Γεώργιος Μαύρος

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Γεώργιος Μαύρος
GEORGIOS MAVROS.jpg
Πρόεδρος της Ένωσης Δημοκρατικού Κέντρου
Περίοδος
5 Φεβρουαρίου 1976 – 20 Μαρτίου 1978
Προκάτοχος Ο ίδιος, ως πρόεδρος της Ενώσεως Κέντρου - Νέες Δυνάμεις
Διάδοχος Ιωάννης Ζίγδης
Πρόεδρος της Ενώσεως Κέντρου - Νέες Δυνάμεις
Περίοδος
7 Οκτωβρίου 1974 – 5 Φεβρουαρίου 1976
Προκάτοχος Η θέση δημιουργήθηκε
Διάδοχος Ο ίδιος, ως πρόεδρος της Ένωσης Δημοκρατικού Κέντρου
Υπουργός Συντονισμού
Περίοδος
18 Φεβρουαρίου 1964 – 4 Ιουνίου 1964
Πρωθυπουργός Γεώργιος Παπανδρέου
Προκάτοχος Ιωάννης Παρασκευόπουλος
Διάδοχος Κωνσταντίνος Μητσοτάκης
Περίοδος
8 Νοεμβρίου 1963 – 30 Δεκεμβρίου 1963
Πρωθυπουργός Γεώργιος Παπανδρέου
Προκάτοχος Ιωάννης Παρασκευόπουλος
Διάδοχος Ιωάννης Παρασκευόπουλος
Υπουργός Εθνικής Άμυνας
Περίοδος
10 Απριλίου 1952 – 11 Οκτωβρίου 1952
Προκάτοχος Σοφοκλής Βενιζέλος
Διάδοχος Ιωάννης Πιτσίκας
Υπουργός Οικονομικών
Περίοδος
19 Μαρτίου 1951 – 30 Σεπτεμβρίου 1951
Πρωθυπουργός Σοφοκλής Βενιζέλος
Προκάτοχος Σταύρος Κωστόπουλος
Διάδοχος Χρυσός Ευελπίδης
Υπουργός Εθνικής Οικονομίας
Περίοδος
18 Απριλίου 1949 – 6 Ιανουαρίου 1950
Πρωθυπουργός Θεμιστοκλής Σοφούλης
Αλέξανδρος Διομήδης
Προκάτοχος Αθανάσιος Καψάλης
Διάδοχος Ιωάννης Παπακυριακόπουλος
Υπουργός Δικαιοσύνης
Περίοδος
2 Φεβρουαρίου 1946 – 18 Απριλίου 1946
Πρωθυπουργός Θεμιστοκλής Σοφούλης
Προκάτοχος Γεώργιος Οικονομόπουλος
Διάδοχος Πάνος Χατζηπάνος
Προσωπικά στοιχεία
Γέννηση
Καστελλόριζο
Θάνατος
Αθήνα
Εθνικότητα Ελληνική
Πολιτικό κόμμα Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα (1981-1989)
Ένωση Δημοκρατικού Κέντρου (1976-1980)
Ένωσις Κέντρου - Νέες Δυνάμεις (1974-1976)
Ένωσις Κέντρου (πριν το 1974)
Σύζυγος Ελένη Νικολάου
Παιδιά Γιάννης
Σπουδές Νομική Σχολή Αθηνών
Πανεπιστήμιο του Βερολίνου

Ο Γεώργιος Μαύρος (15 Μαρτίου 1909 - 6 Μαΐου 1995) ήταν Έλληνας πολιτικός του 20ού αιώνα, πολλές φορές υπουργός, πρόεδρος του κόμματος Ένωσις Κέντρου - Νέες Δυνάμεις - μετέπειτα Ένωση Δημοκρατικού Κέντρου.

