Κυβέρνηση Νικολάου Πλαστήρα 1951

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Η Κυβέρνηση Νικολάου Πλαστήρα 1951 (27 Οκτωβρίου 1951-11 Οκτωβρίου 1952) πήρε τη θέση της Κυβέρνησης Σοφοκλή Βενιζέλου του Νοεμβρίου 1950 μετά τις εκλογές της 9ης Σεπτεμβρίου 1951. Μετά την άρνηση του Αλεξάνδου Παπάγου, αρχηγού του Ελληνικού Συναγερμού που είχε πάρει το μεγαλύτερο ποσοστό στις εκλογές, η κυβέρνηση σχηματίστηκε με συνεργασία του δευτέρου κόμματος του Νικολάου Πλαστήρα και του τρίτου κόμμα του Σοφοκλή Βενιζέλου.

Η τελευταία κυβέρνηση του άρρωστου Πλαστήρα ορκίστηκε στις 27 Οκτωβρίου 1951 και έμελλε να σημαδευτεί από πολλά σημαντικά πολιτικά γεγονότα. Η συμμετοχή στον πόλεμο της Κορέας και η καταδίκη και εκτέλεση του ηγετικού στελέχους του παράνομου ΚΚΕ Νίκου Μπελογιάννη ήταν τα σημαντικότερα.

Την κυβέρνηση αποτελούσαν οι[1]:

Στις 7 Νοεμβρίου 1951 διορίστηκε ο:

Στις 19 Μαρτίου 1952 παραιτήθηκε ο:

στις 31 Μαρτίου 1952 ο:

και στις 10 Απριλίου 1952 ο:

Στις 10 Απριλίου 1952 διορίστηκε ο:

Στις 24 Απριλίου 1952 παραιτήθηκαν οι Γ. Αθανασιάδης–Νόβας (Βιομηχανίας), ο Ι. Ζίγδης (άνευ Χαρτοφυλακίου) και διορίστηκαν:

Στις 24 Ιουλίου 1952 παραιτήθηκαν οι Σ. Βενιζέλος (Εθνικής Αμύνης) και Γ. Μαύρος (Υφυπουργός Εθνικής Αμύνης) και διορίστηκε ο:

Στις 11 Σεπτεμβρίου 1952 διορίστηκε ο:

11 Οκτωβρίου 1952: Παραίτησις:

Στις 11 Οκτωβρίου 1952 ανέλαβε η υπηρεσιακή κυβέρνηση υπό τον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Δημήτριο Κιουσόπουλο, η οποία οδήγησε τη χώρα σε νέες εκλογές στις 16 Νοεμβρίου 1952 με πλειοψηφικό σύστημα.

Αναφορές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. ««Κυβέρνησις Νικολάου Πλαστήρα, Από 27.10.1951 έως 11.10.1952»». Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης. http://www.ggk.gov.gr/?p=1124. Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2011.