Χονγκ Κονγκ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Συντεταγμένες: 22°18′00″N 114°10′00″E / 22.3°N 114.1667°E / 22.3; 114.1667

Ειδική Διοικητική Περιοχή
του Χονγκ Κονγκ (διοικητικό κέντρο)
中華人民共和國香港特別行政區
Hong Kong Special
Administrative Region of the
People's Republic of China

Σημαία

Εθνόσημο
Χονγκ Κονγκ (πόλη)
Κινέζικα, Αγγλικά
Ειδική Διοικητική Περιοχή της ΛΔΚ (μη κυρίαρχη μερική έμμεση δημοκρατία)
Λέουνγκ Τσουν-γινγκ
Καθεστώς
Βρετανική αποικία (ίδρυση)
Μεταφορά κυριαρχίας στην Κίνα
Σύνταγμα

29 Αυγούστου 1842

1η Ιουλίου 1997

Βασικός Νόμος, εγκρίθηκε το Μάρτιο του 1990 από το Εθνικό Λαϊκό Κογκρέσο της Κίνας και είναι "μίνι Σύνταγμα".
 • Σύνολο
 • % Νερό
 • Σύνορα
Ακτογραμμή

1.104 km2 (181η)
4,6
30 km
733 km
Πληθυσμός
 • Εκτίμηση 2015 
 • Πυκνότητα 

7.324.300[1] (100η) 
6.634 κατ./km2 () 
Α.Ε.Π. (PPP)
 • Ολικό  (2009)
 • Κατά κεφαλή 

300,804 δισ. $[2] (38η)  
42.574 $[2] () 
Α.Ε.Π. (Ονομαστικό)
 • Ολικό  (2009)
 • Κατά κεφαλή 

208,847 δισ. $[2] (40η)  
29.559 $[2] (29η) 
ΔΑΑ (2014) Steady 0,891 (15η) – πολύ υψηλή
Νόμισμα Δολάριο Χονγκ Κονγκ (HKD)
 • Θερινή ώρα Ώρα Χονγκ Κονγκ (UTC +8)
(UTC δεν τηρείται)
Internet TLD .hk
Κωδικός κλήσης +852

Το Χονγκ Κονγκ είναι παραθαλάσσια περιοχή και σημαντικός λιμένας της Κίνας, πρώην Βρετανική αποικία. Βρίσκεται στο νοτιοανατολικό τμήμα της Κίνας, η ομώνυμη πόλη μαζί με το Καουλούν και συνδέονται με υποθαλάσσια διπλής κατεύθυνσης σήραγγα. Δοκιμάζεται συχνά από καταστροφικούς τυφώνες. Το κλίμα είναι θερμό και υγρό.

Έχει έκταση 1.104 τ.χλμ. και πληθυσμό 7.324.300[1] κατοίκους σύμφωνα με επίσημες εκτιμήσεις του 2015. Ήταν βρετανική αποικία από το 1842, ανήκε στη Βρετανική Κοινοπολιτεία έως το 1997 οπότε η κυριαρχία μεταβιβάστηκε στην Κίνα, σε μία μεγαλειώδη τελετή. Υπόψη ότι από τον λιμένα του Χονγκ Κονγκ γινόταν και συνεχίζεται σήμερα να διενεργείται, το μεγαλύτερο μέρος των εξαγωγών της Κίνας. Διαθέτει σπουδαίο σύγχρονο αεροδρόμιο και τον μεγαλύτερο σε αριθμό κινηματογραφικές αίθουσες που υφίσταται σε πόλη της Ασίας. Στη δεκαετία του 1970 άρχισαν να αναγείρονται με ταχύτατο ρυθμό τεράστιοι ουρανοξύστες που δεσπόζουν της πόλης προσδίδοντας εικόνα μεγαλούπολης των ΗΠΑ.

Σήμερα κυβερνάται ως ειδική διοικητική περιοχή κατά τον βασικό νόμο του Χονγκ Κονγκ. Υπό τον όρο της σινοβρετανικής κοινής Διακήρυξης, η Κίνα έχει υποσχεθεί ότι το Χονγκ Κονγκ θα έχει έναν σχετικά υψηλό βαθμό αυτονομίας τουλάχιστον έως το 2047 γεγονός που το επιβάλλουν περισσότερο οικονομικοί λόγοι.

Νυχτερινή άποψη του Χονγκ Κονγκ, κοντά στον όρμο Γουαντσάι.

Έτσι υπό την πολιτική "μια χώρα, δύο συστήματα", η αυτονομία αφορά το νομικό σύστημα, το νόμισμα, την τελωνειακή πολιτική, τις πολιτιστικές αντιπροσωπείες, τις διεθνείς αθλητικές ομάδες του, τους νόμους μετανάστευσης, ενώ η Κίνα θα αντιπροσωπεύει το Χονγκ Κονγκ διπλωματικά και στρατιωτικά.

Το 2005 αρχηγός της κυβέρνησης έγινε ο Ντόναλντ Τσανγκ, ο οποίος επανεξελέγη το 2007. Αυτόν διαδέχθηκε το 2012 ο Λέουνγκ Τσουν-γινγκ.

Ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Προαποικιακή ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αρχαιολογικές έρευνες δείχνουν ότι η παρουσία ανθρώπων στην περιοχή Λαπ Κοκ Τσεκ (εκεί όπου σήμερα το Διεθνές Αεροδρόμιο του Χονγκ Κονγκ) χρονολογείται από 35.000 έως 39.000 χρόνια πριν και στη χερσόνησο Σάι Κούνγκ από 6.000 χρόνια πριν.[3][4][5]

Γονγκ Τέι Τουνγκ και ο όρμος των τριών οργιών ήταν οι πρώτες περιοχές όπου κατοίκησα άνθρωποι στο Χονγκ Κονγκ κατά την παλαιολιθική περίοδο. Πιστεύεται ότι στον όρμο ήταν οικισμός σε κοιλάδα και το Γονγκ Τέι Τουνγκ ήταν κατασκευαστικό κέντρο. Έχουν ανασκαφεί νεολιθικά αντικείμενα, τα οποία δείχνουν πολιτιστικές διαφορές από τον πολιτισμό Λόνγκσαν στη βόρεια Κίνα και τους οικισμούς των Τσε, πριν από τη μετανάστευσε των Μπαϊγουέ (Βιετ) στο Χονγκ Κονγκ.[6][7] Οκτώ πετρογλυφικά, που χρονολογούνται από τη δυναστεία Σανγκ στην Κίνα, ανακαλύφθηκαν στα γύρω νησιά.[8]

Το 214 π.Χ., ο Τσιν Σι Χουάνγκ, ο πρώτος αυτοκράτορας της Κίνας, κατέκτησαν τις φυλές Μπαϊγιουέ στο Τζιαοτσί (μοντέρνο Λιάνγκουανγκ και Βιετνάμ) και ενσωματώνεται στην επικράτεια της αυτοκρατορικής Κίνας για πρώτη φορά. Το σύγχρονο Χονγκ Κονγκ ανατέθηκε στη διοίκηση Νανχάι, κοντά στην πρωτεύουσα, τη Πανγιού.[9][10][11]

Η περιοχή του Χονγκ Κονγκ βρέθηκε υπό την εξουσία του βασιλείου Νανγιούε (Νότιο Βιετ), που ιδρύθηκε από τον στρατηγό Τσάο Τούο το 204 π.Χ., μετά την κατάρρευση της βραχύβιας δυναστείας Τσιν.[12] Όταν το βασίλειο Νανγιούε κατακτήθηκε από τη δυναστεία Χαν το 111 π.Χ.. Αρχαιολογικά στοιχεία δείχνουν ότι ο πληθυσμός αυξήθηκε και η παραγωγή αλατιού ανθούσε αυτή τη χρονική περίοδο. Ο τάφος του Λέι Τσενγκ Ουκ Χαν στη χερσόνησο Καουλούν πιστεύεται ότι κατασκευάστηκε κατά τη διάρκεια της δυναστείας των Χαν.[13]

Από τη δυναστεία Τζιν μέχρι την πρώιμη περίοδο της δυναστείας των Τανγκ, η περιοχή που σήμερα περιλαμβάνει το Χονγκ Κονγκ διοικούνταν από την επαρχία Μπαοάν (寶安 縣). Κατά τη διάρκεια της δυναστείας των Τανγκ, η περιοχή Γκουανγκντόνγκ άκμασε ως διεθνές εμπορικό κέντρο. Η περιοχή Τουέν Μουν σε ό, τι είναι τώρα τα Νέα Εδάφη του Χονγκ Κονγκ ήταν λιμάνι, ναυτική βάση, κέντρο παραγωγής αλατιού και, αργότερα, βάση για την εκμετάλλευση μαργαριταριών. Το νησί Λαντάου ήταν επίσης κέντρο παραγωγής αλατιού, όπου ξέσπασαν ταραχές των λαθρεμπόρων αλατιού ενάντια στην κυβέρνηση.

Το 736 μ.Χ., ο πρώτος αυτοκράτορας Τανγκ κατασκεύασε στρατιωτικό οχυρό στο Τουέν Μουν, στο δυτικό Χονγκ Κονγκ, για την άμυνα της παράκτια ζώνη της περιοχής.[14] Το πρώτο σχολείο του χωριού, το Κολλέγιο Λι Γινγκ, ιδρύθηκε το 1075 μ.Χ. στα σημερινά Νέα Εδάφη της εποχή της βόρειας δυναστείας Σονγκ.[15] Μετά την ήττα τους από τους Μογγόλους, το δικαστήριο των Νότιων Σονγκ μεταφέρθηκε για λίγο στη Καουλούν, πριν από την τελική ήττα τους στη μάχη της Γιάμεν.[16]

Από τη δυναστεία Τανγκ μέχρι τη δυναστεία Μινγκ, η περιοχή που σήμερα περιλαμβάνει το Χονγκ Κονγκ διοικούνταν από την επαρχία Ντόνγκουαν (東莞 縣 / 東 官 縣). Μετά η περιοχή δόθηκε στην κομητεία Σινάν (新 安縣) πριν αποικηθεί από τους Βρετανούς.