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τα πρώτα χρόνια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε στο Καστελλόριζο στις 15 Μαρτίου του 1909. Πατέρας του ήταν ο έμπορος Ιωάννης Μαύρος και μητέρα του η Άννα Κοντούζογλου. Φοίτησε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών (1926-1930) και στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Βερολίνου (1934-1935). Το 1936 ανακηρύχθηκε αριστούχος διδάκτωρ του Δικαίου του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1937 εκλέχθηκε παμψηφεί Υφηγητής του Ιδιωτικού Διεθνούς Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, όπου δίδαξε έως το 1942.[1] Κατά τη διάρκεια του πολέμου υπηρέτησε στο 7ο Σύνταγμα Πεζικού στο Αλβανικό Μέτωπο.

Είσοδος στην πολιτική[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εισήλθε στην πολιτική το 1945, μετά το τέλος του πολέμου, ύστερα από παρότρυνση του Θεμιστοκλή Σοφούλη, ο οποίος του ανέθεσε το Υφυπουργείο παρά τω Πρωθυπουργώ.[1][2] Εκλέχθηκε βουλευτής σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις, εκτός από αυτή της 16ης Νοεμβρίου του 1952, κατά την οποία η ένωση των κεντρώων δυνάμεων δεν εξέλεξε ούτε έναν βουλευτή στα μεγάλα αστικά κέντρα, λόγω του πλειοψηφικού εκλογικού συστήματος που εφαρμόστηκε. Διετέλεσε Υπουργός Δικαιοσύνης (1946)[2], Παιδείας (προσωρινά, 1946)[2], Εθνικής Οικονομίας (1949)[3][4], Οικονομικών και Συντονισμού (1951)[5], Εθνικής Άμυνας (1952)[6], Συντονισμού (1963-1964)[7][8]. Ανέλαβε Διοικητής της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος (Ιούνιος 1964-Ιούνιος 1966)[9], έχοντας παραιτηθεί από Υπουργός Συντονισμού και από το βουλευτικό αξίωμα, κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες. Με πρωτοβουλία του ιδρύεται το Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης. Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας κρατήθηκε στην Ασφάλεια Αμαρουσίου, τέθηκε κατ’ επανάληψη σε κατ΄ οίκον περιορισμό, εξορίστηκε στην Σκόπελο, τη Δεσκάτη Γρεβενών και τη Γυάρο.

Μετά τη δικτατορία ως αρχηγός της ΕΚ/ΝΔ[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μετά την πτώση της χούντας συμμετείχε στην Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας 1974 ως Αντιπρόεδρος της Κυβερνήσεως και Υπουργός Εξωτερικών[10], ενώ τον Αύγουστο του 1975 πήρε μέρος στη δίκη κατά των πρωταιτίων της ως μάρτυρας κατηγορίας. Το Σεπτέμβριο του 1974 εκλέχθηκε Αρχηγός της Ένωση Κέντρου-Νέες Δυνάμεις, που αργότερα μετονομάστηκε σε Ένωση Δημοκρατικού Κέντρου, και υπό την ιδιότητα αυτή ηγήθηκε της Αντιπολίτευσης έως τις εκλογές του 1977, κατά τις οποίες το κόμμα έχασε μεγάλο ποσοστό της δύναμής του και ο ίδιος, αναλαμβάνοντας την ευθύνη της ήττας, παραιτήθηκε από την αρχηγία. Στις 15 Νοεμβρίου 1980 ο Γεώργιος Μαύρος με διάγγελμά του στον ελληνικό λαό ανακοινώνει την ίδρυση της Παράταξης Κέντρου (ΠΑΡΚΕ).[11] Η πορεία της βραχύβια αφού στις επόμενες εκλογές κατεβαίνει με το ΠΑΣΟΚ ενώ πολλά στελέχη του σχήματος όπως ο Ανδρέας Κοκκέβης με την Νέα Δημοκρατία.[12]

Συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τον Οκτώβριο του 1981 συνεργάστηκε εκλογικά με το ΠΑΣΟΚ και εκλέχθηκε πρώτος βουλευτής Επικρατείας.[13] Τον Ιούνιο του 1984 εκλέχθηκε ευρωβουλευτής.[14] Τον Ιούνιο του 1985 ζητά με επιστολή του από τον πρόεδρο της Βουλής να καταγραφεί ως ανεξάρτητος βουλευτής του Κέντρου συνεργαζόμενος με το ΠΑΣΟΚ.

