Ρωσική γλώσσα στην Ουκρανία

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Μέλη ενός ρωσόφωνου συλλόγου υποστηρίζουν την απόφαση του δημοτικού συμβουλίου του Χαρκόβου να καταστήσει τη ρωσική γλώσσα επίσημη σε τοπικό επίπεδο.
Ταμπέλα του Κόμματος των Περιφερειών για τις εκλογές του 2012 στη Κριμαία που γράφει: Ρωσική γλώσσα - (αναβάθμιση) από μια περιφερειακή (γλώσσα) στη δεύτερη κρατική (επίσημη γλώσσα)

Η ρωσική είναι η μεγαλύτερη μητρική γλώσσα στο Ντονμπάς και περιοχές της Κριμαίας στην ανατολική Ουκρανία. Είναι η κύρια γλώσσα στις πόλεις της ανατολικής και νότιας Ουκρανίας.[1] Η χρήση και η κατάσταση της γλώσσας αποτελούν αντικείμενο πολιτικών διαφορών και το 2021 η Ουκρανική είναι η μόνη κρατική γλώσσα της χώρας.[2] Παρ ' όλα αυτά, η ρωσική είναι μια ευρέως χρησιμοποιούμενη γλώσσα στην Ουκρανία στο λαϊκό πολιτισμό και τις επιχειρήσεις.

Ιστορία της ρωσικής γλώσσας στην Ουκρανία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι ανατολικές σλαβικές γλώσσες προέρχονταν από τη γλώσσα που ομιλείται στο κράτος των Ρως κατά τη μεσαιωνική περίοδο. Σημαντικές διαφορές στην ομιλούμενη γλώσσα αρκετών περιοχών άρχισαν να παρατηρούνται από την διαίρεση των περιοχών των Ρως από την Χρυσή Ορδή (από το 1240 περίπου) και το Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας. Το λιθουανικό κράτος τελικά συμμάχησε με το Βασίλειο της Πολωνίας και ενώθηκαν στην Πολωνολιθουανική Κοινοπολιτεία του 1569-1795. Οι Μοσχοβίτες υπό τον έλεγχο της Χρυσής Ορδής ανέπτυξαν τα ρωσικά, αυτοί που ζούσαν στον λιθουανικό τομέα τα Λευκορωσικά, και αυτοί στο πολωνικό τομέα τα ουκρανικά.

Σημειώστε ότι το εθνώνυμο Ουκρανός για τους νοτιοανατολικούς Σλάβους δεν καθιερώθηκε μέχρι τον 19ο αιώνα, παρόλο που η λέξη "Ουκρανία" είχε αρχίσει να εμφανίζεται από τον προηγούμενο αιώνα στα αγγλικά. Τότε η περιοχή λεγόταν Ρουθηνία. Οι Ρωσικές αρχές προτιμούσαν τα ονόματα Μικρή και Λευκή Ρωσία για την Ουκρανία και τη Λευκορωσία αντίστοιχα, ως διακριτά από Μεγάλη Ρωσία.

Κανένα οριστικό γεωγραφικό σύνορο δεν χώριζε τους ανθρώπους που μιλούσαν ρωσικά και εκείνους που μιλούσαν Ουκρανικά - οι σταδιακές μετατοπίσεις στο λεξιλόγιο και την προφορά σηματοδότησαν τις γεωγραφικές περιοχές των γλωσσών. Ωστόσο από τον 20ό αιώνα οι άνθρωποι άρχισαν να αυτοπροσδιορίζονται με την καθομιλουμένη τους και να συμμορφώνονται με τα ακαδημαϊκά πρότυπα της λογοτεχνικής γλώσσας.

Αν και οι πρόγονοι μιας μικρής εθνοτικής ομάδας Ρώσων - οι Γκοριούνοι κατοικούσαν στο Πουτίβλ (στη σημερινή βόρεια Ουκρανία, περιφέρεια Σούμι) στις εποχές του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας ή ίσως ακόμη και νωρίτερα,[3][4] η ρωσική γλώσσα στην Ουκρανία αναπτύχθηκε πρώτον από την εισροή Ρώσων στην Ουκρανία και πιο μετά, μαζί με την μετανάστευση περισσότερων Ρώσων, την υιοθέτηση της από Ουκρανούς και ιδιαίτερα την σοβιετική εποχή, από σημαντικές μερίδες άλλων μειονοτήτων.

Ρώσοι άποικοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τα πρώτα νέα κύματα των Ρώσων εποίκων στο ουκρανικό έδαφος ήρθαν στα τέλη του 16ου αιώνα στα κενά εδάφη της Ελεύθερης Ουκρανίας (στην περιοχή του Χαρκόβου) σε εδάφη που προσάρτησε η Ρωσία από τους Τάταρους,[4] αν και οι Ουκρανοί αγρότες από τη Δύση που διέφευγαν από σκληρές συνθήκες εκμετάλλευσης ήταν τόσοι που τους ξεπέρασαν αριθμητικά.[5]

Περισσότεροι Ρωσόφωνοι εμφανίστηκαν στην βόρεια, κεντρική και ανατολική Ουκρανία από τα τέλη του 17ου αιώνα, μετά την Εξέγερση του Χμελνίτσκι (1648-1657) κατά τον Πολωνών υπό την ηγεσία του Μπογκντάν Χμελνίτσκι. Η εξέγερση του Χμελνίτσκι οδήγησε σε μια μαζική μετακίνηση Ουκρανών στην Σλομποζάνστσινα (Ελεύθερη Ουκρανία) μετατρέποντας έτσι την περιοχή από μια ερημική παραμεθόρια περιοχή σε μια από τις πιο πυκνοκατοικημένες περιοχές στο Βασίλειο της Ρωσίας. Μετά το συμβούλιο του Περεγιάσλαβ από το 1654 το σύγχρονο βόρειο και ανατολικό τμήμα της Ουκρανίας τέθηκε υπό την ηγεμονία του ρωσικού βασιλείου. Αυτό έφερε το πρώτο σημαντικό, αλλά μικρό, κύμα Ρώσων εποίκων στην κεντρική Ουκρανία (κυρίως αρκετές χιλιάδες στρατιώτες που είχαν σταθμευτεί σε φρουρές,[5] σε ένα πληθυσμό περίπου 1.2 εκατομμυρίων[6] μη Ρώσοι). Αν και ο αριθμός Ρώσων εποίκων στην Ουκρανία πριν από τον 18ο αιώνα παρέμεινε μικρός, οι τοπικές ανώτερες τάξεις στο τμήμα της Ουκρανίας που προσαρτήθηκε από τη Ρωσία μετέβησαν στην ευρεία χρήση της ρωσικής γλώσσας.

Αρχίζοντας στα τέλη του 18ου αιώνα, μεγάλος αριθμός Ρώσων εγκαταστάθηκαν στα προσφάτως προσαρτημένα εδάφη της Νέας Ρωσίας στην νότια Ουκρανία. Αυτά τα εδάφη-παλαιότερα γνωστά ως Άγρια Πεδία - ήταν σε μεγάλο βαθμό άδεια από κατοίκους πριν από τον 18ο αιώνα λόγω της απειλής της επιδρομών των Τατάρων της Κριμαίας, αλλά από τη στιγμή που η Αγία Πετρούπολη είχε εξαλείψει το ταταρικό κράτος ως απειλή, οι Ρώσοι ευγενείς έλαβαν μεγάλες εκτάσεις εύφορης γης για να εργαστούν οι νεοαφιχθέντες αγρότες σε αυτές, κυρίως Ουκρανοί αλλά και πολλοί Ρώσοι.[7]

Δραματική αύξηση των Ρώσων εποίκων[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Διαλεκτικός χάρτης της ρωσικής γλώσσας, από την Ρωσική Αυτοκρατορική Ακαδημία Επιστημών, 1914.   
  Μικρά Ρωσικά (Ουκρανία)
  Μεγάλα Ρωσικά (Ρωσικά)

Ο 19ος αιώνας αποτελέστηκε από μια δραματική άνοδο στον αστικό ρωσικό πληθυσμό στη σημερινή Ουκρανία στην σημερινή Ουκρανία, καθώς Ρώσοι μετακινήθηκαν στις νέες εκβιομηχανισμένες και αυξανόμενες πόλεις.Στην αρχή του 20ου αιώνα οι Ρώσοι αποτελούσαν την μεγαλύτερη εθνότητα στις εξής πόλεις: Κίεβο (54.2%), Χάρκοβο (63.1%), Οδησσός (49.09%), Μικολάιβ (66.33%), Μαριούπολη (63.22%), Λουχάνσκ (68.16%), Μπερντιάνσκ (66.05%), Χερσώνα (47.21%), Μελιτόπολη (42.8%), Αικατερινοσλάβ (41.78%), Κροπιβνίτσκι (34.64%), Πάβλογκραντ (34.36%), Συμφερόπολη (45.64%), Θεοδοσία (46.84%), Γιάλτα (66.17%), Κερτς (57.8%), Σεβαστούπολη (63.46%), Τσουχουγίβ (86%).[8] Οι Ουκρανοί μετανάστες που εγκαταστάθηκαν σε αυτές τις πόλεις εισήλθαν σε μια ρωσόφωνη κοινότητα με ρωσόφωνη διοίκηση και έπρεπε να αλλάξουν γλώσσα.

