Chevrolet Camaro 3ης γενιάς

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Chevrolet Camaro 3ης γενιάς
Camaro1.jpg Chevrolet Camaro RS του 1990
ΚατασκευαστήςFlag of the United States.svg Chevrolet
Μητρική εταιρείαFlag of the United States.svg General Motors
ΠαραγωγήΟκτώβριος 1981 — Αύγουστος 1992
Έτη μοντέλου1982 — 1992
ΣυναρμολόγησηVan Nuys, Καλιφόρνια
Norwood, Οχάιο (1982-1987)
Προηγούμενο μοντέλοChevrolet Camaro 2ης γενιάς
Επόμενο μοντέλοChevrolet Camaro 4ης γενιάς
ΚατηγορίαPony car, Muscle car
Αμάξωμα3-πορτο coupé
2-πορτο convertible
ΔιαμόρφωσηΚινητήρας μπροστά, πίσω κίνηση
ΠλατφόρμαF-body
Κινητήρας2.5 λίτρα I4
2.8 λίτρα V6
3.1 λίτρα V6
5.0 λίτρα V8
5.7 λίτρα V8 / Όλοι βενζίνης
Μετάδοση4-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο
5-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο
3-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο
4-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο
Μεταξόνιο2.565 χιλιοστά
Μήκος4.877 χιλιοστά (1991–1992: 4.892 χιλιοστά)
Πλάτος1.849 χιλιοστά (1991–1992: 1.839 χιλιοστά)
Ύψος1.278 χιλιοστά (1991–1992 Coupe: 1.280 χιλιοστά
1991–1992 Convertible: 1.308 χιλιοστά)
Κενό Βάρος1.400 - 1.525 κιλά
Σχετική εξέλιξηPontiac Firebird 3ης γενιάς
ΣχεδιαστήςJerry Palmer (1975)

Η τρίτη γενιά της Chevrolet Camaro μπήκε στην παραγωγή στις 12 Οκτωβρίου 1981 και κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 1981, ενώ συνέχισε να βασίζεται στην πλατφόρμα F-body της General Motors. Διατηρήθηκε στην παραγωγή έως τις 27 Αυγούστου 1992 και αντικαταστάθηκε τον Ιανουάριο του 1993 από την Chevrolet Camaro τέταρτης γενιάς.

Εξέλιξη[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η εξέλιξη της τρίτης γενιάς ξεκίνησε το 1975, με την τελική παρουσίαση να έχει αρχικά προγραμματιστεί για το 1980. Κατά τη διάρκεια της εξέλιξης, οι μηχανικοί της Chevrolet άρχισαν να εξετάζουν στα σοβαρά την πιθανότητα της μεταφοράς της κίνησης της πλατφόρμας F-Body στους μπροστινούς τροχούς, αντί για τους πίσω. Το ζήτημα της ενδεχόμενης κίνησης στους μπροστινούς τροχούς για την Camaro συζητήθηκε επί μακρόν και είχε ως αποτέλεσμα να καθυστερήσει η παρουσίαση, με την παραγωγή να αναβάλλεται για την σεζόν του 1982.

Βασικά στοιχεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μετά από αρκετές καθυστερήσεις, η τρίτη γενιά της Camaro, όπως και της δίδυμης Pontiac Firebird, λανσαρίστηκε τον Δεκέμβριο του 1981, για την σεζόν του 1982. Αν και η κίνηση στους πίσω τροχούς τελικώς διατηρήθηκε, ήταν η πρώτη στην ιστορία Camaro με ηλεκτρονικό ψεκασμό καυσίμου (fuel injection), 4-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο (το Turbo-Hydramatic 700R4), 5-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο, ζάντες 16 ιντσών, αμάξωμα hatchback και δυνατότητα επιλογής 4-κύλινδρου κινητήρα, λόγω της τότε τάσης των υποψήφιων αγοραστών για αναζήτηση οικονομικότερων κινητήρων, ως αποτέλεσμα της δεύτερης συνεχόμενης πετρελαϊκής κρίσης του 1979. Επιπρόσθετα, η τρίτη γενιά υιοθέτησε πλέον το μετρικό σύστημα για τα κυβικά εκατοστά του κινητήρα, καθώς από το 1982 αναφέρονταν σε λίτρα, αντί σε κυβικές ίντσες.

Αρχικά προσφερόταν σε τρεις εκδόσεις: Sport Coupe (βασική), Berlinetta και την κορυφαία Z28.

Διακρίσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η τρίτη γενιά της Camaro απέσπασε πλήθος διακρίσεων από όλα τα μεγάλα αμερικανικά περιοδικά. Η έκδοση Camaro Z28 κέρδισε τον τίτλο του Αυτοκινήτου της Χρονιάς (Car of the Year) του Motor Trend, για το 1982. Το Road & Track ανέδειξε τις Chevrolet Camaro & Pontiac Firebird του 1984 μεταξύ των 12 καλύτερων αυτοκινήτων του κόσμου, καθώς και τα Καλύτερα Σπορ GT (Best Sports GT) εμπορικής τιμής μεταξύ 11.000 και 14.000 δολαρίων. Το Car and Driver ανακήρυξε την Camaro Z28 του 1984 ως το μοντέλο με την καλύτερη οδική συμπεριφορά, μεταξύ όλων των αυτοκινήτων που κατασκευάζονταν στις ΗΠΑ.[1] Επίσης, η Camaro IROC-Z ήταν στον κατάλογο των 10 καλύτερων μοντέλων (Ten Best) του Car and Driver, για το 1985.

Βελτιώσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Chevrolet Camaro Convertible.

Tο 1985, το μπροστινό ρύγχος ανανεώθηκε ελαφρά και προστέθηκε η έκδοση υψηλών επιδόσεων IROC-Z, που έλαβε το όνομά της από τον δημοφιλή αγώνα International Race of Champions. Από την σεζόν του 1986, τοποθετήθηκε στάνταρ τρίτο πίσω φως φρένων, σύμφωνα με τον κανονισμό που καθιέρωσε τότε η National Highway Traffic Safety Administration / NHTSA στα μοντέλα για πώληση στις ΗΠΑ. Η ίδια σεζόν ήταν και η τελευταία για τον 4-κύλινδρο κινητήρα. Μάλιστα αναμενόταν και ένας προαιρετικός 5.7 λίτρων (350 κυβικών ιντσών) V8 κινητήρας, αλλά κάποια προβλήματα στην ανάπτυξή του, καθυστερήσαν αυτή την επιλογή.

Τελικώς, την σεζόν του 1987 εισήχθη ο νέος κινητήρας L98 5.7 λίτρων V8, ως προαιρετική επιλογή στην έκδοση IROC-Z, αποκλειστικά με 4-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο. Ταυτόχρονα, για πρώτη φορά από το 1969, η ανοικτή εκδοχή convertible επανήλθε, αν και σε σχετικά λίγα αντίτυπα, αυτή τη φορά από την εταιρεία ASC (American Sunroof Company), που έλαβε την επίσημη άδεια από την Chevrolet να μετατρέπει τα T-Top των εκδόσεων Sport Coupe και IROC-Z σε πλήρως ανοικτά καμπριολέ. Επίσης, οι εκδόσεις IROC-Z και Z28 έλαβαν ταχύμετρα με μέγιστη ένδειξη τα 145 mph (233 km/h) και οι άλλες με μέγιστη ένδειξη τα 110 mph (180 km/h), καταργώντας οριστικά τα προηγούμενα των 85 mph (137 km/h) που είχαν καθιερωθεί το 1979 στα μοντέλα για πώληση στις ΗΠΑ, λόγω ενός νόμου που είχε βγει τότε.

Chevrolet Camaro IROC-Z Coupé / εμπρός.
Chevrolet Camaro IROC-Z Coupé / πίσω.

Το 1988, η έκδοση Z28 διακόπηκε, προς όφελος της IROC-Z, αλλά επανήλθε το 1990, όταν η Camaro IROC-Z καταργήθηκε οριστικά, λόγω του ότι η σειρά IROC συνδέθηκε με την Dodge. Επίσης, το καλοκαίρι του 1989, για την σεζόν του 1990, προστέθηκε στάνταρ αερόσακος οδηγού σε όλες τις εκδόσεις της Camaro, αν και ακόμα δεν προσφερόταν Σύστημα Αντιμπλοκαρίσματος Τροχών (ABS), ούτε καν ως έξτρα (το ABS τελικώς εισήχθη τον Ιανουάριο του 1993, με το λανσάρισμα της τέταρτης γενιάς, ως στάνταρ σε όλα).

