Πάρος
| Πάρος |
|
|---|---|
 από επάνω αριστερά: η παραλία της Παροικιάς, η Παναγία η Εκατονταπυλιανή, το Φράγκικο Κάστρο και πεζόδρομος |
|
| Γεωγραφία | |
 |
|
| Συντεταγμένες | Συντεταγμένες: |
| Αρχιπέλαγος | Αιγαίο Πέλαγος |
| Σύμπλεγμα | Κυκλάδες |
| Αριθμός νήσων | 7 |
| Έκταση | 194,46 τ.χλμ |
| Υψηλότερη Κορυφή | Μάρπησσα (724 μ) |
| Χώρες | |
 Ελλάδα |
|
| Περιφέρεια | Νοτίου Αιγαίου |
| Νομός | Κυκλάδων |
| Πρωτεύουσα | Παροικιά |
| Δημογραφικά Χαρακτηριστικά | |
| Πληθυσμός | 12.853 (απογραφής 2001) |
| Πυκνότητα | 65 /τ.χλμ |
| Ιστότοπος | |
| www.paros.gr | |
Η Πάρος είναι το τρίτο σε μέγεθος νησί των Κυκλάδων και βρίσκεται δυτικά της Νάξου, από την οποία τη χωρίζει στενός δίαυλος πλάτους 3 περίπου μιλίων, ενώ από τον Πειραιά απέχει 90 ναυτικά μίλια. Έχει έκταση 194,46 τετραγωνικά χιλιόμετρα και το μήκος των ακτών της είναι 118,5 χιλιόμετρα. Ο πληθυσμός του νησιού, κατά την απογραφή του 2001, είναι 12.853 κάτοικοι. Η καίρια γεωγραφική θέση της Πάρου στο κεντρικό Αιγαίο, το σταυροδρόμι των θαλάσσιων δρόμων που συνδέουν την ηπειρωτική Ελλάδα με τα νησιά του Αρχιπελάγους, τα μικρασιατικά παράλια και ευρύτερα τη Μεσόγειο, αποτέλεσε τη διαχρονική βάση για την ανάπτυξη του νησιού.
Πίνακας περιεχομένων |
[Επεξεργασία] Γεωγραφία
Η Πάρος έχει σχήμα ελλειψοειδές μειούμενο προς Βορρά. Ο περίπλους της είναι 35 μίλια. Οι ακτές του νησιού, από τις οποίες άλλες σχηματίζουν όμορφες παραλίες (κυρίως στην ανατολική πλευρά του) και φυσικά λιμανάκια και άλλες είναι απότομες και βραχώδεις, είναι περισσότερο διαμελισμένες στη βόρεια πλευρά του. Εκεί σχηματίζεται ο μεγάλος κόλπος της Νάουσας, ένα από τα πιο γραφικά λιμάνια του Αιγαίου. Οι άλλοι δύο μεγάλοι κόλποι του νησιού βρίσκονται στα δυτικά (Παροικιά) και στα ανατολικά (Μάρμαρα). Τα κυριότερα ακρωτήρια της Πάρου είναι: ο Άγιος Φωκάς στον λιμένα της Παροικιάς, ο Κόρακας στο βόρειο άκρο όπου υπάρχει και φάρος, ο Τούρχος (ή Τούρκος), ανατολικά του προηγουμένου, η Αγριά, ΒΑ. άκρο, ακριβώς απέναντι της Νάξου, η Σταφίδα, η Βίγλα, και ο Πύργος ή Πυργάκι, ανατολικά-νοτιοανατολικά, και ο Μαύρος κάβος, το νοτιότερο άκρο.
Πλησίον της νήσου βρίσκονται πλείστες νησίδες και σκόπελοι, όπως οι επικίνδυνες Πόρτες Πάρου, ο Άγιος Σπυρίδωνας, το Δροσονήσι, το Μακρονήσι, η Γλαροπόδα, το Πατερονήσι, το Φίτζι και το Εβραιόκαστρο (ή Βριόκαστρο).
