Εθνικός Πειραιώς (υδατοσφαίριση)

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Αυτό το λήμμα αφορά τα τμήματα υδατοσφαίρισης του Εθνικού. Για τον ευρύτερο σύλλογο, δείτε: Εθνικός Ο.Φ.Π.Φ..


Εθνικός Πειραιώς
Τμήμα Πόλο
Ethnikos OFPF.png
Water polo pictogram.svg
Πληροφορίες
Έτος ίδρυσης 21 Νοεμβρίου 1923
Προσωνύμιο Αυτοκράτορας
Έδρα Παπαστράτειο Κολυμβητήριο
Πρόεδρος Ιωάννης Πατλάκας
Προπονητής Άνδρες: Φάνης Κουντουδιός
Γυναίκες: Στέφανος Λέανδρος
Κατηγορία Άνδρες: Α1
Γυναίκες: Α1
Τίτλοι Άνδρες:
38
Πρωταθλήματα Ελλάδος
12 Κύπελλα Ελλάδος

Γυναίκες:
2 Κύπελλα Ευρώπης
3 Πρωταθλήματα Ελλάδος

Τμήματα του Εθνικού Πειραιώς
Football pictogram.svg Football pictogram.svg Basketball pictogram.svg
Ποδόσφαιρο (Ανδρών) Ποδόσφαιρο (Γυναικών) Μπάσκετ (Ανδρών)
Volleyball pictogram.svg Water polo pictogram.svg Water polo pictogram.svg
Βόλεϊ (Γυναικών) Πόλο (Ανδρών) Πόλο (Γυναικών)
Swimming pictogram.svg Wrestling pictogram.svg Gymnastics (rhythmic) pictogram.svg
Κολύμβηση Παγκράτιο Ρυθμική Γυμναστική

Το τμήμα υδατοσφαίρισης του Εθνικού Ο.Φ.Π.Φ. ιδρύθηκε το 1923, ήταν από τα πρώτα του συλλόγου και είναι το πιο πετυχημένο με 55 τίτλους εκ των οποίων 2 Ευρωπαϊκοί [1].

Το ανδρικό τμήμα έχει κατακτήσει το Πρωτάθλημα Υδατοσφαίρισης ανδρών 38 φορές (αριθμός ρεκόρ) και το Κύπελλο Ελλάδος 12 φορές (εκ των οποίων 8 συνεχόμενα, αριθμός ρεκόρ), έχοντας επιτύχει νταμπλ τίτλων 9 φορές. Ο Εθνικός κατέχει τα ρεκόρ συνεχόμενων πρωταθλημάτων με 18 [2] και το δεύτερο μεγαλύτερο με 14 [3], το ρεκόρ αήττητων πρωταθλημάτων με 30 (τα 11 συνεχόμενα αποτελούν ρεκόρ) [4], το ρεκόρ ετών ως πολυνίκης του πρωταθλήματος με 69 έτη μέχρι σήμερα [5], το ρεκόρ των 9 αήττητων νταμπλ [6] και των 8 συνεχόμενων αήττητων νταμπλ [7]. Ο Εθνικός κατέχει και το ρεκόρ συνεχόμενων ημερολογιακών ετών χωρίς ήττα. Συγκεκριμένα από την ήττα του από τον Ολυμπιακό τον Σεπτέμβριο του 1951, η επόμενη ήττα του ήρθε ξανά από τον συμπολίτη ΟΣΦΠ, 13 χρόνια παρά έναν μήνα μετά, τον Αύγουστο του 1964 [8]. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι το Κύπελλο Ελλάδος διεκόπη το 1958 και επανεκκίνησε το 1984. Τα ρεκόρ αυτά του έχουν προσδώσει τον τίτλο του «Αυτοκράτορα».

Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, ο Εθνικός ήταν η πρώτη ελληνική ομάδα που μετείχε στους «8» και τους «4» του κυπέλλου πρωταθλητριών. Το 1967 έφτασε στην ημιτελική φάση (οκτώ ομάδες σε δύο ομίλους των τεσσάρων) ενώ το 1981, αγωνίστηκε στην τελική φάση (όμιλος τεσσάρων ομάδων) του Κυπέλλου Πρωταθλητριών. Επίσης, πέραν του 1967, μετρά άλλες οκτώ συμμετοχές στους «8» της διοργάνωσης. Το γυναικείο τμήμα μετρά 2 Κύπελλα Ευρώπης το 2010 και το 2022, 1 χαμένο τελικό ευρωπαϊκού σουπερκάπ και 3 Πρωταθλήματα Ελλάδος.

Μεγαλύτερη προσωπικότητα στην ιστορία αποτελεί ο υδατοσφαιριστής, προπονητής και μετέπειτα πρόεδρος του Ομίλου, ο “Πατριάρχης της Ελληνικής Υδατοσφαίρισης”, Ανδρέας Γαρύφαλλος[9]. Άλλες σημαντικές προσωπικότητες έχουν υπάρξει οι Γιάννης Γαρύφαλλος, Γιάννης Καραλόγος, Θωμάς Καραλόγος, Κούλης Ιωσηφίδης, Νώντας Σαμαρτζίδης, Δημήτρης Κουγεβετόπουλος, Πέτρος Καλφαμανώλης, Αντώνης Αρώνης, Μάρκελλος Σιταρένιος, Μανώλης Πατλάκας, Γιάννης Θυμαράς, Νίκος Τσάγκας, Ανάργυρος Κεχαγιάς, Σωτήρης Σταθάκης, Βαγγέλης Πάτρας, Δημήτρης Κώνστας, Φίλιππος Καϊάφας, Μάκης Βολτυράκης, Θοδωρής Καλακώνας, Νίκος Αρμενάκης, Χρήστος Αφρουδάκης, Αντώνης Βλοντάκης, Δημήτρης Μάζης, Μαρία Τσουρή, Ίφκε Φαν Μπέλκουμ, Σοφία Ιωσηφίδου, Ντίνα Μαυρίδου, Άσλεϊ Τζόνσον, Πέτερ Ρούσοραν, Λίνο Ρεπέτο, Λάζλο Σάροσι, Άλφιο Φλόρες, Γιώργος Μορφέσης κ.α.

Το τμήμα υδατοσφαίρισης του Εθνικού είναι το μοναδικό τμήμα υδατοσφαίρισης ενώ μαζί με τα τμήματα ποδοσφαίρου του Ολυμπιακού, του Παναθηναϊκού και της Α.Ε.Κ., αποτελούν τα μοναδικά τμήματα ομαδικών αθλημάτων [10] που έχουν κατακτήσει (από τη δεκαετία του '30) σε κάθε δεκαετία τουλάχιστον από έναν τίτλο πρωταθλήματος Ελλάδος, κυπέλλου Ελλάδος ή κυπέλλου Ευρώπης.

