Ινδικές θρησκείες

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση


Οι Ινδικές θρησκείες, γνωστές και ως Νταρμικές θρησκείες, είναι οι θρησκείες που προέρχονται από την Ινδική υποήπειρο (δηλαδή ο Ινδουισμός, ο Τζαϊνισμός, ο Βουδισμός και ο Σιχισμός).[web 1][note 1] Αυτές οι θρησκείες ταξινομούνται ως Ανατολικές θρησκείες. Αν και οι Ινδικές θρησκείες συνδέονται μεταξύ τους μέσω της ιστορίας της Ινδίας, αποτελούν ένα ευρύ φάσμα θρησκευτικών κοινοτήτων και δεν περιορίζονται γεωγραφικά στην Ινδική υποήπειρο.

Υπάρχουν στοιχεία για ύπαρξη προϊστορικής θρησκείας στην Ινδική υποήπειρο με βάση διεσπαρμένες ζωγραφιές σε βράχους από τη μεσολιθική εποχή. Οι Χαραπανοί του πολιτισμού της Κοιλάδας του Ινδού (3300 με 1300 π.Χ., περίοδος ωρίμανσης: 2600-1900 π.Χ.) είχαν ένα πρώιμο αστικοποιημένο πολιτισμό ο οποίος προηγείται της βεδικής θρησκείας.[1][χρειάζεται καλύτερη πηγή]

Η τεκμηριωμένη ιστορία των Ινδικών θρησκειών ξεκινά με την ιστορική Βεδική θρησκεία, τις θρησκευτικές πρακτικές των πρώιμων Ινδοϊρανών, οι οποίες συλλέγησαν και επιμελήθηκαν σε ένα κείμενο, στους Βέδες. Η περίοδος σύνθεσης, επιμέλειας και σχολιασμού των κειμένων είναι γνωστή ως Βεδική περίοδος (η οποία διαρκεία περίπου από το 1750 μέχρι το 500 π.Χ.).[2] Τα φιλοσοφικά κείμενα των Βέδων συνοψίστηκαν στις Ουπανισάδες, κοινώς γνωστές ως Βεντάντα. Οι Βεντάντα ερμηνεύονται ποικιλοτρόπως, είτε ως "τελευταία κεφάλαια και μέρη των Βέδων" ή ως "το αντικείμενο, ο ύψιστος σκοπός των Βέδων".[3] Οι πρώιμες Ουπανισάδες είχαν ήδη συντεθεί κατά την γέννηση τρου Χριστού, ενώ πέντε από τις έντεκα κύριες Ουπανισάδες συντέθηκαν κατά πάσα πιθανότητα πριν τον 6ο αιώνα π.Χ.,[4] Ουπανισάδες οι οποίες περιλαμβάνουν τις πρώτες αναφορές για την [5] Γιόγκα κτη αι Μόκσα.[6]

Η σραμανική περίοδος (800 - 200 π.Χ.) σηματοδοτεί το "σημείο καμπής μεταξύ του Βεδικού Ινδουισμού και του Πουρανικού Ινδουισμού".[7] Το κίνημα Σραμάνα, ένα αρχαίο Ινδικό θρησκευτικό κίνημα αλλά ξεχωριστή από την Βεδική παράδοση, συχνά αψήφησαν πολλές από τις έννοιες των Βέδων και των Ουπανισάδων για τη ψυχή (Άτμαν) και την απόλυτη πραγματικότητα (Βραχμάν). Στον 6ο αιώνα π.Χ. το Σραμανικό κίνημα ωρίμασε με την δημιουργία του Τζαϊνισμού[8] και του Βουδισμού[9] και ευθύνεται για το σχίσμα των Ινδικών θρησκειών στους δύο κύριους φιλοσοφικούς κλάδους της αστίκας, η οποία τιμά την Βέδα (π.χ., έξι ορθόδοξες σχολές του Ινδουισμού) και την νάστικα (π.χ. Βουδισμός, Τζαϊνισμός, Τσαρβάκα κτλ.). Ωστόσο, και οι δύο κλάδοι μοιράζονται τις σχετιζόμενες έννοιες της γιόγκα, τη σαμσάρα (τον κύκλο της γέννησης και του θανάτου) και τη μόκσα (απελευθέρωση από αυτόν τον κύκλο).[11][13][14]

Η πουρανική περίοδος (200 π.Χ. - 500 μ.Χ.) και η Πρώιμη Μεσαιωνική περίοδος (500-1100 μ.Χ.) έδωσε αφορμή για την δημιουργία νέων διαμορφώσεων του Ινδουισμού, ειδικά την μπάκτι και τον Σαϊβισμό, τον Σακτισμό, τον Βαϊσναβισμό, τη Σμάρτα και μικρότερες ομάδες όπως η συντηρητική Σραούτα.

Η πρώιμη Ισλαμική περίοδος (1100-1500 μ.Χ.) επίσης έδωσε αφορμή για την δημιουργία νέων κινημάτων. Ο Σιχισμός ιδρύθηκε τον 15ο αιώνα βασισμένος στις διδασκαλίες του Γκουρού Νανάκ και τους εννιά επόμενους Γκουρού των Σιχ στην Βόρεια Ινδία.[web 2] Η συντριπτική πλειοψηφία των οπαδών του Σιχισμού κατάγεται από την περιοχή του Παντζάμπ.

Με την αποικιακή κυριαρχία των Βρετανών προέκυψε μια νέα ερμηνεία και σύνθεση του Ινδουισμού, η οποία βοήθησε το Ινδικό κίνημα ανεξαρτησίας.

Οι μεγάλες θρησκείες ως ποσοστό του παγκόσμιου πληθυσμού

Σημειώσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Adams, C. J., Classification of religions: Geographical, Encyclopædia Britannica, 2007. Accessed: 15 July 2010
  2. Adherents.com. «Religions by adherents» (PHP). Ανακτήθηκε στις 9 Φεβρουαρίου 2007. 
  1. Adams: "Indian religions, including early Buddhism, Hinduism, Jainism, and Sikhism, and sometimes also Theravāda Buddhism and the Hindu- and Buddhist-inspired religions of South and Southeast Asia".

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Vir Sanghvi. «Rude Travel: Down The Sages». Hindustan Times. http://www.hindustantimes.com/brunch-stories/rude-travel-down-the-sages/article1-1121641.aspx. 
  2. Michaels 2004, σελ. 33.
  3. Max Muller, The Upanishads, Part 1, Oxford University Press, page LXXXVI footnote 1
  4. Patrick Olivelle (2014), The Early Upanishads, Oxford University Press, (ISBN 978-0195124354), pages 12–14
  5. King 1995, σελ. 52.
  6. Olivelle 1998, σελ. xxiii.
  7. Michaels 2004, σελ. 38.
  8. Jain 2008, σελ. 210.
  9. Svarghese 2008, σελ. 259-60.
  10. Olivelle 1998, σελίδες xx–xxiv.
  11. The shared concepts include rebirth, samsara, karma, meditation, renunciation and moksha.[10]
  12. Samuel 2010.
  13. The Upanishadic, Buddhist and Jain renunciation traditions form parallel traditions, which share some common concepts and interests. While Kuru-Panchala, at the central Ganges Plain, formed the center of the early Upanishadic tradition, Kosala-Magadha at the central Ganges Plain formed the center of the other shramanic traditions.[12]
  14. Buddhism and Hinduism#Similarities