Κυριότεροι λιμένες της Πάρου είναι: της Παροικιάς, της Νάουσας (αρχαία Αργούσα, πολεμικός λιμένας) μεταξύ των Ακρωτηρίων Κόρακα και Τούρχου, και ο λιμένας του Δρυός καλούμενος και Πόρτο Τρίο, νότια. Άλλοι μικρότεροι όρμοι είναι του Φιλιζίου προς Α., του Κεφάλου προς Δ., του Πίσω Λιβαδιού, ΝΑ., και της Αλυκής ΝΔ..
Εσωτερικά το νησί διασχίζεται από Β προς Ν από τέσσερα γυμνά όρη, των οποίων υψηλότερες κορυφές είναι ο Προφήτης Ηλίας (776 μ.), η Πάρπησσα και ο Στρούμπουλας (730 μ.). Πηγαία νερά δεν έχει πολλά και τα περισσότερα υφιστάμενα βρίσκονται στην περιοχή του Δρυού.
Το έδαφος του νησιού είναι πετρώδες και αποτελείται από γρανίτες, ασβεστολιθικά πετρώματα (μάρμαρα), γνευσίους και μαρμαρυγίες. Το παριανό μάρμαρο ήταν γνωστό από την αρχαιότητα ως το καλύτερο της Ελλάδας. Σε μικρή ποσότητα υπάρχει επίσης μαγγάνιο, το οποίο οι Παριανοί το εκμεταλλεύονταν ως το 1960 στα ορυχεία των Θαψανών.
[Επεξεργασία] Κλίμα
Το κλίμα του νησιού είναι τυπικό κυκλαδίτικο: εύκρατο, ξηρό, με ήπιους χειμώνες και λίγες βροχοπτώσεις. Η μέση ετήσια θερμοκρασία είναι περίπου 18 βαθμούς Κελσίου, ενώ, από το Μάιο ως το Σεπτέμβριο, η θερμοκρασία ανεβαίνει αρκετά. Κατά τη διάρκεια του Αυγούστου, για 20-30 μέρες περίπου, τη ζέστη του καλοκαιριού μετριάζουν τα μελτέμια (οι "ετησίες" των αρχαίων), που φυσούν με ένταση 5-7 μποφόρ κατά τη διάρκεια της ημέρας και το βράδυ καταλαγιάζουν.
[Επεξεργασία] Χλωρίδα και πανίδα
Η χλωρίδα του νησιού είναι πλούσια: στην παραθαλάσσια ζώνη συναντάται ο κρίνος της θάλασσας, ο αμάραντος, διάφορα αγκάθια και το κρίταμο. Στα πεδινά φύονται φίδες, σχινάρια, κέδροι, ρείκια κ.α., ενώ στις ημιορεινές και ορεινές εκτάσεις συναντάται επιπλέον φασκόμηλο, ρίγανη, μάραθο, δεντρολίβανο, κυκλάμινα και ανεμώνες. Στη βλάστηση της Πάρου κυριαρχούν τα αρμυρίκια, τα κυπαρίσσια, τα πεύκα, οι χαρουπιές, οι αροκάριες, τα αμπέλια, οι συκιές, οι ελιές κ.α.
Οι υγρότοποι της Πάρου προσθέτουν ψηφίδες φυσικής ομορφιάς στο τοπίο, πλουτίζουν τη χλωρίδα της και αποτελούν ζωτικό χώρο για τα μεταναστευτικά πουλιά. Συναντώνται στις Κολυμπήθρες Νάουσας, στη Σάντα Μαρία, στον Μώλο, στη Χρυσή Ακτή, στην Αλυκή, στον Κάμπο και στα Λιβάδια Παροικιάς. Καλλιέργειες υπάρχουν σε πεζούλες στις πλαγιές των λόφων και σε αρκετές πεδινές εκτάσεις. Το νησί παράγει εξαιρετικής ποιότητας λάδι, πατάτες, κρασιά, κηπευτικά, φρούτα και δημητριακά.
Η γεωγραφική θέση της Πάρου την καθιστά πολύ σημαντικό τόπο διαβίωσης μίας πλούσιας ορνιθοπανίδας. Περισσότερα από 200 διαφορετικά είδη πουλιών φιλοξενούνται στο νησί. Από αυτά ορισμένα είναι ενδημικά, ενώ τα περισσότερα είναι μεταναστευτικά και χρησιμοποιούν την Πάρο ως ενδιάμεσο σταθμό των ταξιδιών τους την άνοιξη και το φθινόπωρο. Στα πουλιά που συναντώνται στην Πάρο περιλαμβάνονται ο Αρτέμης (Calonectris diomedea), ο Κορμοράνος (Phalacrocorax carbo), ο Μικροτσικνιάς (Ixobrychus minutus) και το Βραχοκιρκίνεζο (Falco tinnunculus).
Στην ορνιθοπανίδα της Πάρου περιλαμβάνονται επίσης και ορισμένα σπάνια ή απειλούμενα με εξαφάνιση είδη, όπως ο Θαλασσοκόρακας (Phalacrocorax aristotelis), ο Πορφυροτσικνιάς (Ardea purpurea), η Χαλκόκοτα (Plegadis falcinellus), ο Λιβαδόκιρκος (Circus pygargus), η Αετογερακίνα (Buteo rufinus), ο Σπιζαετός (Hieraaetus fasciatus), ο Μαυροπετρίτης (Falco eleonorae), η Πετροτριλίδα (Burhinus oedicnemus), ο Αιγαιόγλαρος (Larus audouinii) κ.α.
Στην κατάφυτη κοιλάδα, κοντά στα Ψυχοπιανά, τους καλοκαιρινούς μήνες εμφανίζεται ένα είδος πεταλούδας που την ημέρα μένει ακίνητη πάνω στους κορμούς των δέντρων και στους βράχους, ενώ κατά το απόγευμα ανεβαίνει στα φυλλώματα. Το Σεπτέμβριο, οι θηλυκές πεταλούδες εγκαταλείπουν την κοιλάδα, ταξιδεύοντας μόνο νύχτα, και πηγαίνουν σε περιοχές με θαμνώδη βλάστηση, όπου γεννάνε τα αβγά τους και πεθαίνουν.
Στην Πάρο λειτουργεί από το 1995 ο Σύλλογος Περίθαλψης και Προστασίας Άγριων Ζώων "Αλκυόνη", ο οποίος έχει ως σκοπό την περισυλλογή, θεραπεία και επανένταξη στη φύση των αγρίων ζώων της ελληνικής πανίδας που για κάποιο λόγο (παράνομο κυνήγι κυρίως, αλλά και μολύνσεις, ατυχήματα κ.α.) έχουν ανάγκη περίθαλψης. Ο σύλλογος λειτουργεί αποκλειστικά με τη βοήθεια εκατοντάδων εθελοντών απ' όλο τον κόσμο, και οι εγκαταστάσεις του φιλοξενούνται σε κτήμα 12,60 στρεμμάτων στην περιοχή Καμάρες που παραχωρήθηκε από την Ιερά Μονή Λογγοβάρδας[1].
[Επεξεργασία] Ιστορία
Τα παλαιότερα ίχνη ανθρώπινης εγκατάστασης στην Πάρο χρονολογούνται στην Πρωτοκυκλαδική εποχή (3200-2300 π.Χ.) και έχουν εντοπιστεί στον Δρυό, στην Άβυσσο (στο Ακρωτήρι), στα Γαλανά Γκρεμνά, στον Κάμπο (στον Άγιο Νικόλαο), στην περιοχή του Πλαστηρά κ.α.
