Κυβέρνηση Νικολάου Πλαστήρα 1951

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Τρίτη κυβέρνηση Νικολάου Πλαστήρα
Royal Coat of Arms of Greece.svg
Βασιλευομένη Δημοκρατία
PROKOPIOU-PLASTIRAS-9.jpg
Ημερομηνία σχηματισμού27 Οκτωβρίου 1951
Ημερομηνία διάλυσης11 Οκτωβρίου 1952
Πρόσωπα και δομές
Αρχηγός ΚράτουςΠαύλος Α΄ της Ελλάδας
Πρόεδρος ΚυβέρνησηςΝικόλαος Πλαστήρας
Αντιπρόεδρος ΚυβέρνησηςΣοφοκλής Βενιζέλος
Συνολικός αριθμός Μελών25
Συμμετέχοντα κόμματαΕΠΕΚ - Κόμμα Φιλελευθέρων
Κατάσταση στο νομοθετικό σώμαΚυβέρνηση συνεργασίας κομμάτων του Κέντρου
Αξιωματική ΑντιπολίτευσηΕλληνικός Συναγερμός
Αρχηγός Αξιωματικής ΑντιπολίτευσηςΑλέξανδρος Παπάγος
Ιστορία
ΕκλογέςΕλληνικές βουλευτικές εκλογές 1951
Θητεία νομοθετικού σώματος10 Οκτωβρίου 1951 - 10 Οκτωβρίου 1952, Β΄ Κοινοβουλευτική περίοδος[1]
ΠροηγούμενηΚυβέρνηση Σοφοκλή Βενιζέλου Νοέμβριος 1950
ΔιάδοχηΥπηρεσιακή κυβέρνηση Δημητρίου Κιουσόπουλου 1952

Η Κυβέρνηση Νικολάου Πλαστήρα 1951 (Οκτώβριος 1951 - Οκτώβριος 1952) ήταν ακόμα μια κυβέρνηση συνεργασίας των δυο μεγαλύτερων κομμάτων του Κέντρου, (Κόμμα Φιλελευθέρων και ΕΠΕΚ) - για την ακρίβεια ήταν η τελευταία κυβέρνηση κομμάτων του Κέντρου μέχρι και το 1981 , αν εξαιρεθεί το διάλειμμα των ετών 1963 - 1965, και προέκυψε μετά το αποτέλεσμα των εκλογών της 9ης Σεπτεμβρίου 1951.
Αν και οι εκλογές του Σεπτεμβρίου έδωσαν την νίκη στο πρωτο-εμφανιζόμενο κόμμα του στρατάρχη Παπάγου, τον Ελληνικό Συναγερμό, αλλά όχι και την αυτοδυναμία στο Κοινοβούλιο, η άρνηση του Παπάγου να συνεργαστεί με οποιοδήποτε άλλο κόμμα, οδήγησε τελικά, ύστερα από 48 ημέρες μετά τις εκλογές, στη συνεργασία των κομμάτων του Κέντρου και στο σχηματισμό κυβέρνησης.
«Η θητεία της κυβέρνησης ΕΠΕΚ - ΚΦ επρόκειτο να αποδειχθεί εξαιρετικά δυσχερής. Οι αντιθέσεις στο εσωτερικό της και οι «έξωθεν» πιέσεις, τόσο από τον «αμερικανικό παράγοντα» όσο και από τα Ανάκτορα σε συνδυασμό με τα κρίσιμα γεγονότα που κλήθηκε να αντιμετωπίσει και την έντονη αντιπολιτευτική τακτική του Συναγερμού, οδήγησαν στην εφαρμογή μιας αντιφατικής πολιτικής και έθεσαν συχνά σε δοκιμασία την σταθερότητά της.» [2] Χαρακτηριστικά παραδείγματα, είναι ο διορισμός στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας, του ναυάρχου Αλέξανδρου Σακελλαρίου[3], ο οποίος έγινε κατόπιν πιέσεων από τον Αμερικανό πρεσβευτή Τζον Πιουριφόυ και τα Ανάκτορα, που ο Πλαστήρας αναγκάστηκε αν αποδεχτεί, και η εκτέλεση του Νίκου Μπελογιάννη και των συγκατηγορουμένων του, παρά τις αντίθετες διαβεβαιώσεις του Πρωθυπουργού.[4] Ειδικότερα η υπόθεση Μπελογιάννη, θα δημιουργούσε για την κυβέρνηση μια άνευ προηγουμένου φθορά, αφού τα αριστερά στελέχη του κόμματος θα συνιστούσαν εσωκομματική αντιπολίτευση που θα σταδιακά θα έφθειρε όχι μόνο την κυβέρνηση αλλά και την ίδια την ΕΠΕΚ.
Στις 10 Μαρτίου 1952 ο Πρωθυπουργός Πλαστήρας υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο και ημιπληγία, που τον ανάγκασε να αποσυρθεί προσωρινά από την Πρωθυπουργία, ενώ τη θέση του κατέλαβε ο Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης, Βενιζέλος. Αν και ο Πλαστήρας επανέκαμψε, η κατάσταση της υγείας του δεν του επέτρεπε πλέον να έχει τον πλήρη έλεγχο των πολιτικών δρώμενων. Εκτός από αυτό όμως, από τον Μάρτιο οι ανακατατάξεις στην πολιτική σκηνή είναι συνεχείς και οδηγούν αργά αλλά σταθερά στην απώλεια της κυβερνητικής πλειοψηφίας και τέλος, στην παραίτηση της κυβέρνησης.

