Χένρυ Κίσινγκερ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Χένρυ Κίσινγκερ
Henry Kissinger Shankbone Metropolitan Opera 2009.jpg
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Henry Alfred Kissinger (Αγγλικά)
Γέννηση27  Μαΐου 1923[1][2][3][4][5][6][7][8][9]
Φυρτ[10]
Χώρα πολιτογράφησηςΓερμανία
Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής (από 1943)[11]
ΘρησκείαΙουδαϊσμός
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσεςΑμερικανικά αγγλικά[12]
Γερμανικά
ΣπουδέςΠανεπιστήμιο Χάρβαρντ
Κολλέγιο Σίτυ της Νέας Υόρκης
Κολλέγιο Χάρβαρντ
George Washington Educational Campus[13]
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταπολιτικός
πολιτικός επιστήμονας
διπλωμάτης
συγγραφέας
επιχειρηματίας
παιδαγωγός
αυτοβιογράφος
ΕργοδότηςΠανεπιστήμιο Χάρβαρντ
Πανεπιστήμιο Τζώρτζταουν
Kissinger Associates
Περίοδος ακμής1943
Πολιτική τοποθέτηση
Πολιτικό κόμμα/ΚίνημαΡεπουμπλικανικό Κόμμα
Οικογένεια
ΣύζυγοςNancy Kissinger (από 1974)[14]
Ann Fleischer (1949–1964)
ΑδέλφιαWalter Kissinger
Στρατιωτική σταδιοδρομία
Βαθμός/στρατόςλοχίας/Αμερικανικός Στρατός και Counterintelligence Corps
Πόλεμοι/μάχεςΒ΄ Παγκόσμιος Πόλεμος και Πόλεμος του Βιετνάμ
Αξιώματα και βραβεύσεις
ΑξίωμαΥπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ (1973–1977)
Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας (1969–1975)
ΒραβεύσειςΒραβείο Νόμπελ Ειρήνης (1973)[15][16]
Ιππότης του Μεγαλόσταυρου του Τάγματος της τιμής της Ιταλικής Δημοκρατίας (10  Νοεμβρίου 1976)[17]
υποτροφία Γκούγκενχαϊμ
Βαυαρικό Τάγμα Αξίας
Χάλκινος Αστέρας
Ταξιάρχης του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας
Τάγμα της Αξίας της Βάδης-Βυρτεμβέργης
Eric-M.-Warburg-Award (1992)
Recipient of the Order of Tomáš Garrigue Masaryk, 1st class
Προεδρικό Μετάλλιο της Ελευθερίας
Βραβείο Καρλομάγνος (28  Μαΐου 1987)[18]
Εθνικό Βραβείο Βιβλίου (ΗΠΑ)
Βραβείο Ειρήνης Ουάτελερ (1975)
Ewald von Kleist award (2009)
Βραβείο χρυσής πλάκας από την Ακαδημία Επιτευγμάτων
Medal of Liberty
Francis Boyer Award (1981)
Ιππότης Ταξιάρχης του Τάγματος των Αγίων Μιχαήλ και Γεωργίου
Grand Cross of the Order of Merit of the Republic of Poland
Μεγαλόσταυρος 1ης κλάσης του Τάγματος της Αξίας της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας
Πρόσωπο της χρονιάς (1972)
Επίτιμος Διδάκτορας του Πανεπιστημίου του Πεκίνου (2005)[19]
επίτιμος διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Ουασέντα
Ιστότοπος
henryakissinger.com
Υπογραφή
Henry Kissinger Signature 2.svg
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Ο Χένρυ Άλφρεντ Κίσινγκερ (αγγλ.: Henry Alfred Kissinger, 27 Μαΐου 1923) είναι Αμερικανός πολιτικός, ακαδημαϊκός -καθηγητής πολιτικής επιστήμης και διεθνών σχέσεων-, συγγραφέας και διπλωμάτης. Κυριάρχησε στο σχεδιασμό και την εκτέλεση της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ από το 1969 ως το 1977, επί προεδρίας Ρίτσαρντ Νίξον (1969-1974) και Τζέραλντ Φορντ (1974-1977), ως σύμβουλος εθνικής ασφάλειας (National Security Advisor) και υπουργός Εξωτερικών.

