησκεία. Η ελευθερία της θρησκείας κατοχυρώνεται από το Σύνταγμα.

Γλώσσα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Επίσημη γλώσσα είναι η Μαρσαλέζικη γλώσσα, όπως και η αγγλική. Σε μερικές περιστάσεις ομιλείται και η ιαπωνική γλώσσα σε μερικές περιοχές. Η μαρσαλέζικη έχει δύο διαλέκτους.

Οικονομία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η οικονομία βασίζεται κατά κύριο λόγο στην αμερικανική βοήθεια. Με βάση τους όρους του Συμφώνου Ελεύθερης Σύνδεσης, οι ΗΠΑ θα χορηγούν εκατομμύρια δολάρια ανά έτος στα νησιά Μάρσαλ μέχρι το 2023. Νόμισμα είναι το Δολάριο ΗΠΑ ενώ το κατά κεφαλήν ΑΕΠ ήταν 2.500 δολάρια ΗΠΑ το 2008. Οι περισσότεροι κάτοικοι ασχολούνται με τη γεωργία και με την αλιεία. Καλλιεργούνται κοκκοφοίνικες για παραγωγή κόπρας[3]πεπόνια, ντομάτες, αρτόδεντρα και κακάο, ενώ επίσης εκτρέφονται χοίροι. Ο βιομηχανικός τομέας δεν είναι ανεπτυγμένος και τα καύσιμα εισάγονται. Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 η κυβέρνηση έλαβε μέτρα για την ενίσχυση του τουριστικού τομέα. Η χώρα έγινε μέλος του Διεθνούς Οργανισμού Εργασίας (ILO) το 2007. [4] Η φορολογία είναι χαμηλή.

Επικοινωνίες και μεταφορές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στα νησιά Μάρσαλ δεν υπάρχει σιδηροδρομικό δίκτυο, ενώ το βασικότερο λιμάνι είναι στην πρωτεύουσα Ματζούρο. Ωστόσο τέσσερα μεγάλα αεροδρόμια εξυπηρετούν τις εναέριες συγκοινωνίες. Το οδικό δίκτυο καλύπτει 64,5 χλμ. με βάση στοιχεία του 2002, εκ των οποίων όλα είναι ασφαλτοστρωμένα. H οδήγηση γίνεται στα δεξιά.

Διακυβέρνηση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τα νησιά είναι Προεδρική Δημοκρατία, με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να είναι αρχηγός Κράτους και αρχηγός Κυβέρνησης. Η νομοθετική εξουσία ασκείται από τη Βουλή, που απαρτίζεται από 33 μέλη, τα οποία εκλέγονται με καθολική ψηφοφορία, για τετραετή θητεία. Ο Πρόεδρος αναπληρώνεται από τον Αντιπρόεδρο. Σήμερα λειτουργούν στη χώρα τρία πολιτικά κόμματα. Αναφορικά με την εκπαίδευση, λειτουργούν κρατικά εκπαιδευτήρια[5]

Υγεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η υγειονομική κατάσταση των κατοίκων είναι αρνητική. Τα νησιά έχουν τα περισσότερα κρούσματα λέπρας στον κόσμο.[6]

Διοικητική διαίρεση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τα νησιά από διοικητική άποψη διαιρούνται σε 34 δήμους, οι οποίοι αντιστοιχούν σε ισάριθμες ατόλλες. Αυτές είναι:

  • Αϊλινγκινάε (ακατοίκητη)
  • Αϊλινγκλάπλαπ
  • Αϊλούκ
  • Άουρ
  • 'Αρνο
  • Έμπον
  • Ενεγουετάκ
  • Ερικούμπ (ακατοίκητη)
  • Κίλι
  • Κουατζαλέιν
  • Λάε
  • Λίκιεπ
  • Λιμπ
  • Μαλοελάπ
  • Ματζούρο
  • Μετζίτ
  • Μίλι
  • Μπικάρ (ακατοίκητη)
  • Μπικίνι
  • Μποκάκ (ακατοίκητη)
  • Ναμορίκ
  • Ναμού
  • Ναντικντίκ (ακατοίκητη)
  • Ουτζάε
  • Ουτζελάνγκ (ακατοίκητη)
  • Ουότζε
  • Ουότο
  • Ουτιρίκ
  • Ρονγκελάπ (ακατοίκητη)
  • Ρόνγκρικ (ακατοίκητη)
  • Τζαλουίτ
  • Τζαμπάτ
  • Τζέμο (ακατοίκητη)
  • Τόκι (ακατοίκητη)

Πρόεδρος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Αρχηγός Κράτους είναι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο οποίος εκλέγεται από το Κοινοβούλιο.

Στις 3 Ιανουαρίου 2012 πρόεδρος εξελέγη ο Κρίστοφερ Λόικ, ο οποίος κέρδισε με 21 ψήφους έανντι 11 του απερχόμενου προέδρου Τζουρελάνγκ Ζεντκάια. [7]

Πρόεδροι των Νήσων Μάρσαλ[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πρόεδρος Διάρκεια θητείας
Από Μέχρι
Αμάτα Καμπούα 17 Νοεμβρίου 1979 20 Δεκεμβρίου 1996 Πρώτος Πρόεδρος, απεβίωσε εν ενεργεία
Κούνιο Λεμάρι (προσωρινά) 20 Δεκεμβρίου 1996 14 Ιανουαρίου 1997 Γεννήθηκε στις 29 Μαΐου 1942. Υπηρέτησε νωρίτερα στο Υπουργείο Μεταφορών. Πέθανε στις 28 Μαρτίου 2008.
Ιμάτα Καμπούα 14 Ιανουαρίου 1997 10 Ιανουαρίου 2000 Γεννήθηκε στις 20 Μαΐου 1943 και έγινε φύλαρχος του Κουατζαλέιν έπειτα από το θάνατο του εξαδέρφου του, Αμάτα Καμπούα.
Κεσάι Νότε 10 Ιανουαρίου 2000 7 Ιανουαρίου 2008
Λιτόκουα Τομέινγκ 7 Ιανουαρίου 2008 21 Οκτωβρίου 2009
Ρούμπεν Ζάκρας 21 Οκτωβρίου 2009 26 Οκτωβρίου 2009 Προσωρινός πρόεδρος μετά την ανατροπή του Τομέινγκ με πρόταση μομφής.
Τζουρελάνγκ Ζεντκάια 26 Οκτωβρίου 2009 3 Ιανουαρίου 2012
Κρίστοφερ Λόικ 3 Ιανουαρίου 2012 σήμερα σημερινός πρόεδρος

Εκλογές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Άνδρες και γυναίκες ηλικίας 18 ετών και άνω έχουν δικαίωμα ψήφου.

Βουλευτικές εκλογές 2007[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το νομοθετικό όργανο είναι η Βουλή (Legislature). Οι τελευταίες εκλογές διεξήχθησαν στις 19 Νοεμβρίου του 2007. Εξελέγησαν μόνο ανεξάρτητοι.


Βουλή, 19 Νοεμβρίου 2007
Μέλη Έδρες
Ανεξάρτητοι 33
Σύνολο 33
Οι περισσότεροι από τους βουλευτές που εξελέγησαν είναι είτε μέλη του Ενωμένου Δημοκρατικού Κόμματος είτε Aelon Kein Ad.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Συλλογικό έργο, Πλανήτης Γη, ΔΟΛ, 2002.
  • Συλλογικό έργο, Παγκόσμιος Γεωγραφικός Άτλας., εκδ. ΔΟΜΗ 2006, τ.15ος, σελ. 191-203.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα