Ολυμπιακός (καλαθοσφαίριση)
Αυτό το λήμμα αφορά στο τμήμα καλαθοσφαίρισης του Ολυμπιακού. Για τα υπόλοιπα τμήματα, δείτε: Ολυμπιακός ΣΦΠ.
| Στοιχεία Συλλόγου | |
|---|---|
| Ψευδώνυμο | Θρύλος |
| Έτος ίδρυσης | Σύλλογος: 1925 Τμήμα: 1931 |
| Έδρα | Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας (χωρητικότητα: 14.940) |
| Περιοχή | Πειραιάς, Αττικής, Ελλάδα |
| Χρώματα | Κόκκινο & Λευκό |
| Διεύθυνση | Ακτή Θεμιστοκλέους 2 & Υγείας 1-3, Τ.Κ. 185 36, Πειραιάς |
| Ιστοσελίδα | www.olympiacosbc.gr |
| Ανδρικό τμήμα | |
| Πρόεδρος | Παναγιώτης Αγγελόπουλος |
| Προπονητής | Γιώργος Μπαρτζώκας |
| Διοργανώσεις | |
| Διακρίσεις | |
| Σύνολο τίτλων: 22 | |
Η Κ.Α.Ε. Ολυμπιακός είναι ελληνικός καλαθοσφαιρικός σύλλογος με έδρα δραστηριοτήτων του την πόλη του Πειραιά. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 1931 και αγωνίζεται με χρώματα το κόκκινο και το λευκό. Αποτελεί το τμήμα καλαθοσφαίρισης του Ολυμπιακού Σ.Φ. Πειραιώς.
Ο Ολυμπιακός το 1997 έγινε η πρώτη ελληνική ομάδα που κατακτά το Τριπλ Κράουν (Πρωτάθλημα, Κύπελλο, Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα). Την ίδια χρονιά, αγωνίστηκε ως Πρωταθλητής Ευρώπης στο τουρνουά McDonald's Open όπου αντιμετώπισε στον τελικό της διοργάνωσης τους πρωταθλητές του NBA Σικάγο Μπουλς, του μεγαλύτερου καλαθοσφαιριστή όλων των εποχών,[1] του Μάικλ Τζόρνταν.[2]
Το 2012 ο Ολυμπιακός κατέκτησε το δεύτερο Πρωτάθλημα Ευρώπης στην ιστορία του στο Final Four της Κωνσταντινούπολης με νίκη 62-61 επί της ΤΣΣΚΑ Μόσχας, ανατρέποντας διαφορά 19 πόντων στα τελευταία 12 λεπτά και πετυχαίνοντας έτσι τη μεγαλύτερη ανατροπή στην ιστορία των ευρωπαϊκών τελικών και μία από τις μεγαλύτερες στην ιστορία του παγκόσμιου μπάσκετ.[3][4][5]
Το 2013 ο Ολυμπιακός κατέκτησε για 2η συνεχόμενη φορά και 3η συνολικά το Πρωτάθλημα Ευρώπης, νικώντας στον τελικό του Final Four του Λονδίνου τη Ρεάλ Μαδρίτης με 100-88, ανατρέποντας και πάλι διαφορά 17 πόντων που είχε διαμορφωθεί κατά τη διάρκεια του πρώτου δεκαλέπτου.[6] Έγινε έτσι η μοναδική ελληνική ομάδα και η μόνη ομάδα -μαζί με τη Μακάμπι Τελ Αβίβ- στο ευρωπαϊκό μπάσκετ που έχει κατακτήσει δύο συνεχόμενα Πρωταθλήματα Ευρώπης από την καθιέρωση του συστήματος Final Four τo 1988, καθώς και μόλις η τρίτη ομάδα στην Ευρώπη που έχει κατακτήσει την Ευρωλίγκα συνεχόμενες χρονιές (back-to-back Euroleague Champions), μετά την Γιουγκοπλάστικα και τη Μακάμπι.[7]
Πίνακας περιεχομένων |
Ιστορία [Επεξεργασία]
Ίδρυση και πρώτες δεκαετίες [Επεξεργασία]
Το τμήμα καλαθοσφαίρισης του Ολυμπιακού, αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες ομάδες στον ελληνικό και στον ευρωπαϊκό χώρο. To 1931 αθλητές του τμήματος πετοσφαίρισης της ομάδας, ξεκίνησαν την δημιουργία της ομάδας καλαθοσφαίρισης.