Τα τελευταία χρόνια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η συνεργασία του με το ΠΑΣΟΚ τερματίζεται με τη γραπτή δήλωση αιτιολόγησης της αποχής ψήφου που κατέθεσε στον Πρόεδρο της Βουλής στις 13 Μαρτίου 1989 προ της ψηφοφορίας για την πρόταση μομφής που κατέθεσε η Νέα Δημοκρατία εναντίον της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, εκφράζοντας συγχρόνως την αποδοκιμασία του «για την πρωτοφανή απουσία πολιτικής ευθιξίας και την απίστευτη για πολιτικούς άνδρες ατολμία έναντι της δημόσιας ευθύνης τους»[15], ενώ λίγους μήνες νωρίτερα είχε απευθύνει έκκληση προς τον πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου για διενέργεια εκλογών με απλή αναλογική, για «έξοδο από την πολιτική κρίση που μαστίζει τη χώρα».[16] Το 1994 το Ίδρυμα Μνήμης Ηρώων και Μαρτύρων του Ολοκαυτώματος «Γιαντ Βασσέμ» τού απένειμε τον τίτλο του «Δικαίου των Εθνών» για τη συμβολή του στη διάσωση καταδιωκόμενων Εβραίων κατά τη διάρκεια της Κατοχής. Πέθανε στις 6 Μαΐου του 1995 στην Αθήνα και η κηδεία του έγινε με τιμές εν ενεργεία Πρωθυπουργού.

Μιλούσε αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά και ιταλικά. Ήταν λάτρης του θεάτρου και της κλασικής μουσικής, ενώ υπήρξε μέλος του ΔΣ του Ωδείου Αθηνών. Ήταν παντρεμένος με την Ελένη Νικολάου και απέκτησε ένα γιο, τον Γιάννη.

Κύπρος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ανακινεί το θέμα αυτοδιάθεσης της Κύπρου στη Συνεδρίαση της Δ΄ Επιτροπής Κηδεμονιών του ΟΗΕ στο Παρίσι στις 22 Νοεμβρίου του 1951, γεγονός για το οποίο ο Μακάριος τον συγχαίρει με επιστολή του, στην οποία αναφέρει μεταξύ άλλων «… συνεδέσατε αρρήκτως το όνομά σας με τον ιερόν αγώνα της δούλης Πατρίδος μας».

Στις 9 Ιανουαρίου του 1952, στην 6η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ στο Παρίσι θέτει το πρόβλημα του ορισμού της περιοχής, η οποία έχει θεμελιώσει δικαίωμα αυτοδιάθεσης.

Στις 25 Φεβρουαρίου του 1959 κατά τη συζήτηση στη Βουλή της πρότασης μομφής σχετικά με το Κυπριακό πρόβλημα, ο Γ. Μαύρος δηλώνει, σχετικά με τις συμφωνίες του Λονδίνου, ότι «… η δοθείσα λύσις είναι η χειροτέρα, διότι απεμπολεί ες αεί την αυτοδιάθεσιν, εγκαθιστά την Τουρκίαν εις την νήσον και δημιουργεί μόνιμον εστίαν διαταράξεως των ελληνοτουρκικών σχέσεων».[17]

Στις 3 Φεβρουαρίου του 1961 και στις 29 Απριλίου του 1961 καταθέτει στη Βουλή ερωτήσεις προς τον Υπουργό Εξωτερικών σχετικά με την εκτέλεση των Συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου και αναφέρει ότι στην Κύπρο έχει δημιουργηθεί αδιέξοδο, καθώς «… από τουρκικής πλευράς επαναλαμβάνονται απειλαί διχοτομήσεως, εις ταύτας δε προσετέθη εσχάτως και απειλή εξ Αγκύρας περί ενσωματώσεως της Κύπρου εις την Τουρκίαν».[18] Αναφέρει, επίσης, ότι το πολύπλοκο Σύνταγμα του νέου Κράτους κινείται με δυσχέρεια, οδηγώντας σε δεκάδες προσφυγές στο Συνταγματικό δικαστήριο, ενώ η άσκηση του δικαιώματος βέτο των Τούρκων στην Βουλή των Αντιπροσώπων δημιουργεί προβλήματα στη λειτουργία του νέου Κράτους, επιβραδύνοντας την ανάπτυξη της οικονομίας.