Ο πρώτος Ευρωπαίος εξερευνητής που αναφέρεται να επισκέφθηκε το Χονγκ Κονγκ, ήταν ο Ζόρζε Άλβαρες, έναν Πορτογάλο εξερευνητή ο οποίος έφτασε το 1513.[17][18] Αφότου ίδρυσαν το Μακάου το 1557, οι Πορτογάλοι έμποροι άρχισαν το εμπόριο με τη νότια Κίνα. Όμως, μετά από στρατιωτικές συγκρούσεις ανάμεσα σε Κίνα και Πορτογαλία οδήγησαν στην αποπομπή όλων των Πορτογάλων εμπόρων από την υπόλοιπη Κίνα. Στα μέσα του 16ου αιώνα, ακολουθώντας την πολιτική των κλειστών θυρών και της απομόνωσης, απαγορεύτηκαν όλες οι θαλάσσιες δραστηριότητες ώστε να υπάρχει επαφή με τους ξένους δια θαλάσσης. Από το 1661 μέχρι το 1669, 15.000 άτομα εκτοπίστηκαν από το Χονγκ Κονγκ και μετακινήθηκαν στην ενδοχώρα, 1.648 επέστρεψαν το 1669.[19][20]

Αποικία του βρετανικού στέμματος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1839, η άρνηση των Τσινγκ να υποστηρίξουν τις εισαγωγές οπίου οδήγησε στον πρώτο πόλεμο του οπίου ανάμεσα στη Βρετανική Αυτοκρατορία και την αυτοκρατορία των Τσινγκ. Η ήττα των Τσινγκ οδήγησε στην κατοχή του Χονγκ Κονγκ από τις βρετανικές δυνάμεις τις 20 Ιανουαρίου 1841. Αρχικά δόθηκε πάλι στην Κίνα με τη συνθήκη του Τσουενπέε, ως τμήμα της συμφωνίας ανάμεσα στον πλοίαρχο Τσαρλς Έλιοτ και τον κυβερνήτη Τσισάν. Καθώς μια διαφωνία ανάμεσα σε υψηλόβαθμους αξιωματούχος δεν οδήγησε σε επικύρωση της συνθήκη, τις 29 Αυγούστου 1842, το Χονγκ Κονγκ έγινε επισήμως τμήμα του Ηνωμένου Βασιλείου με τη συνθήκη της Νανκίνγκ.[21] Οι Βρετανοί εγκαθίδρυσαν επισήμως την αποικία του Στέμματος και τον επόμενο χρόνο ίδρυσαν την πόλη της Βικτόρια.[22]

Ο πληθυσμός του Χονγκ Κονγκ ήταν 7.450 όταν υψώθηκε η βρετανική σημαία τις 26 Ιανουαρίου 1841, οι περισσότεροι ψαράδες Τάνκα και έργατες Χάκα, των οποίων οι οικισμοί ήταν διασκορπισμένη στις ακτές. Τη δεκαετία του 1850, μεγάλος αριθμός Κινέζων μεταναστών διέσχισε τα τότε ελεύθερα σύνορα για να ξεφύγει από την εξέγερση Τάιπινγκ. Άλλες φυσικές καταστροφές, όπως πλημμύρες, τυφώνες και λιμός στην κινεζική ενδοχώρα έπαιξαν σημαντικό ρόλο, καθιστώντας το Χονγκ Κονγκ ασφαλές καταφύγιο.[23][24]

Το 1898, με τη συνθήκη για την επέκταση της επικράτειας του Χονγκ Κονγκ, η Βρετανία απέκτησε το νησί Λαντάου και την περιοχή βόρεια της οδού Μπάουνταρι στο Καουλούν μέχρι τον ποταμό Σεντσέν και άλλα 200 νησιά για 99 χρόνια.[25][26][27]

Κενοτάφιο για τους νεκρούς των Α΄ και Β΄ Παγκοσμίων Πολέμων

Το Χονγκ Κονγκ συνέχισε να αναπτύσσεται στο πρώτο μισό του 20ου αιώνα. Το πανεπιστήμιο του Χονγκ Κονγκ ιδρύθηκε το 1911. Παρά τη φυγή 60.000 κατοίκων κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου λόγω φόβων για επίθεση των Γερμανών στη βρετανική αποικία, το Χονγκ Κονγκ παρέμεινε ειρηνικό. Ο πληθυσμός αυξήθηκε από 530.000 το 1916 σε 725.000 το 1925 και έφτασε το 1,6 εκατομμύρια το 1941.[28]

Ως τμήμα της στρατιωτικής εκστρατείας στην νοτιοανατολική Ασία κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο ιαπωνικός στρατός μετακινήθηκε νότια από το Γκουανγκτσόου στην κινεζική ενδοχώρα και επιτέθηκε στο Χονγκ Κονγκ τις 8 Δεκεμβρίου 1941.[29] Η μάχη του Χονγκ Κονγκ έληξε με την παράδοση των Βρετανών και Καναδών αμυνόμενων στους Ιάπωνες τις 25 Δεκεμβρίου 1941, τα οποία αναφέρονται από τους ντόπιους ως τα Μαύρα Χριστούγεννα.[30]

