Σαντζάκι της Βιντίν

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Το κάστρο Φετίχσλαμ έξω από το Κλάδοβο στην Σερβία

Το Σαντζάκι της Βιντίν (βουλγαρικά : Видинският санджак, σερβικά : Видински санџак, τουρκικά : Sancağı Vidin) ήταν διοικητική διαίρεση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, με την πόλη Βιντίν ως διοικητικό κέντρο. Ιδρύθηκε μετά την Μάχη της Νικόπολης[1] το 1396 στα εδάφη του Πριγκιπάτου της Βιντίν[2], στα μέσα του 15ου αιώνα προσαρτήθηκαν σε αυτό κάποια εδάφη που ανήκαν στο Δεσποτάτο της Σερβίας που μόλις είχαν καταληφθεί από τους Οθωμανούς. Διοικητικά ανήκε στο Βιλαέτι του Δούναβη και διατηρήθηκε έως το 1878.

Στα τέλη του 14ου αιώνα οι Οθωμανοί γνώριζαν πολύ καλά τη στρατηγική σημασία του Δούναβη και αποφάσισαν να καταλάβουν όλα τα σημαντικά φρούρια στις όχθες του. Το πριγκιπάτο της Βιντίν που ήταν υπό τον έλεγχο του Ιβάν Σρατσιμίρ, έγινε υποτελής του οθωμανικού κράτους το 1393 και οθωμανική φρουρά τοποθετήθηκε στην Βιντίν[3]. Πριν από την μάχη της Νικόπολης το 1396 ο Στρατσιμίρ παρέδωσε την οθωμανική φρουρά στους σταυροφόρους που νικήθηκαν σύντομα και οι κατέλαβαν το πριγκιπάτο, ο ίδιος ο Σρατσιμίρ σκοτώθηκε το 1397.

Ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Σύμφωνα με τα οθωμανικά φορολογικά μητρώα του 1454-55 το έδαφος του Σαντζάκ περιλάμβανε τα ακόλουθα ναχαγιέ : Μπάνια, Βελιγράδι, Βελεσνίτσα, Βιντίν, Γκλάβιε, Ζαγόριε, Ισβερλίγκ, Κλάδοβο, Κριβίνα, Τίμοκ, Τσέρνα Ρέκα και τα ακόλουθα φρούρια: Βιντίν , Σοκομπάνια, Βελιγράδι, Σερβρλίγκ και Φλορεντίν[4]. Μερικοί μελετητές θεωρούν ότι οι περιοχές Νεγκοτίν, Κλιούτς και εν μέρει Τσέρνα Ρέκα ανήκαν πριν από την οθωμανική κατάκτηση στο Δεσποτάτο της Σερβίας και συμπεριλήφθηκαν στο Σαντζάκι της Βιντίν μετά το 1455, επειδή η πρώτη απογραφή του Σαντζάκ της Βιντίν δεν τις αναφέρωει. Υποτίθεται (ο ιστορικός Μπόγιατιτς Λούκατς και άλλοι ιστορικοί που επιβεβαιώνουν τη γνώμη του) ότι μετά την τελική οθωμανική κατάκτηση, ήταν απαραίτητο να εποικιστική το ερημωμένο έδαφος πριν από τη συμπερίληψή του στο τιμαριακό σύστημα του Σαντζάκιου της Βιντίν. Μέχρι τότε ήταν μια ξεχωριστή διοικητική μονάδα μία από τα πολλές οθωμανικές περιοχές[5].

Εποικισμός έγινε από την πλευρά της Ρουμανίας μετά τον μακροχρόνιο πόλεμο (1591-1606) και την επισιτιστική κρίση, που έπληξε μετά τον πόλεμο[6].

Το 1807, κατά τη διάρκεια της πρώτης σερβικής εξέγερσης οι Σέρβοι αντάρτες επιτέθηκαν σε μέρη του σαντζάκιου, το οποίο την εποχή εκείνη ήταν ακόμη υπό τον έλεγχο του Οθωμανού αποστάτη Οσμάν Πασβάνογλου. Στόχος των επαναστατών ήταν να δημιουργήσουν δίαυλο επικοινωνίας με τα ρωσικά στρατεύματα στη Βλαχία υπό τον Στρατηγό Ιγνατίεφ[7].

Το Σαντζάκι της Βιντίν ήταν ένα από τα έξι Οθωμανικά σαντζάκια με την πιο ανεπτυγμένη ναυπηγική βιομηχανία[8].

Διοίκηση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1396 η Βιντίν οριστικά καταλήφθηκε από τους Οθωμανούς οι οποίοι βελτίωσαν το φρούριο Μπάμπα Βίντα και έχτισαν νέα μακρά τείχη γύρω από αυτό[9].

