Ολυμπιακός (πετοσφαίριση ανδρών)

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Για τα υπόλοιπα αθλητικά τμήματα του συλλόγου, δείτε: Ολυμπιακός Σ.Φ.Π.
Ολυμπιακός
OSFP-logo.svg
Πλήρες όνομα Ολυμπιακός Σύνδεσμος Φιλάθλων Πειραιώς
Ψευδώνυμο(α) Θρύλος
Ίδρυση 1926
Γήπεδο Κλειστό Γυμναστήριο Ρέντη «Μελίνα Μερκούρη», Πειραιάς, Ελλάδα
(Χωρητικότητα: 2.800)
Πρόεδρος Flag of Greece.svg Μιχάλης Κουντούρης
Προπονητής Flag of Greece.svg Δημήτρης Καζάζης
Πρωτάθλημα Volleyleague
2012–13 1η (Πρωταθλητής)
Ιστοσελίδα olympiacos.org
Εμφανίσεις
Team colours Team colours Team colours
Team colours
 
Εντός
Team colours Team colours Team colours
Team colours
 
Εκτός

Το τμήμα βόλεϊ του Ολυμπιακού είναι ελληνικός αθλητικός σύλλογος και αποτελεί μέρος του Ολυμπιακού Σ.Φ. Πειραιώς. Επίσημο έτος ίδρυσής του τμήματος είναι το 1926 και αγωνίζεται με χρώματα το κόκκινο και το λευκό. Είναι η κυρίαρχη και πιο επιτυχημένη ομάδα στην Ελλάδα, έχοντας κατακτήσει 26 Πρωταθλήματα,[1] 14 Κύπελλα και 12 Νταμπλ, τα περισσότερα από κάθε άλλη ομάδα.[2] Κατέχει επίσης το μοναδικό ρεκόρ της κατάκτησης 8 συνεχόμενων Πρωταθλημάτων (19871994).

Ο Ολυμπιακός είναι ταυτόχρονα η πιο επιτυχημένη ελληνική ομάδα στις ευρωπαϊκές και στις διεθνείς διοργανώσεις, όντας η μοναδική ομάδα της Ελλάδας που έχει κατακτήσει ευρωπαϊκό τίτλο και μάλιστα δύο, τα Κύπελλα Κυπελλούχων Ευρώπης του 1996 και του 2005. Επίσης, το 1992 κατέκτησε την τρίτη θέση στον κόσμο στο Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων που διεξήχθη στο Τρεβίζο, μετά από νίκη με 3–0 επί της Μεσατζέρο Ραβένα. Κατατάσσεται μεταξύ των κορυφαίων ευρωπαϊκών ομάδων, έχοντας συμμετάσχει σε 11 Φάιναλ Φορ ευρωπαϊκων διοργανώσεων, 7 στο Κυπέλλο Πρωταθλητριών και 4 στο Κύπελλο Κυπελλούχων, μετρώντας 6 ευρωπαϊκούς τελικούς (2 στο Κυπέλλο Πρωταθλητριών το 1992 και το 2002 και 4 στο Κύπελλο Κυπελλούχων το 1996, το 1997, το 1998 και το 2005) και 2 κατακτήσεις.[3] Κατέχει μαζί με την ιταλική Μόντενα το ρεκόρ των 7 συνεχόμενων συμμετοχών σε Φάιναλ Φορ Κυπέλλων Ευρώπης, 4 στο Πρωταθλητριών (1992, 1993, 1994, 1995) και 3 στο Κυπελλούχων (1996, 1997, 1998).

Ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η πρώτη ομάδα βόλεϊ του Ολυμπιακού το 1926

Ίδρυση – Πρώτες δεκαετίες (1926–1960)[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. ίδρυσε τμήμα βόλεϊ ανδρών το 1926. Πρώτοι αθλητές των ερυθρολεύκων ήταν οι Γιώργος Ανδριανόπουλος, Βασίλης Ανδριανόπουλος, Ντίνος Ανδριανόπουλος, Λάκης Λεκκός, Λεωνίδας Καλογερόπουλος, Καλούδης και Μπουρτεζίδης. Έφορος της ομάδας ήταν ο Σεβαστιανός Κασιμάτης.