Στις αρχές της 2ης χιλιετίας εμφανίστηκαν τα πρώτα σημάδια κατοίκησης στην Παροικιά. Στην περιοχή του κατοπινού ενετικού κάστρου, ιδρύθηκε ένας σημαντικός οικισμός, που επιβίωσε έως τους Μυκηναϊκούς και τους Γεωμετρικούς χρόνους (1000-700 π.Χ.).
Ένας δεύτερος οικισμός ιδρύθηκε στη θέση Κουκουναριές, στη νοτιοδυτική παραλία του κόλπου της Νάουσας. Ο οικισμός αυτός γνώρισε μεγάλη ακμή στους Μυκηναϊκούς χρόνους (κυρίως κατά το 13ο αι. π.Χ.), καταστράφηκε το 1200 π.Χ., ξανακατοικήθηκε το 10ο αιώνα π.Χ. και γνώρισε νέα περίοδο άνθησης από τον 9ο αιώνα π.Χ. ως το 650 π.Χ.
Οι πρώτοι οικισμοί της Πάρου ήταν παραλιακοί και ανοχύρωτοι. Το γεγονός αυτό δηλώνει ότι οι κάτοικοί τους ήταν προσανατολισμένοι προς τις ναυτικές δραστηριότητες και συμβίωναν ειρηνικά με τους άλλους κατοίκους του Αιγαίου. Κατά την περίοδο της ακμής του μινωικού πολιτισμού (1900-1600 π.Χ.), η Πάρος έπαιζε σημαντικό ρόλο στις θαλάσσιες μεταφορές των Κρητών. Σύμφωνα με το μύθο, ο Αλκαίος από την Κρήτη έχτισε τον πρώτο οικισμό στη σημερινή Παροικιά, τον οποίο και ονόμασε "Μινωίς" ή Μινώα, όπως την αποκαλεί και ο Πλίνιος. Στο διάβα όμως της ιστορίας φέρεται και με άλλα ονόματα όπως: Πακτία, Δημητριάς, Ζάκυνθος, Υρία, Υλίεσσα, Πλατεία και Καβαρνίς.
Τη μινωική κυριαρχία στο Αιγαίο διαδέχθηκε η μυκηναϊκή, με κέντρο της τις Κουκουναριές στην Πάρο. Η αλλαγή αυτή, σύμφωνα με τη μυθολογία, κρίθηκε σε δύο συγκρούσεις. Στην πρώτη νίκησαν οι Κρήτες και υποχρέωσαν τους ηττημένους σε βαρείς φόρους, ενώ στη δεύτερη οι Κρήτες έχασαν.
Γύρω στο 1100 π.Χ., ο μυκηναϊκός πολιτισμός άρχισε να καταρρέει, ενώ παράλληλα σημειώθηκαν σημαντικές μετακινήσεις πληθυσμιακών ομάδων από τα διάφορα κέντρα του πολιτισμού αυτού. Την εποχή εκείνη, Αρκάδες υπό τον Πάρο αποβιβάστηκαν στο νησί και εγκαταστάθηκαν εκεί. Μετά την εγκατάσταση των Αρκάδων, το νησί δεν ονομαζόταν πλέον Μινώα, αλλά Πάρος, από το όνομα του αρχηγού των νέων εποίκων.
Την περίοδο των μεγάλων μετακινήσεων των ιωνικών φύλων, γύρω στο 950 π.Χ., έφτασαν στην Πάρο άποικοι από την Αττική, ηγέτες των οποίων ήταν ο Kλύτιος και ο Μέλας,. Οι άποικοι εγκαταστάθηκαν στην Παροικιά και στις Κουκουναριές. Από τα τέλη του 9ου ως και τον 8ο αιώνα π.Χ., η Πάρος γνώρισε μεγάλη ακμή, με βασικές απασχολήσεις των κατοίκων της την κτηνοτροφία, τη γεωργία και την κεραμική.