Καταστολή και προώθηση της ουκρανικής γλώσσας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Ρωσική Αυτοκρατορία προώθησε η διάδοση της ρωσικής γλώσσας μεταξύ του ουκρανικού πληθυσμού, αρνούμενη ενεργά να αναγνωρίσει την ύπαρξη ουκρανικής γλώσσας.

Ανησυχημένος από την απειλή του Ουκρανικού εθνικισμού (επηρεασμένος με τη σειρά του από τις απαιτήσεις Πολωνών εθνικιστών το 1863), ο Ρώσος υπουργός Εσωτερικών Πιότρ Βαλούγιεφ το 1863 εξέδωσε ένα μυστικό διάταγμα που απαγόρευε την δημοσίευση θρησκευτικών και εκπαιδευτικών κειμένων γραμμένων στην ουκρανική γλώσσα[9] ως μη γραμματικά, αλλά επέτρεψε όλα τα άλλα κείμενα, συμπεριλαμβανομένα τα κείμενα μυθοπλασίας. Ο αυτοκράτορας Αλέξανδρος Β΄ το 1876 επεξέτεινε την απαγόρευση με το διάταγμα Εμς (που ανακλήθηκε το 1905). Το διάταγμα απαγόρευσε τα βιβλία στην ουκρανική γλώσσα και τους ουκρανικούς στίχους, καθώς και την εισαγωγή τέτοιων έργων. Επίσης απαγορεύτηκαν οι δημόσιες παραστάσεις, έργα και ομιλίες στα ουκρανικά.[10] Το 1881 το διάταγμα τροποποιήθηκε επιτρέποντας τη δημοσίευση στίχων και λεξικών, καθώς και τις παραστάσεις ορισμένων έργων στην ουκρανική γλώσσα με την έγκριση των τοπικών αξιωματούχων. Οι θίασοι που εργάζονταν αποκλειστικά στα ουκρανικά απαγορεύονταν. Περίπου το 9% του πληθυσμού μιλούσε ρωσικά κατά τη στιγμή της απογραφής του 1897 σε αντίθεση με το 44.31% του συνολικού πληθυσμού της Αυτοκρατορίας.[11]

Το 1918 το σοβιετικό Συμβούλιο Λαϊκών Επιτροπών αποφάσισε ότι οι εθνικότητες υπό τον έλεγχό της Σοβιετικής εξουσίας είχαν το δικαίωμα να εκπαιδευτούν στην δική τους γλώσσα.[12] Έτσι οι Ουκρανοί επί Σοβιετικής εποχής είχαν το δικαίωμα να μορφωθούν στα ουκρανικά. Κατά την σοβιετική εποχή η αντιμετώπιση των Ουκρανικών ήταν μεταβλητή. Υπήρχαν περίοδοι προώθησης (κορενιζάτσια, 1923-1933 περίπου), νέας καταστολής (κατά τη διάρκεια της επόμενης περιόδου, του Σταλινισμού), και ανανεωμένου εξουκρανισμού (κυρίως επί Χρουστσιόφ, από το 1953 μέχρι το 1971), και νέας πολιτικής εκρωσισμού (επί Βολοντιμίρ Στσερμπίτσκι, από το 1972 έως το 1989 περίπου). Οι ουκρανικοί πολιτιστικοί οργανισμοί όπως η Ένωση Συγγραφέων χρηματοδοτήθηκαν από την κρατική διοίκηση. Ενώ μέχρι το 1990 δεν υπήρχε κρατική γλώσσα στη Σοβιετική Ένωση, η ρωσική στην πράξη είχε μια σιωπηρά προνομιακή θέση ως η μόνη γλώσσα που ομιλούταν ευρέως σε ολόκληρη τη χώρα. Το 1990 η ρωσική έγινε νόμιμα η επίσημη γλώσσα της Σοβιετικής Ένωσης, με τις συστατικές δημοκρατίες να έχουν δικαίωμα να επιλέξουν ποια γλώσσα θα έχει το καθεστώς επίσημης γλώσσας σε αυτές.[13][14] Η ουκρανική γλώσσα, παρά την επίσημη ενθάρρυνση και την κρατική χρηματοδότηση, όπως και άλλες περιφερειακές γλώσσες, συχνά αποθαρρύνθηκε, άλλωστε πιο σιωπηρά ή πιο ανοιχτά, γεγονός που οδήγησε σε σταδιακή μείωση της χρήσης της.[15] 

Εξουκρανισμός στη σύγχρονη Ουκρανία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Από το Ευρωμαϊντάν του 2013-2014, η ουκρανική κυβέρνηση έχει εκδώσει αρκετούς νόμους που αποσκοπούν στην ενθάρρυνση του εξουκρανισμού στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, στην εκπαίδευση και σε άλλους τομείς.

Τον Φεβρουάριο του 2017, η ουκρανική κυβέρνηση απαγόρευσε την εμπορική εισαγωγή βιβλίων από τη Ρωσία, οι οποίοι αντιπροσώπευαν το 60% όλων των τίτλων βιβλίων που πωλούνταν στην Ουκρανία.[16]

Στις 23 Μαΐου 2017, το Ουκρανικό κοινοβούλιο ενέκρινε το νόμο σύμφωνα με τον οποίο το περιεχόμενο που μεταδίδεται θα πρέπει να είναι κατά 75% στα ουκρανικά στα εθνικά κανάλια και κατά 50% στα ουκρανικά στα τοπικά κανάλια.

Ο νόμος του 2017 για την εκπαίδευση προέβλεπε ότι η ουκρανική γλώσσα είναι η γλώσσα της εκπαίδευσης σε όλα τα επίπεδα εκτός από ένα ή περισσότερα μαθήματα που μπορούν να διδάσκονται σε δύο ή παραπάνω γλώσσες, όπως τα αγγλικά ή ένα από τα άλλα επίσημες γλώσσες της Ευρωπαϊκής Ένωσης (δηλ., εξαιρουμένων των ρωσικών).[17] Ο νόμος ορίζει ότι τα πρόσωπα που ανήκουν σε αυτόχθονες λαούς της Ουκρανίας έχουν το δικαίωμα σπουδών σε δημόσια προσχολικά ιδρύματα και Δημοτικά Σχολεία παρακολουθώντας μαθήματα στην γλώσσα της εθνότητας τους μαζί με την κρατική γλώσσα παράδοσης των μαθημάτων, τα ουκρανικά, σε ξεχωριστές τάξεις ή ομάδες. Η Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης εξέφρασε την ανησυχία του για το μέτρο αυτό και για την έλλειψη "πραγματικής διαβούλευσης" με τους εκπροσώπους των εθνικών μειονοτήτων.[18] Τον Ιούλιο του 2018, το διοικητικό δικαστήριο του Μικολάιβ αφαίρεσε το καθεστώς της ρωσικής ως περιφερειακής γλώσσας, έπειτα από την αναγνώριση του νόμου για τις γλώσσες ως αντισυνταγματικό από το Συνταγματικό Δικαστήριο, έπειτα από απόφαση του πρώτου επαρχιακού εισαγγελέα της Περιφέρειας Μικολάιβ.[19] Τον Οκτώβριο και τον Δεκέμβριο του 2018, η πόλη της Χερσώνας και η περιφέρεια Χαρκόβου κατήργησαν το επίσημο καθεστώς των ρωσικών.

Τρέχοντα στατιστικά στοιχεία χρήσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ποσοστό ατόμων που δήλωσαν την ρωσική ως τη μητρική τους γλώσσα σύμφωνα με την απογραφή του 2001 (ανά περιφέρεια - όσο πιο έντονο το χρώμα, τόσο πιο έντονη είναι η χρήση της ρωσικής).
Χάρτης των ανθρώπων που δηλώνουν τη ρωσική ως μητρική τους γλώσσα ανά επαρχία και πόλη (οι πόλεις είναι οι κύκλοι). Στοιχεία απογραφής του 2001.
Χάρτης της κύριας γλώσσας ανά πόλη, κωμόπολη ή συμβούλιο χωριού στην Ουκρανία σύμφωνα με την απογραφή του 2001.