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Κίσινγκερ γεννήθηκε στη Γερμανία ως Χάιντς Άλφρεντ Κίσινγκερ (Heinz Alfred Kissinger) από Γερμανοεβραίους γονείς. Ο πατέρας του Λούις Κίσσινγκερ (αγγλ. Louis Kissinger, 1887-1982) ήταν δάσκαλος και η μητέρα του Πάουλα (Στερν) Κίσσινγκερ (1901-1998) νοικοκυρά. Σε νεαρή ηλικία, αγαπημένη του ασχολία ήταν το ποδόσφαιρο και μάλιστα υπήρξε παίκτης του νεανικού τμήματος της ποδοσφαιρικής ομάδας «Γκρόιτερ Φιρτ», μίας απ' τις καλύτερες τότε ομάδες της Γερμανίας. Μαζί με τους γονείς του, το 1938 διέφυγαν ΗΠΑ, στην Νέα Υόρκη υπό την απειλή του ναζιστικού καθεστώτος. Εκεί φοίτησε στο Λύκειο Τζωρτζ Ουάσινγκτον, όπου μετά τον πρώτο χρόνο παρακολουθούσε νυκτερινά μαθήματα, ενώ την ημέρα εργαζόταν σε εργοστάσιο. Κατόπιν, σπούδασε λογιστικά στο Σίτυ Κόλλετζ Νέας Υόρκης, συνεχίζοντας παράλληλα να εργάζεται.

Το 1943 οι σπουδές του διακόπηκαν, όταν κλήθηκε να υπηρετήσει στον Αμερικανικό Στρατό. Κατά την ακόλουθη περίοδο συμμετείχε σε επιχειρήσεις του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, μεταξύ των οποίων σε αποστολή στο Κρέφελντ και Ανόβερο της Γερμανίας. Μετά τον πόλεμο συνέχισε τις σπουδές του σε μεταπτυχιακό και διδακτορικό επίπεδο. Έλαβε διδακτορικό δίπλωμα Πολιτικών Επιστημών από το Χάρβαρντ το 1954: η διατριβή του είχε τίτλο «A World Restored: Metternich, Castlereagh and the Problems of Peace 1812-1822».[20] Το θέμα της διατριβής του -οι διασκέψεις και τα συνέδρια που οδήγησαν στην σχεδίαση και κατοχύρωση του νέου διεθνούς συστήματος μετά την ήττα του Ναπολέοντα- προκάλεσε μεγάλη εντύπωση καθώς εκείνη την εποχή (απόγειο του Ψυχρού Πολέμου) όλοι σχεδόν οι Αμερικανοί πολιτικοί επιστήμονες ασχολούνταν με θέματα όπως ο κομμουνισμός, τα πυρηνικά όπλα, οι τεχνικές ανταρτοπολέμου κτλ.

Το 1957, με την έκδοση του βιβλίου «Nuclear Weapons and Foreign Policy»[21] έγινε για πρώτη φορά γνωστός ως αξιόπιστος σχολιαστής σε θέματα διεθνών σχέσεων. Ακολούθησε ακαδημαϊκή καριέρα στο Χάρβαρντ, αλλά παράλληλα συμμετείχε σε διάφορες κυβερνητικές υπηρεσίες και επιτροπές που αφορούσαν την εξωτερική πολιτική και ασφάλεια των Ηνωμένων Πολιτειών.

Εξωτερική Πολιτική[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μετά το 1969, ο Κίσινγκερ ήταν υπεύθυνος για το «άνοιγμα» των διπλωματικών σχέσεων των ΗΠΑ με την κομμουνιστική Κίνα του Μάο Τσε Τουνγκ και την ύφεση (détente) της ψυχροπολεμικής ρητορικής και έντασης με τη Σοβιετική Ένωση του Λεονίντ Μπρέζνιεφ. Ως αποτέλεσμα των επαφών του με τον Κινέζο πρωθυπουργό Τσου Ενλάι, συμφωνήθηκε μία ενιαία αμερικανοκινεζική αντισοβιετική στρατηγική στα πλαίσια κοινών κρατικών συμφερόντων. Ο Κίσινγκερ υποστήριξε ότι αυτή η συμφωνία αποτελεί απόδειξη της υπεροχής των συμφερόντων έναντι της ιδεολογίας στην χάραξη διεθνούς πολιτικής. Λόγω δε της συμβολής του στην κατάπαυση του πυρός και την απόσυρση των ΗΠΑ από το Βιετνάμ, του απονεμήθηκε το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης 1973 –αν και η κατάπαυση πυρός δεν είχε τελικά διάρκεια. Ταυτόχρονα, όμως, υπό την καθοδήγησή του η αμερικανική κυβέρνηση στήριξε αποφασιστικά διάφορα αυταρχικά καθεστώτα, μεταξύ των οποίων η ελληνική Χούντα των Συνταγματαρχών και η χούντα του στρατηγού Αουγούστο Πινοσέτ στη Χιλή.