Το 1937 η καλαθοσφαίριση έχει ατονίσει στον Πειραιά. Η διοίκηση του Ολυμπιακού επιθυμώντας να φέρει και πάλι στην επιφάνεια το άθλημα καλεί ορισμένους φιλάθλους του Πειραιά και τους εξουσιοδοτεί εν λευκώ να δημιουργήσουν και πάλι ομάδα καλαθοσφαίρισης. Με επικεφαλής τον Γ. Ιερώνυμο, έφορο τον Κουτσουλέντη και βοηθούς τους Σ. Παπαδάκη, Μ. Κρικίδη και με παίκτες από την Ιωνίδειο Σχολή Πειραιά, ο Ολυμπιακός αποκτά και πάλι μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα ομάδα καλαθοσφαίρισης.
Την προπόνηση είχε αναλάβει ο Ν. Καραβιάς, ο οποίος μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα είχε φτιάξει ένα ισχυρό συγκρότημα, το οποίο αποτέλεσαν οι γνωστοί καλαθοσφαιριστές της εποχής εκείνης: Ξ. Νικολαΐδης, Κατσαβής, Αναγνωστόπουλος, αδελφοί Ανδρεάδη, Π. Δημητρόπουλος, Σ. Μιχόπουλος, Έμ. Χατζηνικολάου και Αλ. Κατσούκος. Πριν όμως ισχυροποιηθεί η ομάδα ήρθε ο Β΄ παγκόσμιος πόλεμος και σταμάτησε κάθε κίνηση. Αμέσως μετά τον πόλεμο ο Ολυμπιακός με γενικό αρχηγό τον κ. Ι. Κουτσουλέντη βρίσκεται εξ' αρχής μεταξύ των καλύτερων ομάδων.
Το πρώτο γήπεδο που χρησιμοποίησε η ομάδα ήταν αυτό του «Μπάκαλα», όπως λεγόταν, στην Καστέλλα, και κατασκευάστηκε το 1938 με προσωπική εργασία μελών του Ολυμπιακού. Το 1948 μεταφέρθηκε στο γήπεδο της οδού Μικράς Ασίας και μετέπειτα στο Πασαλιμάνι.
Πρώτες επιτυχίες [Επεξεργασία]
Η ανδρική ομάδα κατέκτησε το πρώτο πρωτάθλημα το 1949, ενώ το δεύτερο 11 χρόνια μετά, το 1960, γεγονός που επέτρεψε στον Ολυμπιακό την συμμετοχή του στο Κύπελλο Πρωταθλητριών για πρώτη φορά, όπου αντιμετώπισε την Γαλατασαράι.
Οι αδερφοί Αλέκος και Γιάννης Σπανουδάκης, ο οποίος ήταν παίκτης - προπονητής του Ολυμπιακού, εφάρμοσαν καινοτομίες στον τρόπο παιχνιδιού και υπήρξαν σημαντικοί συντελεστές στη δημιουργία μιας αξιόλογης ομάδας. Ήταν από τους πρωταγωνιστές στα πρωταθλήματα του 1949 και του 1960.
Το αήττητο πρωτάθλημα και οι επιτυχίες της δεκαετίας του '70 [Επεξεργασία]
Οι Στηβ Γιατζόγλου, Γιώργος Καστρινάκης και Γιώργος Μπαρλάς, με προπονητή τον Φαίδωνα Ματθαίου, οδηγούν τον Ολυμπιακό στο πρώτο νταμπλ της ιστορίας του, το 1976. Μεγάλη επιτυχία ήταν ότι τη χρονιά εκείνη κατέκτησε το τρίτο του πρωτάθλημα, αήττητος, έχοντας 22 νίκες σε ισάριθμα παιχνίδια, ενώ έφτασε και στα προημιτελικά του Κυπέλλου Κυπελλούχων.
Την επόμενη χρονιά θα κατακτήσει και πάλι το Κύπελλο Ελλάδας με τον Κώστα Μουρούζη στον πάγκο της ομάδας, με πιο χαρακτηριστική τη νίκη με 68-110 επί του Παναθηναϊκού, που συνιστά την μεγαλύτερη νίκη στις αναμετρήσεις μεταξύ των 2 αιωνίων αντιπάλων (42 πόντοι διαφορά και μάλιστα εκτός έδρας).[8]
Το επόμενο πρωτάθλημα που κατακτήθηκε το 1978 συνοδεύτηκε πάλι με την κατάκτηση του Κυπέλλου και διακριθέντες ήταν και πάλι οι Στηβ Γιατζόγλου και Γιώργος Καστρινάκης με προπονητή τον Κώστα Μουρούζη. Το 1979 ο Ολυμπιακός έφτασε στην τελική φάση του Κυπέλλου Πρωταθλητριών (φάση των «6»), η σημαντικότερη επιτυχία του μέχρι τότε στην κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση.