Το 1992, σηματοδότησε και τη λήξη της τρίτης γενιάς. Λόγω της ταυτόχρονης συμπλήρωσης 25 ετών από την πρώτη σεζόν της Camaro πρώτης γενιάς, αρχικά σχεδιαζόταν μια ειδική επετειακή έκδοση, με τις σπορ εξατμίσεις, τις αλουμινένιες κυλινδροκεφαλές και το 6-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο της Chevrolet Corvette C4, αλλά τελικώς η ιδέα αυτή ματαιώθηκε. Από την άλλη, ωστόσο, όλα τα μοντέλα της σεζόν του 1992 έλαβαν το έμβλημα «25th Anniversary» στο ταμπλό και οι αγοραστές μπορούσαν να επιλέξουν ένα «Heritage Pack» («Πακέτο Κληρονομιάς»). Ως αποτέλεσμα των προβλημάτων ποιότητας που σημειώθηκαν στα πρώτα και στα τελευταία χρόνια της παραγωγής της τρίτης γενιάς, συν μιας απεργίας των εργαζομένων του εργοστασίου στο Van Nuys, Καλιφόρνια, η General Motors αποφάσισε να μεταφέρει την παραγωγή της τέταρτης γενιάς στο Κεμπέκ του Καναδά, όπως και έγινε. Η τελευταία Camaro τρίτης γενιάς, μια κόκκινη Z28 coupé, κύλησε από τη γραμμή παραγωγής στις 27 Αυγούστου 1992.[2]

Κινητήρες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Chevrolet Camaro IROC-Z Convertible.
Chevrolet Camaro Z28 του 1991.
  • 1982–1986: 2.5 λίτρα (151 cu.in.) Iron Duke 4-κύλινδρος σε σειρά (Ι4)
  • 1982–1984: 2.8 λίτρα (173 cu.in.) LC1 V6
  • 1985–1989: 2.8 λίτρα (173 cu.in.) LB8 V6
  • 1990–1992: 3.1 λίτρα (191 cu.in.) 60° Gen II V6
  • 1982–1983: 5.0 λίτρα (305 cu.in.) LU5 Small Block V8
  • 1982–1987: 5.0 λίτρα (305 cu.in.) LG4 Small Block V8
  • 1983–1986: 5.0 λίτρα (305 cu.in.) L69 Small Block V8
  • 1988–1992: 5.0 λίτρα (305 cu.in.) LO3 Small Block V8
  • 1985–1992: 5.0 λίτρα (305 cu.in.) LB9 Small Block V8
  • 1987–1992: 5.7 λίτρα (350 cu.in.) L98 Small Block V8
  • 1987 μόνο: 5.7 λίτρα (350 cu.in.) L98 Twin Turbo, Small Block V8 (COPO)

Ειδικότερα ο κορυφαίος L98 Small Block 5.7 V8 είχε προέλθει από την Chevrolet Corvette C4, όπου είχε καθιερωθεί το 1985, ως ο μοναδικός κινητήρας της C4, με διαδοχικές αυξήσεις της ισχύος, στους 230 - 250 hp (172 - 186 kW) και ροπή 447 - 475 N·m (330 - 350 lb·ft), ανάλογα με την χρονολογία. Στις Chevrolet Camaro και Pontiac Firebird εισήχθη το 1987, ως η κορυφαία τους έκδοση, αποδίδοντας ισχύ 225 - 245 hp (168 - 183 kW) και ροπή 447 - 468 N·m (330 - 345 lb·ft).

Αποκλειστικά για την κορυφαία έκδοση, διατέθηκε μόνο την σεζόν του 1987 και σε λίγα αντίτυπα, η ακόμα ισχυρότερη εκδοχή των 5.7 L με Twin Turbo, που είχε βασιστεί σε αυτόν της Buick Grand National GNX. Προσέφερε αύξηση της ισχύος στους 560 hp (418 kW) και της ροπής στα 813 N·m (600 lb·ft). Το περιοδικό Sport Auto τη δοκίμασε με δυναμόμετρο και με απόδοση 390 hp (291 kW) και 705 N·m (520 lb·ft) στους πίσω τροχούς, εκτίμησε μηχανική απώλεια 30% για την ιπποδύναμη και 13% για την ροπή.[3]

Αναφορές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Antonick, Mike (2004). The Camaro White Book. Motorbooks. ISBN 9780760318799.
  2. www.last1992camaro.com
  3. Sport Auto, Δεκέμβριος 1987. 7GCU149 (Καλιφορνια, ΗΠΑ)

Βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]