Σταύρος Κωστόπουλος

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Σταύρος Κωστόπουλος
Γέννηση
Καλαμάτα
Θάνατος
Αθήνα
Υπηκοότητα / Χώρα πολιτογράφησης Ελλάδα
Σπουδές Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και Πανεπιστήμιο του Παρισιού
Ιδιότητα πολιτικός και τραπεζίτης
Αξίωμα μέλος της Βουλής των Ελλήνων ( - - - εκλογική περιφέρεια Μεσσηνίας - Κόμμα Φιλελευθέρων)
Υπουργός εξωτερικών της Ελλάδας ( - - Κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου 1964 - Κυβέρνηση Γεωργίου Αθανασιάδη-Νόβα 1965)
Υπουργός Εθνικής Άμυνας της Ελλάδας ( - - Κυβέρνηση Γεωργίου Αθανασιάδη-Νόβα 1965 - Κυβέρνηση Ηλία Τσιριμώκου 1965 - Κυβέρνηση Στέφανου Στεφανόπουλου 1965)
Υπουργός Οικονομικών της Ελλάδας ( - - Κυβέρνηση Σοφοκλή Βενιζέλου Αύγουστος 1950 - Κυβέρνηση Σοφοκλή Βενιζέλου Σεπτέμβριος 1950 - Κυβέρνηση Σοφοκλή Βενιζέλου Νοέμβριος 1950)
Υπουργός Εσωτερικών της Ελλάδας ( - - Κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου 1963)
Υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας της Ελλάδας ( - - Κυβέρνηση Νικολάου Πλαστήρα 1950 - Κυβέρνηση Σοφοκλή Βενιζέλου Αύγουστος 1950)
Υπουργός Άνευ Χαρτοφυλακίου της Ελλάδας ( - - Κυβέρνηση Σοφοκλή Βενιζέλου Αύγουστος 1950)
Υπουργός Εθνικής Οικονομίας της Ελλάδας ( - - Κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου 1932)
Υπουργός Εθνικής Οικονομίας της Ελλάδας ( - - Κυβέρνηση Δημητρίου Μαξίμου 1947)
Υπουργός Συντονισμού της Ελλάδας ( - - Κυβέρνηση Σοφοκλή Βενιζέλου Μάρτιος 1950)
Υπουργός Εφοδιασμού της Ελλάδας ( - - Κυβέρνηση Θεμιστοκλή Σοφούλη 1948)

Ο Σταύρος Κωστόπουλος (1900 - 1968) ήταν Έλληνας τραπεζίτης και πολιτικός.

Βιογραφικά στοιχεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε το 1900 στην Καλαμάτα και ήταν γιος του τραπεζίτη Ιωάννη Φ. Κωστόπουλου. Τελείωσε το 1ο γυμνάσιο Καλαμάτας.[1] Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών[2] και πολιτικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού, του οποίου και αναγορεύθηκε διδάκτωρ Πολιτικών Επιστημών.[2]

Ασχολήθηκε με τον τραπεζικό κλάδο, στον οποίο η οικογένεια του είχε ήδη σημαντική παράδοση. Διετέλεσε μέλος (1937 - 1951) και πρόεδρος[2] (1951 - 1953) του Διοικητικού Συμβουλίου της Τράπεζας Εμπορικής Πίστεως. Το 1951 ανέλαβε διοικητής[2] της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1953, οπότε και αντικαταστάθηκε από την κυβέρνηση Παπάγου με τον Κωστή Ηλιάσκο λόγω της διαφωνίας[2] του σχετικά με την συγχώνευση της Τράπεζας Αθηνών με την Εθνική Τράπεζα.

Απεβίωσε στις 23 Ιουνίου 1968 στην Αθήνα, σε ηλικία 68 ετών.

Πολιτική σταδιοδρομία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1928 εκλέχθηκε για πρώτη φορά βουλευτής Μεσσηνίας.[2] Επανεξελέγη σε αρκετές εκλογικές αναμετρήσεις μέχρι το 1936. Στις εκλογές του 1946 επανεκλέχθηκε με το Κόμμα των Φιλελευθέρων συγκεντρώνοντας 2.491 ψήφους. Συνολικά εκλέχθηκε έντεκα φορές βουλευτής.[2]

Κατά την Αποστασία του 1965 ήταν από τους πρώτους βουλευτές της Ένωσης Κέντρου που αποστάτησε, ορκιζόμενος υπουργός Εθνικής Αμύνης στην κυβέρνηση Αθανασιάδη - Νόβα. Ήδη είχε έρθει σε σφοδρή σύγκρουση με τον Ανδρέα Παπανδρέου, παρότι παλαιότερα υπήρξε χρηματοδότης του πατέρα του.