Η περίοδος Γιατζόγλου-Καστρινάκη ολοκληρώθηκε με 1 ακόμα Κύπελλο Ελλάδος το 1980, έχοντας για προπονητή τον Γιώργο Μπαρλά. Από τότε ξεκινάει μια εποχή πτώσης για την ομάδα, η οποία θα διαρκέσει μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1990.
Η περίοδος της αφάνειας [Επεξεργασία]
Τα επόμενα χρόνια υπήρξε στον Ολυμπιακό μια σταδιακή ανανέωση, όμως οι αθλητές που αποκτήθηκαν δεν ήταν σε θέση να κάνουν τη διαφορά και να κατακτήσουν κάποιο τίτλο. Το 1986 κατέκτησε τη δεύτερη θέση και ήταν φιναλίστ του κυπέλλου. Μεγάλη μορφή της ομάδας εκείνη την περίοδο ήταν ο Αργύρης Καμπούρης, που ταυτίστηκε με την ομάδα. Στα τέλη της δεκαετίας αξιόλογοι ξένοι, όπως ο Κάρεϊ Σκάρι, που αποκτήθηκε από το ΝΒΑ, και ο Τοντ Μίτσελ, δεν κατάφεραν να ανασύρουν την ομάδα από την αφάνεια.
Αναγέννηση και η περίοδος των μεγάλων επιτυχιών [Επεξεργασία]
Το 1991 ανέλαβε την προεδρία της ομάδας ο Σωκράτης Κόκκαλης, ο οποίος προσέλαβε ως προπονητή τον Γιάννη Ιωαννίδη. Επιπλέον, πραγματοποιήθηκαν μετεγγραφές ακριβών παικτών, ενώ ο σύλλογος μετακόμισε από το Παπαστράτειο στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας. Ο Ολυμπιακός κατέκτησε 5 συνεχόμενα πρωταθλήματα την περίοδο 1993-97 και δύο κύπελλα το 1994 και το 1997. Παράλληλα, έφτασε σε δύο συνεχόμενα φάιναλ φορ της Ευρωλίγκα το 1994 στο Τελ Αβίβ και το 1995 στη Σαραγόσα. Και τις δύο φορές έφτασε στον τελικό κερδίζοντας στον ημιτελικό τον Παναθηναϊκό και εν συνεχεία ηττήθηκε από δύο ισπανικές ομάδες, τη Μπανταλόνα και τη Ρεάλ Μαδρίτης αντίστοιχα.
Το 1996 κέρδισε το Πρωτάθλημα Ελλάδας, νικώντας στον πέμπτο τελικό των πλέι-οφ του πρωταθλήματος τον Παναθηναϊκό στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, με 35 πόντους διαφορά και σκορ 73-38,[9] που αποτελεί την δεύτερη μεγαλύτερη σε εύρος νίκη απέναντι στον αιώνιο αντίπαλο, μετά την νίκη του Ολυμπιακού με 68-110 (42 πόντοι διαφορά) στο Κύπελλο το 1977.[10]
Το 1997 με προπονητή τον Ντούσαν Ίβκοβιτς, κατέκτησε όλους τους τίτλους που διεκδίκησε (Πρωτάθλημα, Κύπελλο, Ευρωλίγκα), επιτυγχάνοντας το Τριπλ Κράουν. Στον τελικό του φάιναλ φορ της Ευρωλίγκα κέρδισε την Μπαρτσελόνα με 73-58 και στέφθηκε πρωταθλητής Ευρώπης. Στο φάιναλ φορ πέρασε αφού απέκλεισε στα προημιτελικά τον Παναθηναϊκό με 69-49 στο ΟΑΚΑ. Κατέκτησε το ελληνικό πρωτάθλημα κερδίζοντας την ΑΕΚ. Την επόμενη περίοδο ο Ολυμπιακός αγωνίστηκε στο τουρνουά McDonald's Open και έφτασε στον τελικό, όπου έχασε από τους πρωταθλητές του NBA, Σικάγο Μπουλς του Μάικλ Τζόρνταν.