Υδατοσφαίριση ανδρών[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πρωταθλητής στο πόλο το 1926

Ο Εθνικός στο άθλημα της υδατοσφαίρισης έχει κατακτήσει τα περισσότερα Πρωταθλήματα Ελλάδος, τα περισσότερα από κάθε άλλη ομάδα. Κυριαρχούσε στο άθλημα κατά τις δεκαετίες '50, '60, '70 και '80 και γι' αυτόν τον λόγο του έχει αποδοθεί το προσωνύμιο «Αυτοκράτορας». Πιο συγκεκριμένα, ο Εθνικός έχει κατακτήσει 38 πρωταθλήματα και 12 κύπελλα Ελλάδας ανδρών, ενώ έχει πετύχει το Νταμπλ 9 φορές (αήττητα).

Προπολεμική περίοδος (1925-1940)[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το πρώτο πρωτάθλημα του συλλόγου κατακτήθηκε το 1926 υπό τον ΣΕΓΑΣ με τον Εθνικό να το κατακτά αήττητος με τέσσερις νίκες σε ισάριθμα ματς κόντρα στον Ν.Ο. Καστέλλας, Ηρακλή, Άρη και Πανιώνιο.

Το πρώτο πρωτάθλημα μετά την ίδρυση της Κ.Ο.Ε. ήρθε το 1931 με τον Εθνικό να το κατακτά και πάλι αήττητος νικώντας στον τελικό τον τότε τρεις συνεχόμενες φορές πρωταθλητή Άρη με 1-0. Η ομάδα του 1931 αποτελούνταν από τους Δέδε, Περδίκη, Πετρούτσο, Μακρυγιώργο, Μακρή, Στεφόπουλο, Χατζηγεωργίου.[11]

Το 1932, ο Εθνικός δεν θα μπορέσει να υπερασπιστεί τον τίτλο του αφού η ομοσπονδία θα αποβάλλει τον Εθνικό και τον Ολυμπιακό από το πρωτάθλημα λόγω μεγάλων επεισοδίων στο μεταξύ τους αγώνα.

Το 1933 και το 1934 θα χάσει τον τίτλο στον τελικό από τον Ολυμπιακό (4-2 και τις δύο χρονιές).

Το 1937 θα βγει ξανά δεύτερος χάνοντας 3-2 στον τελικό από τον Ν.Ο.Π.

Τις χρονιές 1938, 1945, 1946 και 1950 ο Εθνικός θα καταταγεί τρίτος.

Τρίτο πρωτάθλημα, εποχή Ανδρέα Γαρύφαλλου και δυναστεία (1948-1990)[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το τρίτο πρωτάθλημα ήρθε 17 χρόνια μετά το δεύτερο, το 1948, με τον Εθνικό να το κατακτά αήττητος (νίκες επί ΝΟΠ, Άρη, ΟΣΦΠ, ΝΑΟ Κέρκυρας, ΝΟ Χαλκίδας και ισοπαλία κόντρα στον ΝΟ Μυτιλήνης). Το 1949, ο Εθνικός θα χάσει το πρωτάθλημα στον τελικό από τον ΟΣΦΠ με 3–1 σε έναν αγώνα όπου έπαιξε χωρίς το μεγάλο όπλο του, τον Ανδρέα Γαρύφαλλο λόγω τραυματισμού.

Το 1951 θα χάσει από τον Ολυμπιακό με 2–1 ενώ το 1952 βρέθηκε πολύ κοντά στον τίτλο αλλά η νίκη του ΟΣΦΠ με 3–2 επί του ΝΟΠ σε συνδυασμό με την ισοπαλία του Εθνικού με τους Πατρινούς (2–2) θα οδηγήσει τον τίτλο στους «ερυθρόλευκους». Την επόμενη περίοδο ο Εθνικός θα κατακτήσει αήττητος το πρωτάθλημα για πρώτη φορά μετά από 5 χρόνια, πετυχαίνοντας 4 νίκες και 1 ισοπαλία σε 5 παιχνίδια (3–3 με το Π. Φάληρο, νίκη επί της Μυτιλήνης, νίκη 10–1 επί του Αχιλλέα Πατρών, 10–3 επί του Άρη και 5–1 επί του ΟΣΦΠ στις 18/9/1953 μπροστά σε κοινό 5.000).

Το 1953 ξεκίνησε η κυριαρχία του Εθνικού, μία από τις μεγαλύτερες αν όχι η μεγαλύτερη στα ομαδικά αθλήματα. Έχει το απόλυτο σερί πρωταθλημάτων από το 1953 ως το 1970 (18 συνεχόμενα και εκ των οποίων 16 αήττητα) και το δεύτερο μεγαλύτερο από το 1972 ως το 1985 (14 συνεχόμενα εκ των οποίων 10 αήττητα), ρεκόρ εντυπωσιακά και ακατάρριπτα μέχρι σήμερα. Από το 1953 μέχρι και το 1963, ο Εθνικός κατέκτησε 11 συνεχόμενα αήττητα πρωταθλήματα, ένα ρεκόρ που δεν έχει συμβεί σε άλλο άθλημα. Την περίοδο 1953 έως 1958 κατέκτησε έξι συνεχόμενα κύπελλα προτού διακοπεί ο θεσμός. Οι έξι σερί κατακτήσεις κυπέλλου αποτελούν ρεκόρ το οποίο μοιράζεται με τους «ερυθρόλευκους». Την ίδια περίοδο πέτυχε έξι σερί αήττητα νταμπλ, γεγονός που αποτελεί ρεκόρ μέχρι σήμερα. Στους τέσσερις από τους έξι τελικούς κέρδισε τον ΟΣΦΠ ενώ στους άλλους δύο κέρδισε τον Άρη και τον ΝΟΠ. Οι τελικοί του 1953 και του 1957 κόντρα στον ΟΣΦΠ κρίθηκαν στην παράταση ενώ το 1954 και 1956 ο Εθνικός τους κατέκτησε άνετα με 12–0 και 7–2 επί του Ολυμπιακού αντίστοιχα. Ο τελικός του 1953 έχει μείνει στην ιστορία καθώς στην νίκη του Εθνικού με 5–4 επί του αιώνιου αντιπάλου του, ο Γαρύφαλλος είχε σκοράρει και τα πέντε γκολ σε έναν τελικό που τελείωσε μετά από τρεις παρατάσεις. Το 1955 ο Άρης αποχώρησε με τον Εθνικό να κατακτά το κύπελλο με σκορ 1-0 ενώ στο τελευταίο κύπελλο πριν τη διακοπή του θεσμού, νικά στον τελικό τον Ναυτικό Όμιλο Πατρών με 5–2.