Επίσης, στις 11 Φεβρουαρίου του 1960 καταθέτει επερώτηση προς την κυβέρνηση «…διότι συνεχίζουσα επί του Κυπριακού την τακτικήν της μυστικής διπλωματίας, αποφεύγει να ενημερώση την Βουλήν επί των τελευταίων δυσάρεστων εξελίξεων της Κυπριακής υποθέσεως».[19]

Υπό την ιδιότητά του ως Υπουργού Εξωτερικών ηγήθηκε της Ελληνικής Αντιπροσωπείας στην Α΄ (25-30/07/1974) και την Β΄ Διάσκεψη (8-14/08/1974) της Γενεύης για το Κυπριακό και έλαβε μέρος στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ τον Σεπτέμβριο του 1974.

Κατά τη διάρκεια της θητείας του ως ευρωβουλευτού κατέθεσε επανειλημμένα ερωτήσεις σχετικά με την τουρκική προκλητικότητα[20], τις σχέσεις ΕΟΚΤουρκίας[21], την αλλοίωση της εθνικής ταυτότητας των υπό κατοχή εδαφών της[22], την καταστροφή της πολιτιστικής κληρονομιάς της Κύπρου, την αλλαγή τοπωνυμίων στα κατεχόμενα[23] , τον ρόλο της ΕΟΚ απέναντι στους Αγνούμενους της κυπριακής τραγωδίας[24] και άλλες. Παράλληλα, στο πλαίσιο του ευρωκοινοβουλίου πρωτοστάτησε στη δημιουργία διακομματικής ομάδας με σκοπό την «προστασία της εθνικής ταυτότητας της Κύπρου», η οποία διοργάνωσε στις 24 Οκτωβρίου του 1988 έκθεση με θέμα «Κύπρος 9000 χρόνια ιστορίας, ευρωπαϊκή πολιτιστική κληρονομιά που πρέπει να προστατευτεί». Ο Γεώργιος Μαύρος υποστήριξε σθεναρά την διακοπή του διαλόγου με την Τουρκία, όσο αυτή αγνοεί τις αποφάσεις του ΟΗΕ[25], και αγωνίστηκε με συνέπεια για το άνοιγμα του «Φακέλου της Κύπρου» και τη σύσταση εξεταστικής επιτροπής προκειμένου να αποδοθούν οι ευθύνες στους υπεύθυνους της τραγωδίας.

Ορόσημα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Ως Υφυπουργός Δικαιοσύνης το 1945 εισηγήθηκε και συνέταξε το σχέδιο νόμου «Περί αποσυμφορήσεως των φυλακών», που αφορούσε στην αμνήστευση εγκλημάτων κατά των ταγμάτων ασφαλείας και των συνεργατών των Γερμανών[26].
  • Ως Υπουργός Οικονομικών προέβη στη λήψη μέτρων, το πνεύμα των οποίων διαφαίνεται στις ακόλουθες ανακοινώσεις του:

«…πιστεύω ότι η φορολογία δια να επιτύχη έχει ανάγκην της αμοιβαίας εμπιστοσύνης Κράτους και φορολογουμένων ήτις αποκτάται μόνον όταν εφαρμόζεται δικαία και ορθή φορολογία. Αποτελεί ασφαλώς καίριον πλήγμα η δημιουργία εκπλήξεων εις τους φορολογουμένους δια συνεχών και απροσδοκήτων μεταβολών της φορολογικής νομοθεσίας, συνεπεία των οποίων επιβάλλονται αναδρομικώς φόροι, αυξάνονται υπερμέτρως οι φορολογικοί συντελεσταί, εισάγονται τεκμήρια και εν γένει λαμβάνονται μέτρα αίτινα καθιστούν ασταθή την φορολογικήν πολιτικήν και έχουν ως συνέπειαν την αποθάρρυνσιν των παραγωγικών τάξεων προς εργασίαν και επενδύσεις. Ως εδήλωσα κατά την ανάληψιν των καθηκόντων μου βαθύτατή μου επιθυμία είναι να συμβάλλω δι΄ όλων μου των δυνάμεων εις την εισαγωγήν ενός παγίου συστήματος φορολογίας βασιζομένου επί του πραγματικού εισοδήματος, εξακριβουμένου εκ βιβλίων και στοιχείων και διεπομένου υπό της αρχής της προοδευτικότητος δια της οποίας επιτυγχάνεται η μείζων επιβάρυνσις των μεγαλυτέρων εισοδημάτων»