Υπάρχει μεγάλη διαφορά μεταξύ του αριθμού των ανθρώπων των οποίων η μητρική γλώσσα είναι ρωσική και των ανθρώπων που έχουν υιοθετήσει τα ρωσικά ως η γλώσσα καθημερινής επικοινωνίας τους. Ένα άλλο πράγμα που πρέπει να θυμάστε είναι ότι το ποσοστό των Ρωσόφωνων πολιτών είναι αρκετά υψηλότερα στις πόλεις σε σχέση με τις αγροτικές περιοχές της χώρας.

Απογραφή 2001[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία της ρωσικής απογραφής του 2001, η ρωσική γλώσσα είναι η μητρική γλώσσα του 29.6% του πληθυσμού της Ουκρανίας (περίπου 14.3 εκατομμύρια άνθρωποι).[20] Οι Ρώσοι αποτελούν το 56% του συνολικού πληθυσμού της ρωσικής γλώσσας, ενώ το υπόλοιπο είναι άνθρωποι άλλης εθνότητας: 5.545.000 Ουκρανοί, 172.000 Λευκορώσοι, 86.000 Εβραίοι, 81.000 Έλληνες, 62.000 Βούλγαροι, 46.000 Μολδαβοί, 43.000 Τάταροι, 43.000 Αρμένιοι, 22.000 Πολωνοί, 21.000 Γερμανοί, 15.000 Τάταροι της Κριμαίας.

Ως εκ τούτου, ο ρωσόφωνος πληθυσμός στην Ουκρανία αποτελεί τη μεγαλύτερη γλωσσική ομάδα στην σύγχρονη Ευρώπη της οποίας η γλώσσα δεν είναι επίσημη στο κρατικό επίπεδο. Ο ρωσόφωνος πληθυσμός της Ουκρανίας αποτελεί τη μεγαλύτερη ρωσόφωνη κοινότητα εκτός της κοινότητας Ρωσική Ομοσπονδία

Δημοσκοπήσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Σύμφωνα με δημοσκόπηση του ινστιτούτου ΡΕΪΤΙΝΓΚ τον Ιούλιο του 2012, το 50% των ερωτηθέντων άνω των 18 θεωρούσε τα ουκρανικά μητρική τους γλώσσα, ένα 29% τα ρωσικά, άλλο ένα 20% τις δύο παραπάνω γλώσσες ως μητρικές γλώσσες τους και το 1% είχε άλλη μητρική γλώσσα. Το 5% δεν μπόρεσε να αποφασίσει ποια γλώσσα είναι η μητρική τους.[21] Σχεδόν το 80% των ερωτηθέντων δήλωσαν ότι δεν είχαν προβλήματα με τη χρήση της μητρικής τους γλώσσας το 2011. Ένα 8% δήλωσαν ότι αντιμετώπιζαν δυσκολίες κατά την εκτέλεση (κατανόηση) των επίσημων εγγράφων. Αυτά τα προβλήματα αφορούν κυρίως μεσήλικες και ηλικιωμένους κατοίκους στη νότια Ουκρανία και την Λεκάνη του Ντονέτσκ.

Σύμφωνα με δημοσκόπηση του 2004 από το Διεθνές Ινστιτούτο Κοινωνιολογίας του Κιέβου, ο αριθμός των ατόμων που χρησιμοποιούν τα ρωσικά στα σπίτια τους ξεπερνά σημαντικά αυτόν που δήλωναν τα ρωσικά ως μητρική γλώσσα στην απογραφή. Σύμφωνα με την έρευνα, περίπου το 43-46% των κατοίκων της Ουκρανίας χρησιμοποιεί τα ρωσικά στο σπίτι, ποσοστά σχεδόν ίδια με αυτά των Ουκρανικών. Οι Ρωσόφωνοι αποτελούν την πλειοψηφία, και σε κάποιες περιπτώσεις την συντριπτική πλειοψηφία, του πληθυσμού στην ανατολική και νότια Ουκρανία:[22]

Η ρωσική γλώσσα κυριαρχεί στην άτυπη κοινωνική επαφή στο Κίεβο.[23][24] Χρησιμοποιείται επίσης από μια σημαντική γλωσσική μειονότητα (4-5% του συνολικού πληθυσμού) στην Κεντρική και Δυτική Ουκρανία.[25] Το 83% των Ουκρανών που απάντησαν σε δημοσκόπηση του Ινστιτούτου Γκάλοπ επέλεξαν να ερωτηθούν πάνω στα ερωτήματα της δημοσκόπησης στη ρωσική γλώσσα.[26] Επίσης, σύμφωνα με στατιστικά του Μαρτίου 2021, η ρωσόγλωσση Βικιπαίδεια αποτελεί την δημοφιλέστερη Βικιπαίδεια στην Ουκρανία με 130 εκατομμύρια θεάσεις[27], ξεπερνώντας κατά πολύ την ουκρανική με 76 εκατομμύρια θεάσεις[28], παρά το γεγονός ότι και οι δύο έχουν πάνω από 1 εκατομμύριο λήμματα και η δεύτερη έχει διπλασιάσει τον αριθμό των λημμάτων της από το 2014 και μετά, όντας μια ακόμη απόδειξη της εντυπωσιακής αντοχής της ρωσικής γλώσσας και της απήχησης της ρωσικής στον λαό, με την αύξηση του μεριδίου της ουκρανικής να σχετίζεται με την αύξηση του αριθμού λημμάτων και της ποιότητας.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που έλαβε το ίδρυμα "Κοινή γνώμη " (2002), ο πληθυσμός των περιφερειακών κέντρων προτιμά να χρησιμοποιεί τα ρωσικά (75%).[29] Συνεχείς ρωσικές γλωσσικές περιοχές καταλαμβάνουν ορισμένες περιοχές της Κριμαίας, του Ντονμπάς, της Ελεύθερης Ουκρανίας και νότιες περιοχές στις περιφέρειες Ζαπορίζιας και Οδησσού, ενώ ρωσόφωνοι θύλακες υπάρχουν στη κεντρική και νότια Ουκρανία.

Μητρική γλώσσα (σύμφωνα με ετήσιες έρευνες του Ινστιτούτου Κοινωνιολογίας της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών):[30]
1994 1995 1996 1997 1998 1999 2000 2001 2002 2003 2004 2005
Ρωσική γλώσσα 34.7 37.8 36.1 35.1 36.5 36.1 35.1 38.1 34.5 38.1 35.7 34.1
Ομιλούμενη γλώσσα στην οικογένεια (στο σπίτι) (σύμφωνα με ετήσιες έρευνες του Ινστιτούτου Κοινωνιολογίας της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών)[30]
1994 1995 1996 1997 1998 1999 2000 2001 2002 2003 2004 2005
Κυρίως Ρωσικά 32.4 32.8 33.1 34.5 33.4 33.6 36.0 36.7 33.2 36.0 34.3 36.4
Ρωσικά και Ουκρανικά 29.4 34.5 29.6 26.8 28.4 29.0 24.8 25.8 28.0 25.2 26.3 21.6

Η ρωσική γλώσσα στην ουκρανική πολιτική[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ρωσόφωνοι ακτιβιστές συλλέγουν υπογραφές υπέρ της εισαγωγής της Ρωσικής γλώσσας ως περιφερειακή γλώσσα στην Οδησσό, 2007

Η ρωσική γλώσσα στην Ουκρανία αναγνωρίζεται ως μειονοτική γλώσσα αλλά όχι ως κρατική. Αναφέρεται ρητά στο Σύνταγμα της Ουκρανίας, το οποίο εγκρίθηκε από το Κοινοβούλιο το 1996. Το άρθρο 10 του Συντάγματος αναφέρει: "Στην Ουκρανία, η ελεύθερη ανάπτυξη, χρήση και προστασία της Ρωσικής, καθώς και άλλων γλωσσών εθνικών μειονοτήτων της Ουκρανίας, είναι εγγυημένη". Το Σύνταγμα δηλώνει την Ουκρανική γλώσσα ως κρατική γλώσσα, ενώ οι άλλες γλώσσες που ομιλούνται στην Ουκρανία έχουν εγγυημένη συνταγματική προστασία. Η Ουκρανική γλώσσα υιοθετήθηκε ως κρατική γλώσσα από το Νόμο για τις Γλώσσες που υιοθετήθηκε στην Ουκρανική ΣΣΔ το 1989, η Ρωσική γλώσσα ορίστηκε γλώσσα επικοινωνίας με τις άλλες δημοκρατίες της Σοβιετικής Ένωσης.[31] Η Ουκρανία υπέγραψε τον Ευρωπαϊκό χάρτη για τις περιφερειακές ή μειονοτικές γλώσσες το 1996, αλλά επικυρώθηκε μόνο το 2002, όταν το Κοινοβούλιο ενέκρινε το νόμο που εν μέρει εφάρμοσε τον χάρτη.[32]