Σύνθεση υπουργικού συμβουλίου[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

[5]

  • «Υπουργός Προεδρείας της Κυβερνήσεως»[6] : Γεώργιος Αθανασιάδης - Νόβας [7]
  • «Υφυπουργός Προεδρείας της Κυβερνήσεως» : Ανδρέας Ιωσήφ (ΕΠΕΚ)
- παραιτήθηκε στις 10 Απριλίου 1952
στις 19 Απριλίου η θέση του Υφυπουργού καταργήθηκε
- παραιτήθηκε στις 30 Μαρτίου και τα καθήκοντά του ανατέθηκαν στο Σοφοκλή Βενιζέλο
- στις 10 Απριλίου ο Σοφοκλής Βενιζέλος διορίστηκε Υπουργός
αντικαταστάθηκε στις 24 Απριλίου από τον Γεώργιο Μαύρο
- αντικαταστάθηκε στις 10 Απριλίου από τον Γεώργιο Μαύρο (Κόμμα Φιλελευθέρων)
παραιτήθηκε στις 24 Απριλίου και η θέση έμεινε κενή
- αντικαταστάθηκε στις 11 Σεπτεμβρίου από τον Μηνά Πατρίκιο
- αντικαταστάθηκε στις 24 Απριλίου από τον Ιωάννη Ζίγδη
- αντικαταστάθηκε στις 19 Μαρτίου 1952 από τον Ευάγγελο Αβέρωφ
- αντικαταστάθηκε στις 10 Απριλίου από τον Παύλο Ντεντιδάκη (Κόμμα Φιλελευθέρων)

Αναφορές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. http://www.ipet.gr/vouli/periodoi.html#6
  2. Κατερίνα Δέδε: «Η ανάδυση του Κέντρου στη μεταπολεμική Ελλάδα: η Εθνική Προοδευτική Ένωσις Κέντρου του Νικόλαου Πλαστήρα»σελ. 201 http://thesis.ekt.gr/thesisBookReader/id/29442#page/204/mode/2up
  3. . https://www.eleftheria.gr/m/%CF%80%CF%81%CF%8C%CF%83%CF%89%CF%80%CE%B1/item/239674-9-%CF%83%CE%B5%CF%80%CF%84%CE%B5%CE%BC%CE%B2%CF%81%CE%B9%CE%BF%CF%85-1951.html
  4. Ο Πλαστήρας στις 17 Νοεμβρίου 1951 δηλώνει: «Ο Μπελογιάννης και μετ’ αυτού καταδικασθέντες σε θάνατο από το έκτακτο Στρατοδικείο Αθηνών δεν πρόκειται να εκτελεσθούν. Απόφασις της Κυβερνήσεως είναι δι‘ αδικήματα διαπραχθέντα προ της 1ης Νοεμβρίου 1951 , οπότε η παρούσα Κυβέρνησις δεν ευρίσκετο εις την Αρχήν , αι τυχόν επιβαλλόμεναι θανατικαί ποιναί διά κομμουνιστικήν δράσιν θα υπήγοντο εις την ρύθμισην , η οποία είχε συμφωνηθή δι’ όλας τας μέχρι τούδε επιβληθείσας και μη εκτελεσθείσας θανατικάς καταδίκας».https://www.imerisia-ver.gr/%CE%B1%CF%81%CE%B8%CF%81%CE%BF/19091-1950-52-%CE%B4%CE%B5%CE%BE%CE%B9%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B1%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%81%CF%80%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CE%B6%CE%BF%CF%85%CE%BD-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CF%80%CE%B1%CE%B8%CE%B5%CE%B9%CE%B1-%CE%B5%CE%B8%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%B7%CF%82-%CF%83%CF%85%CE%BC%CF%86%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%89%CF%83%CE%B7%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BA%CE%B5%CE%BD%CF%84%CF%81%CF%89%CE%BF%CF%85-%CF%80%CE%BB%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%B7%CF%81%CE%B1
  5. «Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης», http://www.ggk.gov.gr/?p=1124
  6. Η θέση δημιουργήθηκε στις 19 Απριλίου 1952 στις αρμοδιότητες του οποίου υπήχθησαν οι αρμοδιότητες του «Υφυπουργού παρά τω Πρωθυπουργώ» και του «Υφυπουργού Τύπου και Πληροφοριών». Νόμος 2052/ 1952
  7. Την ημέρα ανάληψης των καθηκόντων του, ο Γεώργιος Αθανασιάδης έκανε γνωστές τις προτεραιότητες της εργασίας του σε αυτή τη θέση:«...είναι δε κύριος προορισμός του (του Υπουργείου) να συγκεντρώνει και να επεξεργάζεται τα στοιχεία βάση των οποίων θα καταστρώνεται το κυβερνητικό πρόγραμμα και να παρακολουθεί την πιστή εκτέλεση τούτου, εις τρόπον ώστε να τηρείται ο προκαθορισμένος ρυθμός της προόδου του εν συνεχή ενότητι και αρμονία. Ειδικότερον η μέριμνά μου θα στραφεί αφ' ενός μεν στην ενίσχυση του έργου της εθνικής διαφωτίσεως τόσο δια των υπηρεσιών Τύπου όσο και δια της Ραδιοφωνίας, αφ' ετέρου στην ενίσχυση του ΑΣΔΥ προς το σκοπό της ταχείας και ακριβούς εφαρμογής του Κώδικα Δημοσίων Υπαλλήλων.» Εφ. "Ελευθερία", φύλλο της 25ης Απριλίου, σελ.4
  8. Υπουργός Συγκοινωνιών είχε οριστεί την μέρα της ορκωμοσίας της Κυβέρνησης ο Ιωάννης Τιρρής ο οποίος όμως δεν αποδέχτηκε τον διορισμό του και στις 7 Νοεμβρίου 1951 διορίστηκε στη θέση του ο Ιωάννης Παπαδάκης. (ΦΕΚ Α /295)