Κωνσταντίνος Ρέντης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Κωνσταντίνος Ρέντης
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση 1884
Θάνατος 18  Οκτωβρίου 1958
Αθήνα
Εθνικότητα Έλληνες
Χώρα πολιτογράφησης Ελλάδα
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσες Νέα ελληνική γλώσσα
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητα πολιτικός
δικηγόρος
διπλωμάτης
Πολιτική τοποθέτηση
Πολιτικό κόμμα/Κίνημα Κόμμα Φιλελευθέρων
Οικογένεια
Τέκνα Θεοχάρης Κ. Ρέντης
Οικογένεια Οικογένεια Ρέντη
Αξιώματα και βραβεύσεις
Αξίωμα μέλος της Βουλής των Ελλήνων (εκλογική περιφέρεια Κορινθίας)
Υπουργός εξωτερικών της Ελλάδας
Υπουργός Εθνικής Άμυνας της Ελλάδας
Υπουργός Εσωτερικών της Ελλάδας
Υπουργός Στρατιωτικών της Ελλάδας
Υπουργός Δικαιοσύνης της Ελλάδας
Υπουργός Δημοσίας Τάξεως της Ελλάδας

Ο Κωνσταντίνος Ρέντης, (1884- Κιάφα Οινόης, 18 Οκτωβρίου 1958), ήταν Έλληνας δικηγόρος, διπλωμάτης και πολιτικός.

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε στο Μελίσσι Κορινθίας το 1884. Ήταν γιος του αξιωματικού μηχανικού Θεοφάνη Ρέντη και της Σοφίας Κ. Ράδου, εγγονός του Θεοχαράκη Ρέντη, προεστού της Πελοποννήσου και Φιλικού στην Ελληνική Επανάσταση του 1821.

Σπούδασε νομικά και την περίοδο 1907-1910 προσλήφθηκε υπάλληλος στο Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο. Την επόμενη δεκαετία 1910-1920 υπήρξε διπλωμάτης. Χρημάτισε διευθυντής πολιτικών υποθέσεων στο Υπουργείο Εξωτερικών.[1] Υπό την ιδιότητα αυτή μετείχε τους Βαλκανικούς πολέμους διατελώντας γενικός γραμματέας της επαναστατικής επιτροπής της Βορείου Ηπείρου υπό τον Χρηστάκη Ζωγράφο. Υπηρέτησε επίσης ως διπλωματικός εκπρόσωπος Ελλάδας στο Βασίλειο του Μαυροβουνίου και ως γραμματέας πρεσβείας στη Βιέννη, τη Ρώμη, ως επιτετραμμένος στη Στοκχόλμη.

Στην Κυβέρνηση Στυλιανού Γονατά έγινε πρώτη φορά Υπουργός Εξωτερικών: 14/11/1922-28/11/1922[1] και Δικαιοσύνης. Μετά τα γεγονότα του 1922 αναμίχθηκε με την πολιτική όπου και αναδείχθηκε πληρεξούσιος της Κορινθίας στη Δ΄ Συντακτική Συνέλευση (1924-1925). Την επόμενη περίοδο ξαναδιορίστηκε Υπουργός Εξωτερικών; στην κυβέρνηση Παπαναστασίου (από 18/06/1924 έως 25/07/1924) και εκείνη του Θεόδωρου Πάγκαλου (από 02/07/1925 έως 21/10/1925).[1] To 1925 διετέλεσε εκπρόσωπος της Ελλάδας στη Κοινωνία των Εθνών. Αργότερα στη Γ΄ Αναθεωρητική Βουλή (1936) εκλέχθηκε βουλευτής. Το 1938 συνελήφθη από το καθεστώς του Ιωάννη Μεταξά θεωρούμενος να έχει ανάμιξη στο κίνημα του 1938 και εκτοπίσθηκε στη Σέριφο.

Στη κατοχή (Μάιος 1944) διέφυγε στη Μέση Ανατολή όπου εκπροσώπησε το Κόμμα των Φιλελευθέρων στο συνέδριο του Λιβάνου. Εκεί και ανέλαβε υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου στη κυβέρνηση του Καΐρου Με την απελευθέρωση επέστρεψε και συμμετείχε βουλευτής στη Δ΄ αναθεωρητική Βουλή (1946-1950).