Σημαντικό μέτρο που έλαβε μεταξύ άλλων ο Γ. Μαύρος ήταν να ξεκαθαρίσει τα παλιά χρέη, όχι ακυρώνοντάς τα, αλλά συμφωνώντας με τους φορολογούμενους τα οφειλόμενα ποσά και αποδεχόμενος πληρωμή σε δόσεις. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα οι έλληνες για πρώτη φορά να «…σχηματίζουν ουράς δια να πληρώσουν τους φόρους των» [27]. Επίσης, προχώρησε σε κατάρτιση νομοθετήματος περί ενιαίου προοδευτικού φόρου επί του εισοδήματος, σχεδίασε μεταρρυθμίσεις στον τομέα της έμμεσης φορολογίας προκειμένου να ανακουφιστούν οι χαμηλές και μεσαίες τάξεις και μίλησε για τη μηχανοργάνωση των φοροτεχνικών υπηρεσιών.

  • Το 1952, ως Υπουργός Εθνικής Άμυνας, βάζει τέλος στα επίσημα γεύματα και τις κοσμικές δεξιώσεις που παρέθεταν οι ναυτικοί διοικητές μετατρέποντας τις βάσεις των ανωτάτων ναυτικών διοικήσεων και τα πολεμικά πλοία σε κοσμικά σαλόνια[28].

Επίσης, κατά τη διάρκεια της θητείας του συνέβη ένα γεγονός, η αντίδρασή του στο οποίο υποδηλώνει τις αντιλήψεις του ως προς το ζήτημα της άμυνας της χώρας. Η Βουλγαρία κατέλαβε ελληνική νησίδα και δολοφονήθηκε έλληνας αξιωματικός. Η ελληνική κυβέρνηση επέλεξε να απέχει από κάθε ενέργεια μέχρι οι ξένοι παρατηρητές να ολοκληρώσουν τη σύνταξη του πορίσματος. Μετά την υποβολή του εν λόγω πορίσματος, οι βούλγαροι κλήθηκαν να εγκαταλείψουν τη νησίδα, δεν υπάκουσαν και δέχθηκαν ελληνικά πυρά. Σε αρνητικά σχόλια που διατυπώθηκαν σχετικά με αυτή την αντίδραση δήλωσε τα εξής:

«… Η διαφύλαξις της ακεραιότητος της χώρας εναντίον εισβολών εις την μεθόριον … είναι θέμα του Διοικητού της μονάδος προκαλύψεως, ο οποίος οφείλει να δράσει κεραυνοβόλως … Ως προς την ανάμιξιν του Ατλαντικού Οργανισμού διευκρινίζεται ότι ουδεμία ανάγκη προηγούμενης εγκρίσεώς του υπάρχει… Εν τοιαύτη περιπτώσει η Ελλάς θα ευρίσκετο εις δεινήν θέσιν, διότι θα εγνώριζον οι παρά τα σύνορα εχθροί ότι εις οιανδήποτε επίθεσίν των, η Ελλάς ώφειλε να αναμένη με τας χείρας εσταυρωμένας την συγκατάθεσιν των χωρών του Ατλαντικού. Θα ήτο αφελές να υποστηρίξει κανείς ότι η Ελλάς δαπανώσα το ήμισυ του προϋπολογισμού δια την συντήρησιν του μεγαλυτέρου στρατού της Ηπειρωτικής Ευρώπης δεν δύναται να υπερασπισθή το έδαφός της αμυνομένη εναντίον θρασείας προκλήσεως των Βουλγάρων»[29]