Περιορισμένες διακρίσεις και περίδος κρίσης [Επεξεργασία]
Από το 1998 έως το 2002 οι διακρίσεις του ήταν περιορισμένες. Το 1999 ο Ολυμπιακός έφτασε στο φάιναλ φορ της Ευρωλίγκα στο Μόναχο και αποκλείστηκε στον ημιτελικό από την μετέπειτα πρωταθλήτρια Ευρώπης, Ζαλγκίρις Κάουνας, καταλαμβάνοντας τελικά την τρίτη θέση. Ο μοναδικός τίτλος του συλλόγου ήρθε το 2002 με την κατάκτηση του Κυπέλλου Ελλάδας.
Από το 2003 έως το 2005 ο Ολυμπιακός αντιμετώπισε μια από τις χειρότερες περιόδους της ιστορίας του καθώς κατετάγη 4ος το 2003, 8ος το 2004 και πάλι 8ος το 2005. Μοναδική διάκριση η συμμετοχή στον τελικό κυπέλλου το 2004, όπου και ηττήθηκε από τον Άρη.
Ανασυγκρότηση και επιστροφή στις διακρίσεις [Επεξεργασία]
Από το 2006 ο Ολυμπιακός, ο οποίος περνάει πλέον στα χέρια των αδερφών Αγγελόπουλων, επιστρέφει σε τροχιά διεκδίκησης του πρωταθλήματος συμμετέχοντας συνεχόμενα στους τελικούς (2006, 2007, 2008, 2009, 2010). Η διοίκηση του συλλόγου ξοδεύει πολύ μεγάλα χρηματικά ποσά και φέρνει στην ομάδα παίχτες αναγνωρισμένης αξίας όπως οι Τζος Τσίλντρες και Λίνας Κλέιζα, που μαζί με ταλαντούχους Έλληνες και ξένους αθλητές όπως οι Γιάννης Μπουρούσης, Σοφοκλής Σχορτσιανίτης, Νίκολα Βούισιτς, Μίλος Τεόντοσιτς και Θεόδωρος Παπαλουκάς οδηγούν την ομάδα στον δρόμο των επιτυχιών. Το 2008 και το 2009 είναι φιναλίστ του Κυπέλλου, ενώ σημαντική επιτυχία είναι η συμμετοχή του στο φάιναλ φορ της Ευρωλίγκα το 2009, που ουσιαστικά σηματοδοτεί την επιστροφή του, μετά από 10 χρόνια, στις κορυφαίες ομάδες της Ευρώπης. Το Σεπτέμβρη του 2009 η ομάδα ταξιδεύει στις ΗΠΑ και δίνει φιλικά παιχνίδια με τους Σαν Αντόνιο Σπερς και Κλίβελαντ Καβαλίερς. Παράλληλα, κατακτά την πρώτη θέση του πρωταθλήματος στην κανονική περίοδο με 25 νίκες και 1 ήττα, επίδοση που την καταρίπτει την σεζόν 2010-11, με το απόλυτο 26-0, που αποτελεί ρεκόρ στη σύγχρονη ιστορία του θεσμού (μετά το τελευταίο αήττητο πρωτάθλημα του Άρη το 1987-88).
Το 2010 επιστρέφει στους τίτλους με την κατάκτηση του κυπέλλου Ελλάδας, ενώ στην Ευρώπη φτάνει στον τελικό της Ευρωλίγκα, όπου χάνει το τρόπαιο από τη Μπαρτσελόνα. Την επόμενη σεζόν έρχεται στην ομάδα ο Βασίλης Σπανούλης και αυτή κατακτάει το δεύτερο συνεχόμενο Κύπελλο Ελλάδας και 9ο συνολικά στην ιστορία της, ενώ ηττάται στους τελικούς του πρωταθλήματος. Την σεζόν 2011-12 η ομάδα αλλάζει φιλοσοφία και μειώνει δραστικά τον προϋπολογισμό της. Στηριζόμενη κυρίως σε νεαρούς Έλληνες παίχτες όπως οι Κώστας Παπανικολάου, Κώστας Σλούκας και Βαγγέλης Μάντζαρης, αλλά και σε εμπειρότερους όπως οι Βασίλης Σπανούλης και Γιώργος Πρίντεζης κατακτά την Ευρωλίγκα στην Κωνσταντινούπολη με προπονητή ξανά τον Ντούσαν Ίβκοβιτς σε έναν ανεπανάληπτο τελικό, όταν επέστρεψε στο παιχνίδι έχοντας μειονέκτημα 19 πόντων στο 28ο λεπτό και κέρδισε με 62-61, πετυχαίνοντας το νικητήριο καλάθι εφτά δέκατα του δευτερολέπτου πριν τη λήξη του αγώνα με τον Πρίντεζη. Η ανατροπή του Ολυμπιακού από το -19 είναι η μεγαλύτερη ανατροπή που έχει καταγραφεί από ευρωπαϊκή ομάδα στην ιστορία των τελικών του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος. Στις εγχώριες διοργανώσεις χάνει το Κύπελλο Ελλάδας ύστερα από δύο χρόνια συνεχών κατακτήσεων, αλλά επιστρέφει στην κορυφή της ελληνικής καλαθοσφαίρισης κατακτώντας το Πρωτάθλημα Ελλάδας ύστερα από 15 χρόνια, νικώντας στους τελικούς τον Παναθηναϊκό με συνολικό σκορ νικών 3-2 και στέφεται πρωταθλητής Ελλάδας μέσα στο κατάμεστο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας.