Το 1455, Οθωμανοί καταχώρησαν όλες τις κατοικημένες περιοχές στο σαντζάκι για πρώτη φορά[10]. Τέσσερα κατάστιχα, απογραφές, έγιναν στο Σαντζάκι Βιντίν κατά την περίοδο μεταξύ 1483 και 1586[11]. Το 1460 μετά την επιτυχία του στη μάχη κοντά στο Μπαζιάς[12], ο σουλτάνος αντάμειψε τον Αλί Μπέυ Μιχαήλογλου με τον διορισμό ως σαντζάκμπεης του Βιντίν[13][14]. Τον Μάρτιο του 1834 ο Χουσείν πασάς διορίστηκε ως σαντζάκμπεης του Σαντζάκιου της Νικόπολης και του Σαντζάκιου της Βιντίν[15].

Μετά το 1541 το σαντζάκι έγινε μέρος της εγιαλετιού της Βούδα. Από το 1846-1864 το σαντζάκι ανήκε στον εγιαλέτι της Βιντίν[16], ενώ το 1864-1878 ήταν μέλος του βιλαέτιου του Δούναβη[17].

Επιπλέον ανάγνωση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Tolan, John Victor. Veinstein, Gilles. Laurens, Henry (2013). Europe and the Islamic World: A History. Princeton University Press, σελ. 126. ISBN 0-691-14705-1. http://books.google.com/books?id=-Y2iHIpSPAsC&pg=PA126. 
  2. Gliša Elezović (1974). Turski spomenice, σελ. 174. http://books.google.com/books?id=RCoqAQAAMAAJ. 
  3. Kenneth M. Setton. Harry W. Hazard. Norman P. Zacour (1 June 1990). A History of the Crusades: The Impact of the Crusades on Europe. Univ of Wisconsin Press, σελ. 251. ISBN 978-0-299-10744-4. http://books.google.com/books?id=TKaPrQPFIAMC&pg=PA251. 
  4. Андрей Пантев, Иван Божилов, Илия Илиев, Невен Илиев, Захарин Захариев, Тодор Диков. "Град Видин: Кратък исторически очерк", 2008, p.98
  5. Tomislav Pajić (1973). Bor i okolina: prošlost i tradicionalna kultura. Skupština opštine, σελ. 54. http://books.google.com/books?id=zrcMAAAAIAAJ. 
  6. Collected papers. Institut. 1973, σελ. 25. http://books.google.com/books?id=s-RKAAAAYAAJ. Ανακτήθηκε στις 6 September 2013. 
  7. Viktor Novak (2003). Revue historique, σελ. 171. http://books.google.com/books?id=WSdpAAAAMAAJ. 
  8. Godis̆njak grada Beograda. Beogradske novine. 1979, σελ. 35. http://books.google.com/books?id=nVTjAAAAMAAJ. 
  9. Bulgaria. Ediz. Inglese. Lonely Planet. 2008, σελ. 257. ISBN 978-1-74104-474-4. http://books.google.com/books?id=pSivHlZzUkQC&pg=PA257. 
  10. Hristo Gandev (1987). The Bulgarian People During the 15th Century: A Demographic and Ethnographic Study. Sofia-Press, σελ. 123. http://books.google.com/books?id=kTdpAAAAMAAJ. 
  11. Prilozi za orijentalnu filologiju: Revue de philologie orientale. 1977, σελ. 53. http://books.google.com/books?id=yF9pAAAAMAAJ. 
  12. Suvajdžić, Boško (2004). «Three good heroes». Prilozi za književnost, jezik, istoriju i folklor 70: 32. http://www.doiserbia.nb.rs/img/doi/0350-6673/2004/0350-66730404027S.pdf. 
  13. Gradeva, Rositsa (2004). Rumeli under the Ottomans, 15th–18th centuries: institutions and communities. Isis Press, σελ. 26. ISBN 978-975-428-271-9. http://books.google.com/books?id=SiNpAAAAMAAJ&q=%22Ali+Bey+Mihaloglu+was+the+subasi+of+the+district+residing+in+Giivercinlik%22&dq=%22Ali+Bey+Mihaloglu+was+the+subasi+of+the+district+residing+in+Giivercinlik%22&hl=en&ei=sUgETpmaEcqz8QOxn-jRDQ&sa=X&oi=book_result&ct=result&resnum=1&ved=0CCsQ6AEwAA. Ανακτήθηκε στις 24 June 2011. 
  14. Prilozi proučavanju narodne poezije. 1935, σελ. 123. http://books.google.com/books?id=gifaAAAAMAAJ. 
  15. sir Grenville Temple (1836). Excursions in the Mediterranean, σελ. 277. http://books.google.com/books?id=VN4DAAAAQAAJ&pg=RA1-PA277. 
  16. The three eras of Ottoman history, a political essay on the late reforms of ..., σ. 75, στα Google Books By James Henry Skene
  17. Stanford Jay Shaw. Ezel Kural. Shaw (1977). History of the Ottoman Empire and Modern Turkey:. Cambridge University Press, σελ. 90. ISBN 978-0-521-29166-8. http://books.google.com/books?id=AIET_7ji7YAC&pg=PA90. Ανακτήθηκε στις 28 May 2013. 
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Sanjak of Vidin της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).