Πολυγραφότατος, ο Κίσινγκερ είναι από τους πιο γνωστούς υποστηρικτές της σχολής του ρεαλισμού στις διεθνείς σχέσεις, η οποία υποστηρίζει ότι η εξωτερική πολιτική ενός κράτους πρέπει να χαράσσεται με αποκλειστικό γνώμονα το εθνικό συμφέρον, αγνοώντας παράγοντες όπως οι ηθικο-φιλοσοφικές πεποιθήσεις της εκάστοτε κυβέρνησης ή τα ανθρώπινα δικαιώματα. Έτσι, έχει γίνει στόχος έντονης κριτικής από αριστερούς λόγω της υποστήριξής του προς δικτατορικά καθεστώτα εφόσον αυτά εξυπηρετούν τα συμφέροντα των ΗΠΑ, αλλά και από νεοσυντηρητικούς, τις προσπάθειες των οποίων για «ανθρώπινα δικαιώματα» και «παγκόσμια εξάπλωση της δημοκρατίας» ο Κίσινγκερ αντιμετωπίζει ως επικίνδυνες αφέλειες που φανερώνουν άγνοια για το πως λειτουργεί ο κόσμος.

Έντονες επικρίσεις κατά της πολιτικής του Κίσσινγκερ έχει εκφράσει μεταξύ άλλων ο Αμερικανός δημοσιογράφος Κρίστοφερ Χίτσενς στο βιβλίο του «Η Δίκη του Χένρυ Κίσσινγκερ [22], όπου διατείνεται ότι θα έπρεπε να δικαστεί για «εγκλήματα πολέμου, εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας» και άλλα. Ο συγγραφέας δίνει στοιχεία για την εγκληματική, κατά τον ίδιο, ανάμειξή του στα πολεμικά και δικτατορικά δρώμενα στην Ινδονησία, το Μπαγκλαντές, τη Χιλή, την Κύπρο και το Ανατολικό Τιμόρ.

Ύστερη πορεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Κίσινγκερ, μετά την εκλογή του Κάρτερ στην προεδρία, ίδρυσε εταιρεία παροχής συμβουλών και συνέχισε τη σταδιοδρομία του ως ειδικός σε θέματα εξωτερικής πολιτικής.

Φημολογούμενες δηλώσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1997, στο περιοδικο Νέμεσις της Λιάνας Κανέλλη δημοσιεύτηκε μια υποτιθέμενη δήλωση που ο Κίσινγκερ έκανε το 1994 σε μια συνάντηση υψηλά ισταμένων σε ένα ξενοδοχείο της Ουάσινγκτον. Η πηγή της ήταν άρθρο της Turkish Daily News.[23] Η διαβόητη υποτιθέμενη δήλωση ήταν:

«Ο λαός των Ελλήνων είναι αναρχικός και δύσκολος να τιθασευθεί. Γι' αυτό πρέπει να τον χτυπήσουμε βαθιά στις πολιτιστικές του ρίζες. Τότε ίσως αναγκασθεί να συμμορφωθεί. Εννοώ να πλήξουμε τη γλώσσα του, την θρησκεία του, τα πνευματικά και ιστορικά του αποθέματα, ώστε να εξουδετερώσουμε την δυνατότητά του να αναπτυχθεί, να διακριθεί, να επικρατήσει, ώστε να μην μας παρενοχλεί στα Βαλκάνια, στην Ανατολική Μεσόγειο και στη Μέση Ανατολή, σε όλη αυτή την νευραλγική περιοχή στρατηγικής σημασίας για μας».