Στη δίκη των δοσιλόγων στην Αθήνα το Φεβρουάριο του 1945 κατέθεσε για τους κατηγορούμενους "Κατά την γνώμη μου έπρεπε να σχηματισθή Κυβέρνησης κατοχής δια να εξυπηρετήση τον λαόν, τον προστατεύση από τα δεινοπαθήματα και μετριάση τας συμφοράς. Οι πολιτικοί δεν ανέλαβον από εγωιστικούς λόγους.
Η κυβέρνησις Τσολάκογλου ήτο υπηρεσιακή, απεφεύχθη δε δια ταύτης το Ιταλικόν προτεκτοράτον και ο Ιταλός "Gauleiter". Ουδείς εκ των υπουργών εξυπηρέτησε τους Γερμανούς. Ο νόμος περί τιμωρίας των αναχωρούντων δια το εξωτερικόν εγένετο δια να καλύψουν οι κυβερνώντες τας αληθείς προθέσεις των''."
Όταν επρόκειτο να αναχωρήση δια τη Μέση Ανατολη, συνήντησε τον τότε υπουργό κ. Β. Καραπάνο, ο οποίος του είπε αποχαιρετώντας τον "στο καλό και η Παναγιά μαζί σου". Εξήγησε έπειτα στο δικαστήριο ότι κατά τη γνώμη του η Κυβέρνησις αυτή ουσιαστικώς βοηθούσε τους φεύγοντας δια τη Μέση Ανατολη και πολλές φορές διευκόλυνε την αναχώρηση τους, παρείχε και στις οικογένειες τους τα μέσα της ζωής, συντάξεις και βοηθήματα.[2]

Το 1946 ανέλαβε υπουργός Εξωτερικών στην Κυβέρνηση Θεμιστοκλή Σοφούλη[1]. όπου εκπροσώπησε την Ελλάδα στη πρώτη συνέλευση του ΟΗΕ στο Λονδίνο.
Στις 24 Νοεμβρίου του 1948 διετέλεσε προσωρινός αντιπρόσωπος της Κυβέρνησης. Στη συνέχεια εξελέγη βουλευτής με το Κόμμα των Φιλελευθέρων (1950-1951) και ΕΠΕΚ (1951-1952).

Κατά την άσκηση των καθηκόντων του ως υπουργού εσωτερικών στην κυβέρνηση Νικολάου Πλαστήρα την περίοδο της δίκης του Νίκου Μπελογιάννη και του Δημήτρη Μπάτση σύμφωνα με την μαρτυρία του Ανδρέα Ιωσήφ υφυπουργού παρά τω πρωθυπουργώ μετήλθε ανήθικων μεθόδων εις βάρος της συζύγου του Μπάτση με πρόσχημα την σωτηρία αυτού από το εκτελεστικό απόσπασμα.[3]

Ο Κωνσταντίνος Ρέντης πέθανε στην Αθήνα τον Οκτώβριο του 1958 μετά από αυτοκινητικό δυστύχημα που συνέβη στην εθνική οδό Αθηνών – Κορίνθου, από τη σύγκρουση του ιδιωτικού του οχήματος με λεωφορείο[4]. Γιος του Κωνσταντίνου Ρέντη ήταν ο πολιτικός Θεοχάρης Κ. Ρέντης.

Υπουργικά καθήκοντα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Υπουργός Δικαιοσύνης από 14 Νοεμβρίου 192228 Δεκεμβρίου 1922 στην Κυβέρνηση Στυλιανού Γονατά
  2. Υπουργός Εξωτερικών (προσωρινός) (14 Νοεμβρίου 192228 Δεκεμβρίου 1922 παράλληλα με προηγούμενο
  3. Υπουργός Εξωτερικών (18 Ιουνίου 192427 Ιουλίου 1924 και 1 Ιουλίου 192521 Οκτωβρίου 1925).
  4. Υπουργός Εξωτερικών (29 Ιανουαρίου 19464 Απριλίου 1946)
  5. Υπουργός Δημοσίας Τάξεως (7 Σεπτεμβρίου 194718 Νοεμβρίου 1948).
  6. Υπουργός Στρατιωτικών (18 Νοεμβρίου 194820 Νοεμβρίου 1949)
  7. Υπουργός Δημοσίας Τάξεως (20 Ιανουαρίου 19496 Ιανουαρίου 1950)
  8. Υπουργός Εθνικής Αμύνης (28 Αυγούστου 195013 Σεπτεμβρίου 1950)
  9. Υπουργός Εσωτερικών (27 Οκτωβρίου 195111 Οκτωβρίου 1952).

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Αντώνης Μακρυδημήτρης, Οι υπουργοί των εξωτερικών της Ελλάδας 1829-2000, εκδ.Καστανιώτης, Αθήνα, 2000, σελ.80
  2. Ιδού η αλήθεια, Κωνσταντίνος Λογοθετόπουλος, σελίς 36
  3. Στελιος Κούλογλου "Μαρτυριες για τον Εμφύλιο και την Ελληνική Αριστερά"σελ 287
  4. εφ. Ελευθερία, Ο Κων. Ρέντης εφονεύθη εις αυτοκινητιστικόν δυστύχημα εις Οινόη", φύλλο 19/10/1958, σελ. 12

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ.16ος, σελ.621
  • "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" τομ.Δ΄(συμπλήρωμα), σελ.344
  • "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα" τομ.52ος, σελ.18
  • Στέλιος Κούλογλου, "Μαρτυρίες για τον Εμφύλιο και την Ελληνική Αριστερά" σελ. 287
  • Αντώνης Μακρυδημήτρης, Οι υπουργοί των εξωτερικών της Ελλάδας 1829-2000, εκδ.Καστανιώτης, Αθήνα, 2000, σελ.80-81