Κέα
| Κέα |
|
|---|---|
 Εικόνα από την Κέα |
|
| Γεωγραφία | |
 |
|
| Αρχιπέλαγος | Αιγαίο Πέλαγος |
| Σύμπλεγμα | Κυκλάδες |
| Έκταση | 131,693 km2 |
| Υψηλότερη Κορυφή | Προφήτης Ηλίας (568 m) |
| Χώρες | |
 Ελλάδα |
|
| Περιφέρεια | Νοτίου Αιγαίου |
| Νομός | Κυκλάδων |
| Πρωτεύουσα | Ιουλίδα |
| Δημογραφικά Χαρακτηριστικά | |
| Πληθυσμός | 2.417 (απογραφής 2001) |
| Ιστότοπος | |
| www.kea.gr | |
Η Κέα (επίσης Τζια) είναι ένα κυκλαδίτικο νησί του Αιγαίου Πελάγους.
Πίνακας περιεχομένων |
Γεωγραφία[Επεξεργασία]
Η Κέα[1] είναι το δυτικότερο κατοικήσιμο νησί των Κυκλάδων και η επιφάνειά της εκτιμάται στα 131,693 τ.χλμ. ενώ έχει μήκος ακτών 88 χιλιόμετρα. Το ψηλότερο βουνό είναι ο Προφήτης Ηλίας με υψόμετρο 568 μέτρα. Επίσης στο νησί υπάρχει ένα από τα μεγαλύτερα φυσικά λιμάνια (όρμοι) της Μεσογείου, ο κόλπος του Αγίου Νικολάου.
Ιστορία[Επεξεργασία]
Η παλαιότερη ονομασία της Κέας ήταν Υδρούσα, ενώ κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας το νησί λεγόταν Τζια. Η σημερινή του ονομασία οφείλεται στον ήρωα Κέω που ήταν επικεφαλής των Λοκρών από τη Ναύπακτο οι οποίοι κατά την αρχαιότητα κατέλαβαν το νησί. Ο προίστορικός οικισμός της Κεφάλας που βρίσκεται στο ομώνυμο ακρωτήριο, στη βορειοδυτική ακτή του νησιού, ιδρύθηκε καταά την τελική νεολιθική περίοδο, γύρω στα τέλη της 4ης χιλιετίας (3300 π.Χ. περίπου). Ο Προϊστορικός οικισμός της Αγίας Ειρήνης Κέας, στο βόρειο τμήμα του λιμανιού του Αγίου Νικολάου, υπήρξε ένα από τα σημαντικότερα πολιτιστικά κέντρα του Αιγαιακού χώρου, από το τέλος της νεολιθικής εποχής (3000 π.Χ.), που χρονολογείται η πρώτη εγκατάσταση στο χώρο, μέχρι τον 15ο αιώνα π.Χ., οπότε καταστράφηκε από τους ισχυρούς σεισμούς, σε περίοδο μεγάλης ακμής. Στους αρχαϊκούς χρόνους (7ος -6ος αιώνας), στην Κέα υπήρχαν τέσσερις ανεξάρτητες και δυνατές οικονομικά και πολιτιστικά πόλεις: η Ιουλίς, η Καρθαία, η Ποιήεσσα και η Κορησσός. Ερείπια των οποίων υπάρχουν έως σήμερα και μαρτυρούν την μεγάλη ακμή του νησιού κατά την αρχαιότητα. Όλες οι πόλεις περιβάλλονταν από οχύρωση, ενώ η ανέγερση μεμονωμένων πύργων σε επίκαιρα σημεία συμπληρώνει τον έλεγχο και την προστασία κάθε επικράτειας. Έπειτα κατά τους Βυζαντινούς χρόνους, την Φραγκοκρατία και την Τουρκοκρατία το νησί περιήλθε σε παρακμή και ήταν ορμητήριο πειρατών. Από το 1830, η Κέα, όπως και όλες οι Κυκλάδες περιελήφθηκε στο νεοσύστατο Ελληνικό κράτος.
Σημαντικά ευρήματα από τις ανασκαφές στο νησί φιλοξενούνται στο αρχαιολογικό μουσείο της Κέας.[2]
Δημογραφία[Επεξεργασία]
Η Κέα είχε πληθυσμό 2.417 άτομα στην απογραφή του 2001 και πρωτεύουσα του νησιού είναι η Ιουλίδα. Το κύριο λιμάνι της Κέας είναι η Κορησσία.