Το 2013, ο Ολυμπιακός κατέκτησε για 2η συνεχόμενη φορά και 3η συνολικά στην ιστορία του το Πρωτάθλημα Ευρώπης, νικώντας στον τελικό του φάιναλ φορ την 8 φορές κάτοχο του τροπαίου Ρεάλ Μαδρίτης με 100-88, κι αφού προηγουμένως είχε προηγηθεί η νίκη του με 69-52 επί της ΤΣΣΚΑ Μόσχας στον ημιτελικό, που αποτελεί τη μεγαλύτερη σε έκταση νίκη ελληνικής ομάδας σε φάιναλ φορ. Ο Ολυμπιακός έγινε έτσι η μοναδική ελληνική ομάδα και μόλις η τρίτη στην ιστορία του ευρωπαϊκού μπάσκετ (μετά τη Γιουγκοπλάστικα και τη Μακάμπι Τελ Αβίβ) που κατακτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα Ευρώπης. Επίσης, κατάφερε να γίνει μόλις η δεύτερη ομάδα στην Ευρώπη που καταφέρνει να φτάσει τους 100 πόντους σε τελικό Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος μετά τη Μακάμπι στον τελικό του 2004 (118-74 τη Φορτιτούντο Μπολόνια).
Έδρα [Επεξεργασία]
Έδρα του τμήματος καλαθοσφαίρισης του Ολυμπιακού αποτελεί το Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας (ΣΕΦ).
Το ΣΕΦ κτίστηκε το 1985. Είναι το πλέον πολυ-λειτουργικό κλειστό γήπεδο στην Ελλάδα, καθώς εκτός από καλαθοσφαίριση μπορεί επίσης να φιλοξενήσει αγώνες στίβου, πετοσφαίρισης, γυμναστικής, παγοδρομιών, super-cross και άλλων αθλημάτων, καθώς και ποικίλες διοργανώσεις όπως συναυλίες, συνέδρια και εκθέσεις. Το 1991 έλαβε το Χρυσό Βραβείο στον παγκόσμιο διαγωνισμό που διοργάνωσε το IAKS για τη λειτουργικότητα και την ποιότητά του. Το 2004 ανακατασκευάστηκε για να φιλοξενήσει τους αγώνες πετοσφαίρισης των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας, ενώ στο παρελθόν έχει φιλοξενήσει κι άλλες μεγάλες διεθνείς αθλητικές συναντήσεις και οργανώσεις όπως το ευρωπαικό πρωτάθλημα καλαθοσφαίρησης του 1987 όπου η Ελληνική εθνική ομάδα των ανδρών κατέκτησε την 1η θέση νικώντας την ΕΣΣΔ με 103-101.