Κατά την Αρχαϊκή εποχή (700-500 π.Χ.), η Πάρος αναπτύχθηκε σε ναυτική δύναμη με αξιόλογο ναυτικό δια του οποίου εγκαθίδρυσε αποικίες στη Θάσο, όπου εκμεταλλεύτηκε τα εκεί ορυχεία χρυσού, στην Προποντίδα, το Πάριον, και στην Αδριατική τη Φάρον. Το 600 π.Χ. η Πάρος έκοψε δικά της νομίσματα. Την εποχή εκείνη στην Πάρο λατρεύονταν η θεσμοφόρος Δήμητρα, οι Διόσκουροι, η Αφροδίτη και πρώτιστα ο Διόνυσος.
Κατά τους Περσικούς πολέμους συντάχθηκε με τους Πέρσες, όπως ήταν φυσικό σαν Ιωνική αποικία, ενάντια της αθηναϊκής κυριαρχίας και του εμπορικού ανταγωνιστή της. Αυτό είχε ως συνέπεια αργότερα ο ήρωας του Μαραθώνα Μιλτιάδης να εκστρατεύσει εναντίον της ανεπιτυχώς και στη συνέχεια ο Θεμιστοκλής, ο οποίος και την κατέλαβε το 479 π.Χ.. Μετά την κατάληψή της από το Θεμιστοκλή περιήλθε σε υποτέλεια εντασσόμενη στη Α΄ Αθηναϊκή Συμμαχία της Αθηναϊκής Δημοκρατίας, αν και προσπάθησε ν΄ αποσχισθεί το 412-410 π.χ. μέχρι το τέλος του Πελοποννησιακού πολέμου και της ήττας των Αθηναίων. Το 378 π.Χ. η Πάρος απετέλεσε, κατόπιν εκβιασμού και νέου κινδύνου καταστροφής από το στόλο της Αθηναϊκής δημοκρατίας, μέλος της Β΄ Αθηναϊκής Συμμαχίας μέχρι το λεγόμενο συμμαχικό πόλεμο του 357 π.Χ., όπου και απελευθερώθηκε μαζί με τη Χίο.
Κατά την παραμονή της στην Αθηναϊκή Συμμαχία, η νήσος συνδέθηκε με την καλλιτεχνική και πνευματική άνθιση της Αθήνας υπό την αρπαγή των λευκών μαρμάρων της, αναδεικνύοντας όμως και θαυμαστούς καλλιτέχνες, όπως ο μαθητής του Φειδία Αγοράκριτος, οι ζωγράφοι Νικάνωρ και Αρκεσίλαος και υπέρ πάντων αυτών ο μεγαλοφυής αρχιτέκτονας και γλύπτης του 4ου αιώνα π.Χ. ο Σκόπας, που αποτύπωσε στα έργα του κατά μοναδικό τρόπο το πάθος και τη συγκίνηση. Άλλοι ονομαστοί της αρχαιότητας που κατάγονταν από την Πάρο ήσαν ο περίφημος ιαμβογράφος Αρχίλοχος και ο ελεγειακός ποιητής και σοφιστής Εύηνος, που μνημονεύεται στην Απολογία του Σωκράτους του Πλάτωνα.
