Σιγισμόνδος της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Ο Σιγισμονδος, σε ηλικία περίπου 50 ετών, έργο που παραδοσιακά αποδίδεται στον Πιζαρέλλο

Ο Σιγισμούνδος ή Σιγισμόνδος της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας γνωστός και ως Σιγισμόνδος του Λουξεμβούργου (Αγγλικά: Sigismund of Luxemburg, Ουγγρικά: Zsigmond, Κροατικά: Žigmund, Τσέχικα: Zikmund, Νυρεμβέργη, 14 Φεβρουαρίου 1368Ζνόζμο, 9 Δεκεμβρίου 1437) ήταν βασιλιάς της Ουγγαρίας και Κροατίας από το 1387, βασιλιάς της Βοημίας από το 1419, και αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας για μια τετραετία από το 1433 έως το 1437, ο τελευταίος αυτοκράτορας από τον Οίκο των Λουξεμβούργων και από τους αναφερόμενους ως Κόμητες Βασιλείς.[1] Ήταν ακόμα βασιλιάς της Ιταλίας από το 1431, και της Γερμανίας από το 1411.[2] O Σιγισμούνδος ήταν μία από τις κινητήριες δυνάμεις που βρίσκονταν πίσω από το Συμβούλιο της Κωνσταντίας που έληξε το Παπικό Σχίσμα, αλλά στο τέλος οδήγησε στους πολέμους των Χουσσιτών, που κυριάρχησαν στη μεταγενέστερη περίοδο της ζωή του Σιγισμούνδου. Θάφτηκε στο Nagyvárad,[3] του βασιλείου της Ουγγαρίας.

Βιογραφικά στοιχεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε στην Νυρεμβέργη, ο Σιγισμούνδος ήταν ο γιος του αυτοκράτορα Καρόλου Δ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, και της τέταρτης συζύγου του, Ελισάβετ της Πομερανίας, που ήταν εγγονή του Gediminas Μεγάλου Δούκα της Λιθουανίας και βασιλιά Κασιμίρ Γ΄ της Πολωνίας. Πήρε το όνομά του από τον Άγιο Σιγισμούνδο της Βουργουνδίας, που ήταν ο αγαπημένος άγιος του πατέρα του Σιγισμούνδου. Κατά την παιδική του ηλικία στα εδάφη του Στέμματος της Βοημίας, ο Σιγισμούνδος είχε το παρατσούκλι «Τζίντζερ αλεπού» (Κροατικά: Liška ryšavá, Αγγλικά: Ginger fox), λόγω του χρώματος των μαλλιών του.

Πέθανε στις 9 Δεκεμβρίου 1437 στο Ζνόζμο της Μοραβίας (σήμερα στη Δημοκρατία της Τσεχίας) και όπως δήλωσε όσο ζούσε, θάφτηκε στο Nagyvárad του βασιλείου της Ουγγαρίας, (σημερινό Οράντεα της Ρουμανίας) δίπλα στον τάφο του Αγίου βασιλιά Λαδισλάου Α΄ της Ουγγαρίας, ο οποίος είχε, για εκείνη την εποχή, τα ιδανικά χαρακτηριστικά ενός τέλειου Μονάρχη, Πολεμιστή και Χριστιανού και κατά βάθος λατρευόταν από τον Σιγισμούνδο.[4] Με τη δεύτερη σύζυγό του, Μπάρμπαρα του Τσέλιε, άφησε μια μοναχοκόρη, Ελίζαμπεθ του Λουξεμβούργου, η οποία ήταν παντρεμένη με τον δούκας της Αυστρίας Αλβέρτο Ε΄ (αργότερα βασιλιάς Αλβέρτος Β΄ της Γερμανίας), τους οποίους ο Σιγισμούνδος ονόμασε ως διαδόχους του. Ο ίδιος δεν άφησε κανένα γιο οπότε η οικογένειά του στον Οίκο των Λουξεμβούργων εξαφανίστηκε με το θάνατό του.[5]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα
  1. Bernd Schneidmüller. Die Kaiser des Mittelalters, C. H. Beck, Munich, 2006. ISBN 3-406-53598-4.
  2. «Sigismund». In Encyclopædia Britannica. Encyclopædia Britannica Online. 2009. http://www.britannica.com/EBchecked/topic/543594/Sigismund. Ανακτήθηκε στις 25 Σεπτεμβρίου 2009. 
  3. Andrew L. Simon; Stephen Pálffy (1998). «The Kings of Hungary». Made in Hungary: Hungarian Contributions to Universal Culture. Simon Publications. σελ. 355-398. ISBN 0-9665734-2-0. LCCN 98-96916. http://books.google.hu/books?id=cMxL4OUv-gEC&pg=PA372&dq=%22Sigismund+died+in+Moravia,+directing+that+he+be+buried+next+his+first+Queen,+Mary,+at+Nagyvarad+in+Hungary%22&hl=en&sa=X&ei=orxMUYGGCI7Ysgau4YGICw&redir_esc=y#v=onepage&q=%22Sigismund%20died%20in%20Moravia%2C%20directing%20that%20he%20be%20buried%20next%20his%20first%20Queen%2C%20Mary%2C%20at%20Nagyvarad%20in%20Hungary%22&f=false. «Ο Σιγισμούνδος πέθανε στη Μοραβία, δηλώνοντας ότι πρέπει να ταφεί δίπλα στην πρώτη του βασίλισσα, Μαίρη, στο Nagyvárad της Ουγγαρίας» 
  4. Bertényi Iván. (2000). A Tizennegyedik Század története. Budapest: Pannonica kiadó.
  5.  Chisholm, Hugh, επιμ. (1911). «Sigismund». Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάννικα (11η έκδοση). Cambridge University Press.