Φίλιππος Β΄ της Ορλεάνης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Φίλιππος Β΄ της Ορλεάνης
Portrait of Philippe d'Orléans, Duke of Orléans in armour by Jean-Baptiste Santerre.png
Γέννηση
Σαιν-Κλου
Θάνατος
Βερσάιγ
Υπηκοότητα Γαλλία
Ιδιότητα συλλέκτης τέχνης
Σύζυγος Φραγκίσκη Μαρία των Βουρβόνων
Σύντροφος Λολόττα
Τέκνα Λουίζα Ελισάβετ της Ορλεάνης, Λουδοβίκος της Ορλεάνης, Καρλόττα Αγλαΐα της Ορλεάνης, Q2310712, Q2735601, Q259250, Q718056 και Q2849871
Βραβεύσεις Ιππότης του Τάγματος του Αγίου Πνεύματος, Ιππότης του Τάγματος του Αγίου Μιχαήλ και Ιππότης του Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρατος
Γονείς Φίλιππος Α΄ της Ορλεάνης και Q57221
Υπογραφή Signature of Philippe d'Orléans (1708), Duke of Orléans future Regent of France.jpg
Commons page Πολυμέσα σχετικά με το θέμα

Ο Φίλιππος Β΄, δούκας της Ορλεάνης (Phillippe II, Duke of Orléans, 2 Αυγούστου 16742 Δεκεμβρίου 1723) ή Φίλιππος Κάρολος, ήταν δούκας του Σαρτρ (1674 – 1701), και της Ορλεάνης (1701 – 1723), καθώς και αντιβασιλιάς της Γαλλίας την εποχή που ήταν ανήλικος ο βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΕ΄ (1715 – 1723).

Βιογραφικά στοιχεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ήταν γιος του Φιλίππου Α΄ δούκα της Ορλεάνης από την δεύτερη σύζυγο του, Ελισσάβετ Καρλόττα του Παλατινάτου. Είχε την πρώτη του εμπειρία με τα όπλα στην πολιορκία του Μονς το 1691, διακρίθηκε συνεχώς σε μάχες (1692 – 1695).

Το 1692 νυμφεύτηκε την Φραγκίσκη Μαρία των Βουρβόνων, μια πρώτη του ξαδέλφη και εξώγαμη κόρη του θείου του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΔ΄. Του δόθηκε η αρχηγία των στρατευμάτων και είχε σημαντικές επιτυχίες στην Ιταλία το 1706 και στην Ισπανία το 1707 και 1708. Οι φιλόδοξες βλέψεις του όμως να ανατρέψει τον βασιλιά της Ισπανίας Φίλιππο Ε΄ και να πάρει την θέση του, ενόχλησαν έντονα τον Γάλλο βασιλιά που τον ανακάλεσε, και έτσι ο Φίλιππος έχασε την βασιλική εμπιστοσύνη. Παρόλα αυτά λόγω έλλειψης άλλων μελών της οικογενείας, ο Λουδοβίκος δέχτηκε να οριστεί ως αντιβασιλέας για λογαριασμό του μικρού δισεγγόνου του το 1715.

Αντιβασιλιάς της Γαλλίας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο δούκας της Ορλεάνης ήρθε στο Γαλλικό κοινοβούλιο και πήρε όλη την εξουσία.

Αρχικά μείωσε την φορολογία απολύοντας 25.000 στρατιώτες, αλλά τα ανακριτικά μέτρα του κατά των οικονομολόγων προκάλεσαν μεγάλες δυσαρέσκειες. Στάθηκε και ανίκανος εκτός των άλλων απέναντι στον ισχυρό τραπεζίτη Ιωάννη Λω που με τις αλλοπρόσαλλες ενέργειές του κατέστρεψε τα οικονομικά του κράτους. Συγκεκριμένα, ανάγκασε τον αντιβασιλιά να δεχτεί να αγοράσει από τον Τόμας Πίτ, με το εξωφρενικό ποσό των 135.000 λιρών, το μεγαλύτερο σε καράτια κόσμημα στον κόσμο, 141 καρατίων, για τα Γαλλικά βασιλικά κοσμήματα.

Μία ομάδα δυσαρεστημένων συνωμότησε να του αφαιρέσει την αντιβασιλεία και να την προσφέρει στον βασιλιά της Ισπανίας Φίλιππο Ε΄. Δημιουργήθηκε κάτω από την έμπνευση του καρδινάλιου Αλμπερόνι, πρωθυπουργού της Ισπανίας, και συμμετείχαν ο Ισπανός απεσταλμένος στην Γαλλία, ο δούκας του Μαιν (νόθος γιος του Λουδοβίκου ΙΔ΄) και η σύζυγός του. Η συνωμοσία αποκαλύφθηκε και ο αντιβασιλιάς Φίλιππος κήρυξε τον πόλεμο στην Ισπανία και μετά από μερικές επιτυχίες του Γαλλικού στρατού, ο Φίλιππος Ε΄ αναγκάστηκε να κλείσει ειρήνη το 1720.

Πέθανε μέσα στο παλάτι των Βερσαλιών και τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία της χώρας ο ξάδελφός του, Λουδοβίκος Ερρίκος Α΄ του Κοντέ. Είχε πολλά προτερήματα αλλά ταυτόχρονα ήταν άστατος και παρασυρόταν από κακόβουλα πρόσωπα. Υπήρξε άθεος, καυχώμενος ότι διαβάζει με ευχαρίστηση τα σατιρικά απέναντι στην Βίβλο κείμενα του Φρανσουά Ραμπελέ.

Ευνόησε τον Μολιέρο, την τέχνη και την ζωγραφική, ενώ παρά την αθεΐα του προστάτευσε τους Ιανσενιστές από τις παπικές ορέξεις. Κατάργησε προηγούμενες τακτικές του θείου του, Λουδοβίκου ΙΔ΄, επιτρέποντας ελεύθερα την ανάγνωση όλων των απαγορευμένων βιβλίων. Άνοιξε την Βασιλική βιβλιοθήκη το 1720 ελεύθερα και δωρεάν για το κοινό.

Κληρονόμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Με την σύζυγο του (από το 1692) Φραγκίσκη Μαρία των Βουρβόνων (1677 – 1749) παιδιά του ήταν:

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • The Regent of the Roues by Andrew C.P. Haggard - 1905 London: Hutchinson & Co. (In English)
  • The Scandalous Regent by W.H. Lewis - 1961 London: Andre Deutsch (In English)
  • Phillippe, Duke of Orleans: Regent of France by J.H. Shennan - 1979 London: Thames and Hudson (In English)
  • Le Regent 1674-1723 by Jean Meyer - 1985 Paris: Editions Ramsay (In French)
  • Le Regent by Jean-Christian Petitfils - 1986 Paris: Libraire Artheme-Fayard (In French)
  • Philippe, Duc D'Orleans: Regent of France by Christine Pevitt - 1997 London: Weidenfeld & Nicolson (In English)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]