Τίτλοι [Επεξεργασία]
Σύνολο τίτλων: 26
Διεθνείς τίτλοι [Επεξεργασία]
Πανελλήνιοι τίτλοι [Επεξεργασία]
Μικρές ηλικίες [Επεξεργασία]
- 3 Πανελλήνια πρωταθλήματα παίδων
- 1995, 1996, 2001
Άλλοι τίτλοι [Επεξεργασία]
- 1 Πρωτάθλημα ΕΣΚΑ
- 1967
Οι Ευρωπαϊκές διακρίσεις [Επεξεργασία]
| Περίοδος | Διάκριση | Σημειώσεις | |
|---|---|---|---|
| Ευρωλίγκα ανδρών | |||
| 1976-77 | Προημιτελικός | ||
| 1978–79 | Τελικός γύρος | Κατακτά την 6η θέση. Αντιμετώπισε τις: Μπόσνα Σαράγιεβο, Βαρέζε, Μακάμπι Τελ Αβίβ, Ρεάλ Μαδρίτης και Ζουβεντού Μπανταλόνα. | |
| 1992–93 | Προημιτελικός | Αποκλείεται από τη Λιμόζ με συνολικό σκορ 1-2. | |
| 1993–94 | Τελικός | Νίκη επί του Παναθηναϊκού 77-72 στον ημιτελικό, ήττα 57-59 στον τελικό από την Ζουβεντού Μπανταλόνα στο Φάιναλ Φορ του Τελ Αβίβ. | |
| 1994–95 | Τελικός | Νίκη επί του Παναθηναϊκού 58-52 στον ημιτελικό, ήττα 61-73 στον τελικό από την Ρεάλ Μαδρίτης στο Φάιναλ Φορ της Σαραγόσα. | |
| 1995–96 | Προημιτελικός | Αποκλείεται από τη Ρεάλ Μαδρίτης με συνολικό σκορ 1-2. | |
| 1996–97 | Πρωταθλητής Ευρώπης | Στέφεται Πρωταθλητής Ευρώπης στη Ρώμη νικώντας 74-65 την Ολίμπια Λουμπλιάνας στον ημιτελικό και 73-58 τη Μπαρτσελόνα στον τελικό. | |
| 1997-98 | Φάση των 16 | Αγωνίζεται στο McDonald's Open ως πρωταθλητής Ευρώπης αντιμετωπίζοντας στον τελικό τους πρωταθλητές του NBA, Σικάγο Μπουλς του Μάικλ Τζόρνταν (78-104). | |
| 1998–99 | Φάιναλ Φορ | 3η θέση στο Μόναχο. Ήττα 71-87 από την Ζαλγκίρις Κάουνας στον ημιτελικό, νίκη 74-63 στον μικρό τελικό επί της Φορτιτούντο Μπολόνια. | |
| 2000–01 | Προημιτελικός | Αποκλείεται από τη Σάσκι Μπασκόνια με συνολικό σκορ 0-2. | |
| 2001-02 | Προημιτελικός | ||
| 2002-03 | Προημιτελικός | ||
| 2005-06 | Προημιτελικός | Αποκλείεται από την Μακάμπι Τελ Αβίβ με συνολικό σκορ 1-2. | |
| 2006-07 | Προημιτελικός | Αποκλείεται από τη Σάσκι Μπασκόνια με συνολικό σκορ 0-2. | |
| 2007-08 | Προημιτελικός | Αποκλείεται από την ΤΣΣΚΑ Μόσχας με συνολικό σκορ 1-2. | |
| 2008-09 | Φάιναλ Φορ | 4η θέση στο Βερολίνο. | |
| 2009-10 | Τελικός | Νίκη επί της Παρτιζάν Βελιγραδίου 83-80 στον ημιτελικό, ήττα 68-86 από την Μπαρτσελόνα στον τελικό στο Φάιναλ Φορ του Παρισιού. | |
| 2010-11 | Προημιτελικός | Αποκλείεται από την Σιένα με συνολικό σκορ 1-3. | |
| 2011-12 | Πρωταθλητής Ευρώπης | Κατακτά το Πρωτάθλημα Ευρώπης για δεύτερη φορά, νικώντας 68-64 τη Μπαρτσελόνα στον ημιτελικό και 62-61 την ΤΣΣΚΑ Μόσχας στον τελικό της Κωνσταντινούπολης. | |
| 2012-13 | Πρωταθλητής Ευρώπης | Κατακτά το Πρωτάθλημα Ευρώπης για τρίτη φορά συνολικά και δεύτερη συνεχόμενη, νικώντας 69-52 την ΤΣΣΚΑ Μόσχας στον ημιτελικό και 100-88 την Ρεάλ Μαδρίτης στον τελικό του Λονδίνου. Γίνεται έτσι η μοναδική ελληνική ομάδα και η μόνη ομάδα -μαζί με τη Μακάμπι Τελ Αβίβ- στο ευρωπαϊκό μπάσκετ που έχει κατακτήσει δύο συνεχόμενα Πρωταθλήματα Ευρώπης από την καθιέρωση του συστήματος Final Four τo 1988 και μόλις η τρίτη ομάδα στην Ευρώπη που έχει κατακτήσει την Ευρωλίγκα συνεχόμενες χρονιές (back-to-back Euroleague Champions), μετά την Γιουγκοπλάστικα και τη Μακάμπι. | |