Το ζήτημα της αναβάθμισης της ρωσικής σε δεύτερη επίσημη γλώσσα έχει αποτελέσει ζήτημα εκτεταμένης αμφιλεγόμενης συζήτησης από την ουκρανική ανεξαρτησία το 1991. Σε κάθε προεκλογική περίοδο, πολλοί πολιτικοί, όπως ο πρώην πρόεδρος Λεονίντ Κούτσμα, έκαναν υποσχέσεις για την επισημοποίηση της ρωσικής ως δεύτερης κρατικής γλώσσας για να κερδίσουν υποστήριξη. Ο πρόσφατος Πρόεδρος της Ουκρανίας, Βίκτορ Γιανουκόβιτς συνέχισε αυτή την πρακτική όταν ήταν ηγέτης της αντιπολίτευσης. Αλλά σε μια συνέντευξη στην Κομερσάντ, ρωσική εφημερίδα, κατά την προεκλογική εκστρατεία στην Ουκρανία το 2010, δήλωσε ότι το καθεστώς της Ρωσικής στην Ουκρανία "είναι πολύ πολιτικοποιημένο" και δήλωσε ότι αν εκλεγεί πρόεδρος το 2010 θα "είχε την ευκαιρία να υιοθετήσει ένα νόμο για τις γλώσσες που θα υλοποιεί τις απαιτήσεις του Ευρωπαϊκού χάρτη περιφερειακών γλωσσών". Υπονοούσε ότι ο νόμος αυτός θα χρειαζόταν 226 ψήφους στο Ουκρανικό κοινοβούλιο (50% των ψήφων αντί του 75% των ψήφων που απαιτούνται για την αλλαγή του Συντάγματος της Ουκρανίας). Μετά την εκλογή του ως πρόεδρος το 2010, ο Γιανουκόβιτς δήλωσε (στις 9 Μαρτίου 2010) ότι "η Ουκρανία θα συνεχίσει να προωθεί την ουκρανική γλώσσα ως τη μόνη κρατική γλώσσα".[33] Ταυτόχρονα, τόνισε την αναγκαιότητα της ανάπτυξης άλλων περιφερειακών γλωσσών.[34]

Το 1994, σε δημοψήφισμα που έλαβε χώρα στις περιφέρειες Ντονέτσκ και Λουχάνσκ, περίπου το 90% των ψηφοφόρων ψήφισε υπέρ της απονομής καθεστώτος επίσημης γλώσσας στα ρωσικά μαζί με τα Ουκρανικά, και επίσης να αποτελέσει επίσημη γλώσσα (η ρωσική) σε περιφερειακό επίπεδο. Ωστόσο η ισχύ του δημοψηφίσματος ακυρώθηκε από την Ουκρανική κυβέρνηση.[35][36]

Ο πρώην πρόεδρος Βίκτορ Γιούστσενκο, κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας του το 2004, επίσης υποσχέθηκε περισσότερη ισότητα για τους ρωσόφωνους. Η εκστρατεία του διέδωσε μια ανακοίνωση της υπόσχεσης του να κάνει την γνώση της ρωσικής υποχρεωτική για αξιωματούχους που αλληλεπιδρούν με ρωσόφωνους.[37] Το 2005 ο Γιούστσενκο δήλωσε ότι δεν υπέγραψε ποτέ τέτοιο διάταγμα.[38] Η διαμάχη θεωρήθηκε από ορισμένους ως σκόπιμη πολιτική εξουκρανισμού.[39][40]

Το 2006, το δημοτικό συμβούλιο του Χαρκόβου ανακήρυξε τα ρωσικά περιφερειακή γλώσσα.[41] Μετά από αυτό, ακολούθησαν σχεδόν όλες οι νότιες και ανατολικές περιφέρειες (Λουχάνσκ, Ντονέτσκ, Μικολαγίβ, Χαρκόβου, Ζαπορίζιας και Χερσώνας), και πολλές μεγάλες πόλεις στην ανατολική και νότια Ουκρανία (Σεβαστούπολη, Ντνιπροπετρόφσκ, Ντονέτσκ, Γιάλτα, Λουχάνσκ, Ζαπορίζια, Κριβί Ριχ, Οδησσός). Στο Κριβί Ριχ, την Χερσώνα, το Ντνιπροπετρόφσκ, τη Ζαπορίζια και το Μικολαγίβ η απόφαση ακυρώθηκε από δικαστήριο, αλλά στις περιφέρειες Ντονέτσκ, Μικολαγίβ και Χαρκόβου διατηρήθηκε.[42]

Τον Αύγουστο 2012, θεσπίστηκε ένας νόμος για τις περιφερειακές γλώσσες που επέτρεπε μια τοπική γλώσσα που ομιλείται τουλάχιστον από το 10% των κατοίκων να γίνει επίσημη στην περιοχή.[43] Η ρωσική γλώσσα έγινε εντός εβδομάδων επίσημη σε πολλές νότιες και ανατολικές περιφέρειες και πόλεις.[44] Στις 23 Φεβρουαρίου 2014, εγκρίθηκε νομοσχέδιο για την κατάργηση του νόμου από 232 βουλευτές (από τους 450 συνολικά)[45] αλλά ο νόμος δεν υπεγράφη από τον προσωρινό πρόεδρο Ολεξάντρ Τουρτσίνοφ.[46] Στις 28 Φεβρουαρίου 2018, το Συνταγματικό Δικαστήριο της Ουκρανίας έκρινε αυτή τη νομοθεσία αντισυνταγματική.[47]

Τον Δεκέμβριο του 2016, περιορίστηκε η εισαγωγή "αντιουκρανικών" βιβλίων στη Ρωσία. Τον Φεβρουάριο του 2017 η ουκρανική κυβέρνηση απαγόρευσε εντελώς την εισαγωγή βιβλίων από τη Ρωσία για εμπορικούς σκοπούς, τα οποία αποτελούσαν το 60% των τίτλων που πωλούνταν.[48]

Έρευνες σχετικά με το καθεστώς της ρωσικής γλώσσας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Θεωρείτε απαραίτητη την αναβάθμιση της ρωσικής σε επίσημη γλώσσα στην Ουκρανία; (σύμφωνα με ετήσιες έρευνες του Ινστιτούτου Κοινωνιολογίας της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών):[30]
1995 1996 1997 1998 1999 2000 2001 2002 2003 2004 2005
Ναι 52.0 50.9 43.9 47.6 46.7 44.0 47.4 48.6 47.3 47.5 48.6
Δύσκολο να απαντήσω 15.3 16.1 20.6 15.3 18.1 19.3 16.2 20.0 20.4 20.0 16.8
Όχι 32.6 32.9 35.5 37.0 35.1 36.2 36.0 31.1 31.9 32.2 34.4
Καμία απάντηση 0.1 0.0 0.1 0.1 0.1 0.5 0.4 0.3 0.3 0.3 0.1
Πανουκρανική έρευνα σχετικά με την υποστήριξη της επισημοποίησης της ρωσικής γλώσσας ως δεύτερη επίσημη γλώσσα του κράτους ανά περιφέρεια το 2005, σε έρευνα του Εθνικού Ινστιτούτου Στρατηγικής Έρευνας.
Χρήση της ρωσικής γλώσσας στην Ουκρανία ανά περιοχή (2003).