Κατά τη δεκαετία του '50 ξεκίνησε ένα μεγάλο αήττητο σερί σε αγώνες πρωταθλήματος, που κράτησε για 13 ολόκληρα χρόνια, κάτι που αποτελεί ρεκόρ μέχρι σήμερα. Συγκεκριμένα, μετά την ήττα του με 2-1 από τον Ολυμπιακό στις 21 Σεπτεμβρίου του 1951, ηττήθηκε ξανά από τον ίδιο αντίπαλο στις 7 Αυγούστου του 1964 με 5-4. Ενδιάμεσα παρέμεινε αήττητος σε 75 αγώνες, όπου κέρδισε τους 71 ενώ 4 έληξαν ισόπαλοι. Η τελευταία ισοπαλία σημειώθηκε σε αγώνα με το Παλαιό Φάληρο στις 19 Σεπτεμβρίου του 1953. Ύστερα από αυτόν τον αγώνα ξεκίνησε κι ένα νικηφόρο σερί, που κράτησε για 11 χρόνια και 64 αγώνες μέχρι την ήττα του 1964.

Το 1968 χάνει ξανά από τον Ολυμπιακό στον πρώτο γύρο (7–6) αλλά τον κερδίζει στον δεύτερο (7–5, με πέντε τέρματα του Γαρύφαλλου) ώστε να κατακτήσει το πρωτάθλημα στην καλύτερη διαφορά τερμάτων. Το πρωτάθλημα θα κρινόταν στους αγώνες των δύο πειραϊκών ομάδων με τον ΝΟΠ στον δεύτερο γύρο. Ο ΟΣΦΠ θα νικήσει δύσκολα 9–7 ενώ ο Εθνικός θα επικρατήσει με 11–3. Στον πρώτο γύρο ο ΟΣΦΠ είχε επικρατήσει της Πάτρας με 3–2 ενώ ο Εθνικός με 5–4. Μάλιστα εκείνη τη σεζόν ο ΠΑΟ θα αποχωρήσει από το πρωτάθλημα στον δεύτερο γύρο και θα χάσει από ΟΣΦΠ και Εθνικό με 5–0 στα χαρτιά. Οι αγώνες του πρώτου γύρου είχαν πραγματοποιηθεί με τον ΟΣΦΠ να επικρατεί του ΠΑΟ με 10–3 και ο Εθνικός με 6–0. Στον δεύτερο γύρο ο Εθνικός θα συντρίψει τον ΠΑΟ με 16–0 αλλά θα κατοχυρωθεί η νίκη του ως 5–0 στα χαρτιά (το ίδιο θα συμβεί και με τη νίκη του ΟΣΦΠ επί του ΠΑΟ). Στο τέλος του πρωταθλήματος, ο Ανδρέας Γαρύφαλλος αποσύρεται από υδατοσφαιριστής και συνεχίζει το έργο του στην ελληνική υδατοσφαίριση από το πόστο του προπονητή.

Στο πρωτάθλημα του 1969, σύμφωνα με τον τύπο της εποχής, ο τελικός μεταξύ Ολυμπιακού και Εθνικού δεν έγινε ποτέ διότι ο Ολυμπιακός δεν «κατέβηκε» να αγωνιστεί εξαιτίας του θανάτου του προέδρου του Κώστα Μπουζάκη. Οι δύο ομάδες αναδείχθηκαν «συμπρωταθληταί» (είχαν τέσσερις νίκες σε πέντε αγώνες ενώ το μεταξύ τους ντέρμπι έληξε 2–2), ενώ στη συνέχεια έγινε κλήρωση μεταξύ των δύο για τον καθορισμό της ομάδας που θα αγωνιζόταν στο κύπελλο πρωταθλητριών, ο οποίος τελικά ήταν ο Ολυμπιακός.

Το 1971, η ομάδα θα χάσει το τίτλο για πρώτη φορά από τον Ολυμπιακό στον δεύτερο αγώνα μπαράζ (2–1). Παρόλα αυτά θα συνεχίσει ένα νέο σερί πρωταθλημάτων από το 1972 μέχρι και το 1985. Μάλιστα από το 1977 και την ήττα 6–1 από τον ΟΣΦΠ μέχρι την ήττα του το 1990 με 10–9 ξανά από τον ΟΣΦΠ, ο Εθνικός ήταν αήττητος απέναντι στον συμπολίτη Ολυμπιακό με τελευταία ισοπαλία για τον Ολυμπιακό να έρχεται το 1979 (4–4). Από το 1950 μέχρι και το 1990, ο Εθνικός έχασε από τον ΟΣΦΠ εννέα φορές.[12] Τη δεκαετία του '80, ο Εθνικός είχε ως αντίπαλο δέος τον ΑΝΟΓ αφού ο Ολυμπιακός είχε χάσει τη δυναμική των προηγούμενων δεκαετιών. Τη δεκαετία του '80 ο Εθνικός μέτρησε 22 συνεχόμενες νίκες στο «πειραϊκό ντέρμπι» με τη μεγαλύτερη νίκη όλων των εποχών να έρχεται τον Σεπτέμβριο του 1982 όταν και για το πρωτάθλημα του 1982, ο Εθνικός νικά τον Ολυμπιακό με το βαρύ για το πόλο της εποχής 13–0.

Το 1984 και το 1985 θα κατακτήσει το έκτο και το έβδομο κύπελλο αντίστοιχα επικρατώντας στους τελικούς, της Γλυφάδας και του Άρη. Το 1984, στην πορεία προς τον τελικό, οι «κυανόλευκοι» επικράτησαν του Ομίλου Φίλων Θαλάσσης, Ολυμπιακού και Βουλιαγμένης. Το 1985 ο Άρης με τον αείμνηστο Νώντα Σαμαρτζίδη παίκτη και τον Ανδρέα Γαρύφαλλο προπονητή θα διεκδικήσει το τρόπαιο στον τελικό του Ιλισίου κολυμβητηρίου αλλά η πειραϊκή ομάδα θα κάμψει την αντίσταση των Θεσσαλονικέων με 8–7.

Μέσα στη δεκαετία του '80, ο Εθνικός κατάφερε να παραμείνει αήττητος στα πλαίσια του πρωταθλήματος Ελλάδας για σχεδόν έξι χρόνια και 101 συνεχόμενους αγώνες πρωταθλήματος. Συγκεκριμένα μετά την ήττα του από τη Γλυφάδα με 3–5 στις 27 Σεπτεμβρίου του 1980, ηττήθηκε ξανά στις 10 Μαΐου του 1986 από τη Βουλιαγμένη με 7–8. Ενδιάμεσα κατέκτησε 5 συνεχόμενα αήττητα πρωταθλήματα (1981, 1982, 1983, 1984 και 1985), ενώ από τους 101 συνεχόμενους αγώνες χωρίς ήττα κέρδισε στους 100 και έφερε μία ισοπαλία. Από τις 100 νίκες, οι 86 ήταν συνεχόμενες (το μεγαλύτερο σερί νικών στο πρωτάθλημα ως το 2016 όταν και το έσπασε ο Ολυμπιακός), καθώς μετά την ήττα του από τη Γλυφάδα το 1980 ο επόμενος αγώνας στον οποίο δεν αναδείχθηκε νικητής ήταν η ισοπαλία 6-6 εναντίον της ίδιας ομάδας στις 24 Αυγούστου του 1985.