  • Το 1956 καταθέτει επερώτηση προς τον Υπουργό Εργασίας ζητώντας καθιέρωση ημέρας αργίας για τα θέατρα, έτσι ώστε να «… αφεθή εις αυτούς [τους ηθοποιούς] μία ημέρα την εβδομάδα ελευθέρα, τόσον δι΄ ανάπαυσίν των, όσον και διά την ιδιωτικήν των ζωήν».[30]
  • Στις 24 Αυγούστου του 1959 καταθέτει επερώτηση προς τον Υπουργό Εξωτερικών, σχετικά με τις αποζημιώσεις των θυμάτων του ναζισμού αναφέροντας ότι «… Η Ελλάς, υποστάσα δεινά πλήγματα του Ναζισμού, έπρεπε να είναι μεταξύ των πρώτων χωρών εις την ρύθμισιν του ζητήματος τούτου».
  • Την ταραγμένη περίοδο του 1963 επισημαίνει με άρθρο του ότι «υπάρχει πολιτικόν θέμα και μάλιστα οξύτατον … γι΄ αυτό επιβάλλεται αποκατάστασις της ομαλής λειτουργίας των δημοκρατικών θεσμών»[31] και αργότερα υπογραμμίζει την ανάγκη για «άμεσον και ριζικήν κάθαρσιν του αθλίου κομματικού κράτους».[32]
  • Το Νοέμβριο του 1963 ως Υπουργός Συντονισμού σε συνάντησή του με τον τότε γενικό γραμματέα του ΝΑΤΟ Στίκκερ συζήτησε την ανάγκη εξεύρεσης τρόπου ελάττωσης των αμυντικών δαπανών της Ελλάδας και ζήτησε την ενίσχυση των δυτικών, καθώς, όπως αναφέρει «… Η αμυντική συμβολή της Ελλάδος, στα πλαίσια του ΝΑΤΟ, εν αναλογία με τον πληθυσμόν και τους πόρους της, αποτελεί το μεγαλύτερο βάρος εξ όσων έχουν επωμισθή όλα τα κράτη του ελευθέρου κόσμου».[33]
  • Αμέσως μετά την παραίτησή του από την Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος προειδοποιεί για τα δεινά που έρχονται με σειρά άρθρων «Μεγάλος κίνδυνος δια το μέλλον του Έθνους η Ανωμαλία. Εκλογαί η μόνη λύσις»[34] και «Εν όσω είναι ακόμη καιρός … Ανοικτή επιστολή προς τον βασιλέα»[35], όπου προτείνει άμεση προσφυγή σε εκλογές με απλή αναλογική.
  • Με αφορμή την Υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ γράφει άρθρα μεταξύ των οποίων «Εντροπή» (01/10/1966), «Η εσχάτη προδοσία» (16/10/1966), «Προς νέαν εκτροπήν» (26/02/1967), «Κίνδυνος»[36] προειδοποιώντας για τον κίνδυνο επιβολής δικτατορίας, ενώ με τα άρθρα του «Μοιραίον σχέδιον»[37] και «Ποιος δαίμων»[38] επισημαίνει την ευθύνη του βασιλιά για διενέργεια τίμιων εκλογών καθώς και την ανάγκη να απαγκιστρωθεί αυτός από τον «εναγκαλισμό μιας πολιτικής παρατάξεως».

Οικογένεια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μεγαλύτερος αδελφός του επί χρόνια επίσης βουλευτή Φίλιππου Μαύρου.

Εργογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Ο Ελευθέριος Βενιζέλος σήμερα, στο Ευθύνη, 1990
  • Πρόλογος στο Νικολάε Τσαουσέσκου, Για τη μετατροπή των Βαλκανίων σε απύραυλη ζώνη συνεργασίας και ειρήνης, Αθήνα: Κρίνος 1984
  • Παρουσία του Χαρίλαου Τρικούπη, στο Ευθύνη, 1980
  • Για το νόημα της Ελευθερίας, στο Ευθύνη 100, Αθήνα: Α. Χ. Τσακίρης και Κ. Ε. Τσιρόπουλος, Απρίλιος 1980, σσ. 167-171
  • Le rôle historique de l' Europe, στο L' Europe en formation 233, La Grèce dans la Communauté européenne, Paris: Août-Octobre 1979, σ. 41-44
  • Une langue pour l' Europe?, στο L' Europe en formation 233, La Grèce dans la Communauté européenne, Paris: Août-Octobre 1979, σ. 101-102
  • Το μέλλον της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας στο Ενημέρωση & Διάλογος. Από τις εκδηλώσεις που έγιναν με αφορμή τα 40 χρόνια (1939-1979) της Ελληνικής Υπηρεσίας του BBC, Αθήνα: BBC, 1979, σ.σ. 46-47
  • Εθνικοί κίνδυνοι: η δημοκρατία σε κρίση; Εξωτερικές απειλές, Αθήνα: Ατλαντίς, 1978
  • Dangers facing Greece: democracy at bay, external threats, Αθήνα 1978
  • Πρόλογος στο Σίκκο Μάνσχολτ, Η Κρίση, Αθήνα: Κέδρος 1974
  • Η Μετανάστευση: Ευλογία ή κατάρα; Εισαγωγή σ΄ ένα κοινωνικό και οικονομικό πρόβλημα στο Εποχές 21, Αθήνα: Ιανουάριος 1965, σσ. 3-5
  • Η Μετανάστευση: Ευλογία ή κατάρα; Συμπεράσματα στο Εποχές 24, Αθήνα: Απρίλιος 1965, σσ. 10-16
  • Πέραν της ισορροπίας του τρόμου στο Εποχές 3, Αθήνα: Ioύλιος 1963, σσ. 3-7
  • Τα Εκλογικά Συστήματα, Αθήνα: Σοσιαλιστικός Σύνδεσμος, 1961
  • Τα ναυτικά προνόμια εις το ναυτικόν διεθνές δίκαιον, Αθήναι: Γ. Π. Ξένος, 1937
  • Η ικανότης προς ανάληψιν υποχρεώσεων κατά το διεθνές δίκαιον των συναλλαγματικών, 1950
  • Ζητήματα εκ της διακρίσεως μεταξύ κινητών και ακινήτων εις το κληρονομικών διεθνές δίκαιον, Αθήνα: Δ. Ν. Τζάκας και Σ. Δελαγραμάτικας, 1936