Περιοχές στο νησί[Επεξεργασία]
_beach.jpg)
Η Κέα είναι σχετικά αραιοκατοικημένο νησί, με εξαίρεση την Κορησσία (Λιβάδι), που αποτελεί το κεντρικό λιμάνι του νησιού, την Ιουλίδα, που είναι η Χώρα (πρωτεύουσα) του νησιού και το Βουρκάρι που είναι η ακριβότερη περιοχή του νησιού. Οι ωραιότερες περιοχές του νησιού, λόγω του ότι παραμένουν ακόμη εμπορικά μη αξιοποιημένες, βρίσκονται στην βορειοανατολική μεριά. Μια εξ αυτών είναι η Πέρα Μεριά που έχει αρκετές μικρές παραλίες, όπως το Σπαθί. Οι πιο γνωστές παραλίες της Κέας είναι το Σπαθί, ο Οτζιάς , το Γιαλισκάρι ,οι Ποίσσες, τα Ξύλα, καθώς και ο Κούνδουρος που έχει βραβευτεί με γαλάζια σημαία. Το καλοκαίρι σε όλο το νησί πραγματοποιείται η γιορτή των Παραμυθιών.[3]
Φυσικά χαρακτηριστικά[Επεξεργασία]
Στην Κέα σημαντικό αριθμό επισκεπτών προσελκύουν τα μονοπάτια της χτισμένα σαν πέτρινες σκάλες που διανύουν όλο το νησί. Το έντονο ανάγλυφο και οι μικροί όρμοι παρέχουν μοναδική ομορφιά στη διαδρομή. Επιπλέον το νησί έχει πολλά καταφύγια θηραμάτων κυρίως για αποδημητικά πουλιά αλλά και για κάποια αρπαρκτικά. Εντυπωσιακή είναι και η χλωρίδα[4] που καταγράφει 3000 είδη φυτών (σταμναγκάθι, δρυς,ασφόδελοι και σφένδαμοι κυρίως αλλά και σπανιότερα είδη ορχιδέας κ.α.)
Συγκοινωνία[Επεξεργασία]
Έχει καλή ακτοπλοϊκή συγκοινωνία. Καθημερινά επικοινωνεί με το λιμάνι του Λαυρίου. Η συγκοινωνία εντός του νησιού εξυπηρετείται από 5 ταξί, ένα τουριστικό λεωφορείο και 2 ακόμη λεωφορεία (ιδιώτες)
Ο δήμος Κέας[Επεξεργασία]
Ο δήμος Κέας περιλαμβάνει το νησί της Κέας, την Μακρόνησο και τις γύρω νησίδες.
Αναλυτικά οι οικισμοί και οι νησίδες που αποτελούν τον δήμο Κέας:
- Δ.δ. Ιουλίδος [ 1.536 ]
-
- η Ιουλίδα [ 701 ]
- η Αγία Μαρίνα [ 8 ]
- η Αγία Μαύρα [ 28 ]
- ο Άγιος Θεόδωρος [ 43 ]
- ο Άγιος Νικόλαος [ 31 ]
- ο Άγιος Συμεών [ 56 ]
- ο Αστράς [ 13 ]
- τα Ελληνικά [ 52 ]
- η Ζωοδόχος Πηγή [ 24 ]
- το Καμπί [ 8 ]
- οι Καστανιές [ 109 ]
- η Καστριανή [ 14 ]
- η Κάτω Μεριά [ 26 ]
- η Κοκκινάδα [ 50 ]
- ο Κούνδουρος [ 58 ]
- η Λιγιά [ 10 ]
- οι Μύλοι [ 21 ]
- ο Όρκος [ 5 ]
- η Πέρα Μεριά [ 51 ]
- οι Πήσσες [ 136 ]
- η Πλαγιά [ 18 ]
- το Σπαθί [ 14 ]
- το Σταυρουδάκι [ 41 ]
- τα Χαβουνά [ 19 ]
-
- Δ.δ. Κορησσίας [ 881 ]
-
- η Κορησσία [ 555 ]
- το Βουρκάρι [ 94 ]
- ο Κάλαμος [ 13 ]
- η Κουκουβαγιά [ 20 ]
- η Μακρόνησος (νησίδα) [ 5 ]
- οι Μαράδες [ 21 ]
- το Μαύρο [ 25 ]
- το Μελισσάκι [ 11 ]
- ο Μυλοπόταμος [ 47 ]
- ο Οτζιάς [ 71 ]
- το Φωτημάρι [ 19 ]
-
Με την εφαρμογή της νέας διοικητικής διαίρεσης της χώρας κατά το Πρόγραμμα Καλλικράτης το 2011, ουδεμία μεταβολή επήλθε στο Δήμο, σύμφωνα με το άρθρο 1,§ 2.29.Γ. αυτού.
Πηγές & Σημειώσεις[Επεξεργασία]
- ↑ Λεπτομερείς ναυτιλιακές πληροφορίες για την Κέα παρέχει ο Ελληνικός Πλοηγός 2ος τόμος και ιδιαίτερα ο χάρτης ελληνικής έκδοσης: ΧΕΕ-421, που καλύπτει και όλες τις ΒΔ. Κυκλάδες, ειδικότερα ο ΧΕΕ-421/6, που είναι και ο λιμενοδείκτης του όρμου Αγ. Νικολάου.
- ↑ Ιστορία της Κέας
- ↑ Για την γιορτή των Παραμυθιών
- ↑ Φύση Κέας
Βιβλιογραφία[Επεξεργασία]
- "Κέα: Υδρούσα Καλλονή". Ειδικό αφιέρωμα περιοδικού Γεωτρόπιο τεύχος 56 σ. 14-20 (Μάιος. 2001).
Εξωτερικές συνδέσεις[Επεξεργασία]
- http://www.kea.gr/
- http://www.kea-tzia.gr/
- http://www.keawest.gr/
- http://www.e-mythos.eu/
Κυκλάδες δια μέσου των αιώνων: Σύρος - Κέα (Αρχείο ντοκιμαντέρ της Ε.Ρ.Τ. - προς το παρόν μη διαθέσιμο)
|
||||||||
|
||||||||