Σύμφωνα με έρευνα της Research and Branding Group (Ιούνιος 2006), η πλειοψηφία των ερωτηθέντων υποστήριζε τις αποφάσεις των τοπικών αρχών: το 52% σε μεγάλο βαθμό υποστήριζε (το 69% στις ανατολικές περιφέρειες και το 56% στις νότιες), το 34% σε μεγάλο βαθμό δεν υποστήριζε, το 9% απάντησε "εν μέρει ναι, εν μέρει όχι" και το 5% δεν είχαν άποψη.[49] Σύμφωνα με μια πανουκρανική έρευνα τον Φεβρουάριο του 2008 από τον "Ουκρανικό Δημοκρατικό Κύκλο", το 15% των ερωτηθέντων δήλωσαν ότι το γλωσσικό ζήτημα πρέπει να λυθεί άμεσα,[50] ενώ τον Νοέμβριο του 2009 το ποσοστό αυτό έφτανε το 14.7%. Τον Νοέμβριο του 2009 το 35.8% των ερωτηθέντων σε δημοσκόπηση ήταν υπέρ της παραχώρησης καθεστώτος επίσημης κρατικής γλώσσας στα ρωσικά και τα ουκρανικά.[51]

Σύμφωνα με δημοσκοπήσεις από την κοινωνιολογική ομάδα ΡΕΪΤΙΝΓΚ, το επίπεδο υποστήριξης για τη χορήγηση καθεστώτος κρατικής γλώσσας στη ρωσική μειώθηκε (από 54% σε 46%) και ο αριθμός των ατόμων που ήταν κατά αυξήθηκε (από 40% σε 45%) στο διάστημα από το 2009 έως τον Μάιο του 2012.[21] Τον Ιούλιο του 2012 το 41% των ερωτηθέντων υποστήριξε τη χορήγηση καθεστώτος κρατικής γλώσσας στα ρωσικά και το 51% ήταν κατά της ιδέας. Στην ίδια δημοσκόπηση υπήρχε μεγάλη περιφερειακή διαφοροποίηση, με το 85% των ερωτηθέντων στη λεκάνη του Ντονέτς, το 72% στη Νότια Ουκρανία και το 50% στην Ανατολική Ουκρανία να δηλώνει υπέρ. Μια άλλη δημοσκόπηση του ΡΕΪΤΙΝΓΚ τον Σεπτέμβριο-Οκτώβριο του 2012 διαπίστωσε ότι το 51% των ερωτηθέντων ήταν κατά της χορήγησης επίσημου καθεστώτος στη ρωσική γλώσσα, ενώ το 41% το υποστήριξε. Οι μεγαλύτερες περιφέρειες στήριξης ήταν το Ντονμπάς (75%), όπως επίσης και οι νότιες (72%) και ανατολικές περιφέρειες της χώρας (53%), ενώ σχεδόν το 70% των ερωτηθέντων στη Βόρεια και κεντρική Ουκρανία, καθώς και το 90% των ερωτηθέντων στην δυτική Ουκρανία ήταν κατά.[52] Μια έρευνα που διεξήχθη τον Φεβρουάριο του 2015 από το Διεθνές Ινστιτούτο Κοινωνιολογίας του Κιέβου διαπίστωσε ότι η υποστήριξη για την αναβάθμιση της ρωσικής γλώσσας σε κρατική γλώσσα έπεσε στο 19% (37% στο νότο και 31% στο Ντονμπάς και άλλες ανατολικές περιοχές). Το 52% (δυτικά: 44%, κεντρικά: 57%, Νότια: 43%, Ανατολικά: 61%) δήλωσε ότι η ρωσική πρέπει να είναι επίσημη μόνο στις περιοχές όπου η πλειοψηφία το ήθελε και το 21% δήλωσε ότι πρέπει να μην είναι επίσημη η ρωσική.[53]

Άλλες έρευνες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αν και επίσημα οι ομιλητές της ρωσικής γλώσσας αποτελούν περίπου το 30% σύμφωνα με την απογραφή του 2001, το 39% των Ουκρανών που ερωτήθηκαν το 2006 πίστευαν ότι παραβιάζονται τα δικαιώματα των ρωσόφωνων επειδή η ρωσική γλώσσα δεν είναι επίσημη στη χώρα, ενώ το 38% είχε την αντίθετη θέση.[54][55]

Μια διακρατική έρευνα διαπίστωσε ότι το 0.5% των ερωτηθέντων αισθάνονται ότι δέχονται διακρίσεις λόγω της γλώσσας τους.[56] Σύμφωνα με δημοσκόπηση που πραγματοποίησε το Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών του Εθνικού Πανεπιστημίου του Κιέβου-Ακαδημία Μοχίλα στα τέλη του 2009 η τρίτη πιο δημοφιλής αιτία για την οργάνωση μαζικών πράξεων διαμαρτυρίας ήταν τα ιδεολογικά ζητήματα (15%), όπως για παράδειγμα η ένταξη στο ΝΑΤΟ, το καθεστώς της ρωσικής γλώσσας, οι δραστηριότητες αριστερών και δεξιών πολιτικών ομάδων κ.ά., πίσω από τα οικονομικά προβλήματα (25%) και τα προβλήματα ιδιοκτησίας (17%).[57] Σύμφωνα με έρευνα του Μαρτίου 2010, ο αναγκαστικός εξουκρανισμός και η καταστολή της ρωσικής γλώσσας προκαλούν ανησυχία στο 4.8% του πληθυσμού.[58]

Χρήση της Ρωσικής σε συγκεκριμένες σφαίρες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ρωσική λογοτεχνία στην Ουκρανία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι Όλεγκ Λαντιζένσκι και Ντμίτρι Γκρόμοφ, δύο Ρωσόφωνοι Ουκρανοί συγγραφείς, ονομάστηκαν οι καλύτερη συγγραφείς επιστημονικής φαντασίας στην Ευρώπη το 2006 από την Ευρωπαϊκή Εταιρεία Επιστημονικής Φαντασίας.[59]

Ιστορικά, γνωστοί Ρώσοι συγγραφείς γεννήθηκαν και έζησαν στην Ουκρανία. Ο Νικολάι Γκόγκολ είναι ίσως το πιο διάσημο παράδειγμα της ρωσοουκρανικής κληρονομιάς: με ουκρανική καταγωγή, έγραφε στα ρωσικά και συνεισέφερε σημαντικά στο πολιτισμό των δύο εθνών. Ο ρώσος συγγραφέας Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ γεννήθηκε στο Κίεβο, καθώς και ποιητής Ιλιά Έρενμπουργκ.. Ένας αριθμός αξιοσημείωτων Ρώσων συγγραφέων και ποιητών κατάγεται από την Οδησσό, όπως οι Ιλιά Ιλφ, Γιεβγκένι Πέτροφ, Άννα Αχμάττοβα, Ισαάκ Βαβέλ. Η ρωσίδα ποιήτρια παιδικής ποίησης γεννήθηκε στην Γιάλτα της Κριμαίας.

Ένας σημαντικός αριθμός σύγχρονων ουκρανών συγγραφέων γράφουν στα ρωσικά. Αυτό είναι ιδιαίτερα αξιοσημείωτο στα είδη της επιστημονικής φαντασίας και φαντασίας. Το Χάρκοβο θεωρείται η "πρωτεύουσα" της ουκρανικής επιστημονικής φαντασίας και φαντασίας. Είναι η έδρα δημοφιλών ρωσόφωνων ουκρανών συγγραφέων όπως οι Χ.Λ. Όλντι (ψευδώνυμο του Όλεγκ Λαντιζένσκι και Ντμίτρι Γκρόμοφ),[60] Αλεξάντρ Ζόριτς,[61] Αντρέι Βαλεντίνοφ, και Γιούρι Νικίτιν. Το συνέδριο επιστημονικής φαντασίας Ζβιέζντνι μοστ (γέφυρα των αστεριών στα ρωσικά) λαμβάνει χώρα στο Χάρκοβο ετησίως. Ρωσόφωνοι συγγραφείς κατάγονται και από το Κίεβο, όπως οι Μαρίνα και Σεργκέι Ντιατσένκο[62] και Βλαντιμίρ Αρένεφ. Ο Μαξ Φράι κατάγεται από την Οδησσό, και η Βέρα Κάμσα γεννήθηκε στο Λβιβ. Άλλοι ρωσόφωνοι συγγραφείς από την Ουκρανία είναι οι Βλαντίμιρ Βασίλιεφ, Βλάντισλαβ Ρουσάνοφ, Αλεξάντερ Μάζιν και Φιοντόρ Μπερέζιν. Το μεγαλύτερο ουκρανικό περιοδικό στον τομέα της επιστημονικής φαντασίας και της φαντασίας (γενικότερα), το RBG-Azimuth, εκδίδεται στα ρωσικά, όπως και το Ρεάλνοστ Φανταστίκι, το οποίο δεν εκδίδεται πια.[63]

Έξω από την επιστημονική φαντασία και τη φαντασία γενικά, υπάρχει επίσης ένας αριθμός ρωσόφωνων ρεαλιστών συγγραφέων και ποιητών. Το ουκρανικό λογοτεχνικό περιοδικό Sho αναφέρει τους Αλεξάντερ Καμπάνοφ, Μπόρις Χερσώνσκι, Αντρέι Πολιάκοφ, Αντρέι Κούρκοφ και Βλαντίμιρ Ραφέγιενκο ως τους καλύτερους ρωσόφωνους ουκρανούς συγγραφείς για το 2013.[64]