Μετά τη μάχη της Χαιρώνειας το 338 π.Χ. η Πάρος περιήλθε αλληλοδιαδόχως στους Μακεδόνες, στους Πτολεμαίους, στο Μυθριδάτη και στους Ρωμαίους. Η διάδοχη Βυζαντινή Αυτοκρατορία διατήρησε την ισχύ της στη νήσο μέχρι το 1207, όταν ο Ενετός Μάρκος Σανούδος ίδρυσε το Δουκάτο της Νάξου στο οποίο και υπάχθηκε. Το 1537 την Πάρο κατέλαβε ο Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα μετά της γενναίας αντίστασης του τελευταίου Φράγκου ηγεμόνα Βερνάρδου Σαγρέδου στο Κάστρο του Κεφάλου. Οι 6.000 περίπου Παριανοί βρήκαν τότε οικτρά τύχη, άλλοι φονεύθηκαν, άλλοι εξανδραποδίσθηκαν, οι νεότεροι μπήκαν πληρώματα στον οθωμανικό στόλο, ενώ τα παιδιά τους παραδόθηκαν σε τάγματα γενιτσάρων. Σε όλη τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας η Πάρος υπαγόταν στον Καπουδάν Πασά και είχε Τούρκο Βοεβόδα και Καδή. Λόγω όμως της ασφάλειας που παρείχαν κάποιοι όρμοι της, η Πάρος εξελίχθηκε σε ορμητήριο πειρατικών πλοίων, τα οποία λυμαίνονταν το Αιγαίο κατά τον 17ο και 18ο αιώνα. Ένεκα αυτών των δραστηριοτήτων η Πάρος έγινε επανειλημμένα θέατρο καταστροφής, όπως το 1666, που καταστράφηκε και το Μοναστήρι της Παναγίας της Εκατονταπυλιανής. Τότε μάλιστα στην Πάρο υπήρχαν και Πρόξενοι της Αγγλίας, Γαλλίας και Ολλανδίας.
Στην Επανάσταση του 1821 η Πάρος έλαβε ενεργό μέρος. Μετά την απελευθέρωση και τη συγκρότηση του Βασιλείου της Ελλάδος παρέσχε ποικίλη συμβολή.
[Επεξεργασία] Προϊόντα
Στην αρχαιότητα σπουδαία προϊόντα της Πάρου ήταν τα σύκα, τα πεπόνια και οι παριανές πίττες. Συγκεκριμένα ο περίφημος Παριανός σατυρικός ποιητής Αρχίλοχος, όταν πήγε στη Θάσο, δεν μπορούσε να ξεχάσει τα μαύρα σύκα τα λεγόμενα "αιμώνια", που ήταν παραγωγή της Πάρου. Ο δε Αθήναιος μνημονεύει τα πεπόνια της Πάρου που τα ονόμαζε "σικυούς σπερματίες". Ο δε Πλίνιος αναφέρει ότι στην Πάρο υπήρχε ένα δάσος του οποίου τα δένδρα δεν καρποφορούσαν, τα δε αλιεύματα πέριξ της Πάρου ήταν περισσότερο αλμυρά από τα συνήθη. Επίσης ο ίδιος αναφέρει και το αξιοπερίεργο ότι στην Πάρο υπήρχε κάποιος "λίθος", (χώμα;), από τον οποίο εξαγόταν ένας χυμός, (πιθανόν με βρασμό), που χρησίμευε ως θεραπευτικό φάρμακο. Άλλα προϊόντα της εποχής εκείνης ήταν τα παριανά ιμάτια που ήταν πορφυροβαφή, τα καλούμενα "βεύδεα". Κυρίως όμως ήταν τα λευκά μάρμαρα που μαζί με της Νάξου και της Πεντέλης συντέλεσαν στη δόξα της αρχαίας ελληνικής γλυπτικής. Διάσημοι ήταν οι Παριανοί αγαλματοποιοί Σκόπας και Αγοράκριτος, εφάμιλλοι του Φειδία, καθώς και οι ζωγράφοι Νικάνωρ και Αρκεσίλαος.
Σημερα οι μόνιμοι κάτοικοι, οι Παριανοί, ασχολούνται κυρίως με την αλιεία, γεωργία, κτηνοτροφία και τον τουρισμό. Τα προϊόντα της Πάρου είναι ποικίλα και άριστης ποιότητας. Παράγει ετησίως μεγάλες ποσότητες οίνου με συνέπεια να έχει μικρές βιομηχανικές μονάδες οινοποιίας και ουζοποιίας, καθώς επίσης βαμβάκι, λάδι και σύκα, περισσότερο για τις ανάγκες των κατοίκων. Ευφορότερες περιοχές είναι της Παροικίας και της Μάρπησσας. Επίσης η Πάρος έχει αξιόλογα ορυκτά, μεταξύ των οποίων πρωτεύουσα θέση έχει το ονομαστό χιονόλευκο μάρμαρο της Πάρου.