Στη συνέχεια στον Ολυμπιακό αγωνίστηκαν οι Ε. Παπαδάκης, Μ. Κρικίδης, Ι. Βουλγαρίδης, Φ. Μπισέλας, Τ. Αθανασιάδης, Θ. Σινόπουλος και Α. Μπέρκος. Οι ίδιοι αυτοί αθλητές, οι οποίοι ήταν μαθητές της Γαλλικής Σχολής «Άγιος Παύλος», ξεκίνησαν το 1931 να δημιουργήσουν και το τμήμα μπάσκετ του συλλόγου.

Στην αρχή η συμμετοχή του τμήματος περιορίστηκε στα τοπικά πρωταθλήματα όπου μάλιστα κατέκτησε τα Πρωτάθληματα Πειραιά το 1931 και 1932. Το 1936 το τμήμα σταματάει τη λειτουργία του, άλλα το 1939 παίρνει μέρος στο Πρωτάθλημα Αθηνών - Πειραιώς.

Την περίοδο 1947–48 η ομάδα επανεμφανίζεται, με αθλητές πλέον τους Χαλκούση, Μάντζο, Γερακαράκη, Α. Αργουδέλη και Ι. Σπανουδάκη. Αργότερα οικονομικά, κυρίως, προβλήματα θα αναστείλουν ξανά την λειτουργία.

Ισχυροποίηση – Εδραίωση στην κορυφή (1960–1987)[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η νεότερη ιστορία του τμήματος ανδρών ξεκίνησε το 1960 με πρώτο έφορο τον Ιωάννη Κουτσουλέντη, κατασκευάζεται γήπεδο παραπλεύρως του μπάσκετ στο Πασαλιμάνι, με προπονητή τον Αρ. Κανελλόπουλο και παίκτες τους Τσαλαμανιό, Κορομπόκη, Τσέκο, Γατζία, Τσιγκρέλη, Λευτεριώτη, Αθανάσανα και Τσιγκουνάκη το 1962 προβιβάζεται στην πρώτη κατηγορία. Κατέκτησε το πρώτο Πανελλήνιο Πρωτάθλημά του, το 1968 στην Θεσσαλονίκη με έφορο τον Γ. Χουρδάκη και με προπονητή τον Κώστα Αμπελά και παίκτες τους Τάσο Κουμπλή, Κυριάκο Παντελιά, Ανδρέα Λοράνδο, Θεοτόκη Μανουσαρίδη, Νίκο Κριτσοταλάκη, Δημήτρη Κεφάλα, Λαμπάκη, Φλώρο, Ντολγομπόλοφ, Ρέμπελο, Πάσαρη, Τραπεζουντίδη, Κωνσταντάρα, Αγαπητό, Σταυρόπουλο, Καραμήτσο, Κολοκοτρώνη. Την επόμενη χρονιά (1969) ο Ολυμπιακός κατέκτησε το δεύτερο Πρωτάθλημα της ιστορίας του και πάλι με προπονητή τον Κώστα Αμπελά.

Η πρώτη ισχυρή ομάδα του Ολυμπιακού δημιουργήθηκε το 1973 και με παίκτες τους Τάσο Κουμπλή, Κυριάκο Παντελιά, Ανδρέα Λοράνδο, Στέφανο Πολύζο, Γιώργο Δερμάτη, Βασίλη Γαλάκο, Στέλιο Προσαλίκα, Γιάννη Λάιο, Αυγουστίνο Μίχαλο, Δημήτρη Χωριανό, Ηρακλή Δωριάδη και με προπονητές τους Δημήτρη Κεφάλα, Κυριάκο Παντελιά, Ντμίτρι Ζαχάριεφ κατέκτησε 7 Πρωταθλήματα (1974, 1976, 1978, 1979, 1980, 1981, 1983).[4] Παράλληλα, τη σεζόν 1981–82 ο Ολυμπιακός γίνεται η πρώτη ελληνική ομάδα που φτάνει σε Φάιναλ Φορ του Κυπέλλου Πρωταθλητριών, κατακτώντας την 4η θέση.

Εποχή Λάιου – Η αυτοκρατορία, η ευρωπαϊκή καταξίωση και η κορυφή της Ευρώπης (1987–1996)[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η δεύτερη ισχυρή ομάδα δημιουργήθηκε το 1987 με προπονητή τον Γιάννη Λάιο και παίκτες τους Μιχάλη Τριανταφυλλίδη, Σάκη Μουστακίδη, Γιάννη Φάκα, Κώστα Γκουντάκο, Ανδρέα Θεοδωρίδη, Γιώργο Ντράγκοβιτς, Σωτήρη Αμαριανάκη, Δημήτρη Καζάζη, Γιώργο Λυκούδη και Βασίλη Ξεροβάσιλα. Δημιούργησε ένα μοναδικό και ακατάρριπτο ρεκόρ στην ιστορία του ελληνικού βόλεϊ, κατακτώντας, από το 1987 μέχρι το 1994, 8 συνεχόμενα Πρωταθλήματα.[5]

O Ολυμπιακός ξεκίνησε να αποκτά μεγάλα αστέρια του διεθνούς βόλεϊ όπως ο Σουηδός Μπενγκτ Γκούσταφσον το 1989, ο Λετονός Ράιμοντς Βίλντε και ο Πολωνός Λέσεκ Ουρμπάνοβιτς.