Σύμφωνα με τον Λαντιζένσκι, η συγγραφή στα ρωσικά είναι ένας ευκολότερος τρόπος για να εκδώσουν τα έργα τους οι Ουκρανοί συγγραφείς και να έχουν μεγαλύτερη απήχηση. Αυτό συμβαίνει λόγω της αναποτελεσματικής βιβλιοεκδοτικής πολιτικής της Ουκρανίας: ενώ οι Ρώσοι εκδότες ενδιαφέρονται στην λαϊκή λογοτεχνία, οι Ουκρανοί εκδότες εξαρτώνται από επιχορηγήσεις. Πολλοί Ουκρανοί εκδότες συμφωνούν και διαμαρτύρονται για τη χαμηλή ζήτηση και κερδοφορία των βιβλίων στα ουκρανικά, σε σχέση με αυτά στα ρωσικά.[65]

Στα μέσα ενημέρωσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μια μελέτη του 2012 έδειξε ότι:[66]

  • στο ραδιόφωνο, το 3.4% των βιβλίων είναι στα ουκρανικά και το 60% στα ρωσικά
  • πάνω από το 60% των εφημερίδων, το 83% των περιοδικών και το 87% των βιβλίων εκδίδονταν στα ρωσικά
  • Το 28% των τηλεοπτικών προγραμμάτων ήταν στην ουκρανική, ακόμη και σε κρατικά κανάλια

Σε κάποια ρωσόγλωσσα προγράμματα υπάρχουν υπότιτλοι στα ουκρανικά, ενώ οι διαφημίσεις κατά την διάρκεια προβολής ρωσόγλωσσων προγραμμάτων σε ουκρανικά ΜΜΕ είναι στα ουκρανικά.

Στις 11 Μαρτίου 2014, κατά την διάρκεια της φιλορωσικής αναταραχής στην Ουκρανία, το ουκρανικό εθνικό συμβούλιο για την τηλεόραση και τη ραδιοφωνία σταμάτησε την μετάδοση των Ρωσικών καναλιών Rossiya 24, Channel One Russia, RTR Planeta και NTV Mir στην Ουκρανία.[67][68] Από τις 19 Αυγούστου 2014 η Ουκρανία έχει απαγορεύσει την προβολή 14 ρωσικών καναλιών "για να προστατεύσει το χώρο των μέσων ενημέρωσης από την επιθετικότητα της Ρωσίας, η οποία σκόπιμα υποκινεί μίσος και διαφωνία μεταξύ των Ουκρανών πολιτών".[69]

Στις αρχές Ιουνίου του 2015 η Ουκρανία απαγόρευσε την προβολή ρωσικών ταινιών και τηλεοπτικών σειρών επειδή φαινόταν ότι περιείχε δημοσιοποίηση, αναταραχή και / ή προπαγάνδα για τη ρωσική στρατιωτική παρέμβαση στην Ουκρανία το 2014-15 (αυτή η στρατιωτική παρέμβαση απορρίπτεται από τη Ρωσία).[70] Όλες οι ταινίες που διαθέτουν "ανεπιθύμητους" Ρώσους ή υποστηρικτές της Ρωσίας επίσης απαγορεύτηκαν.[71]

Στο διαδίκτυο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η ρωσική γλώσσα είναι μακράν η προτιμώμενη γλώσσα των ιστοσελίδων στην Ουκρανία (80.1%), ακολουθούμενη από τα αγγλικά (10.1%) και τα ουκρανικά (9.5%). Η ρωσική έκδοσης της Βικιπαίδειας ήταν πέντε φορές πιο δημοφιλής στην Ουκρανία από την ουκρανική παλαιότερα, μια αναλογία παρόμοια με την δημοσκόπηση του Γκάλοπ που αναφέρθηκε παραπάνω (στην οποία 83% των Ουκρανών που απάντησαν σε δημοσκόπηση του Ινστιτούτου Γκάλοπ επέλεξαν να ερωτηθούν πάνω στα ερωτήματα της δημοσκόπησης στη ρωσική γλώσσα και ένα 17% στα ουκρανικά)[72].

Ενώ οι κυβερνητικές οργανώσεις υποχρεούνται να έχουν τις ιστοσελίδες του στα ουκρανικά, οι Ουκρανοί χρησιμοποιούν κυρίως στα ρώσικα το διαδίκτυο. Σύμφωνα με το DomainTyper, οι κορυφαίες σελίδες με τον υποτομέα .ua είναι οι google.com.ua, yandex.ua, ex.ua και i.ua, τα οποία χρησιμοποιούν από προεπιλογή τα ρωσικά.[73] Σύμφωνα με το έρευνα του Ουκρανικού Πρακτορείου Πληροφοριών για το 2013, τέσσερις από τις πέντε δημοφιλέστερες ιστοσελίδες (εκτός από Google) στην Ουκρανία ήταν ρωσικές ή ρωσόφωνες: αυτές είναι οι Vkontakte, Mail.ru, Yandex, και Odnoklassniki.[74] Η κορυφαία ουκρανόγλωσση ιστοσελίδα είναι η Ukr.net, η οποία ήταν μόνο η 8η δημοφιλέστερη, αν και το ίδιο το Ukr.net είναι διαθέσιμο στα ουκρανικά και τα ρώσικα.

Στις 15 Μαΐου 2017, ο πρόεδρος της Ουκρανίας Πέτρο Ποροσένκο διέταξε όλους τους παρόχους διαδικτύου στην Ουκρανία να αποκλείσουν την πρόσβαση σε όλες τις δημοφιλέστερες ρωσικές ιστοσελίδες και κοινωνικά δίκτυα, όπως τα VK, Odnoklassniki, Mail.ru, Yandex, επικαλούμενη θέματα εθνικής ασφάλειας στο πλαίσιο του πολέμου στο Ντόνμπας και εξηγώντας το ως απάντηση στις "μαζικές ρωσικές κυβερνοεπιθέσεις παγκοσμίως".[75][76] Την επόμενη μέρα, η ζήτηση για εφαρμογές που επιτρέπουν την πρόσβαση σε αποκλεισμένες ιστοσελίδες αυξήθηκε κατακόρυφα στις ουκρανικές σελίδες των App Store και Google Play.[77] Η απαγόρευση καταδικάστηκε από το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, η οποία την αποκάλεσε ως " μια κυνική, πολιτικά σκόπιμη επίθεση στο δικαίωμα στην πληροφόρηση που επηρεάζει εκατομμύρια Ουκρανούς και την προσωπική και επαγγελματική τους ζωή",[78] ενώ ο επικεφαλής του Συμβουλίου της Ευρώπης[79]  εξέφρασε μια "έντονη ανησυχία" για την απαγόρευση.

Στην εκπαίδευση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μεταξύ των ιδιωτικών σχολείων δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, κάθε σχολείο αποφασίζει μόνο του αν θα διδάξει τα ρωσικά ως μάθημα ή όχι.[80] Όλα τα σχολεία ρωσικής γλώσσας διδάσκουν την Ουκρανική γλώσσα ως απαιτούμενο μάθημα.[81]

Ο αριθμός των σχολείων που παραδίδουν μαθήματα σε ρωσόφωνα σχολεία έχει μειωθεί από την εποχή της ουκρανικής ανεξαρτησίας το 1991. Το ποσοστό τους είναι κατά πολύ χαμηλότερο από το ποσοστό των ρωσόφωνων,[82][83][84] αλλά είναι ακόμα υψηλότερο από το ποσοστό των Ρώσων.

Ο Νόμος για την εκπαίδευση παλαιότερα χορηγούσε στις ουκρανικές οικογένειες (στους γονείς και τα παιδιά τους) το δικαίωμα να επιλέξουν τη μητρική τους γλώσσα ως γλώσσα στην οποία θα παρακολουθούν τα μαθήματα τους στο σχολείο και το πανεπιστήμιο.[85] Αυτό άλλαξε με νέο νόμο του 2017 που επιτρέπει την διδασκαλία μόνο στα ουκρανικά στην δευτεροβάθμια και τριτοβάθμια εκπαίδευση.

Τα ιδρύματα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στην Ουκρανία χρησιμοποιούν γενικά την ουκρανική ως γλώσσα διδασκαλίας.[1]

Σύμφωνα με τους βουλευτές του Ανωτάτου Συμβουλίου της Κριμαίας, το 2010 το 90% των μαθητών στη Κριμαία φοιτούσαν σε ρωσόφωνα σχολεία.[86] Ταυτόχρονα, μόνο το 7% των μαθητών φοιτούσαν σε ουκρανόφωνα σχολεία.[87] Το 2012, το μοναδικό ουκρανόφωνο οικοτροφείο (με 50 μαθητές) στη Σεβαστούπολη έκλεισε, ενώ τα παιδιά που δεν επρόκειτο να φοιτήσουν σε ρωσόφωνο σχολείο μεταφέρθηκαν σε οικοτροφείο για παιδιά με καθυστερημένη ανάπτυξη (βλ. Διανοητική αναπηρία).[88]

Στα δικαστήρια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Από την 1η Ιανουαρίου 2010, οι δικαστικές διαδικασίες μπορούν να λάβουν χώρα στα ρωσικά αν τα δύο μέρη συναινούν σε αυτό. Οι πολίτες που δεν γνωρίζουν Ουκρανικά ή Ρωσικά επιτρέπεται να χρησιμοποιούν τη μητρική τους γλώσσα ή τις υπηρεσίες ενός διερμηνέα.