Η ήττα αυτή του 1986 από τη Βουλιαγμένη του στέρησε και τον τίτλο για πρώτη φορά μετά από 14 χρόνια, και σήμανε το τέλος της χρυσής εποχής του «αυτοκράτορα», καθώς έκτοτε έχει κατακτήσει μόλις τρία πρωταθλήματα (1988, 1994, 2006) και τέσσερα κύπελλα (1988, 1991, 2000, 2005). Το 1988 ήρθε το τελευταίο αήττητο πρωτάθλημα όπως και το τελευταίο νταμπλ. Χαρακτηριστικό της δυναστείας του Εθνικού αποτελεί το γεγονός ότι μέχρι το 2008, ο Εθνικός ήταν η ομάδα με τα περισσότερα πρωταθλήματα Ελλάδος σε όλα τα ομαδικά σπορ στην Ελλάδα (ποδόσφαιρο, μπάσκετ, πόλο, βόλεϊ. χάντμπολ).

Το 1926 αφήνει δεύτερο τον ΝΟ Καστέλλας, το 1931 τον Άρη, το 1948 τον ΝΟ Μυτιλήνης, τις χρονιές 1954, 1955, 1956, 1958, 1961, 1962 αφήνει δεύτερο τον ιστορικό ΝΟ Πατρών, τα έτη 1953, 1957, 1959, 1960, 1963, 1964, 1965, 1966, 1967, 1968, 1970, 1972, 1973, 1974, 1975, 1976, 1977, 1978, 1979, 1994, 2006 αφήνει δεύτερο τον Ολυμπιακό ενώ αφήνει τον ΑΝΟΓ δεύτερο τα έτη 1980, 1981, 1982, 1983, 1984, 1985, 1988.

Μεταβατική περίοδος, τριακοστό έβδομο πρωτάθλημα και χαμός Σαμαρτζίδη (1990-2002)[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1991, ο Εθνικός θα επιστρέψει σε τίτλο κατακτώντας το κύπελλο επικρατώντας του ΑΝΟΓ με 10–7.

Το 1994, ο Εθνικός με προπονητή τον Κυριάκο Ιωσηφίδη κατέκτησε σε μια συναρπαστική σειρά τελικών το πρωτάθλημα κόντρα στον συμπολίτη του στη ρώσικη ρουλέτα. Ήταν το τελευταίο πρωτάθλημα του αείμνηστου πρώην αρχηγού των “κυανόλευκων” αλλά και της Εθνικής, Νώντα Σαμαρτζίδη που με το δικό του πέμπτο πέναλτι έδωσε στον Εθνικό το πρωτάθλημα στη διαδικασία των πέναλτι (ακολούθησε η απόκρουση του τερματοφύλακα Βαγγέλη Πάτρα).

Το 2000 η ομάδα του Εθνικού κατέκτησε το Κύπελλο στο φάιναλ φορ που διεξήχθη στη Νίκαια. Με προπονητή τον 30χρονο τότε Γιώργο Μορφέση, ο Εθνικός απέκλεισε τη Βουλιαγμένη στον ημιτελικό (13-12 στην παράταση), ενώ στον τελικό επικράτησε του αιώνιου ΟΣΦΠ με 12-11 στην παράταση. Πρώτοι σκόρερ για τον Εθνικό ήταν ο αμερικανός Χάμπερτ και ο Σχίζας με τρία τέρματα ο καθένας.

Τρίτη θέση στο ΛΕΝ Τρόφι, τριακοστό όγδοο πρωτάθλημα και δωδέκατο κύπελλο (2002-2008)[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 2003 η ανδρική ομάδα του Εθνικού αγωνίστηκε στον ημιτελικό του Λεν Τρόφυ, όμως αποκλείστηκε και κατέλαβε την τρίτη θέση μαζί με την ιταλική Σαβόνα.

Το 2005, ο Εθνικός θα κατακτήσει το 12ο κύπελλο νικώντας στον τελικό τον Ν.Ο. Πατρών με 12-8 (Χατζηκυριακάκης 4, Μάζης 3). Στον ημιτελικό είχε κάμψει την αντίσταση του ΟΣΦΠ με 11-9 με τέσσερα γκολ του Στελλάτου και από δύο των Μπλάνη και Βλοντάκη[13].

Το 2005 ο Εθνικός κατέκτησε την πρώτη θέση στην κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος αλλά δεν κατάφερε στα πλέιοφ να κερδίσει το πρωτάθλημα και έχασε τον τίτλο στο πέμπτο και τελευταίο παιχνίδι.

Το 2006, αν και ο Εθνικός στην κανονική διάρκεια έφερε ισοπαλία και ήττα από τον πρωταθλητή Ολυμπιακό, κατάφερε να κατακτήσει το 38ο πρωτάθλημα στο πέμπτο παιχνίδι που κρίθηκε στην παράταση με σκορ 7-6. Ο Χατζηκυριακάκης σκόραρε για το 7-6 ενώ πέντε δεύτερα πριν το τέλος ο Ολυμπιακός με πέναλτι θα έστελνε τον τελικό στα πέναλτι που όμως ο Καραμπέτσος αποσόβησε σε εκτέλεση του Θεοδωρόπουλου. Το πρωτάθλημα αφιερώθηκε στη μνήμη του αδικοχαμένου μεγάλου αρχηγού Νώντα Σαμαρτζίδη. Αυτή ήταν η 21η φορά που ο Εθνικός κατακτά το πρωτάθλημα και αφήνει δεύτερο τον Ολυμπιακό.

Υποβιβασμός στην Α2, τέταρτες θέσεις στο πρωτάθλημα και δέκατος τρίτος τελικός κυπέλλου (2009-2020)[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 2009 η ομάδα μετά από διοικητική αναταραχή, πραγματοποιεί άσχημη χρονιά και υποβιβάζεται στην Α2 για πρώτη φορά από το 1928. Επανακάμπτει άμεσα αλλά το 2012 θα υποβιβαστεί για δεύτερη φορά χωρίς μάλιστα να πραγματοποιήσει νίκη. Θα ανεβεί αμέσως κατηγορία και θα ξαναπαίξει στην Α1 το 2014 που καταλαμβάνει την έκτη θέση. Το 2015 φτάνει στα ημιτελικά των πλέυοφ του πρωταθλήματος όπου και αποκλείεται από τον ΠΑΟ ενώ θα φτάσει ξανά στα ημιτελικά του πρωταθλήματος το 2017 και το 2019 όπου αποκλείεται από τον πρωταθλητή Ολυμπιακό. Το 2020 η ομάδα θα φτάσει στον τελικό του φάιναλ φορ του Κυπέλλου για πρώτη φορά από το 2007 αλλά θα χάσει τον τελικό από τον ανώτερο ΟΣΦΠ.