Το 1992 ο Ολυμπιακός προκρίθηκε στον τελικό του Φάιναλ Φορ του Κυπέλλου Πρωταθλητριών, πετυχαίνοντας στον ημιτελικό μια εντυπωσιακή νίκη με 3–0 σετ κατά της πανίσχυρης κατόχου του τροπαίου, 13 φορές Πρωταθλήτριας Ευρώπης και κατόχου 7 τροπαίων εκείνη τη δεκαετία, ΤΣΣΚΑ Μόσχας.[6] Στον τελικό της διοργανωσης, που διεξήχθη στις σ'ένα κατάμεστο από φιλάθλους του Ολυμπιακού Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, αντιμετώπισε την Παγκόσμια Πρωταθλήτρια Μεσατζέρο Ραβένα των Ιταλών Φάμπιο Βούλο, Αντρέα Γκαρντίνι και των χρυσών Ολυμπιονικών του Λος Άντζελες και της Σεούλ Αμερικανών Καρτς Κίραλι και Στιβ Τίμονς. Η ατυχία χτυπά την πόρτα του Ολυμπιακού, αφού στο ζέσταμα πριν τον αγώνα χάνει από τραυματισμό στη μέση το μεγάλο αστέρι της ομάδας Ράιμοντς Βίλντε. Η Ραβένα μετά από εκπληκτική εμφάνιση κερδίζει τον Ολυμπιακό με 3–0 σετ και κατακτά το Πρωτάθλημα Ευρώπης. Παρά ταύτα, η πρόκριση του Ολυμπιακού στον τελικό ήταν μια τεράστια επιτυχία και –μέχρι εκείνη τη στιγμή– η μεγαλύτερη διάκριση ελληνικής ομάδας στην Ευρώπη.[7]

Την ίδια χρονιά κατέκτησε την τρίτη θέση στον κόσμο στο Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων. Στον προκριματικό όμιλο της Φλωρεντίας, κέρδισε 3–0 την κορεάτικη Σανγκ Μου Σεούλ και την πουερτορικάνικη Κοροζάλ Πουέρτο Ρίκο και έχασε με το ίδιο σκορ από τη Σίσλεϊ Τρεβίζο. Στα τελικά του Τρεβίζο, έχασε στον ημιτελικό 3–0 (15–13, 15–4, 16–14) από την ιταλική Μιλάνο και κέρδισε στο μικρό τελικό 3–0 (15–6, 17–16, 15–7) τη Μεσατζέρο Ραβένα.

Τις σεζόν 1992–93 και 1993–94, με προπονητή τον σπουδαίο Ρώσο τεχνικό Βλάντιμιρ Κόντρα, ο Ολυμπιακός κατακτά δυό σερί Ντάμπλ (το Κύπελλο του 1994 θεωρείται ανεπίσημο) και φτάνει δύο διαδοχικές χρονιές στο Φάιναλ Φορ του Κυπέλλου Πρωταθλητριών, διαθέτοντας ένα πολύ ισχυρό ρόστερ με παίκτες διεθνούς κλάσης όπως ο Αμερικανός Σκοτ Φόρτσιουν, ο Σέρβος Ντέγιαν Μπρντζόβιτς, και ο Ρώσος Ιγκόρ Ρούνοφ. Λίγα χρόνια αργότερα (τη σεζόν 1995–96) αποκτήθηκαν και οι Κουβανοί Ροδόλφο Σάντσες και Οσβάλντο Ερνάντες. Τη σεζόν 1994–95 ο Ολυμπιακός αγωνίζεται για τρίτη συνεχόμενη χρονιά και για 5η φορά στην ιστορία του σε Φάιναλ Φορ του Κυπέλλου Πρωταθλητριών και καταλαμβάνει την τρίτη θέση.

