Λάχεση

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Οι τρεις μοίρες σε μεσαιωνική ταπισερί. Η Λάχεση απεικονίζεται στο κέντρο.

Η Λάχεση (Λάχεσις) ήταν μία από τις τρεις Μοίρες της ελληνικής μυθολογίας. Οι άλλες δύο ήταν η Κλωθώ και η Άτροπος. Σύμφωνα με τη Θεογονία του Ησίοδου ήταν κόρες της Νύχτας. Σύμφωνα με άλλη πηγή όμως ήταν κόρες της Θέμιδος και του Δία.

Η Λάχεση αντιπροσώπευε το μέλλον της ζωής των ανθρώπων, επειδή το τέλος, σύμφωνα με τη φύση, εκδηλώνεται σε όλα τα πράγματα. Όριζε τη διάρκεια της ζωής του κάθε ανθρώπου μετρώντας με το ραβδί της.


Γέννηση
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Κατά την Ησίοδου Θεογονία οι Μοίρες είναι κόρες του Ερέβους και της Νυκτός, αν και στο ίδιο έργο αναφέρονται ως κόρες του Δία και της Θέμιδος. Στο έργο του Πλάτωνα, αναφέρονται ως κόρες της Ανάγκης. Στη Ρωμαϊκή μυθολογία αναφέρονται και ως κόρες του Ουρανού και της Γαίας.

Αναφορές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι Μοίρες

Στην Ιλιάδα ο Όμηρος παρουσιάζει το Δία να υποχωρεί, όντας ανίκανος να αλλάξει το μέλλον του γιου του Σαρπηδόνα, έτοιμος να υποκύψει στα τραύματα του Πάτροκλου, επειδή η τύχη του του γράφει να σκοτωθεί. Η ειμαρμένη ήταν ο νόμος που διείπε τον κόσμο, νόμος που τον είχε θεσπίσει ο Δίας και που ήταν υποχρεωμένος να υπακούσει και ο ίδιος.


Βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Εκπαιδευτική εγκυκλοπαίδεια, Εκδοτική Αθηνών 1999.
  • Ρίσπεν Ζ., Μεγάλη Ελληνική Μυθολογία, Αθήνα.