| Κύπελλο Σαπόρτα | |||
| 1975–76 | Προημιτελικός | Τερματίζει τέταρτος σε όμιλο μαζί με Ραμποτνίκι, Τουρς και ΤΣΣΚΑ Σόφιας. | |
| Κύπελλο Κόρατς | |||
| 1979–80 | Προημιτελικός | Τερματίζει δεύτερος σε όμιλο με Νουόβα Σεμπαστιάνι, Ζουβεντού Μπανταλόνα και Τόφας. | |
| 1988–89 | Προημιτελικός | Τερματίζει τέταρτος σε όμιλο με Ζαντάρ, Ζουβεντού Μπανταλόνα και Χάποελ Τελ Αβίβ. | |
Η πορεία προς την κατάκτηση των Ευρωπαϊκών Πρωταθλημάτων [Επεξεργασία]
Ευρωλίγκα 1997 [Επεξεργασία]
|
Ευρωλίγκα 2012 [Επεξεργασία]
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Ευρωλίγκα 2013 [Επεξεργασία]
| Φάση | Ομάδα | Εντός | Εκτός |
|---|---|---|---|
| Φάση ομίλων (Γ' Όμιλος) |
85–81 | 89–72 | |
| 75–53 | 72–98 | ||
| 61–79 | 77–63 | ||
| 79–77 | 84–62 | ||
| 82–81 | 84–71 | ||
| Φάση των 16 (Στ' Όμιλος) |
82–74 | 74–82 | |
| 77–64 | 79–60 | ||
| 77–90 | 68–76 | ||
| 72–74 | 68–67 | ||
| 67–73 | 78–77 | ||
| 82–71 | 78–73 | ||
| 79–70 | 87–82 | ||
| Προημιτελικός | 67–62 | 72–83 | |
| 71–53 | 73–74 | ||
| 82–72 | |||
| Ημιτελικός | 69–52 | ||
| Τελικός | 100–88 | ||
Η πορεία σε όλες τις διοργανώσεις [Επεξεργασία]
Τελικές κατατάξεις [Επεξεργασία]
Η πορεία στην Α' εθνική κατηγορία καλαθοσφαίρισης ανδρών Ελλάδας [Επεξεργασία]
Από την καθιέρωση της Α' εθνικής κατηγορίας την περίοδο 1963–64, ο Ολυμπιακός απουσίασε μόνο από τρεις διοργανώσεις. Από την περίοδο 1967–68 μετέχει ανελλιπώς σε όλα τα πρωταθλήματα.
| Θ. | 64 | 65 | 66 | 67 | 68 | 69 | 70 | 71 | 72 | 73 | 74 | 75 | 76 | 77 | 78 | 79 | 80 | 81 | 82 | 83 | 84 | 85 | 86 | 87 | 88 | 89 | 90 | 91 | 92 | 93 | 94 | 95 | 96 | 97 | 98 | 99 | 00 | 01 | 02 | 03 | 04 | 05 | 06 | 07 | 08 | 09 | 10 | 11 | 12 |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| 1 | 1 | 1 | 1 | 1 | 1 | 1 | 1 | 1 | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| 2 | 2 | 2 | 2 | 2 | 2 | 2 | 2 | 2 | 2 | 2 | 2 | 2 | 2 | 2 | 2 | 2 | 2 | 2 | |||||||||||||||||||||||||||||||
| 3 | 3 | 3 | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| 4 | 4 | 4 | 4 | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| 5 | 5 | 5 | 5 | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| 6 | 6 | 6 | 6 | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| 7 | 7 | 7 | 7 | 7 | 7 | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| 8 | 8 | 8 | 8 | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| 9 | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| 10 | 10 | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| 11 | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| 12 | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| 13 | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| 14 |
Διακεκριμένοι καλαθοσφαιριστές [Επεξεργασία]
Σημαντικοί προπονητές [Επεξεργασία]
Γιάννης Σπανουδάκης
Φαίδων Ματθαίου
Κώστας Μουρούζης
Γιάννης Ιωαννίδης
Ντούσαν Ίβκοβιτς
Πίνι Γκέρσον
Παναγιώτης Γιαννάκης
Γιώργος Μπαρτζώκας
Τρέχουσα σύνθεση [Επεξεργασία]