Στην επιχείρηση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 2008, οι επιχειρηματικές εργασίες στην Ουκρανία λάμβαναν χώρα κατά κύριο λόγο στα ρώσικα.[1] Τα προχωρημένα τεχνικά και μηχανικά μαθήματα σε ουκρανικά πανεπιστήμια διδάσκονταν στα ρωσικά, μέχρι την θέσπιση του νόμου "Για την εκπαίδευση" το 2017.

Δείτε επίσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Περαιτέρω ανάγνωση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 1,2 Bilaniuk, Laada· Svitlana Melnyk (2008). «A Tense and Shifting Balance: Bilingualism and Education in Ukraine». Στο: Aneta Pavlenko. Multilingualism in Post-Soviet Countries. Multilingual Matters. σελ. 85. ISBN 978-1-84769-087-6. 
  2. «About Ukraine - MFA of Ukraine». Ministry of Foreign Affairs of Ukraine. Ανακτήθηκε στις 3 Μαρτίου 2021. About Ukraine [:] Official language: Ukrainian 
  3. F.D. Klimchuk, About ethnolinguistic history of Left Bank of Dnieper (in connection to the ethnogenesis of Goriuns). Published in "Goriuns: history, language, culture", Proceedings of International Scientific Conference, (Institute of Linguistics, Russian Academy of Sciences, February 13, 2004)
  4. 4,0 4,1 «Russians in Ukraine». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Μαΐου 2007. Ανακτήθηκε στις 28 Δεκεμβρίου 2017. 
  5. 5,0 5,1 «Slobidska Ukraine». www.encyclopediaofukraine.com. Ανακτήθηκε στις 28 Δεκεμβρίου 2017. 
  6. Subtelny, Orest (28 Δεκεμβρίου 2017). «Ukraine: A History». University of Toronto Press. Ανακτήθηκε στις 28 Δεκεμβρίου 2017. 
  7. «Ukraine - History, Geography, People, & Language». britannica.com. 
  8. Дністрянський М.С. Етнополітична географія України. Лівів Літопис, видавництво ЛНУ імені Івана Франка, 2006, page 342 (ISBN 966-7007-60-X)
  9. Miller, Alexei (203). The Ukrainian Question. The Russian Empire and Nationalism in the Nineteenth Century. Budapest-New York: Central European University Press. ISBN 963-9241-60-1. 
  10. Magoscy, R. (1996). A History of Ukraine. Toronto: University of Toronto Press. 
  11. Первая всеобщая перепись населения Российской Империи 1897 г. Распределение населения по родному языку, губерниям и областям (στα Ρωσικά). Demoscope Weekly. Ανακτήθηκε στις 1 Φεβρουαρίου 2020. 
  12. Anderson, Barbara A.· Silver, Brian D. «Equality, Efficiency, and Politics in Soviet Bilingual Education Policy, 1934-1980». Στο: Denber, Rachel. The Soviet Nationality Reader: The Disintegration In Context. New York: Routledge. σελ. 358. ISBN 9780429964381. Ανακτήθηκε στις 1 Φεβρουαρίου 2020. In 1918 a rule was introduced by the Council of People's Commissars that called for the establishment of native-language schools for national minorities whenever there were at least 25 pupils at a given grade level who spoke that language [...]. 
  13. Grenoble, L. A. (31 Ιουλίου 2003). «Language Policy in the Soviet Union». Springer Science & Business Media. Ανακτήθηκε στις 28 Δεκεμβρίου 2017. 
  14. «СССР. ЗАКОН СССР ОТ 24.04.1990 О ЯЗЫКАХ НАРОДОВ СССР». legal-ussr.narod.ru. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Μαΐου 2016. Ανακτήθηκε στις 28 Δεκεμβρίου 2017. 
  15. Grenoble, L. A. (31 Ιουλίου 2003). «Language Policy in the Soviet Union». Springer Science & Business Media. σελ. 83. Ανακτήθηκε στις 28 Δεκεμβρίου 2017. 
  16. Kean, Danuta (14 February 2017). «Ukraine publishers speak out against ban on Russian books». The Guardian. https://www.theguardian.com/books/2017/feb/14/ukraine-publishers-speak-out-against-ban-on-russian-books. Ανακτήθηκε στις 1 February 2019. «Ukrainian publishers have reacted angrily to their government's ban on importing books from Russia, claiming it will create a black market and damage the domestic industry. [...] Books from Russia account for up to 60% of all titles sold in Ukraine and are estimated to make up 100,000 sales a year.» 
  17. Про освіту | від 05.09.2017 № 2145-VIII (Сторінка 1 з 7)
  18. «PACE - Resolution 2189 (2017) - The new Ukrainian law on education: a major impediment to the teaching of national minorities' mother tongues». assembly.coe.int. Ανακτήθηκε στις 1 Φεβρουαρίου 2020. The Parliamentary Assembly is concerned about the articles relating to education in minority languages of the new Education Act adopted on 5 September 2017 by the Verkhovna Rada (Ukrainian Parliament) and signed on 27 September 2017 by the Ukrainian President, Petro Poroshenko. [...] The Assembly deplores the fact that there was no real consultation with representatives of national minorities in Ukraine on the new version of Article 7 of the act adopted by the Verkhovna Rada. 
  19. 31.07.2018. Δελτίο τύπου.
  20. «Results / General results of the census». 2001 Ukrainian Census. Ανακτήθηκε στις 15 Μαρτίου 2017. 
  21. 21,0 21,1 The language question, the results of recent research in 2012, RATING (25 May 2012)
  22. «Portrait of Yushchenko and Yanukovych electorates». Analitik (στα Ρωσικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Απριλίου 2015. Ανακτήθηκε στις 7 Μαρτίου 2007. 
  23. «Лариса Масенко». www.ji.lviv.ua. Ανακτήθηκε στις 28 Δεκεμβρίου 2017. 
  24. «Byurkhovetskiy: Klichko - ne sornyak i ne buryan, i emu nuzhno vyrasti». Korrespondent (στα Ρωσικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Σεπτεμβρίου 2007. Ανακτήθηκε στις 7 Μαρτίου 2007. 
  25. «In Ukraine there are more Russian language speakers than Ukrainian ones». Evraziyskaya panorama (στα Ρωσικά). Ανακτήθηκε στις 7 Μαρτίου 2007. 
  26. Gradirovski, Sergei; Neli Esipova (1 August 2008). «Russian Language Enjoying a Boost in Post-Soviet States». http://www.gallup.com/poll/109228/russian-language-enjoying-boost-postsoviet-states.aspx. Ανακτήθηκε στις 2 May 2014. 
  27. «Wikistats - Statistics For Wikimedia Projects». stats.wikimedia.org. Ανακτήθηκε στις 30 Απριλίου 2021. 
  28. «Wikistats - Statistics For Wikimedia Projects». stats.wikimedia.org. Ανακτήθηκε στις 30 Απριλίου 2021. 
  29. «Евразийская панорама». www.demoscope.ru. Ανακτήθηκε στις 28 Δεκεμβρίου 2017. 
  30. 30,0 30,1 30,2 «Ukrainian society 1994-2005: sociological monitoring» (PDF). dif.org.ua/ (στα Ουκρανικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Μαρτίου 2007. Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2007. 
  31. On Languages in the Ukrainian Soviet Socialist Republic. Law. 1989 (in English)
  32. «В.Колесниченко. "Европейская хартия региональных языков или языков меньшинств. Отчет о ее выполнении в Украине, а также о ситуации с правами языковых меньшинств и проявлениями расизма и нетерпимости"». www.from-ua.com. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 28 Δεκεμβρίου 2017. 
  33. Yanukovych: Ukraine will not have second state language, Kyiv Post (March 9, 2010)
  34. Янукович: Русский язык не будет вторым государственным , Подробности (March 9, 2010 13:10)
  35. «Донбасс: забытый референдум-1994». 12 Μαΐου 2014. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Φεβρουαρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 28 Δεκεμβρίου 2017. 
  36. «Киев уже 20 лет обманывает Донбасс: Донецкая и Луганская области еще в 1994 году проголосовали за федерализацию, русский язык и евразийскую интеграцию». Ανακτήθηκε στις 28 Δεκεμβρίου 2017. 
  37. Clipping service of Viktor Yuschenko (18 Οκτωβρίου 2004). «Yuschenko guarantee equal rights for Russian and other minority languages - Decree project». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Σεπτεμβρίου 2007. Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2007. 