Εξέχουσες προσωπικότητες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ανάμεσα στους πολλούς και σημαντικούς υδατοσφαιριστές του τμήματος όλα αυτά τα χρόνια ξεχωρίζουν οι Ανδρέας Γαρύφαλλος, θεωρούμενος ο “Πατριάρχης” της ελληνικής υδατοσφαίρισης, Θωμάς Καραλόγος, Γιάννης Καραλόγος, Κούλης Ιωσηφίδης, Δημήτρης Κουγεβετόπουλος, Μάρκελλος Σιταρένιος, Αντώνης Αρώνης, Γιάννης Γαρύφαλλος, Πέτρος Καλφαμανώλης, Μανώλης Πατλάκας, Γιάννης Θυμαράς, Νίκος Τσάγκας, Ανάργυρος Κεχαγιάς, Σωτήρης Σταθάκης, Βαγγέλης Πάτρας, Δημήτρης Κώνστας, Φίλιππος Καϊάφας, Νίκος Αρμενάκης, Λίνο Ρεπέτο, Λάζλο Σάροσι, Άλφιο Φλόρες και πιο πρόσφατα οι Νώντας Σαμαρτζίδης, Θοδωρής Καλακώνας, Μάκης Βολτυράκης, Κώστας Κοκκινάκης,Χρήστος Αφρουδάκης, Αντώνης Βλοντάκης, Δημήτρης Μάζης, Γιώργος Μορφέσης. Επίσης, ο μεγάλος Ούγγρος αθλητής και προπονητής Πέτερ Ρούσοραν αποτέλεσε μια από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία του Εθνικού, οδηγώντας τον ως προπονητής σε 3 συνεχόμενα αήττητα πρωταθλήματα Ελλάδος (1981-84) και στο αήττητο νταμπλ του 1988.

Ευρωπαϊκή παρουσία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Εθνικός για πολλά χρόνια ήταν ο εκπρόσωπος της Ελλάδας στις ευρωπαϊκές διασυλλογικές διοργανώσεις. Μετρά συνολικά 41 συμμετοχές σε ευρωπαϊκά κύπελλα μέχρι και το 2009.[14]

Το 1981 η ανδρική ομάδα πόλο του Εθνικού έγινε η πρώτη ελληνική ομάδα που συμμετείχε στα τελικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος υδατοσφαίρισης παίρνοντας την τέταρτη θέση στο Κύπελλο πρωταθλητριών Ευρώπης υδατοσφαίρισης ανδρών που βρήκε πρωταθλήτρια την κροατική Γιούγκ[15] Προπονητής των πειραιωτών ήταν ο Ιταλός Λίνο Ρεπέτο.[16] To 1979, ο Εθνικός με προπονητή τον Άλφιο Φλόρες επικρατεί της πρωταθλήτριας Κανοτιέρι Νάπολι για το κύπελλο πρωταθλητριών.[17] Ο Εθνικός πέρα από την τέταρτη θέση το 1981, έχει φτάσει στην οκτάδα του κυπέλλου πρωταθλητριών το 1967, 1971, 1973, 1978, 1979, 1980, 1982, 1984, 1995.

Το 2003 η ανδρική ομάδα πόλο του Εθνικού αγωνίστηκε στον ημιτελικό του ΛΕΝ Τρόφι.

Τις περιόδους 2006, 2007, 2008 έφτασε στους «16» του κυπέλλου πρωταθλητριών ενώ τελευταία του παρουσία είναι το 2009 στα προκριματικά της κορυφαίας διοργάνωσης.

Θέσεις στο πρωτάθλημα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Έτος Κατ. Θέση Έτος Κατ. Θέση Έτος Κατ. Θέση Έτος Κατ. Θέση Έτος Κατ. Θέση
1926 A1 1 1950 A1 3 1970 A1 1 1990 A1 3 2010 A2 1
1927 A1 2 1951 A1 3 1971 A1 2 1991 A1 4 2011 A1 8
1928 A1 3 1952 A1 2 1972 A1 1 1992 A1 2 2012 A1 12
1929 A1 2 1953 A1 1 1973 A1 1 1993 A1 3 2013 A2 2
1930 A1 ? 1954 A1 1 1974 A1 1 1994 A1 1 2014 A1 6
1931 A1 1 1955 A1 1 1975 A1 1 1995 A1 2 2015 A1 4
1932 A1 [18] 1956 A1 1 1976 A1 1 1996 A1 4 2016 A1 4
1933 A1 2 1957 A1 1 1977 A1 1 1997 A1 8 2017 A1 8
1934 A1 2 1958 A1 1 1978 A1 1 1998 A1 9 2018 A1 5
1935 A1 ? 1959 A1 1 1979 A1 1 1999 A1 6 2019 A1 4
1936 A1 ? 1960 A1 1 1980 A1 1 2000 A1 5 2020 A1 6
1937 A1 2 1961 A1 1 1981 A1 1 2001 A1 3 2021 A1 14
1938 A1 3 1962 A1 1 1982 A1 1 2002 A1 3 2022 A1 7
1939 A1 ? 1963 A1 1 1983 A1 1 2003 A1 3
1940 A1 ? 1964 A1 1 1984 A1 1 2004 A1 5
1945 A1 3 1965 A1 1 1985 A1 1 2005 A1 2
1946 A1 3 1966 A1 1 1986 A1 2 2006 A1 1
1947 A1 5 1967 A1 1 1987 A1 2 2007 A1 2
1948 A1 1 1968 A1 1 1988 A1 1 2008 A1 2
1949 A1 2 1969 A1 1 1989 A1 2 2009 A1 11

Συνοπτικά[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Θέση Φορές
1ος 38
2ος 16
3ος 11
4ος 5
5ος 4
6ος 3
7ος 1
8ος 3
9ος 1
11ος 1
12ος 1
14ος 1

Σημείωση: Την περίοδο 1931-32 ο Εθνικός και ο ΟΣΦΠ μετά από επεισοδιακό μεταξύ τους ντέρμπι, αποβλήθηκαν από το πρωτάθλημα μετά από τιμωρία της ΕΚΟΦ / ΚΟΕ. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Άρης.

Τρέχουσα σύνθεση[19][Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αγωνιστική περίοδος: 2021-22

1.ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΗΣ 2.ΔΡΟΣΟΠΟΥΛΟΣ 3.ΛΕΣΙΩΤΗΣ 4.ΚΟΧΕΙΛΑΣ 5.ΜΠΕΡΙΣΤΙΑΝΟΣ 6.ΒΙΤΤΕΛΑΣ 7.ΘΕΟΔΟΣΗΣ – ΠΑΠΑΛΟΥΚΑΣ 8.ΒΑΛΛΙΑΝΑΤΟΣ 9.ΔΕΡΜΙΤΖΑΚΗΣ 10.ΠΑΠΑΔΟΓΚΩΝΑΣ 11.ΤΕΣΑΝΟΒΙΤΣ 12.ΚΑΤΣΑΓΟΥΝΟΣ 13.ΜΑΝΔΑΛΙΟΣ 14.ΓΑΡΔΕΡΗΣ 15.ΚΑΡΑΜΠΑΤΗΣ 16.ΓΚΑΤΣΟΣ 17.ΙΩΑΝΝΟΥ 18.ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΠΟΥΛΟΣ 19.ΖΩΓΡΑΦΟΣ 20.ΠΙΤΣΟΣ 21.ΒΛΑΧΑΚΗΣ 22.ΤΖΩΡΑΚΑΚΗΣ 23.ΚΑΡΑΜΟΛΕΓΚΟΣ ΜΑΝΩΛ. 24.ΚΑΡΑΜΟΛΕΓΚΟΣ ΓΙΩΡ. 25.ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΥ

Προπονητής: ΦΑΝΗΣ ΚΟΥΝΤΟΥΔΙΟΣ

Διακρίσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Διοργάνωση Φορές Χρονιές
Εγχώριες
Πρωτάθλημα Ελλάδος Ανδρών 38 1926, 1931, 1948, 1953, 1954, 1955, 1956, 1957, 1958, 1959, 1960, 1961, 1962, 1963, 1964, 1965, 1966, 1967, 1968, 1969, 1970, 1972, 1973, 1974, 1975, 1976[20], 1977, 1978, 1979, 1980, 1981, 1982, 1983, 1984, 1985, 1988, 1994, 2006
Κύπελλο Ελλάδος Ανδρών 12 1953, 1954, 1955, 1956, 1957, 1958, 1984, 1985, 1988, 1991, 2000, 2005
Nτάμπλ Ανδρών (αήττητα) 9 1953, 1954, 1955, 1956, 1957, 1958, 1984, 1985, 1988
Φιναλίστ Σούπερκαπ Ελλάδος Ανδρών 1 2020
Πρωτάθλημα Ελλάδος A2 Ανδρών 1 2010
Πρωτάθλημα Ελλάδος Νέων 2 1968, 1999
Πρωτάθλημα Ελλάδος Εφήβων 5 1969, 1974, 1975, 1976, 1977
Πρωτάθλημα Ελλάδος Παίδων 1 2018
Διεθνείς
Ημιτελικά στο Πρωτάθλημα Ευρώπης / Τσάμπιονς Λιγκ 1 1981
Προημιτελικά στο Πρωτάθλημα Ευρώπης / Τσάμπιονς Λιγκ 9 1967, 1971, 1973, 1978, 1979, 1980, 1982, 1984, 1995
3η θέση στο Κύπελλο Ευρώπης Ανδρών 1 2003

Αξιόλογοι υδατοσφαιριστές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αξιόλογοι προπονητές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αλλοδαποί υδατοσφαιριστές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

19 αλλοδαποί έχουν αγωνιστεί για τους «κυανόλευκους» με τους πολίστες από τις ΗΠΑ να έχουν την πρωτοκαθεδρία από πλευράς εθνικότητας (7 παίκτες). Ακολουθούν με τέσσερις παίκτες οι πολίστες από την Κροατία.

Πηγή: Κ.Ο.Ε.[22]

  • Flag of Croatia.svg Άντε Τρόγλιτς (1997)
  • Flag of Russian Federation.svg Σεργκέι Ροντιόνοφ (1998-1999)
  • Flag of Hungary.svg Ζολτ Πετοβάρι (2000)
  • Flag of the United States.svgFlag of Greece.svg Κρις Χάμπερτ (2000-2001)
  • Flag of the United States.svg Μπραντ Σουμάχερ (2001, αγωνίστηκε μόνο στην Ευρώπη)
  • Flag of the United States.svg Γούλφ Γουάιγκο (2002-2003)
  • Flag of the United States.svg Ματ Φλέσερ (2004)
  • Flag of the United States.svg Τζέσε Σμιθ (2006)
  • Flag of Serbia.svg Ντένις Σέφικ (2007)
  • Flag of Germany.svg Χάικο Νόσεκ (2007)
  • Flag of the United States.svg Τιμ Χάτεν (2009)
  • Flag of Croatia.svg Ζντράβκο Ντέλας (2009)
  • Flag of Croatia.svg Λούκα Πετρίσεβιτς (2009)
  • Flag of Croatia.svg Τόμισλαβ Πρίμορατς (2009)
  • Flag of Canada.svg Κέβιν Μίτσελ (2009, αγωνίστηκε μόνο στην Ευρώπη)
  • Flag of Serbia.svg Μάρκο Μίτσιτς (2011, 2016)
  • Flag of the United States.svg Τόμας Ένλο (2012)
  • Flag of Montenegro.svg Ντζόρτζε Τεσάνοβιτς (2019-)
  • Flag of Montenegro.svgFlag of the United States.svg Νίκολα Σάβελιτς (2022-)

Υδατοσφαίριση Γυναικών[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το τμήμα της γυναικείας υδατοσφαίρισης του Εθνικού ιδρύθηκε τη δεκαετία του 1980. Πολύ νωρίς κατέκτησε 3 Πρωταθλήματα Ελλάδας. Το 2010 απέκτησε τον πρώτο ευρωπαϊκό τίτλο του συλλόγου, επικρατώντας σε διπλό τελικό επί της Χάντι Μανσίσκ και κατέκτησε το ΛΕΝ Τρόφι. Την ίδια χρονιά αναμετρήθηκε με την Πρωταθλήτρια Ευρώπης, Βουλιαγμένη, για τον τίτλο του Ευρωπαϊκού Σούπερ Καπ, όμως δεν κατάφερε να επιβληθεί της αντιπάλου.

Εποχή Δημήτρη Κολοβού[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το γυναικείο τμήμα του Εθνικού έχει αναλάβει από το 2018 ο παράγοντας του Εθνικού και χρηματοδότης, Δημήτρης Κολοβός.

Το 2019 επιστρέφει μετά από διάστημα άνω των 10 ετών στην Ευρωλίγκα, παίρνοντας μέρος στον προκριματικό όμιλο που διοργάνωσε ο Εθνικός στο κολυμβητήριο «Πέτρος Καπαγέρωφ». Ο Εθνικός θα επικρατήσει της πρωταθλήτριας Γαλλίας Λιλ με 14–5 αλλά θα ηττηθεί από την ουγγρική Ουίπεστ (11–13), την πολυνίκη του κυπέλλου πρωταθλητριών Οριτζόντε Κατάνια (5–15) και από τη ρώσικη Ντινάμο Ουραλότσκα (10–17).