[Επεξεργασία] Διοίκηση
Διοικητικά η Πάρος, πριν από την ένταξή της στο "σχέδιο Καποδίστριας", ήταν χωρισμένη σε 8 κοινότητες (Αρχιλόχου, Μάρπησσας, Νάουσσας, Παροικιάςς, Κώστου, Αλυκής, Αγκαιριάς και Λευκών). Σήμερα βρίσκεται κάτω από τη διοίκηση ενός και μόνο δήμου, Δήμος Πάρου, που έχει έδρα την πρωτεύουσα του νησιού την Παροικιά.
[Επεξεργασία] Δήμος Πάρου
Ο δήμος Πάρου έχει (πραγματικό) πληθυσμό 12.853 κατοίκους. Στο δήμο περιλαμβάνονται:
- Δ.δ. Πάρου [ 5.812 ]: η Πάρος (πόλη) [ 4.522 ], ο Άγιος Σπυρίδων (νησίδα) [ 0 ], ο Άγιος Χαράλαμπος [ 8 ], τα Βουνιά (Δ.δ. Πάρου) [ 23 ], ο Βουτάκος (τ. η Βουτάκου, Δ.δ. Πάρου) [ 52 ], τα Γλυσίδια [ 65 ], ο Έλητας [ 112 ], τα Κακάπετρα [ 178 ], το Καλάμιον [ 115 ], οι Καμάρες [ 99 ], ο Κάμπος [ 126 ], οι Κουκουμαυλές (τ. ο Κουκουμαλεύς) [ 30 ], το Κρωτήρι [ 84 ], η Μονή Χριστού Δάσους [ 32 ], ο Παράσπορος [ 39 ], η Πούντα [ 76 ], το Σαρακίνικο [ 127 ], οι Σωτήρες [ 96 ] και το Χωριουδάκι (τ. το Χωριδάκι) [ 28
- Δ.δ. Αγκαιριάς [ 981 ]:, η Αγκαιριά [ 271 ], ο Άγιος Ιωάννης Τρυπητής [ 25 ], η Αλυκή [ 504 ], η Ανερατζά [ 1 ], ο Βουτάκος (Δ.δ. Αγκαιριάς) [ 19 ], η Γλαρόμπουτα [ 35 ],το Καμάριον [ 72 ], η Μακριά Μύτη [ 27 ], η Μονή Αγίων Θεοδώρων [ 27 ], το Παντερονήσι [ 0 ]
- Δ.δ. Αρχιλόχου [ 910 ]: τα Μάρμαρα [ 543 ], ο Άγιος Νικόλαος [ 4 ] , οι Γλυφάδες [ 8 ], ο Μώλος [ 28 ], ο Πρόδρομος [ 311 ] και τα Τσουκαλιά (τ. τα Τσουκάλια) [ 16 ]
- Δ.δ. Κώστου [ 374 ]: ο Κώστος [ 235 ], το Ιστέρνιον [ 64 ] και το Μαράθιον [ 75 ]
- Δ.δ. Λευκών [ 765 ]: οι Λεύκες [ 519 ], το Άσπρον Χωρίον [ 166 ], τα Βουνιά (Δ.δ. Λευκών) [ 44 ], τα Γλυφά [ 33 ] και η Λαγκάδα [ 3 ]
- Δ.δ. Μαρπήσσης [ 984 ]: η Μάρπησσα [ 519 ], το Δρυονήσι (νησίδα) [ 0 ], ο Δρυός [ 201 ], το Μακρονήσι (νησίδα) [ 0 ], το Πίσω Λιβάδιον [ 79 ], το Πυργάκι [ 65 ], ο Τζάνες [ 35 ], ο Τούρλος [ 23 ], ο Τσουκαλάς [ 14 ], η Χρυσή Ακτή [ 48 ]