Κατά τη διάρκεια της πολιτικής του σταδιοδρομίας διετέλεσε πολλάκις υπουργός. Υπουργοποιήθηκε για πρώτη φορά το 1932 από τον Ελευθέριο Βενιζέλο, και για τελευταία φορά το 1965 από τους Αποστάτες. Από τις υπουργικές του θητείες ξεχωρίζει αυτή στο Υπουργείο Εξωτερικών επί Γεωργίου Παπανδρέου και στο Εθνικής Αμύνης επί Αποστατών.

Χρημάτισε υπουργός Οικονομικών στις κυβερνήσεις Σοφοκλή Βενιζέλου (Αυγούστου, Σεπτεμβρίου και Νοεμβρίου 1950), υπουργός Εθνικής Οικονομίας[3][4] (1932 και 1947) στις κυβερνήσεις Ελευθερίου Βενιζέλου και Δημητρίου Μαξίμου, υπουργός Εξωτερικών[5] στην τελευταία κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου από τον Φεβρουάριο του 1964 μέχρι τον Ιούλιο του 1965, υπουργός Άνευ Χαρτοφυλακίου στην κυβέρνηση κυβέρνηση Σοφοκλή Βενιζέλου, υπουργός Εσωτερικών[6] (1963) στην κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου 1963, υπουργός Εθνικής Άμυνας[7][8][9] (1965 - 1966) στις κυβερνήσεις Νόβα, Τσιριμώκου και Στεφανόπουλου, υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας (1950) στην κυβέρνηση Πλαστήρα, υπουργός Εφοδιασμού και Διανομών (1948) στην κυβέρνηση Σοφούλη και υπουργός Συντονισμού[10] (1950) στη κυβέρνηση Σοφοκλή Βενιζέλου.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. «Ιστορικά Στοιχεία 1ου Γυμνασίου Καλαμάτας». www.ellinogermaniki.gr. http://www.ellinogermaniki.gr/ep/agroweb99/agro_data/schools/kalamata/theschool.html. Ανακτήθηκε στις 2016-07-10. 
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 2,6 Βιογραφικό Κωστόπουλου[νεκρός σύνδεσμος], από την ιστοσελίδα της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος
  3. «Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης | ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ (1932)». www.ggk.gov.gr. http://www.ggk.gov.gr/?p=989. Ανακτήθηκε στις 2016-07-10. 
  4. «Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης | ΜΑΞΙΜΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ (1947)». www.ggk.gov.gr. http://www.ggk.gov.gr/?p=1076. Ανακτήθηκε στις 2016-07-10. 
  5. «Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης | ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ (1964)». www.ggk.gov.gr. http://www.ggk.gov.gr/?p=1239. Ανακτήθηκε στις 2016-07-10. 
  6. «Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης | ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ (1963)». www.ggk.gov.gr. http://www.ggk.gov.gr/?p=1233. Ανακτήθηκε στις 2016-07-10. 
  7. «Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης | ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΗ – ΝΟΒΑ ΓΕΩΡΓΙΟΥ (1965)». www.ggk.gov.gr. http://www.ggk.gov.gr/?p=1243. Ανακτήθηκε στις 2016-07-10. 
  8. «Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης | ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΥ ΗΛΙΑ (1965)». www.ggk.gov.gr. http://www.ggk.gov.gr/?p=1246. Ανακτήθηκε στις 2016-07-10. 
  9. «Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης | ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΕΦΑΝΟΥ (1965)». www.ggk.gov.gr. http://www.ggk.gov.gr/?p=1249. Ανακτήθηκε στις 2016-07-10. 
  10. «Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης | ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ (1950)». www.ggk.gov.gr. http://www.ggk.gov.gr/?p=1105. Ανακτήθηκε στις 2016-07-10. 

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Αντώνης Μακρυδημήτρης, Οι υπουργοί των εξωτερικών της Ελλάδας 1829-2000, εκδ. Καστανιώτης, Αθήνα, 2000, σελ. 103