Την περίοδο 2021-22, ο Εθνικός με προπονητή τον Σέρβο Μάρκο Μίτσιτς θα λάβει μέρος στα προκριματικά της Ευρωλίγκας, θα περάσει στις «16» καλύτερες ομάδες της Ευρώπης ενώ στη συνέχεια θα κληρωθεί σε όμιλο με τον πρωταθλητή Ευρώπης Ολυμπιακό, την ιταλική Ρόμα και την καταλανική Τεράσα. Ο Εθνικός θα πετύχει μεγάλη νίκη με 14–5 επί της Ρόμα και θα κλειδώσει την πρόκριση στους «8» με νίκη 8–7 επί της Τεράσα. Στον τελευταίο αγώνα για την «πρωτιά» του ομίλου, ο Εθνικός θα ηττηθεί από τον συμπολίτη ΟΣΦΠ με 5–9. Στους «8» θα αποκλειστεί σε διπλούς αγώνες από την πέντε φορές πρωταθλήτρια Ευρώπης Σαβαδέλ (ήττα 8–13 εντός, ήττα 8–6 εκτός). Ο Εθνικός παρά τον αποκλεισμό του θα συμμετείχε στο φάιναλ φορ του Κυπέλλου Ευρώπης αλλά λόγω των εξελίξεων με τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, δεν διεξήχθει φάιναλ φορ αλλά διπλός τελικός όπου μετείχαν οι Εθνικός και Ντουναουϊβάρος. [23] Με προπονήτρια τη θρύλο της ελληνικής υδατοσφαίρισης, Αντιγόνη Ρουμπέση, ο Εθνικός στον πρώτο τελικό επικράτησε στην Ουγγαρία με 12–8 ενώ στο «Παπαστράτειο» κολυμβητήριο διπλασίασε τις νίκες του με νίκη 14–9.[24][25][26] Αυτό ήταν το τέταρτο Κύπελλο Ευρώπης για την ελληνική υδατοσφαίριση με τον Εθνικό να είναι η ελληνική ομάδα με τις περισσότερες κατακτήσεις, μια παραπάνω από τη Βουλιαγμένη και τον Ολυμπιακό.

Θέσεις στο πρωτάθλημα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Έτος Κατ. Θέση Έτος Κατ. Θέση
1987-88 Α1 1 2008-09 Α1 3
1988-89 Α1 3 2009-10 Α1 3
1989-90 Α1 1 2010-11 Α1 3
1991-92 Α1 1 2011-12 Α1 6
1992-93 Α1 3 2012-13 Α1 5
1996-97 Α1 4 2013-14 Α1 6
1997-98 Α1 4 2014-15 Α1 4
2000-01 Α1 7 2015-16 Α1 4
2001-02 Α1 5 2016-17 Α1 4
2002-03 Α1 7 2017-18 Α1 3
2003-04 Α1 4 2018-19 Α1 3
2004-05 Α1 2 2019-20 Α1 5
2005-06 Α1 5 2020-21 Α1 4
2006-07 Α1 5 2021-22 Α1 4
2007-08 Α1 4

Συνοπτικά[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Θέση Φορές
1ος 3
2ος 1
3ος 7
4ος 9
5ος 5
6ος 2
7ος 2

Τρέχουσα σύνθεση[27][Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αγωνιστική περίοδος: 2021-22

1-ΧΑΤΖΗΚΥΡΙΑΚΑΚΗ 2-ΡΑΚΙΝΤΖΗ 3-ΕΛΛΗΝΙΑΔΗ 4-ΣΩΤΗΡΕΛΗ 5-ΜΠΕΡΙΚΟΥ 6-ΚΑΡΑΜΠΕΤΣΟΥ 7-ΓΑΛΑΝΑΚΗ 8-ΓΚΟΤΖΙΑ 9-ΛΑΛΟΥΣΗ 10-ΦΕΛΛΑ 11-ΜΠΕΤΑ 12-ΒΡΑΚΑ 13-ΖΕΡΒΟΥ 14-ΙΩΑΝΝΟΥ 15-ΜΠΑΚΟΤΣ 16-ΜΠΕΝΕΚΟΥ ΑΛΚ. 17-ΚΟΝΤΟΝΗ 18-ΦΕΡΕΝΤΙΝΟΥ 19-ΤΖΟΝΣΟΝ 20-ΠΑΡΚΕΣ 21- ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗ ΣΤΕΦ. 22-ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗ ΙΩΑΝ. 23-ΑΡΑΝΤΣΙΝΙ 24-ΜΑΣΕΛΜΑΝ

Προπονητής: ΜΑΡΚΟ ΜΙΤΣΙΤΣ

Αξιόλογες αθλήτριες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Αμερικανίδα δύο φορές χρυσή ολυμπιονίκης και μια εκ των σπουδαιότερων τερματοφυλάκων στην ιστορία της γυναικείας υδατοσφαίρισης, Άσλεϊ Τζόνσον
Η χρυσή ολυμπιονίκης του 2008, Ολλανδή Ίφκε Φαν Μπέλκουμ, συνέβαλε στην κατάκτηση του πρώτου κυπέλλου Ευρώπης.

Αξιόλογοι προπονητές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αλλοδαπές υδατοσφαιρίστριες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

21 αλλοδαπές υδατοσφαιρίστριες έχουν αγωνιστεί στον Εθνικό. Από πλευράς εθνικότητας, οι πολίστριες από τις ΗΠΑ κατέχουν τον μεγαλύτερο αριθμό με τέσσερις παίκτριες από το 2002 έως σήμερα.

Πηγή: Κ.Ο.Ε.[28]

  • Flag of Germany.svg Αν Λόμαν (2002)
  • Flag of Brazil.svg Καμίλα Πεντρόζα (2004)
  • Flag of the United States.svg Τζούλι Γκάρντινερ (2005)
  • Flag of Spain.svg Πατρίτσια Ντελ Σότο (2006)
  • Flag of Australia.svg Ροουένα Ουέμπστερ (2008)
  • Flag of the Netherlands.svg Ίφκε Φαν Μπέλκουμ (2009-2010)
  • Flag of the Czech Republic.svg Βερόνικα Μπαρτούνκοβα (2009)
  • Flag of China.svg Γιούν Γιάνγκ (2009)
  • Flag of Australia.svg Μπρόνγουεν Νοξ (2009)
  • Flag of Brazil.svg Μαρίνα Κανέτι (2010)
  • Flag of the United States.svg Καμίλ Χάικο (2011)
  • Flag of Brazil.svg Λουίζα Καρβάλιο (2012)
  • Flag of United Kingdom.svg Χέιζελ Μουζγκρόβ (2014)
  • Flag of the United States.svg Στέφανι Μουταφιάν (2018)
  • Flag of Australia.svg Μόργκαν Φράνσις Μπάξτερ (2019)
  • Flag of Canada.svg Κέλλυ Μπλερ Μακ Κι (2019)
  • Flag of Turkey.svg Κούμπρα Κους (2020)
  • Flag of New Zealand.svg Έμερσον Τζόι Χάουτον (2020-2021)
  • Flag of Canada.svg Βέριτσα Μπάκοτς (2022)
  • Flag of the United States.svg Άσλεϊ Τζόνσον (2022)
  • Flag of Hungary.svg Ρεμπέκα Πάρκες (2022)

Διακρίσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Διοργάνωση Φορές Χρονιές
Εγχώριες
Πρωταθλήματα Ελλάδος Γυναικών 3 1987-88, 1989-90, 1991-92
Πρωταθλήματα Ελλάδος Νέων Γυναικών 1 2007
Διεθνείς
Κυπελλούχος Ευρώπης Γυναικών 2 2009-10, 2021-22
Προημιτελικά στο Πρωτάθλημα Ευρώπης / Ευρωλίγκα 1 2021-22
Φιναλίστ στο Ευρωπαϊκό Σούπερ Καπ Γυναικών 1 2010