  38. Lenta.ru (18 Ιουλίου 2005). «Yuschenko appealed to Foreign Office to forget Russian language». Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2007. 
  39. An interview with Prof. Lara Sinelnikova, Русский язык на Украине – проблема государственной безопасности Αρχειοθετήθηκε 2013-05-12 στο Wayback Machine., Novyi Region, 19.09.06
  40. Tatyana Krynitsyna, Два языка - один народ[νεκρός σύνδεσμος], Kharkiv Branch of the Party of Regions, 09.12.2005
  41. http://pravopys.vlada.kiev.ua/index.php?id=487[νεκρός σύνδεσμος]
  42. «Russian language in Odessa is acknowledged as the second official government language ...». Newsru.com (στα Ρωσικά). Ανακτήθηκε στις 7 Μαρτίου 2007. 
  43. Yanukovych signs language bill into law. Retrieved 2012-09-07.
  44. Russian spreads like wildfires in dry Ukrainian forest. Retrieved 2012-09-07.
  45. «На Украине отменили закон о региональном статусе русского языка». Lenta.ru. Ανακτήθηκε στις 23 Φεβρουαρίου 2014. 
  46. «Ukraine's parliament-appointed acting president says language law to stay effective». ITAR-TASS. 1 Μαρτίου 2014. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Αυγούστου 2014. Ανακτήθηκε στις 1 Μαΐου 2021. 
  47. Constitutional Court declares unconstitutional language law of Kivalov-Kolesnichenko, Ukrinform (28 February 2018)
  48. Kean, Danuta (14 February 2017). «Ukraine publishers speak out against ban on Russian books». The Guardian. https://www.theguardian.com/books/2017/feb/14/ukraine-publishers-speak-out-against-ban-on-russian-books. Ανακτήθηκε στις 11 March 2017. 
  49. «Русскому языку — да, НАТО — нет, — говорят результаты социсследований - Новости». www.ura-inform.com. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Απριλίου 2008. Ανακτήθηκε στις 28 Δεκεμβρίου 2017. 
  50. 80% of Ukrainians do not consider language issue a top-priority, UNIAN (23 February 2009)
  51. Poll: more than half of Ukrainians do not consider language issue pressing, Kyiv Post (November 25, 2009)
  52. «Poll: Over half of Ukrainians against granting official status to Russian language - Dec. 27, 2012». 27 Δεκεμβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 28 Δεκεμβρίου 2017. 
  53. (στα uk)Kyiv International Institute of Sociology. 10 April 2015. http://kiis.com.ua/?lang=ukr&cat=reports&id=517&page=1. 
  54. «Большинство украинцев говорят на русском языке». 4 Δεκεμβρίου 2006. Ανακτήθηκε στις 28 Δεκεμβρίου 2017. 
  55. «Украинцы лучше владеют русским языком, чем украинским: соцопрос». Ανακτήθηκε στις 28 Δεκεμβρίου 2017. 
  56. Evhen Golovakha, Andriy Gorbachyk, Natalia Panina, "Ukraine and Europe: Outcomes of International Comparative Sociological Survey", Kiev, Institute of Sociology of NAS of Ukraine, 2007, (ISBN 978-966-02-4352-1), pp. 133-135 in Section: "9. Social discrimination and migration" (pdf)
  57. Poll: economic issues and problems of ownership main reasons for public protests, Kyiv Post (December 4, 2009)
  58. «Archived copy». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Απριλίου 2010. Ανακτήθηκε στις 12 Απριλίου 2010. 
  59. «2000 – 2009». 26 Μαΐου 2013. Ανακτήθηκε στις 28 Δεκεμβρίου 2017. 
  60. H. L. Oldie official website: biography (Russian)
  61. Alexander Zorich biography Αρχειοθετήθηκε 2017-10-19 στο Wayback Machine. (English)
  62. Marina and Sergey Dyachenko: Writers About Themselves Αρχειοθετήθηκε 2013-12-25 στο Wayback Machine. (English)
  63. «Архив фантастики». Archivsf.narod.ru. Ανακτήθηκε στις 3 Φεβρουαρίου 2012. 
  64. «Писатель, знай свое место - Журнал "Шо"». www.sho.kiev.ua. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Δεκεμβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 28 Δεκεμβρίου 2017. 
  65. Книгоиздание в Украине: мнения экспертов Αρχειοθετήθηκε 2015-01-10 στο Wayback Machine. - «Контракты» №25 Июнь 2006г.
  66. «Українська мова втрачає позиції в освіті та книговиданні, але тримається в кінопрокаті». Ανακτήθηκε στις 28 Δεκεμβρίου 2017. 
  67. http://www.kyivpost.com/content/ukraine/half-of-ukraines-providers-stop-broadcasting-russian-television-channels-339047.htmlhttp://en.ria.ru/world/20140311/188326369/Russia-Slams-Violation-of-Media-Freedoms-in-Ukraine.html
  68. Ukraine hits back at Russian TV onslaught, BBC News (12 March 2014)
  69. Ukraine bans Russian TV channels for airing war 'propaganda' Αρχειοθετήθηκε 2015-10-10 στο Wayback Machine., Reuters (19 August 2014)
  70. «Moscow Stifles Dissent as Soldiers Return From Ukraine in Coffins». The Moscow Times. Reuters. 12 September 2014. http://www.themoscowtimes.com/news/article/moscow-stifles-dissent-as-russian-soldiers-return-from-ukraine-in-coffins/506979.html. Ανακτήθηκε στις 9 November 2014. 
  71. The Star.Ukraine bans films featuring blacklisted Russian actors, including Gerard Depardieu. By The Associated Press. Sun., Aug. 9, 2015
  72. «Ukraine's Ongoing Struggle With Its Russian Identity». www.worldpoliticsreview.com. Ανακτήθηκε στις 28 Δεκεμβρίου 2017. 
  73. domaintyper. «Most Popular Websites with .UA domain». domaintyper.com. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Μαΐου 2021. Ανακτήθηκε στις 28 Δεκεμβρίου 2017. 
  74. UIA names the TOP 25 most visited websites in Ukraine. 21.10.2013
  75. The Economist. Ukraine bans its top social networks because they are Russian
  76. The Guardian. Ukraine blocks popular social networks as part of sanctions on Russia Tuesday 16 May 2017 17.40 BST
  77. Ukrainian users have blocked VPN access on iOS and Android Αρχειοθετήθηκε 2021-05-01 στο Wayback Machine. 18.05.2017
  78. Ukraine: Revoke Ban on Dozens of Russian Web Companies May 16, 2017 11:00PM EDT
  79. Council of Europe chief alarmed at Kiev's decision to block Russian social networks. May 17, 2017
  80. «Співпраця України і Російської Федерації у сфері освіти і науки - Острів знань». ostriv.in.ua. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 28 Δεκεμβρίου 2017. 
  81. Ukraine Seeks Nationwide Linguistic Revival, Voice of America (November 13, 2008)
  82. Vasyl Ivanyshyn, Yaroslav Radevych-Vynnyts'kyi, Mova i Natsiya Σφάλμα στο πρότυπο webarchive: Ελέγξτε την τιμή |url=. Empty., Drohobych, Vidrodzhennya, 1994, (ISBN 5-7707-5898-8)
  83. "the number of Ukrainian secondary schools has increased to 15,900, or 75% of their total number. In all, about 4.5 million students (67.4% of the total) are taught in Ukrainian, in Russian – 2.1 million (31.7%)..." "Annual Report of the Ukrainian Parliament Commissioner for Human Rights “On the situation with observance and protection of human rights and freedoms in Ukraine” for the period from April 14, 1998 till December 31, 1999" Σφάλμα στο πρότυπο webarchive: Ελέγξτε την τιμή |url=. Empty.
  84. Volodymyr Malynkovych, Ukrainian perspective, Politicheskiy Klass, January 2006
  85. Ukraine/ Compendium of Cultural Policies and Trends in Europe, 10th edition Αρχειοθετήθηκε 2017-12-23 στο Wayback Machine., Council of Europe (2009)
  86. Parliament of Crimea asks Yanukovych to allow testing in Russian language. Broadcasting Service of News (TSN). 17 February 2010
  87. The lowest amount of Ukrainian schools is in Crimea. Ukrayinska Pravda (Life). 30 March 2009
  88. In Crimea are being closed Ukrainian schools and classes. Radio Liberty. 11 April 2012