Σελλί Ρεθύμνης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση

Συντεταγμένες: 35°17′22″N 24°31′10″E / 35.28944°N 24.51944°E / 35.28944; 24.51944

Σελλί
Τοποθεσία στον χάρτη
Τοποθεσία στον χάρτη
Σελλί
Διοίκηση
Χώρα Ελλάδα
Δήμος Ρεθύμνης
Γεωγραφία και στατιστική
Περιφερειακή ενότητα Ρεθύμνης
Υψόμετρο 524
Πληθυσμός 110 (2011)
Ταχ. κωδ. 74100
Rethimno villages greek.PNG

Το Σελλί είναι χωριό του νομού Ρεθύμνης. Βρίσκεται σε απόσταση 17 χιλιομέτρων από την πόλη του Ρεθύμνου, στην επαρχία Ρεθύμνου, στους πρόποδες του όρους Βρύσινα. Το όνομα οφείλεται στη βυζαντινή λέξη σέλλα (σελλίν, σελλία διάλιθα = δίφρος, κάθισμα γενικά). Στην Κρήτη η λέξη σημαίνει αυχένα βουνού, ορεινή δίοδο και οι οικισμοί σε αυτά ονομάζονται Σελλιά ή Σελλί.

Ο οικισμός φαίνεται να αναπτύσσεται πριν το 1411. Συνήθως οικισμοί ιδρύονταν εκεί όπου υπήρχε νερό και γύρω από αυτό αρκετός χώρος, ώστε να αναπτυχθεί ζωή και οι άνθρωποι να ευημερούν. Επίσης την ίδια περίοδο οι κάτοικοι των παραλίων της Κρήτης εγκατέλειπαν τους οικισμούς τους εξ αιτίας των πειρατών και εγκαθίσταντο στο εσωτερικό της Μεγαλονήσου.

Μετά το 1441 το Σελλί αναφέρεται από τον Barozzi το 1577 στην επαρχία Ρεθύμνης (Celli et Acheriones), από τον Καστοφύλακα Selli με 172 κατοίκους το 1583 και από το Βασιλακάτα Seli το 1630. Περιλαμβάνεται επίσης στη μνημειώδη δίτομη έκδοση Insolario (Νησολόγιο) του Βιντσέντζο Κορονέλλι (1686, Βενετία).

Κατά την τουρκοκρατία το 1657 και το 1658 αναφέρονται ονόματα κατοίκων του χωριού για ιδιωτικές υποθέσεις τους. Από το 1734 και μετά δεν υπάρχουν σχετικές πληροφορίες για το χωριό ή τους κατοίκους του. Κατά τους αγώνες κατά των Τούρκων το Σελλί αναφέρεται μέσα από την παράδοση και από επώνυμους επαναστάτες και καπεταναίους. Τον Αύγουστο του 1868, στα πλαίσια της Κρητικής Επανάστασης του 1866 - 1869, Έλληνες επαναστάτες επιτέθηκαν στους Τουρκοκρητικούς κατοίκους του οικισμού[1].

Στην απογραφή του 1900 υπάγεται στο δήμο Βρυσιναίων με 179 κατοίκους, το 1920 στον αγροτικό δήμο Πρασών με 160 κατοίκους και το 1928 και 1940 ως έδρα κοινότητας με 170 κατοίκους.

Οι κάτοικοι του οικισμού ασχολούνται από την αρχαιότητα μέχρι και σήμερα με την κτηνοτροφία και τη γεωργία. Ιδιαίτερα ανεπτυγμένη είναι η κτηνοτροφία λόγω της ύπαρξης εκτεταμένων βοσκότοπων στις πλαγιές του όρους Βρύσινα. Επίσης γύρω από τον οικισμό υπάρχουν πολλές καλλιεργήσιμες εκτάσεις, όπου ευδοκιμούν δημητριακά, κηπευτικά, οπωροφόρα δέντρα, αμπέλια, κλπ. Όπως συμβαίνει και στο μεγαλύτερο μέρος της Κρήτης ιδιαίτερα καλλιεργείται η ελιά που αποτελεί και το κύριο εισόδημα των γεωργών της περιοχής.

Από το 1950 και μετά αρκετοί κάτοικοι του χωρίου όπως και της Κρήτης γενικότερα έχουν μεταναστεύσει. Αυτοί έχουν εγκατασταθεί στο Ρέθυμνο, στο Ηράκλειο, στην Αθήνα, στον Πειραιά, στη Θεσσαλονίκη και σε άλλα αστικά κέντρα της Ελλάδας. Επίσης αρκετοί μετανάστευσαν σε χώρες του εξωτερικού. Για το λόγο αυτό ο αριθμός των κατοίκων έχει μειωθεί τα τελευταία χρόνια.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Ιωάννου Π. Μαμαλάκη, Η Κρητική Επανάστασις του 1866 - 1869, Ιστορική Λαογραφική και Αρχαιολογική Εταιρεία Κρήτης, Χανιά 1983, σελ. 371.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα