Μιχαήλ Στασινόπουλος

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Μιχαήλ Στασινόπουλος
Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας
Περίοδος
18 Δεκεμβρίου 1974 – 19 Ιουλίου 1975
Προκάτοχος -
(Φαίδων Γκιζίκης)
Διάδοχος Κωνσταντίνος Τσάτσος
Προσωπικά στοιχεία
Γέννηση
Αρχαία Μεσσήνη
Θάνατος
Αθήνα
Εθνικότητα Ελληνική
Υπηκοότητα Ελλάδα

Ο Μιχαήλ Στασινόπουλος (Μεσσήνη, 27 Ιουλίου 1903 - Αθήνα, 31 Οκτωβρίου 2002) ήταν Έλληνας νομικός, μέλος της Ακαδημίας Αθηνών και συγγραφέας που διετέλεσε πρώτος Πρόεδρος της Δημοκρατίας κατά τη Μεταπολίτευση. Ως δικαστικός λειτουργός έφθασε μέχρι την θέση του προέδρου του Συμβουλίου της Επικρατείας, θέση από την οποία αντιτάχθηκε στη Δικτατορία των Συνταγματαρχών με αποτέλεσμα να απομακρυνθεί.

Βιογραφικά στοιχεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1920, εμφανίστηκε στη λογοτεχνική σκηνή με ποιήματα και μεταφράσεις Γάλλων ποιητών. Αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, το 1924. Το 1929 έγινε εισηγητής στο Συμβούλιο της Επικρατείας.[1] Το 1934 αναγορεύτηκε διδάκτορας της Νομικής Σχολής Αθηνών, ενώ το 1943 έγινε σύμβουλος Επικρατείας. Από το 1951 εως και το 1958 διετέλεσε υφηγητής και τακτικός καθηγητής Διοικητικού Δικαίου στην Πάντειο Σχολή. Το 1959 αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτορας των πανεπιστημίων του Μπορντό και του Παρισιού. Το 1947 τοποθετήθηκε πολιτικός σύμβουλος της Στρατιωτικής Διοικήσεως Δωδεκανήσου στο μεταβατικό στάδιο που μεσολάβησε έως την ενσωμάτωση των νησιών στην Ελλάδα. Το διάστημα 1948-1951 υπήρξε πρόεδρος της επιτροπής που συνέταξε τον υπαλληλικό κώδικα. Το 1952 ανέλαβε για πρώτη φορά κυβερνητικό αξίωμα, ως υπουργός Προεδρίας και Εργασίας στην υπηρεσιακή κυβέρνηση του Δημητρίου Κιουσόπουλου.[2] Διετέλεσε επίσης υπηρεσιακός υπουργός προεδρίας σην κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Γεωργακόπουλου το 1958.[3] Διετέλεσε επίσης πρόεδρος του Ιδρύματος της Ελληνικής Ραδιοφωνίας από το 1951 εως το 1953. Από το 1966 έως 1969[4] ήταν πρόεδρος του Συμβουλίου Επικρατείας, όμως απομακρύνθηκε το 1969 όταν εξέδωσε απορριπτική απόφαση για την νομιμότητα του δικτατορικού καθεστώτος. Το 1968 εξελέγη μέλος της Ακαδημίας Αθηνών[5], στην τάξη των ηθικών και πολιτικών επιστημών. Το 1974, στις πρώτες μεταδικτατορικές ή μεταπολιτευτικές εκλογές του Νοεμβρίου, εξελέγη πρώτος βουλευτής Επικρατείας, με το ψηφοδέλτιο της Νέας Δημοκρατίας.[6] Παραιτήθηκε στις 18 Δεκεμβρίου, δέκα μέρες μετά το Δημοψήφισμα του 1974 με το οποίο καταργήθηκε η βασιλεία, όταν η νέα Βουλή τον εξέλεξε προσωρινό Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας με 206 ψήφους. Η προεδρική του θητεία διήρκεσε ως τις 20 Ιουνίου 1975, οπότε το αξίωμα ανέλαβε ο Κωνσταντίνος Τσάτσος διαμορφώνοντας το νέο πολίτευμα.[7] Η προεδρική θητεία του Στασινόπουλου χαρακτηρίζεται από τη διακριτική του παρουσία στην πολιτική σκηνή, την ταύτισή του με την κυβερνητική πολιτική, αφού δεν χρειάστηκε να λάβει καμία απόφαση καίριας σημασίας, ενώ οι όποιες δημόσιες παρεμβάσεις του ήταν κυβερνητικής έμπνευσης. Προχώρησε στην εκκαθάριση της Προεδρίας της Δημοκρατίας από τα πρόσωπα εκείνα που είχαν εκτεθεί υπερβολικά λόγω των φιλοδικτατορικών επιλογών τους.[8] Το 1975 αποκαταστάθηκε στο δικαστικό σώμα ως επίτιμος πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας. Το διάστημα 1976-1978 υπήρξε δικαστής ad hoc στο διεθνές δικαστήριο της Χάγης. Το 1978 εξελέγη πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών[9] και το 1993 εξελέγη πρόεδρος του Πειθαρχικού Συμβουλίου της Εθνικής Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών. Επίσης απο το 1969 εως και το 1970 προτάθηκε από τον πρόεδρο του γαλλικού συμβουλίου της επικρατείας Ρενέ Κασέν για το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης ως επικεφαλής των Ελλήνων δικαστών για τον τρόπο που είχαν αντιμετωπίσει την χούντα.

