Ζουρίδι Ρεθύμνου

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Ζουρίδι Ρεθύμνης
Τοποθεσία στο χάρτη
Τοποθεσία στο χάρτη
Ζουρίδι Ρεθύμνης
35°17′47″N 24°21′19″E
ΧώραΕλλάδα
Διοικητική υπαγωγήΔήμος Ρεθύμνης
Υψόμετρο260 μ.
Πληθυσμός66 (2011)
Ζώνη ώραςUTC+02:00 (επίσημη ώρα)
UTC+03:00 (θερινή ώρα)

Το Ζουρίδι είναι χωριό του δήμου Ρεθύμνης, της περιφερειακής ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 66 κατοίκους. Απέχει 19,5 χιλιόμετρα από το Ρέθυμνο, και είναι κτισμένο σε περιοχή με πανοραμική θέα, σε υψόμετρο 260 μ. Την περιοχή διαρρέει ο ποταμός Νερατζέα[1] Έχει ανακηρυχθεί παραδοσιακός οικισμός.

Ιστορικά στοιχεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στη θέση Ξεναγιώργη έχει εντοπιστεί μεμονωμένος τάφος της υστερομινωικής ΙΙΙ εποχής.[2] Στη θέση Άγιος Γεώργιος έχουν βρεθεί κατάλοιπα μινωικού και ρωμαϊκού οικισμού.[3]

Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Suridhi. Στην ενετική απογραφή του 1583 από Καστροφύλακα αναφέρεται ως Zuridi με 103 κατοίκους και 132 οφειλόμενες αγγαρείες. Δεν αναφέρεται στην οθωμανική απογραφή του 1659.[1] Στο χωριό βρισκόταν πύργος Βενετού φεουδάρχη, ο οποίος πιθανότατα ήταν ο πυρήνας οργάνωσης του οικισμού, γύρω από τον οποίο εγκαταστάθηκαν αγρότες. Κοντά από το χωριό διερχόταν ο δρόμος προς τα χωριά Ασή Γωνιά και Μυριοκέφαλα και διέθετε πολλά σημεία για ενέδρες. Ο Λευτέρης Κρυοβρυσανάκης αναφέρει ότι το όνομα Ζουρίδι προέρχεται από τη λέξη ζουρίδες, η οποία χρησιμοποιείται για να περιγράψει τις ενέδρες. Η παράδοση αναφέρει ότι το όνομα προέρχεται από ένα Τούρκο γενίτσαρο ο οποίος λεγόταν Ζουρίδης και δολοφονήθηκε σε γλέντι λόγω της άσχημης συμπεριφοράς του.[4]

Το χωριό αναπτύχθηκε κατά τους οθωμανικούς χρόνους, καθώς οικογένειες από τα κατεστραμμένα χωριά Άρτος και Χριστοχώρι εγκαταστάθηκαν σε αυτό.[4] Στις 17 Ιουνίου 1821, Ελληνικές δυνάμεις συγκρούστηκαν με τους Οθωμανούς, αποκρούοντάς τους. Το 1872 στο χωριό ιδρύθηκε ελληνικό σχολείο ή σχολαρχείο με τρεις τάξεις. Ήταν το μοναδικό ανώτερο σχολείο στην περιοχή και σε αυτό φοίτησαν πολλοί μετέπειτα δάσκαλοι, γιατροί και άλλοι επιστήμονες. Το πρώτο κτίριο του σχολείου κτίστηκε το 1890 δίπλα στον ναό του Αγίου Παντελεήμονα. Το 1962 άρχισε η κατασκευή νέου κτιρίου κοντά στην είσοδο του χωριού, το οποίο ολοκληρώθηκε το 1966 και στη συνέχεια συγχωνεύθηκε με το δημοτικό σχολείο Αγίου Κωνσταντίνου.[4]

Στην απογραφή του 1881 αναφέρεται στο δήμο Ρούστικων και είχε 170 Χριστιανός και 1 Τούρκο κατοίκους. Στην απογραφή του 1900 απογράφηκε μαζί με τον Άγιο Γεώργιο, με τα δύο χωριά να έχουν συνολικά 270 κατοίκους, ενώ στην απογραφή του 1928 τα δύο χωριά είχαν 210 κατοίκους.[1] Το 1925, το Ζουρίδι υπάχθηκε στην κοινότητα Αγίου Κωνσταντίνου, αλλά το 1928 ορίστηκε έδρα δικής του κοινότητας μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση, οπότε και προσαρτήθηκε στον Δήμο Νικηφόρου Φωκά.[5]

Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:

Απογραφή 1920 1928 1940 1951 1961 1971 1981 1991 2001 2011
Πληθυσμός[1] 230 209 213 199 136 108 89 101 120 66