Κατά τη διάρκεια της ιαπωνικής κατοχής του Χονγκ Κονγκ, ο ιαπωνικός στρατός προχώρησε σε θηριωδίες ενάντια στους πολίτες και τους αιχμάλωτους πολέμου, όπως η σφαγή του κολλεγίου Σαιντ Στίβεν. Οι πολίτες υπέφεραν επίσης από τις ελλείψεις τροφίμων και τον ακραίο πληθωρισμό λόγω της αναγκαστικής αλλαγής του δολαρίου του Χονγκ Κονγκ με το στρατιωτικά ιαπωνικά χαρτονομίσματα. Η αρχική αναλογία 2:1 άλλαξε σε 4:1 και η κατοχή δολαρίων του Χονγκ Κονγκ έγινε παράνομη και τιμωρείτο με βασανιστήρια. Εξαιτίας του λιμού και της αναγκαστικής απέλασης για καταναγκαστική εργασία στην ενδοχώρα της Κίνας, ο πληθυσμός του Χονγκ Κονγκ μειώθηκε από 1,6 εκατομμύρια το 1941 και 600.000 το 1945, όταν η Βρετανία ανέκτησε τον έλεγχο της αποικίας, τις 30 Αυγούστου 1945.[31]

Ο πληθυσμός του Χονγκ Κονγκ αυξήθηκε ξανά γρήγορα μετά τον πόλεμο, καθώς ένα κύμα από ειδικευμένους εργάτες από της Κίνα έψαχνε καταφύγιο από τον κινεζικό εμφύλιο πόλεμο. Όταν οι κομμουνιστές κατέλαβαν την ηπειρωτική Κίνα το 1949, οι περισσότεροι εξειδικευμένοι εργάτες διέσχισαν τα ανοικτά σύνορα φοβούμενοι διώξεις. Πολλοί από τους νέους κατοίκους της περιοχής, ιδίως αυτοί που έμεναν στη Σαγκάη και τη Γκουανγκτσόου, και δημιούργησαν μικρομεσαίες επιχειρήσεις στο βρετανικό Χονγκ Κονγκ.[25] Με την εγκαθίδρυση ενός σοσιαλιστικού κράτους στην Κίνα το 1949, η Βρετανία επανεξέτασε την πολιτική των ανοικτών συνόρων με την Κίνα. Το 1951, ορίστηκε συνοριακή ζώνη.

Τη δεκαετία του 1950, το Χονγκ Κονγκ έγινε η πρώτη από τις τέσσερις ασιατικές τίγρεις, με γρήγορη εκβιομηχάνιση, ιδίως στον τομέα των υφασμάτων, κατασκευαστικές βιομηχανίες και εξαγωγή κινεζικών αγαθών. Καθώς ο πληθυσμός αυξανόταν, τα εργατικά κόστη παρέμειναν χαμηλά και το επίπεδο διαβίωσης αυξανόταν σταθερά.[32] Η ανταγωνιστικότητα του Χονγκ Κονγκ σταδιακή μειώθηκε λόγω του αυξανόμενου κόστους εργασίας και ιδιοκτησίας, καθώς και την ανάπτυξη της νότιας Κίνας, μέσω της πολιτικής των ανοικτών πυλών, η οποία εφαρμόστηκε το 1978, ανοίγοντας τη Κίνα στις ξένες επενδύσεις. Όμως, μέχρι τη δεκαετία του 1990, το Χονγκ Κονγκ είχε εγκαθιδρυθεί ως ένα από τα παγκόσμια οικονομικά κέντρα, μαζί με το Λονδίνο και τη Νέα Υόρκη, εμπορικό κέντρο, μια από τις ταχύτερα αναπτυσσόμενες οικονομίες στην Ασία και παράδειγμα της οικονομικής πολιτικής της ελεύθερης αγοράς.[33]

Το Χονγκ Κονγκ το 1986

To 1983, το Χονγκ Κονγκ επαναταξινομήθηκε ως Βρετανικό Εξαρτημένο Έδαφος όταν η Βρετανική Αυτοκρατορία αναταξινομούσε την παγκόσμια επικράτειά της. Μετά από συζητήσεις και διαπραγματεύσεις με τη Κίνα, γράφηκε η Κοινή Σινοβρετανική Διακήρυξη το 1984. Οι δύο χώρες συμφώνησαν το Χονγκ Κονγκ να περάσει στην κυριαρχία της Κίνας την 1 Ιουλίου 1997, ενώ το Χονγκ Κονγκ θα παρέμενε αυτόνομο ως ειδική διοικητική περιοχή και να μπορούσε να διατηρήσει την οικονομία της ελεύθερης αγοράς, το νομικό του σύστημα, ανεξάρτητη εκπροσώπηση τους διεθνείς οργανισμούς, συνθήκες και τη λήψη αποφάσεων με την εξαίρεση όσων αφορούν την ξένη διπλωματία και την στρατιωτική άμυνα. Η συνθήκη επικυρώθηκε το 1990.[25]

Ειδική διοικητική περιοχή της Κίνας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Την 1 Ιουλίου 1997, η κυριαρχία του Χονγκ Κονγκ πέρασε από το Ηνωμένο Βασίλειο στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας, σημαίνοντας το τέλος των 156 χρόνων βρετανικής κυριαρχίας στο Χονγκ Κονγκ. Λίγο αργότερα, δέχτηκε διπλό οικονομικό χτύπημα, με την οικονομική κρίση του 1997 και τη γρίπη των πτηνών Η5Ν1.

Γεωγραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το Χονγκ Κονγκ βρίσκεται στις νότιες ακτές της Κίνας, περίπου 60 χιλιόμετρα ανατολικά από το Μακάου, στην απέναντι πλευρά του δέλτα του Περλ. Περιβάλλεται από τη θάλασσα της Νότιας Κίνας στα ανατολικά, νότια και δυτικά, ενώ στα βόρεια συνορεύει με την πόλη του Σεντζέν, στο Γκουανγκντόνγκ, βόρεια του ποταμού Σεντζέν. Η επικράτεια του Χονγκ Κονγκ έχει έκταση 1.104 τετραγωνικά χιλιόμετρα και αποτελείται από το νησί Χονγκ Κονγκ, τη χερσόνησο Καουλούν, τα Νέα Εδάφη και περισσότερα από 200 υπεράκτια νησιά, από τα οποία το μεγαλύτερο είναι το Λαντάου. Από τη συνολική έκταση, τα 1.054 χλμ² είναι στεριά και τα 50χλμ² καλύπτονται από νερό. Η χερσαία έκταση του Χονγκ Κονγκ είναι η 176 μεγαλύτερη στον κόσμο.[34]

Το μεγαλύτερο τμήμα του Χονγκ Κονγκ είναι λοφώδες ή ορεινό, με απότομες πλαγιές, και λιγότερο από το 25% της επικράτειας έχει αναπτυχθεί, ενώ περίπου το 40% της έκτασης της χώρας καταλαμβάνεται από εθνικά πάρκα και φυσικά καταφύγια.[35] H χλωρίδα του Χονγκ Κονγκ σε χαμηλά υψόμετρα αποτελείται από δευτερογενή δάση, καθώς το πρωτόγονο δάσος καταστράφηκε κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ενώ σε μεγαλύτερα υψόμετρα κυριαρχείται από γρασίδι. Η περιοχή όπου έχει αναπτυχθεί πιο έντονα ως αστική είναι η χερσόνησος Κοουλούν, μαζί με τη βόρεια άκρη του νησιού Χονγκ Κονγκ, ενώ υπάρχουν διάσπαρτοι οικισμοί στα Νέα Εδάφη.[36] Το ψηλότερο σημείο είναι το Τάι Μο Σαν, με ύψος 957 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.[37] Η ανώμαλη ακτογραμμή του Χονγκ Κονγκ δημιουργεί κόλπους, ποτάμια και παραλίες.[38] Το Εθνικό Γεοπάρκο Χονγκ Κονγκ αποτελεί από το 2011 παγκόσμιο γεωπάρκο της UNESCO.[39]

Αν και βρίσκεται ακριβώς νότια του τροπικού του Καρκίνου, το Χονγκ Κονγκ έχει υγρό υποτροπικό κλίμα. Το καλοκαίρι είναι ζεστό και υγρό, με περιστασιακές βροχές και καταιγίδες, με ζεστό αέρα να έρχεται από τα νοτιοδυτικά. Οι τυφώνες συχνά συμβαίνουν το καλοκαίρι. Μερικές φορές δημιουργούν πλημμύρες ή κατολισθήσεις. Οι χειμώνες είναι ήπιοι και αρχικά ηλιόλουστοι και σταδιακά γίνονται πιο συννεφιασμένοι προς το Φεβρουάριο. Μερικές φορές, ψυχρά μέτωπα φέρνουν ισχυρούς, ψυχρούς ανέμους από το βορρά. Οι πιο ήπιες εποχές είναι η άνοιξη και το φθινόπωρο, το οποίο είναι συνήθως ηλιόλουστο και ξηρό.[40]