Τα τελευταία χρόνια διέθεσε περιουσιακά του στοιχεία και συνέστησε το Ίδρυμα Διοικητικού Δικαίου Μ. Στασινοπούλου με έδρα το Ψυχικό, με σκοπό τη χορήγηση υποτροφιών στο Δημόσιο Δίκαιο.[10]

Εργογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Δοκίμια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Δίκαιον των διοικητικών πράξεων (1950)
  • Αστική ευθύνη του κράτους των δημοσίων υπαλλήλων καί των νομικών προσώπων κατά τον αστικό κώδικα (1950)
  • Το δίκαιον των διοικητικών διαφορών (1954)
  • Μαθήματα διοικητικού δικαίου (1966)
  • Το πινάκιον ψυχής και ο νόμος των λύκων (1973)
  • Με ψήφους 3 εναντίον 2 (1977)
  • Σελίδες από την πολιτική ιστορία του νεώτερου ελληνισμού (1978)

Ποιήματα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Ποιήματα (1949)

Πεζογραφήματα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Η χώρα με τις γαλάζιες λίμνες (1947)
  • Η συντροφιά μας (1973)
  • Η δίκη (1977)

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. «Διατελέσαντες δικαστικοί λειτουργοί». www.adjustice.gr. http://www.adjustice.gr/webcenter/portal/ste/pageste/leitourgoi/page165?_afrLoop=5862329017621701#!%2540%2540%253F_afrLoop%253D5862329017621701%2526centerWidth%253D65%252525%2526leftWidth%253D0%252525%2526rigthWidth%253D35%252525%2526showFooter%253Dfalse%2526showHeader%253Dtrue%2526_adf.ctrl-state%253Dvn84juff0_49. Ανακτήθηκε στις 2016-07-30. 
  2. «Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης | Κυβέρνηση ΚΙΟΥΣΟΠΟΥΛΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ (1952)». www.ggk.gov.gr. http://www.ggk.gov.gr/?p=1128. Ανακτήθηκε στις 2016-07-30. 
  3. «Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης | Κυβέρνηση ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ (1958)». www.ggk.gov.gr. http://www.ggk.gov.gr/?p=1212. Ανακτήθηκε στις 2016-07-30. 
  4. «Πρόεδροι του Συμβουλίου της Επικρατείας». www.adjustice.gr. http://www.adjustice.gr/webcenter/portal/ste/pageste/leitourgoi/page166?_afrLoop=5862730726555039#!%2540%2540%253F_afrLoop%253D5862730726555039%2526centerWidth%253D65%252525%2526leftWidth%253D0%252525%2526rigthWidth%253D35%252525%2526showFooter%253Dfalse%2526showHeader%253Dtrue%2526_adf.ctrl-state%253Dvn84juff0_74. Ανακτήθηκε στις 2016-07-30. 
  5. «Τακτικά μέλη της Ακαδημίας Αθηνών κατά σειρά εκλογής | Academy of Athens». www.academyofathens.gr. http://www.academyofathens.gr/el/Ordinary-Members. Ανακτήθηκε στις 2016-07-30. 
  6. «Κοινοβουλευτική Θητεία Βουλευτών Από Τη Μεταπολίτευση Ως Σήμερα - Στασινόπουλος Δημητρίου Μιχαήλ». www.hellenicparliament.gr. http://www.hellenicparliament.gr/Vouleftes/Diatelesantes-Vouleftes-Apo-Ti-Metapolitefsi-Os-Simera/?MpId=84ace6aa-9ca4-4dc2-b061-669b12049f56. Ανακτήθηκε στις 2016-07-30. 
  7. «Εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας». In.gr. http://archive.in.gr/news/reviews/chapter.asp?lngReviewID=598581&lngChapterID=598606. Ανακτήθηκε στις 26 Ιουνίου 2011. 
  8. Ριζάς, Σωτήρης (1992). Η προεδρία της δημοκρατίας στην Ελληνική πολιτική: 1923-35 και 1974-85. Αθήνα: εκδόσεις Παπαζήση, σελ. 181. ISBN 978-960-02-0970-9. 
  9. «Πρόεδροι της Ακαδημίας Αθηνών από την ίδρυσή της | Academy of Athens». www.academyofathens.gr. http://www.academyofathens.gr/el/presidents. Ανακτήθηκε στις 2016-07-30. 
  10. «ΙΔΡΥΜΑ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ - Μ. ΣΤΑΣΙΝΟΠΟΥΛΟΥ». www.stasinopoulos-foundation.gr. http://www.stasinopoulos-foundation.gr/. Ανακτήθηκε στις 2016-07-30.