- Δ.δ. Ναούσης [ 3.027 ]: η Νάουσα [ 2.316 ], η Αγία Καλή (νησίδα) [ 0 ], ο Άγιος Ανδρέας [ 52 ], ο Άγιος Αρτέμιος (νησίδα) [ 0 ], ο Αμπελάς [ 147 ], το Γαϊδουρονήσι (νησίδα) [ 0 ], ο Γαλιάτσος (νησίδα) [ 0 ], η Γλαροπούντα (νησίδα) [ 0 ], το Εβριόκαστρο (νησίδα) [ 0 ], οι Καμάρες [ 147 ], οι Κολυμπήθρες [ 29 ], η Λάγκερη [ 66 ], τα Λιβάδια [ 83 ], το Μαυρονήσι (νησίδα) [ 0 ], το Μικρονήσι (νησίδα) [ 0 ], η Μονή Αγίου Αντωνίου [ 33 ], η Μονή Λογγοβάρδας [ 37 ], η Ξιφάρα [ 63 ], το Παντερονήσιο (νησίδα) [ 0 ], τα Πρωτόργια [ 54 ], το Τεταρτονήσι (νησίδα) [ 0 ], το Τηγάνι (νησίδα) [ 0 ], ο Τούρλος (νησίδα) [ 0 ], το Φιλίδι (νησίδα) [ 0 ] και οι Φοίνισσες (νησίδα) [ 0 ]
Σημειώνεται ότι με την εφαρμογή της νέας διοικητικής διαίρεσης της χώρας κατά το Πρόγραμμα Καλλικράτης ουδεμία μεταβολή επήλθε στο Δήμο, σύμφωνα με το άρθρο 1,§ 2.29.Γ. αυτού.
[Επεξεργασία] Γενικά στοιχεία
Στις 26 Σεπτεμβρίου 2000 και περί ώρα: 22:15, (ώρα Ελλάδας), δύο ναυτικά μίλια ανοιχτά προ της νήσου Πάρος, το Ε/Γ-Ο/Γ Εξπρές Σάμινα της εταιρείας Minoan Flying Dolphins παρεξέκλινε της καθορισμένης πορείας του και προσέκρουσε στο σύμπλεγμα βραχονησίδων Πόρτες Πάρου. Στο ναυάγιο που ακολούθησε, με ολική βύθιση του πλοίου, έχασαν τη ζωή τους 80 άτομα.
[Επεξεργασία] Άλλες πληροφορίες
Λεπτομερείς ναυτιλιακές πληροφορίες για την Πάρο παρέχει ο Ελληνικός Πλοηγός 2ος τόμος και ιδιαίτερα ο χάρτης ελληνικής έκδοσης: ΧΕΕ-423/2, που αποτελεί τον λιμενοδείκτη του λιμένα Παροικίας και της Αντιπάρου, καθώς και ο ΧΕΕ-423 που καλύπτει όλες τις ΝΑ. Κυκλάδες.
[Επεξεργασία] Σημειώσεις
[Επεξεργασία] Βιβλιογραφία
- "Πάρος: Πάρος η μαρμαρογέννητη". Αφιέρωμα περιοδικού Γεωτρόπιο, τεύχος 75 σ. 80-87 (Σεπτ. 2001).
[Επεξεργασία] Εξωτερικές συνδέσεις
- Η σελίδα του Δήμου Πάρου
- Οδηγός Πάρου
Πάρος (Αρχείο ντοκιμαντέρ της Ε.Ρ.Τ.)- Κυκλάδες διά των αιώνων: Πάρος (Αρχείο ντοκιμαντέρ της Ε.Ρ.Τ.)
- Ξένοι ταξιδιώτες στην Ελλάδα: Πάρος-Αντίπαρος (Αρχείο ντοκιμαντέρ της Ε.Ρ.Τ.)
|
||||||||
|
||||||||