Κλιματικά δεδομένα Χονγκ Κόνγκ (αστεροσκοπείο του Χονγκ Κονγκ), μέσες τιμές 1981–2010, ακραίες 1884–1939 και 1947–2016
Μήνας Ιαν Φεβ Μαρ Απρ Μαι Ιουν Ιουλ Αυγ Σεπ Οκτ Νοε Δεκ Έτος
Μέγιστη Υψηλότερη °C (°F) 26.9 28.3 30.1 33.4 35.5 35.6 35.7 36.3 35.2 34.3 31.8 28.7 36,3
Μέση Υψηλότερη° C (°F) 18.6 18.9 21.4 25.0 28.4 30.2 31.4 31.1 30.1 27.8 24.1 20.2 25.60
Μέση Ημερήσια °C (°F) 16.3 16.8 19.1 22.6 25.9 27.9 28.8 28.6 27.7 25.5 21.8 17.9 23.24
Μέση Χαμηλότερη °C (°F) 14.5 15.0 17.2 20.8 24.1 26.2 26.8 26.6 25.8 23.7 19.8 15.9 21.37
Ελάχιστη Χαμηλότερη °C (°F) 0.0 2.4 4.8 9.9 15.4 19.2 21.7 21.6 18.4 13.5 6.5 4.3 0
Βροχόπτωση mm (ίντσες) 24.7
(0.972)
54.4
(2.142)
82.2
(3.236)
174.7
(6.878)
304.7
(11.996)
456.1
(17.957)
376.5
(14.823)
432.2
(17.016)
327.6
(12.898)
100.9
(3.972)
37.6
(1.48)
26.8
(1.055)
2.398,4
(94,425)
υγρασίας 74 80 82 83 83 82 81 81 78 73 71 69 78,0
Μέσες ημέρες βροχόπτωσης (≥ 0.1 mm) 5.37 9.07 10.90 12.00 14.67 19.07 17.60 16.93 14.67 7.43 5.47 4.47 137,65
Μέσες μηνιαίες ώρες ηλιοφάνειας 143.0 94.2 90.8 101.7 140.4 146.1 212.0 188.9 172.3 193.9 180.1 172.2 1.835,6
Ποσοστό πιθανής ηλιοφάνειας 42 29 24 27 34 36 51 47 47 54 54 51 42
Πηγή: Αστεροσκοπείο του Χονγκ Κονγκ[41][42][43][44]

Εκλογές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στις άμεσες εκλογές δικαίωμα ψήφου έχουν όσοι είναι 18 ετών για το ήμισυ της βουλής και την πλειοψηφία των εδρών σε 18 επαρχιακά συμβούλια. Οι ψηφοφόροι θα πρέπει να είναι μόνιμοι κάτοικοι και να έχουν ζήσει στο Χονγκ Κονγκ για τα 7 προηγούμενα έτη. Στις έμμεσες εκλογές λαμβάνουν μέρος 220.000 μέλη από λειτουργικές εκλογικές περιφέρειες και μία 800 μελή επιτροπή [34]. Στις 22 Νοεμβρίου 2015 έγιναν και εκλογές για την ανάδειξη των μελών στα 18 περιφερειακά συμβούλια.[45] Ο αριθμός των ψηφοφόρων που προσήλθαν στις κάλπες ήταν ρεκόρ (το 47% των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων στους εκλογικούς καταλόγους). Το στρατόπεδο που είναι φίλα προσκείμενο στο Πεκίνο διατήρησε τον έλεγχο όλων των 18 συμβουλίων και μεγαλύτερο κόμμα παρέμεινε ο Δημοκρατικός Συνασπισμός για την Καλυτέρευση και την Πρόοδο του Χονγκ Κονγκ (DAB).

Δημογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού ήταν σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2015 τα 82,86 χρόνια (80,24 χρόνια οι άνδρες και 85,78 οι γυναίκες).[34]

Μεταφορές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ένα tram με διαφήμιση της EFG bank

Το μετρό της πόλης ονομάζεται MTR (Mass Transit Railway), ενώ το αεροδρόμιο έχει με το Airport Express ένα δικό του μέσο μεταφοράς που το συνδέει με την πόλη. Το τραμ με τα διώροφα βαγόνια λειτουργεί στο βόρειο τμήμα του νησιού Χονγκ Κονγκ και είναι επίσης ένα από τα αξιοθέατα. Μεταξύ του νησιού και την στεριά λειτουργούν βάρκες της Star Ferry, υπάρχουν όμως και υπόγειες σήραγγες.