Λίστα καλαθοσφαιριστών [Επεξεργασία]
Η ομάδα όπως ήταν στις 21 Μαΐου 2013
| Νο | Παίκτης | Ημ. Γέννησης | Ύψος | Προηγούμενη ομάδα |
|---|---|---|---|---|
| Γκάρντ | ||||
| 5 | 25.01.1985 | 1.91 | Παρτιζάν | |
| 7 | 07.08.1982 | 1.93 | Παναθηναϊκός | |
| 10 | 15.01.1990 | 1.92 | Άρης | |
| 13 | 16.05.1988 | 1.93 | Λιέτουβος Ρίτας | |
| 17 | 16.04.1990 | 1.95 | Περιστέρι | |
| 19 | 01.10.1991 | 1.94 | Μαντουλίδης | |
| Φόργουορντ | ||||
| 6 | 29.07.1982 | 2.10 | Σπαρτάκ Αγίας Πετρούπολης | |
| 8 | 07.08.1984 | 2.03 | Παναθηναϊκός | |
| 15 | 22.02.1985 | 2.06 | Μπαλοντσέστο Μάλαγα | |
| 16 | 25.05.1991 | 2.06 | Άρης | |
| 18 | 18.03.1991 | 2.05 | Καβάλα | |
| Σέντερ | ||||
| 4 | 02.09.1986 | 2.00 | Μπρόουζ Μπάσκετς Μπάμπεργκ | |
| 9 | 02.04.1989 | 2.16 | Μακάμπι Τελ Αβίβ | |
| 11 | 04.07.1985 | 2.08 | Μπιλμπάο Μπάσκετ | |
| 12 | 25.01.1983 | 2.06 | Ατλάντα Χόκς | |
| Προπονητής | ||||
| C | 11.06.1965 | 2.05 | Πανιώνιος | |
Διάγραμμα ομάδας [Επεξεργασία]
| Θέση | Βασικός | Αναπληρωματικός | Αναπληρωματικός | Εφεδρικός | |
|---|---|---|---|---|---|
| Σέντερ | Κάιλ Χάινς | Τζος Πάουελ | Γιόργκι Σερμαντίνι | Δημήτρης Μαυροειδής | |
| Πάουερ φόργουορντ | Γιώργος Πρίντεζης | Πέρο Άντιτς | Γιώργος Γεωργάκης | ||
| Σμολ φόργουορντ | Κώστας Παπανικολάου | Στράτος Περπέρογλου | |||
| Σούτινγκ γκάρντ | Βασίλης Σπανούλης | Κώστας Σλούκας | Μαρτίνας Γκετσεβίτσιους | ||
| Πόιντ γκάρντ | Έισι Λο | Ντορόν Πέρκινς | Βαγγέλης Μάντζαρης | Δημήτρης Κατσίβελης |
Παραπομπές [Επεξεργασία]
- ↑ Michael Jordan biography (στα Αγγλικά). NBA.com. http://www.nba.com/history/players/jordan_bio.html. Ανακτήθηκε στις 15 Ιανουαρίου 2013.
- ↑ Όταν ο Ολυμπιακός συνάντησε τον Τζόρνταν. redplanet.gr. http://www.redplanet.gr/basket/article670277.ece. Ανακτήθηκε στις 20 Μαρτίου 2012.
- ↑ ΘΡΥΛΙΚΟΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ. gazzetta.gr. http://www.gazzetta.gr/final-four-2012/article/288671-thrylikos-aytokratoras-pics-vids. Ανακτήθηκε στις 3 Δεκεμβρίου 2012.
- ↑ 2011-12 season, Final Four (στα Αγγλικά). EUROLEAGUE.NET. http://www.euroleague.net/competition/seasons/2011-12. Ανακτήθηκε στις 3 Φεβρουαρίου 2013.
- ↑ Πρωταθλητής Ευρώπης ο Ολυμπιακός. real.gr. http://www.real.gr/DefaultArthro.aspx?page=arthro&id=146106&catID=6.
- ↑ Long Live the King. sportfm.gr. http://www.sport-fm.gr/article/Long-live-the-King/674929. Ανακτήθηκε στις 13 Μαΐου 2013.
- ↑ Στην ιστορία ο Ολυμπιακός. gazzetta.gr. http://www.gazzetta.gr/basketball/article/505371/stin-istoria-o-olympiakos. Ανακτήθηκε στις 13 Μαΐου 2013.
- ↑ Το ιστορικό 110-68 του Ολυμπιακού. SPORTFM.GR. http://www.sport-fm.gr/article/475588.
- ↑ Ολυμπιακός - ΠΑΟ 73-38. redplanet.gr. http://www.redplanet.gr/basket/a1_basket/istorikh-epeteios-olympiakos-pao-73-38.1782042.html.
- ↑ Το 110-68 του Ολυμπιακού επί του Παναθηναϊκού. SPORTFM.GR. http://www.sport-fm.gr/article/452256.
Εξωτερικές συνδέσεις [Επεξεργασία]
|
|||||||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||
|
|||||||