Αξιοθέατα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η ενοριακή εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στον Άγιο Παντελεήμονα. Το τέμπλο του χρονολογείται από το 1886 και οι εικόνες του από το 1892. Άλλες εκκλησίες του χωριού περιλαμβάνουν τις Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος, Ανάληψη Κυρίου, Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος, Άγιος Αντώνιος, Άγιος Νικόλαος και Ζωοδόχος Πηγή.[4] Στο Χριστοχώρι σώζονται οι ναοί της Αγίας Παρασκευής και Μεταμόρφωσης του Σωτήρος.[4] Ο ναός της Μεταμόρφωσης είναι αγιογραφημένος. Οι τοιχογραφίες του χρονολογούνται από τις αρχές του 14ου αιώνα, και έχουν σχεδιαστεί σε γραμμικό στυλ από Κρητικό καλλιτέχνη.[6] Ο ναός της Αγίας Παρασκευής είναι ο νεκροταφικός ναός και χρονολογείται από τον 15ο-16ο αιώνα.[7]

Οι περιοχή του χωριού είναι πλούσια σε πηγές και σώζονται σε αυτό πολλές κρήνες. Μια από αυτές είναι η Κρήνη του Μουσταφά Μπέη, κοντά στο νεκροταφείο. Φέρει επιγραφή στην παλιά οθωμανική γραφή η οποία γράφει «Δόξα τω Θεό αξίωσε ο πλάστης και έκανε την τερπνή κρήνη να τρέξει (νερό) . Ο αγαθοεργός Μουσταφά Μπέη, γιός του Αρίφ Αγά, κεχαγιάς των εθελοντών της αριστερής πτέρυγας /μονάδας του Ρεθύμνου, κατασκεύασε (την κρήνη) για την αγάπη του Θεού, και των δύο Ιμάμηδων. 15 Ραμαζάν, έτος 1255» (1838-1839).[8]

Προσωπικότητες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Γεώργιος Δρανδάκης, εκλέκτορας σε συνέλευση Ρεθύμνου το 1829[4]
  • Εμμανουήλ Δρανδάκης, μηχανικός, συμμετείχε στην κατασκευή της γέφυρας Μεγαλοποτάμου το 1854.[4]
  • Βασίλειος Δρανδάκης, συμβολαιογράφος και πληρεξούσιος το διάστημα 1897-99. Σχεδίασε τη σημαία της Κρητικής Πολιτείας.[4]
  • Παύλος Δρανδάκης (1894-1945), εκδότης της Μεγάλης Ελληνικής Εγκυκλοπαίδειας[4]
  • Γεώργιος Λελεδάκης (-1936), συγγραφέας και καθηγητής φιλολογίας[4]
  • Σταύρος Μπίρης (1921-1999), βουλευτής Ρεθύμνου (1952-1956) και έπειτα βουλευτής Πειραιώς (1963-1967), ο οποίος διατέλεσε υπουργός Ναυτιλίας[4]
  • Ο Σταυριανός Μπίρης (-1905), οπλαρχηγός, έχει ταφεί στο Ζουρίδι[4]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Σπανάκης, Στέργιος (1993). Πόλεις και χωριά της Κρήτης στο πέρασμα των αιώνων, τόμος Α΄. Ηράκλειο: Γραφικές Τέχνες Γ. Δετοράκης. σελ. 286. 
  2. «ΞΕΝΑΓΙΩΡΓΗ». digitalcrete.ims.forth.gr. Ανακτήθηκε στις 24 Οκτωβρίου 2019. 
  3. «ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ». digitalcrete.ims.forth.gr. Ανακτήθηκε στις 24 Οκτωβρίου 2019. 
  4. 4,00 4,01 4,02 4,03 4,04 4,05 4,06 4,07 4,08 4,09 4,10 4,11 Κρυοβρυσανάκης, Λευτέρης (3 Ιουνίου 2016). «Ζουρίδι Ρεθύμνου». Ρεθεμνιώτικα Νέα. Ανακτήθηκε στις 19 Οκτωβρίου 2019. 
  5. «Ζουρίδι (Ρεθύμνης)». Διοικητικές Μεταβολές Οικισμών - Αναλυτικά. ΕΕΤΑΑ-Ελληνική Εταιρία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης Α.Ε. Ανακτήθηκε στις 14 Οκτωβρίου 2019. 
  6. Σπαθαράκης, Ιωάννης (1999). Βυζαντινές τοιχογραφίες Νομού Ρεθύμνου. Ρέθυμνο: Μίτος. σελ. 28. ISBN 960-7857-02-X. 
  7. «Αγία Παρασκευή». digitalcrete.ims.forth.gr. Ανακτήθηκε στις 24 Οκτωβρίου 2019. 
  8. Βασιλάκη, Ελένη (3 Μαρτίου 2019). «Η Κρήνη του Μουσταφά Μπέη στο Ζουρίδι Ρεθύμνου». www.e-storieskritis.gr. Ανακτήθηκε στις 19 Οκτωβρίου 2019.