Η οδήγηση γίνεται στα αριστερά.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 Επίσημη εκτίμηση
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 «World Economic Outlook Database». ΔΝΤ. Οκτώβριος 2009. http://www.imf.org/external/pubs/ft/weo/2009/02/weodata/weorept.aspx?sy=2009&ey=2009&scsm=1&ssd=1&sort=country&ds=%2C&br=1&pr1.x=35&pr1.y=10&c=532&s=NGDPD%2CNGDPDPC%2CPPPGDP%2CPPPPC%2CLP&grp=0&a=. Ανακτήθηκε στις 18-10-2009. 
  3. «The Trial Excavation at the Archaeological Site of Wong Tei Tung, Sham Chung, Hong Kong SAR». Hong Kong Archaeological Society. January 2006. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 March 2009. https://web.archive.org/20090303144015/http://www.hkarch.org:80/en_news.html. Ανακτήθηκε στις 21 August 2010. 
  4. «[Paleolithic site appears in Hong Kong, Lingnan perhaps discovered our birthplace]» (στα Chinese). People's Daily. 17 February 2006. http://scitech.people.com.cn/BIG5/53757/4115149.html. Ανακτήθηκε στις 21 August 2010. 
  5. Tang, Chung (2005). «[Archaeologist help find Hong Kong's Roots]» (στα Chinese). New Asia Monthly (New Asia College) 32 (6): 6–8. http://www.cuhk.edu.hk/ics/ccaa/linkfile/cuhk_uc.pdf. Ανακτήθηκε στις 21 August 2010. 
  6. Li, Hui (2002). «[The genetic structure of Baiyue divide in half]» (στα Chinese). Guangxi Ethnic Group Research 70 (4): 26–31. http://comonca.org.cn/LH/Doc/A07.pdf. Ανακτήθηκε στις 21 August 2010. 
  7. «2005 Field Archaeology on Sham Chung Site». Hong Kong Archaeological Society. January 2006. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 March 2009. https://web.archive.org/20090303144015/http://www.hkarch.org:80/en_news.html. Ανακτήθηκε στις 21 August 2010. 
  8. «Declared Monuments in Hong Kong – New Territories». Leisure and Cultural Services Department, Hong Kong Government. 13 January 2010. http://www.lcsd.gov.hk/ce/Museum/Monument/en/monuments_16.php. Ανακτήθηκε στις 21 August 2010. 
  9. «Characteristic Culture». Invest Nanhai. http://www.investnanhai.gov.cn/en/hj.asp. Ανακτήθηκε στις 26 August 2010. [νεκρός σύνδεσμος]
  10. Ban Biao. Ban Gu. Ban Zhao. «地理誌 [Treatise on geography]» (στα Chinese). Book of Han. Volume 28. http://zh.wikisource.org/wiki/%E6%BC%A2%E6%9B%B8/%E5%8D%B7028%E4%B8%8B. Ανακτήθηκε στις 26 August 2010. 
  11. Peng, Quanmin (2001). «[Archaeological material from the Shenzhen-Hong Kong Society of Han]» (στα Chinese). Relics From South. http://d.wanfangdata.com.cn/Periodical_nfww200102008.aspx. Ανακτήθηκε στις 26 August 2010. 
  12. Keat, Gin Ooi (2004). Southeast Asia: A Historical Encyclopedia. ABC-CLIO, σελ. 932. ISBN 1-57607-770-5. https://books.google.com/books?id=QKgraWbb7yoC&pg=PA932. Ανακτήθηκε στις 1 September 2011. 
  13. «Archaeological Background». Hong Kong Yearbook (Hong Kong Government) 21. 2005. http://www.yearbook.gov.hk/2005/en/21_02.htm. Ανακτήθηκε στις 27 August 2010. 
  14. Siu Kwok-kin. «[The importance of Tuen Mun during Tang and Five Dynasties period for foreign traffic and military]» (στα Chinese). From Sui to Ming (Education Bureau, Hong Kong Government): 40–45. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 August 2010. https://web.archive.org/web/20100829000000/http://www.edb.gov.hk/FileManager/TC/Content_3419/CH_S1-3_AV_12.doc. Ανακτήθηκε στις 29 August 2010. 
  15. Sweeting, Anthony (1990). Education in Hong Kong, Pre-1841 to 1941: Fact and Opinion. Hong Kong University Press, σελ. 93. ISBN 962-209-258-6. 
  16. Barber, Nicola (2004). Hong Kong. Gareth Stevens, σελ. 48. ISBN 978-0-8368-5198-4. 
  17. Porter, Jonathan (1996). Macau, the Imaginary City: Culture and Society, 1557 to the Present. Westview Press, σελ. 63. ISBN 978-0-8133-2836-2. 
  18. Edmonds, Richard L. (2002). China and Europe Since 1978: A European Perspective. Cambridge University Press, σελ. 1. ISBN 978-0-521-52403-2. 
  19. Hayes, James (1974). «The Hong Kong Region: Its Place in Traditional Chinese Historiography and Principal Events Since the Establishment of Hsin-an County in 1573». Journal of the Royal Asiatic Society Hong Kong Branch 14: 108–135. http://hkjo.lib.hku.hk/archive/files/1456f650fd5455b7f60085907e5fc462.pdf. Ανακτήθηκε στις 25 April 2015. 
  20. «Hong Kong Museum of History: "The Hong Kong Story" Exhibition Materials». Hong Kong Museum of History. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 April 2009. https://web.archive.org/20090418213756/http://www.lcsd.gov.hk:80/CE/Museum/History/download/the_hk_story_exhibition_materials_e.pdf. Ανακτήθηκε στις 30 August 2010. 
  21. Courtauld, Caroline. Holdsworth, May. Vickers, Simon (1997). The Hong Kong Story. Oxford University Press, σελ. 38–58. ISBN 978-0-19-590353-9. 
  22. Hoe, Susanna. Roebuck, Derek (1999). The Taking of Hong Kong: Charles and Clara Elliot in China Waters. Routledge, σελ. 203. ISBN 978-0-7007-1145-1. 