Ευρωπαϊκοί τελικοί[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Σεζόν Διοργάνωση Πόλη τελικού Κυπελλούχος Φιναλίστ Σκορ
2009–10 Κύπελλο Ευρώπης / LEN Trophy Μανσίσκ & Πειραιάς Flag of Greece.svg Εθνικός Flag of Russia.svg Χάντι Μανσίσκ 12–13 (εκτός) & 13–12 (εντός) (παρ., 4–1 πέν.)
2009–10 Ευρωπαϊκό Σούπερ Καπ Πειραιάς Flag of Greece.svg Βουλιαγμένη Flag of Greece.svg Εθνικός 13–5
2021–22 Κύπελλο Ευρώπης / LEN Trophy Ντουναουϊβάρος & Πειραιάς Flag of Greece.svg Εθνικός Flag of Hungary.svg Ντουναουϊβάρος 12–8 (εκτός) & 14–9 (εντός)
2021–22 Ευρωπαϊκό Σούπερ Καπ Πειραιάς

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 50 στους άνδρες και 5 στις γυναίκες.
  2. Από το 1953 μέχρι το 1970.
  3. Από το 1972 μέχρι και το 1985.
  4. Αήττητα πρωταθλήματα: 1926, 1931, 1948, 1953, 1954, 1955, 1956, 1957, 1958, 1959, 1960, 1961, 1962, 1963, 1965, 1966, 1967, 1969, 1970, 1974, 1975, 1976, 1978, 1979, 1981, 1982, 1983, 1984, 1985, 1988
  5. 1ος Εθνικός – 69 έτη (1926-1928, 1957-2022) 2ος Ν.Ο. Πατρών – 19 έτη (1939-1957) 3ος Άρης – 12 έτη (1928-1939) 4ος Ολυμπιακός – 12 έτη (1927-1928, 1936-1939, 1952-1957) 5ος Πειραϊκός Σύνδεσμος – 6 έτη (1923-1928)
  6. 1953, 1954, 1955, 1956, 1957, 1958, 1984, 1985, 1988
  7. 1953, 1954, 1955, 1956, 1957, 1958, 1984, 1985
  8. 21/9/1951 ΟΣΦΠ 2–1 ΕΟΦΠΦ 7/8/1964 ΟΣΦΠ 5–4 ΕΟΦΠΦ
  9. ««Έφυγε» ο πατριάρχης της ελληνικής υδατοσφαίρισης Ανδρέας Γαρύφαλλος». koe.org.gr. Ανακτήθηκε στις 20 Φεβρουαρίου 2022. 
  10. Ποδόσφαιρο (Ανδρών-Γυναικών), Μπάσκετ (Ανδρών-Γυναικών), Πόλο (Ανδρών-Γυναικών), Βόλεϊ (Ανδρών-Γυναικών), Χάντμπολ (Ανδρών-Γυναικών)
  11. WPL. «1931: The team of Ethnicos Piraeus, Greek Champion» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 27 Φεβρουαρίου 2022. 
  12. 1950, 1951, 1964, 1968, 1971, 1972, 1973, 1977, 1990
  13. newsroom, sport-fm. «Η αυτοκρατορία αντεπιτίθεται». sport-fm.gr. Ανακτήθηκε στις 13 Μαρτίου 2022. 
  14. Team, Flash (9 Οκτωβρίου 2003). «ΕΘΝΙΚΟΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ | Flash.gr». www.flash.gr. Ανακτήθηκε στις 17 Απριλίου 2022. 
  15. «Επίσημη σελίδα Εθνικού». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 31 Ιουλίου 2012. Ανακτήθηκε στις 19 Αυγούστου 2012. 
  16. WPL. «Lino Repetto: The tough and honest coach from Liguria» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 27 Φεβρουαρίου 2022. 
  17. WPL. «1979: The happy family of "Ethnicos Piraeus"» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 27 Φεβρουαρίου 2022. 
  18. Την περίοδο 1931-32 ο Εθνικός και ο ΟΣΦΠ μετά από επεισοδιακό μεταξύ τους ντέρμπι, αποβλήθηκαν από το πρωτάθλημα μετά από τιμωρία της ΕΚΟΦ / ΚΟΕ. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Άρης.
  19. «Α1 ΑΝΔΡΩΝ Οι». koe.org.gr. Ανακτήθηκε στις 26 Νοεμβρίου 2021. 
  20. «Στιγμιότυπα Εθνικού Πειραιώς – Ολυμπιακού για το πρωτάθλημα της Α΄ Εθνικής στο Ολυμπιακό Κολυμβητήριο (6-4)». Κυανόλευκος. 19 Ιουλίου 2020. Ανακτήθηκε στις 11 Απριλίου 2022. 
  21. Δια τους φιλάθλους, εφημερ. «ΕΜΠΡΟΣ», 21 Μαΐου 1946
  22. «ΟΙ ΑΛΛΟΔΑΠΟΙ ΠΟΛΙΣΤΕΣ ΣΤΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΤΗΣ Α1 ΑΝΔΡΩΝ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΑ Σέρβοι, Κροάτες και Αμερικάνοι τα σκήπτρα». koe.org.gr. Ανακτήθηκε στις 12 Απριλίου 2022. 
  23. «Εθνικός: Απευθείας στον τελικό του Len Trophy κόντρα στην Ντουναουϊβάρος | Gazzetta». www.gazzetta.gr. Ανακτήθηκε στις 5 Μαρτίου 2022. 
  24. «Εθνικός - Ντουναουϊβάρος 14-9: Ο «Αυτοκράτορας» της Ευρώπης! | Gazzetta». www.gazzetta.gr. Ανακτήθηκε στις 31 Μαρτίου 2022. 
  25. newsroom, sport-fm. «Στέφθηκε ξανά… Αυτοκράτορας ο Εθνικός με «πάρτι»!». sport-fm.gr. Ανακτήθηκε στις 31 Μαρτίου 2022. 
  26. IEFIMERIDA.GR, NEWSROOM (30 Μαρτίου 2022). «Πόλο Γυναικών: Στην κορυφή της Ευρώπης ο Εθνικός Πειραιά! -Κέρδισε την Ντουναουϊβάρος και στην Ελλάδα, με 14-9». iefimerida.gr. Ανακτήθηκε στις 31 Μαρτίου 2022. 
  27. «Α1 ΓΥΝΑΙΚΩΝ Τα Ρόστερ των 12 ομάδων του πρωταθλήματος». koe.org.gr. Ανακτήθηκε στις 26 Νοεμβρίου 2021. 
  28. «Οι 82 αλλοδαπές πολίστριες των 13 ελληνικών σωματείων από το 2002». koe.org.gr. Ανακτήθηκε στις 12 Απριλίου 2022. 

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]