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 Μακρυδημήτρης, Αντώνης (2000). Οι υπουργοί των εξωτερικών της Ελλάδας 1829-2000. Αθήνα: εκδόσεις Καστανιώτη, σελ. 106. ISBN 9789600329414. http://anemi.lib.uoc.gr/metadata/4/1/8/metadata-01-0001466.tkl. 
  2. 2,0 2,1 2,2 «Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης | Κυβέρνηση ΣΟΦΟΥΛΗ ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΕΟΥΣ (1945)». www.ggk.gov.gr. http://www.ggk.gov.gr/?p=1065. Ανακτήθηκε στις 2016-08-15. 
  3. «Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης | Κυβέρνηση ΣΟΦΟΥΛΗ ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΕΟΥΣ (Απρίλιος 1949)». www.ggk.gov.gr. http://www.ggk.gov.gr/?p=1095. Ανακτήθηκε στις 2016-08-15. 
  4. «Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης | Κυβέρνηση ΔΙΟΜΗΔΟΥΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ (1949)». www.ggk.gov.gr. http://www.ggk.gov.gr/?p=1099. Ανακτήθηκε στις 2016-08-15. 
  5. «Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης | Κυβέρνηση ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ (Νοέμβριος 1950)». www.ggk.gov.gr. http://www.ggk.gov.gr/?p=1121. Ανακτήθηκε στις 2016-08-15. 
  6. «Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης | Κυβέρνηση ΠΛΑΣΤΗΡΑ ΝΙΚΟΛΑΟΥ (1951)». www.ggk.gov.gr. http://www.ggk.gov.gr/?p=1124. Ανακτήθηκε στις 2016-08-15. 
  7. «Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης | Κυβέρνηση ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ (1963)». www.ggk.gov.gr. http://www.ggk.gov.gr/?p=1233. Ανακτήθηκε στις 2016-08-15. 
  8. «Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης | Κυβέρνηση ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ (1964)». www.ggk.gov.gr. http://www.ggk.gov.gr/?p=1239. Ανακτήθηκε στις 2016-08-15. 
  9. «ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ 1841-2006 ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΟ - Διοικητές». 2015-05-22. http://web.archive.org/web/20150522065233/http://ha.nbg.gr/IAETE165/ParamPointOfInterest.aspx?categoryId=1&year=0. Ανακτήθηκε στις 2016-08-15. 
  10. «Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης | Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ Γ. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ (1974)». www.ggk.gov.gr. http://www.ggk.gov.gr/?p=1271. Ανακτήθηκε στις 2016-08-15. 
  11. «16 Νοεμβρίου 1980». taxydromos.gr. http://www.taxydromos.gr/article.php?id=28936&cat=99. Ανακτήθηκε στις 2016-06-19. 
  12. Κοκκεβής, Ανδρέας (1997). Μισός αιώνας πολιτικής δράσης. Αθήνα: Πιτσιλός. ISBN 978-960-7112-99-6. 
  13. «Κοινοβουλευτική Θητεία Βουλευτών Από Τη Μεταπολίτευση Ως Σήμερα - Μαύρος Ιωάννη Γεώργιος». www.hellenicparliament.gr. http://www.hellenicparliament.gr/Vouleftes/Diatelesantes-Vouleftes-Apo-Ti-Metapolitefsi-Os-Simera/?MpId=d8306b10-5958-4c5d-a7f0-7b77f158e9a1. Ανακτήθηκε στις 2016-08-15. 
  14. «Georgios MAVROS». www.europarl.europa.eu. http://www.europarl.europa.eu/meps/en/1601/GEORGIOS_MAVROS_home.html. Ανακτήθηκε στις 2016-08-15. 
  15. Εφημερίδες Έθνος, Ελευθεροτυπία, Μεσημβρινή, Τα Νέα, Πρώτη 14-03-1989
  16. Εφημερίδα Επικαιρότητα 19-12-1988
  17. Πρακτικά Βουλής, 25-02-1959
  18. Ερωτήσεις υπ. αρ. 1378/3.2.1961 & 1996/29.4.1961
  19. Εφημερίδες: Ελευθερία, 12-02-1960 & Μακεδονία, 12-02-1960
  20. Ερώτηση Η-409/86 προς το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο
  21. Ερωτήσεις Η-57/88, Η-530/86 & Η-2036/86 προς το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο
  22. Ερώτηση Η-971/86 προς το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο
  23. Ερώτηση Η-240/88 προς το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο
  24. Ερώτηση Η-431/87 προς το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο
  25. Εφημερίδες: Καθημερινή 27-08-1976, Times 30-06-1977, Βραδυνή 23-11-1979
  26. Εφημερίδα Ελευθερία 14-12-1945 & 19-12-1945
  27. Εφημερίδες: Glasgow Herald 20-11-1951, Πρωτεύουσα 26-11-1951, Daily Mail 14-12-1951
  28. Εφημερίδα Αθηναική, 03-09-1952
  29. Εφημερίδα Ελευθερία 10-08-1952 & 20-08-1952
  30. Εφημερίδες: Τα Νέα 08-04-1956, Έθνος 08-04-1956
  31. Εφημερίδα Έθνος, 11-02-1963
  32. Εφημερίδα Βήμα, 20-07-1963
  33. Εφημερίδα Τα Νέα 20-11-1963
  34. Εφημερίδα Βήμα 19-06-1966 & 22-06-1966
  35. Εφημερίδα Βήμα 07-08-1966
  36. Εφημερίδα Βήμα 12-03-1967
  37. Εφημερίδα Βήμα 02-04-1967
  38. Εφημερίδα Βήμα 09-04-1967

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]