Σιντοϊσμός

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση

Ο Σιντοϊσμός ή Σίντο, γνωστός και ως kami-no-michi, (ιαπωνικά: 神道‎, προφέρεται σίν'τοου) είναι μία θρησκεία στην Ιαπωνία. Οι θρησκειολόγοι την κατατάσσουν ως μία θρησκεία της ανατολικής Ασίας. Οι Σιντοϊστές συχνά τη θεωρούν ως την αυτόχθονα θρησκεία της Ιαπωνίας και ως μία θρησκεία της φύσης. Μερικές φορές οι επιστήμονες αποκαλούν τους οπαδούς αυτής της θρησκείας Σιντοϊστές, παρόλο που οι πιστοί σπάνια χρησιμοποιούν αυτόν τον όρο για τους εαυτούς τους. Δεν υπάρχει κεντρική εξουσία ελέγχου του Σιντοϊσμού και υπάρχει μεγάλη ποικιλομορφία μεταξύ των πιστών. Ο Σιντοϊσμός είναι πολυθεϊστικός και περιστρέφεται γύρω από τα κάμι («θεοί» ή «πνεύματα»), υπερφυσικές οντότητες, που πιστεύεται ότι κατοικούν σε όλα τα πράγματα. Ο σύνδεσμος των κάμι με τον φυσικό κόσμο έχει οδηγήσει στο να θεωρείται ο Σιντοϊσμός ανιμιστικός και πανθεϊστικός. Τα κάμι λατρεύονται σε οικογενειακά ιερά και σε τζίντζα (jinja) δημόσια ιερά. Τα τελευταία στελεχώνονται με ιερείς, γνωστούς ως κανούσι (kannushi), που επιβλέπουν τις προσφορές τροφίμων και ποτών στο συγκεκριμένο κάμι του ιερού. Αυτό γίνεται, για να καλλιεργηθεί αρμονία ανάμεσα στους ανθρώπους και τα κάμι και για να επιζητήσουν την ευλογία των κάμι. Άλλες συνήθεις τελετές περιλαμβάνουν χορούς καγκουρά, τελετές μετάβασης, και εποχιακά φεστιβάλ. Τα δημόσια ιερά επίσης εφοδιάζουν τους πιστούς με διάφορα φυλαχτά. Ο Σιντοϊσμός δεν δίνει έμφαση σε κάποιο ειδικό ηθικό κώδικα, αν και εστιάζει αρκετά στη διασφάλιση της καθαρότητας, κυρίως με πρακτικές καθαρμού όπως τελετουργικό πλύσιμο και κολύμπι. Ο Σιντοϊσμός δεν έχει έναν συγκεκριμένο δημιουργό θεό ή ειδικά δογματικά κείμενα, αλλά υπάρχει σε ένα μεγάλο εύρος τοπικών και περιφερειακών μορφών.

Ο Σιντοϊσμός κυρίως απαντάται στην Ιαπωνία, όπου υπάρχουν περίπου 100.000 δημόσια ιερά, παρόλο που πιστοί υπάρχουν και στο εξωτερικό. Αριθμητικά, είναι η μεγαλύτερη θρησκεία της Ιαπωνίας, με δεύτερη τον βουδισμό. Οι περισσότεροι Ιάπωνες συμμετέχουν και σε σιντοϊστικές και σε βουδιστικές τελετές, ιδιαίτερα σε φεστιβάλ, πράγμα που αντανακλά την κοινή πεποίθηση στην ιαπωνική κουλτούρα ότι τα πιστεύω και οι πρακτικές των διαφορετικών θρησκειών δεν πρέπει να έχουν αποκλειστικό χαρακτήρα. Στοιχεία του Σιντοϊσμού έχουν επίσης ενσωματωθεί σε ποικίλα νέα Ιαπωνικά θρησκευτικά κινήματα.

Ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αν και οι ιστορικοί διαφωνούν κατά πόσο είναι σωστό να αναφερόμαστε στο Σιντοϊσμό ως μία διακεκριμένη θρησκεία, η λατρεία των κάμι ανάγεται στην ιαπωνική περίοδο Γιαγιόι (300 π.Χ. έως 300 μ.Χ.). Ο Βουδισμός εισήλθε στην Ιαπωνία στα τέλη της περιόδου Κοφούν (300 με 538 μ.Χ.) και εξαπλώθηκε ταχύτατα. Ο θρησκευτικός συγκρητισμός έκανε τη λατρεία των κάμι και τον βουδισμό αδιαίρετα, μία διαδικασία, που ονομάζεται shinbutsu-shūgō. Η προέλευση του Σιντοϊσμού χάνεται στις απαρχές της ιαπωνικής ιστορίας. Ως η μοναδική θρησκεία έως τον 6ο μ.Χ. αιώνα και ύστερα μαζί με τον εισαχθέντα από την Κορέα Βουδισμό, είναι συνυφασμένη με την εξέλιξη του ιαπωνικού πολιτισμού και με τη μοναδικότητα του ιαπωνικού τρόπου σκέψης και ζωής. Από το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, οπότε έπαψε να είναι κρατική θρησκεία, και με τις πρωτοφανείς μεταβολές που γνώρισε η ιαπωνική κοινωνία, ο ρόλος του έχει περιορισθεί στα πλαίσια της εθιμοτυπίας. Ενώ 4 με 5 εκατομμύρια Ιάπωνες εκτιμάται ότι ασκούν ενεργά τον Σιντοϊσμό, ο αριθμός των έστω και περιστασιακά συμμετεχόντων υπολογίζεται για το 2003 στους 107.559.000, που αναλογεί σε ποσοστό 84% του πληθυσμού της χώρας.

Εικόνες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Δικτυακοί τόποι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Προτεινόμενη βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Ζιάκας Δ. Γρηγόριος, Θρησκείες και Πολιτισμοί της Ασίας, Ινδοϊσμός, Ταοϊσμός, Κομφουκισμός, Βουδισμός, Θιβέτ και Ιαπωνία, εκδόσεις: Σφακιανάκη, Θεσσαλονίκη 2008, ISBN 9789608872875.
  • Παπαλεξανδρόπουλος, Στέλιος, Ανατολικές Θρησκείες, εκδόσεις: Gutenberg - Γιώργος & Κώστας Δαρδανός, Αθήνα 2016, ISBN 978-960-01-1696-0.
  • Sullivan Lawrence, Φύση και τύπος στον Σιντοϊσμό, εκδόσεις: Κυβέλη, Αθήνα 2002, ISBN 978-960-8321-03-8.
  • Παπαλεξανδρόπουλος, Στέλιος, Θεότητες και κόσμος στην κοσμογονία του Κοτζίκι (Σιντοϊσμός), Αθήνα 1997.
  • Παπαλεξανδρόπουλος, Στέλιος, Δοκίμια ιστορίας των θρησκειών, εκδόσεις: Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 1994, ISBN 978-960-344-027-7.
  • Παπαλεξανδρόπουλος, Στέλιος, Ο Ιάπωνας φιλόσοφος Νισίντα Κιταρό, Προϋποθέσεις για τον προσδιορισμό της Βουδιστικής του ταυτότητας, Αθήνα 1991. (διδακτορική διατριβή)
  • Μπέγζος Μάριος, Συγκριτική Θρησκειολογία, εκδόσεις: Γρηγόρη, Αθήνα 2011, ISBN 9789603337027.
  • Cali, Joseph; Dougill, John, Shinto Shrines: A Guide to the Sacred Sites of Japan's Ancient Religion, Honolulu: University of Hawai'i Press, 2013, ISBN 978-0824837136.
  • Hardacre Helen, Shinto: A History, Oxford University Press, New York 2016, ISBN 978-0190621711.
  • Kitagawa, Joseph M., On understanding Japanese Religion, Princeton, New Jersey: Princeton University Press, 1987, ISBN 978-0691102290.
  • Nelson John, A Year in the Life of a Shinto Shrine, University of Washington Press, Seattle & London 1996, ISBN 978-0-295-97500-9.
  • Yamakage, Motohisa,The Essence of Shinto: Japan's Spiritual Heart, 2006, ISBN 978-1568364377.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]