  23. John Thomson 1837–1921,Chap on Hong Kong, Illustrations of China and Its People (London,1873–1874)
  24. Info Gov HK. "Hong Kong Gov Info." History of Hong Kong. Retrieved on 16 February 2007. Αρχειοθετήθηκε Ιουλίου 6, 2006 στη Μηχανή του Αρχείου
  25. 25,0 25,1 25,2 Wiltshire, Trea (1997). Old Hong Kong. Volume II: 1901–1945 (5th έκδοση). FormAsia Books, σελ. 148. ISBN 962-7283-13-4. 
  26. «History of Hong Kong». Global Times. 6 July 2010. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 July 2010. https://web.archive.org/20100723195834/http://www.globaltimes.cn:80/www/english/life/travel/chinamap/2010-07/548745.html. Ανακτήθηκε στις 31 August 2010. 
  27. Scott, Ian (1989). Political change and the crisis of legitimacy in Hong Kong. University of Hawaii Press, σελ. 6. ISBN 978-0-8248-1269-0. 
  28. Linda Pomerantz-Zhang (1992). "Wu Tingfang (1842–1922): reform and modernization in modern Chinese history". Hong Kong University Press. p.8. ISBN 962-209-287-X
  29. L, Klemen (1999–2000). «Chronology of the Dutch East Indies, 7 December 1941 – 11 December 1941». Forgotten Campaign: The Dutch East Indies Campaign 1941–1942. http://www.dutcheastindies.webs.com/december2.html. 
  30. L, Klemen (1999–2000). «Chronology of the Dutch East Indies, 25 December 1941 – 31 December 1941». Forgotten Campaign: The Dutch East Indies Campaign 1941–1942. http://www.dutcheastindies.webs.com/december5.html. 
  31. Bradsher, Keith (17 April 2005). «Thousands March in Anti-Japan Protest in Hong Kong». The New York Times. http://www.nytimes.com/2005/04/17/international/asia/17cnd-hong.html. Ανακτήθηκε στις 20 October 2010. 
  32. Moore, Lynden (1985). The growth and structure of international trade since the Second World War. Cambridge University Press, σελ. 48. ISBN 978-0-521-46979-1. https://books.google.com/?id=cxxGJ7c10noC&pg=PA48&dq=textiles+growth+hong+kong&q=textiles%20growth%20hong%20kong. Ανακτήθηκε στις 1 September 2011. 
  33. Dodsworth, John. Mihaljek, Dubravko (1997). Hong Kong, China: Growth, Structural Change, and Economic Stability During the Transition. International Monetary Fund, σελ. 54. ISBN 1-55775-672-4. 
  34. 34,0 34,1 34,2 «Hong Kong». The World Factbook. CIA. 23 August 2010. https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/hk.html. Ανακτήθηκε στις 17 September 2010.  Σφάλμα αναφοράς: Invalid <ref> tag; name "cia" defined multiple times with different content
  35. Morton, Brian. Harper, Elizabeth (1995). An Introduction to the Cape d'Aguilar Marine Reserve, Hong Kong. Hong Kong University Press, σελ. 9. ISBN 9789622093881. 
  36. «2006 Population By-census». Census and Statistics Department, Hong Kong Government. http://www.bycensus2006.gov.hk/FileManager/EN/Content_962/06bc_mainrpt_v1.pdf. Ανακτήθηκε στις 13 November 2009. 
  37. «Tai Mo Shan Country Park». Agriculture, Fisheries and Conservation Department, Hong Kong Government. 17 March 2006. http://www.afcd.gov.hk/english/country/cou_vis/cou_vis_cou/cou_vis_cou_tms/cou_vis_cou_tms.html. Ανακτήθηκε στις 8 November 2009. 
  38. «Hong Kong». Olympic Council of Asia. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 August 2009. https://web.archive.org/20090818150731/http://www.ocasia.org:80/NOCs/NocCountries.aspx?Nocs=12. Ανακτήθηκε στις 14 November 2009. 
  39. «Geopark leaflet» (PDF). http://www.geopark.gov.hk/publications/Geopark_Leaflet.pdf. Ανακτήθηκε στις 26 October 2013. 
  40. «Climate of Hong Kong». Hong Kong Observatory. 4 May 2003. http://www.hko.gov.hk/wxinfo/climat/climahk.htm. Ανακτήθηκε στις 2 August 2007. 
  41. «Monthly Meteorological Normals for Hong Kong». Hong Kong Observatory. http://www.weather.gov.hk/cis/normal/1981_2010/normals_e.htm. Ανακτήθηκε στις 2012-01-03. 
  42. «Extreme Values and Dates of Occurrence of Extremes of Meteorological Elements between 1884–1939 and 1947–2014 for Hong Kong». Hong Kong Observatory. http://www.hko.gov.hk/cis/extreme/mon_extreme_e.htm. Ανακτήθηκε στις 2015-08-10. 
  43. «Record-breaking high temperature». Hong Kong Observatory. http://www.hko.gov.hk/press/SP/20150808e.pdf. Ανακτήθηκε στις 2015-08-10. 
  44. «Monthly Data for Single Element». http://www.hko.gov.hk/cis/monthlyElement_e.htm?ele=MAX_TEMP. Ανακτήθηκε στις 2016-04-14.  Mean monthly maxima and minima (i.e. the expected highest and lowest temperature readings at any point during the year or given month) calculated based on data at HKO from 1981 to 2010.
  45. «Polling date for 2015 District Council ordinary election published». Hong Kong Government. 13-3-2015. http://www.info.gov.hk/gia/general/201503/13/P201503130263.htm. 

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα