Καραγιώργης Πέτροβιτς

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Καραγιώργης Πέτροβιτς
Karađorđe Petrović, by Vladimir Borovikovsky, 1816.jpg
Γέννηση
Βίσεβατς
Θάνατος
Radovanjski Lug
Υπηκοότητα Οθωμανική Αυτοκρατορία
Σύζυγος Γελένα Πέτροβιτς ()
Τέκνα Αλέξανδρος Καραγεώργεβιτς της Σερβίας και Aleksa Karađorđević
Αξίωμα Φιλικός
Βραβεύσεις 1ος Βαθμός του Τάγματος του Αγίας Άννας

Ο Τζόρτζε "Καραγιόργεβιτς" (Καραγιώργης) Πέτροβιτς (σερβικά : Ђорђе Петровић - Карађорђе) (Βίσεβατς, 16 Νοέμβρη 1762 - Ραντοβάνσκι 26 Ιουλίου 1817)[1], ήταν ο ηγέτης της Πρώτης Σερβικής επανάστασης, ο πρώτος κληρονομικός ηγέτης, Οσποδάρος της Σερβίας και ιδρυτής της δυναστείας Καραγιώργη.

Καταγωγή - Οικογένεια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Καραγιώργης προερχόταν από φτωχή οικογένεια από τη φυλή Vasojevići, με καταγωγή το σημερινό Μαυροβούνιο, όπου μετά τον Αυστρο-Τουρκικό Πόλεμο του 1737-1739 μετοίκησε στην Σερβία. Ο πατέρας του, λόγω του ότι ήταν πολύ φτωχός και δεν μπορούσε να πληρώσει τους φόρους, εμετακινείτο συνεχώς στα όρια της Σερβίας[2].

Πατέρας του ήταν ο Πέτρος Γιοβάνοβιτς, στον οποίο οφείλει και το όνομα Πέτροβιτς (ο γιος του Πέτρου), μητέρα του ήταν η Μαρίτσα Ζίβκοβιτς και είχε άλλα τέσσερα αδέλφια. Νυμφεύτηκε το 1785 ή 1786 την Γέλενα Γιοβάνοβιτς και μαζί της απέκτησε τον Αλέξα και τον Αλέξανδρο. Επειδή η οικογένεια της γυναίκας του δεν τον ήθελε, διότι αυτοί ήταν πλούσιοι ενώ αυτός άγνωστος και φτωχός, την έκλεψε.

Το παρωνύμιο Καραγιώργης το απέκτησε από τους Οθωμανούς, που τον αποκαλούσαν "Καρά" δηλαδή "Μαύρο" λόγω του φόβου που τους ενέπνεε[3].

Η μετανάστευση στην Αυστρία και η επιστροφή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Λόγω του ότι κατηγορήθηκε ότι σκότωσε έναν Οθωμανό, μετά τον γάμο έφυγε για το Σρεμ, που τότε ανήκε στην Αυστροουγγαρία.

Κατά την παραμονή του στην Αυστροουγγαρία πήρε μέρος στον πόλεμο εναντίον των Οθωμανών· τιμήθηκε με μετάλλιο τιμής και με προαγωγή. Μετά το τέλος του πολέμου επέστρεψε με την οικογένεια του στην Σερβία και εγκαταστάθηκε στην Τοπόλα.

Πρώτη Σερβική επανάσταση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Καραγιώργης γλίτωσε της σφαγής των Κνέζων το 1804, όπου ήταν ανάμεσα σε αυτούς που εθεωρούντο επικίνδυνοι από τους γενίτσαρους. Σε συνέλευση των Σέρβων που έγινε στο Οράσατς, πιθανότατα στις 15 Φεβρουάριου 1804, ο Καραγιώργης εκλέχτηκε αρχηγός της εξέγερσης, που μόλις ξεκίνησε.

Πήρε μέρος σε πολλές μάχες, αντιμετωπίζοντας συνήθως πολυάριθμους Οθωμανούς, όπως στο Νόβι Παζάρ, στο Μισάρ και αλλού. Το 1804 έδιωξε τους γενίτσαρους από την Σερβία και εμπόδισε τον νέο πασά, που διόρισε η Υψηλή Πύλη να εισέλθει σε αυτή. Δημιούργησε λαϊκή συνέλευση και κρατικές επιτροπές. Τον Μάρτιο του 1805 διορίστηκε επίσημα στρατιωτικός ηγέτης της Σερβίας, ο αυτοαποκαλούμενος βόζντ (вожд). Το 1806 απελευθέρωσε το Βελιγράδι, το 1807 το Ούζιτσε και το Σάμπατς. Το 1809 ηττήθηκε στο Νις για πρώτη φορά από τον Οθωμανικό στρατό.

Από το 1811 έως το 1813 ήταν πρόεδρος του Σερβικού Συμβουλίου, δηλαδή πρωθυπουργός, ο τέταρτος στην σειρά. Το 1813, διαβλέποντας την αποτυχία της επανάστασης, διέφυγε στην Αυστροουγγαρία, αλλά το 1816 έρχεται σε επαφή με Έλληνες επαναστάτες, μυήθηκε στην Φιλική Εταιρεία[3] και επέστρεψε στην Σερβία. Ήρθε σε επαφή και συνεργάστηκε με τον Μίλος Ομπρένοβιτς. Είχε συνάψει φιλία με τον Γεωργάκη Ολύμπιο, ο οποίος είχε προστρέξει σε βοήθειά του με στρατιωτικό σώμα.

Δολοφονήθηκε από τους άντρες του Μίλος Ομπρένοβιτς το βράδυ της 25ης προς 26ης Ιουλίου 1817 στο χωριό Ραντοβάνσκι στην Βέλικα Πλάνα, ενώ επέστρεφε στην Σερβία.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Karađorđe της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).