Το απόσπασμα αυτό αναδημοσιεύτηκε, εκτός από το Νέμεσις, στον Οικονομικό Ταχυδρόμο και στην Αυριανή, υποτίθεται ως γνήσιο. Ο Γιάννης Μαρίνος του Οικονομικού Ταχυδρόμου επικοινώνησε με τον Κίσσινγκερ, ο οποίος έστειλε επιστολή διάψευσης στο περιοδικό καθώς και στην Turkish Daily News. Η διάψευση του Κίσινγκερ δημοσιεύθηκε στα Πολιτικά Θέματα[24][25].

Από τότε, η δήλωση έχει πάρει λίγο πολύ τη θέση αστικού μύθου[26] και εξακολουθεί να επαναδημοσιεύεται και να κυκλοφορεί, ειδικά στο διαδίκτυο, σε forum και ιστολόγια, προκειμένου να υποστηριχτούν διάφορες θέσεις ή θεωρίες συνωμοσίας [25]. Στις αναδημοσιεύσεις ενίοτε αναφέρεται ότι η υποτιθέμενη δήλωση έγινε το 1974, και όχι το 1994.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 Γερμανική Εθνική Βιβλιοθήκη, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 9  Απριλίου 2014.
  2. 2,0 2,1 (Αγγλικά) Internet Movie Database. nm0457425. Ανακτήθηκε στις 12  Αυγούστου 2015.
  3. 3,0 3,1 «Encyclopædia Britannica» (Αγγλικά) biography/Henry-Kissinger. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  4. 4,0 4,1 (Αγγλικά) SNAC. w64m9cjd. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  5. 5,0 5,1 (Αγγλικά) Discogs. 2736609. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  6. 6,0 6,1 (Γερμανικά) Munzinger-Archiv. 00000008372. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  7. 7,0 7,1 (Γερμανικά) Εγκυκλοπαίδεια Μπρόκχαους. kissinger-henry-alfred. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  8. 8,0 8,1 (Γαλλικά) Babelio. 13838.
  9. 9,0 9,1 «Proleksis enciklopedija» (Κροατικά) 31249.
  10. Γερμανική Εθνική Βιβλιοθήκη, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 10  Δεκεμβρίου 2014.
  11. www.henryakissinger.com. Ανακτήθηκε στις 22  Οκτωβρίου 2018.
  12. Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) BnF authorities. data.bnf.fr/ark:/12148/cb12172096d. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
  13. Ανακτήθηκε στις 4  Μαρτίου 2021.
  14. www.nytimes.com/1974/03/31/archives/kissinger-weds-nancy-maginnes-kissinger-and-nancy-maginnes.html.
  15. www.nobelprize.org/nobel_prizes/peace/laureates/1973/.
  16. www.nobelprize.org/nobel_prizes/about/amounts/.
  17. «Dettaglio decorato». (Ιταλικά) Presidency of the Italian Republic. Ανακτήθηκε στις 5  Δεκεμβρίου 2013.
  18. «Der Karlspreisträger 1987 Henry A. Kissinger». (Γερμανικά) Ανακτήθηκε στις 14  Δεκεμβρίου 2014.
  19. (Κινεζικά) Ministry of Education of the People's Republic of China. www.moe.gov.cn/s78/A22/xwb_left/moe_829/tnull_44386.html. Ανακτήθηκε στις 11  Απριλίου 2019.
  20. http://www.theatlantic.com/magazine/archive/1999/06/kissinger-metternich-and-realism/377625/
  21. http://www.hoover.org/research/nuclear-weapons-and-foreign-policy-henry-kissinger-council-foreign-relations-1957
  22. The Trial of Kissinger
  23. «Τα πρωτόκολλα των σοφών της Ελλάδας - β». Ανακτήθηκε στις 16 Οκτωβρίου 2014. 
  24. Πολιτικά Θέματα, 13 Ιουνίου 1997
  25. 25,0 25,1 Σαραντάκος, Νίκος. «Η περιβόητη δήλωση Κίσινγκερ και ο Λάκης Λαζόπουλος». Ανακτήθηκε στις 16 Οκτωβρίου 2014. 
  26. Μανδραβέλης, Πάσχος. «Κωμωδία του ποδαριού». Η Καθημερινή. Ανακτήθηκε στις 16 Οκτωβρίου 2014. 

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]