Στις 10 Μαρτίου 1996 το τμήμα βόλεϊ ανδρών του Ολυμπιακού είχε τη μεγαλύτερη επιτυχία της ιστορίας του, αφού κέρδισε με 3–2 σετ τη γερμανική Μπάγερ Βούπερταλ, κατέκτησε το Κύπελλο Κυπελλούχων και γιόρτασε με τον καλύτερο τρόπο τα 71α γενέθλιά του.[8][9] Η διοργάνωση διεξήχθη, όπως και το 1992, στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, όπου βρέθηκαν περίπου 18.000 θεατές, ενώ πολλοί οπαδοί του Ολυμπιακού δεν μπόρεσαν να παρευρεθούν, αφού τα εισιτήρια είχαν εξαντληθεί από πολύ νωρίς. Ο Ολυμπιακός κέρδισε μετά από έναν συγκλονιστικό αγώνα, 3–2 τη γερμανική ομάδα, κατέκτησε τον πρώτο ευρωπαϊκό τίτλο στην ιστορία του συλλόγου (σε όλα τα αθλήματα) και έγινε έτσι η πρώτη και μοναδική ελληνική ομάδα βόλεϊ που έφτασε στην ευρωπαϊκή κορυφή. Στον τελικό ο Γιάννης Λάιος χρησιμοποίησε τους: Μάριο Γκιούρδα (9 πόντοι–13 αλλαγές), Σάκη Μουστακίδη (1 πόντος–1 αλλαγή), Οσβάλντο Ερνάντες (8 πόντοι–25 αλλαγές), Ροδόλφο Σάντσες (23 πόντοι–15 αλλαγές), Αντώνη Τσακιρόπουλο (7 πόντοι–2 αλλαγές), Γιώργο Ντράγκοβιτς (8 πόντοι–11 αλλαγές), Κώστα Χριστοφιδέλη, Σωτήρη Αμαριανάκη. Αναπληρωματικοί: Γιώργος Λυκούδης, Ανδρέας Θεοδωρίδης, Νίκος Δούκας, Θανάσης Μιχαλόπουλος.[10]

Εποχή Μοντάλι – Η ανανέωση και το Νταμπλ του 1998 (1996–1998)[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1996 η διοίκηση του συλλόγου, προσέλαβε έναν από τους καλύτερους προπονητές στον κόσμο, τον Ιταλό Τζιαν Πάολο Μοντάλι, προκειμένου να οργανώσει την ομάδα στα ευρωπαϊκά πρότυπα και να προχωρήσει σε ανανέωση. Με Έλληνες παίκτες τους Μάριο Γκιούρδα, Αντώνη Τσακιρόπουλο, Κώστα Χριστοφιδέλη, Βασίλη Κουρνέτα, Γιώργο Ντράγκοβιτς, Ανδρέα Θεοδωρίδη, Μάνο Ξενάκη και με την προσθήκη σπουδαίων και διακεκριμένων ξένων παικτών όπως ο ο Αμερικανός Τζεφ Στοκ, ο Ουκρανός Ιγκόρ Ποπόφ, ο Ολλανδός Χενκ Γιαν Χελντ, ο Βούλγαρος Ιβάιλο Γκαβρίλοφ και ο Ιταλός Πάολο Μέρλο ο Ολυμπιακός θα κατακτήσει δύο Κύπελλα (1997, 1998) και θα στεφτεί Πρωτάθλήτης Ελλάδος το 1998, με νίκη 3–1 σετ στην Ορεστιάδα επί της τοπικής ομάδας, στον πέμπτο και τελευταίο τελικό των πλέϊ οφ, πανηγυρίζοντας ταυτόχρονα και το Νταμπλ. Ο Ολυμπιακός, με τον Μοντάλι, έφερε τον μοντέρνο τρόπο ανάπτυξης και οργάνωσης σε όλες τις ελληνικές ομάδες.

Κυριαρχία στην Ελλάδα και 2ος τελικός Tσάμπιονς Λιγκ (1998–2004)[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Γιάνε Χάκινεν
Ο Λιούμπομιρ Τράβιτσα

Μετά τον Μοντάλι, πέρασαν από τον πάγκο του Ολυμπιακού, μεγάλες μορφές του παγκοσμίου βόλεϊ, όπως ο Σέρβος προπονητής Ζόραν Γκάετς, ο Ιταλός πολυνίκης στα Ευρωπαϊκά κύπελλα Ντανιέλε Ρίτσι και ο Σέρβος Λιούμπομιρ Τράβιτσα. Επίσης, την ίδια περίοδο αποκτήθηκαν μεγάλοι ξένοι παίχτες όπως οi Σέρβοι Γκόραν Βούγιεβιτς και Βάσα Μίγιτς, ο Φινλανδός Γιάνε Χάκινεν, ο Βενεζουελάνος Ερνάντο Γκόμεζ και οι Βούλγαροι Πλάμεν Κονσταντίνοφ και Νικολάι Ζελιάσκοφ. Έτσι, θα έρθουν 4 κατακτήσεις Πρωταθλημάτων (1999, 2000, 2001, 2003) και δύο Κυπέλλων (1999, 2001) για τον σύλλογο. Το Νταμπλ του 1999 κατακτήθηκε με προπονητή τον Γκάετς και εκείνο του 2001 με τον Ρίτσι. Επίσης, η ομάδα πήρε και το Σούπερ καπ το 2000, νικώντας με 3–1 σετ τον Ηρακλή στη Θεσσαλονίκη.

Τη σεζόν 2001–02 ο Ολυμπιακός του Ντανιέλε Ρίτσι θα πραγματοποιήσει μια εκπληκτική πορεία στο Tσάμπιονς Λιγκ, φτάνοντας στο Φάιναλ Φορ του Οπόλε (Πολωνία). Εκεί αντιμετώπισε στον ημιτελικό την πολωνική Μόστοσταλ την οποία κέρδισε με 3–1 σετ και προκρίθηκε στον τελικό της διοργάνωσης. Η νίκη όμως αποδείχτηκε πύρρειος λόγω του τραυματισμού του Μάριου Γκιούρδα (διάστρεμμα) που του στερούσε τη συμμετοχή στον τελικό απέναντι στην ιταλική Ματσεράτα, η οποία είχε αποκλείσει στον άλλο ημιτελικό τον Ηρακλή. Τελικά μετά από σκληρό ματς το οποίο κρίθηκε στις λεπτομέρειες (με το σκορ στο 1–1, το τρίτο κρισιμο σετ πήγε στη Ματσεράτα με 29–27) η Ματσεράτα, εκμεταλλευόμενη και την απουσία του Γκιούρδα, θα νικήσει με 3–1 σετ και θα στεφθεί Πρωταθλήτρια Ευρώπης.[11] Ήταν η δεύτερη συμμετοχή του Ολυμπιακού στον τελικό της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης.

Το 2ο Ευρωπαϊκό και η πορεία μέχρι σήμερα (2005–2013)[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Ιβάν Μίλκοβιτς
Ο Λορέντζο Μπερνάρντι

Την περίοδο 2004–05 προσελήφθη ο Αργεντίνος προπονητής Κλαούντιο Κουέγιο και η ομάδα αποκτά τον παγκόσμιας κλάσης διαγώνιο και αρχηγό της Εθνικής Αργεντινής Μάρκος Μιλίνκοβιτς. Ο Ολυμπιακός, με ηγέτη τον Μιλίνκοβιτς (ανακυρήχθηκε πολυτιμότερος παίκτης της διοργάνωσης), επικράτησε στο κατάμεστο ΣΕΦ της ολλανδικής Όρτεκ Νεσελάντε με 3–0 σετ (25–23, 25–18, 25–23) στον τελικό του Φάιναλ Φορ του Κυπέλλου Κυπελλούχων (Top Teams Cup)[12] και κατέκτησε τον δεύτερο ευρωπαϊκό του τίτλο μέσα σε αποθέωση.[13]

Τις επόμενες χρονιές αποκτήθηκαν σημαντικοί ξένοι παίκτες, μεταξύ των οποίων ο καλύτερος αθλητής βόλεϊ του 20ού αιώνα, ο Ιταλός Λορέντζο Μπερνάρντι.

Το 2009 η ομάδα επέστρεψε στην κορυφή, κατακτώντας το Νταμπλ με προπονητή τον Σουηδό Άντερς Κρίστιανσον και αιχμή του δόρατος έναν από τους καλύτερους διαγώνιους στον κόσμο, τον Σέρβο Ιβάν Μίλκοβιτς. Στο Πρωτάθλημα, με μειονέκτημα έδρας παίρνει τον τίτλο επί του Παναθηναϊκού με 3–1 νίκες,[14] ενώ και στο Κύπελλο επικρατεί των πρασίνων στον τελικό με 3–2 σετ.[15]

Το 2010 ένα ακόμη Πρωτάθλημα, το 24ο, ήρθε στο Πειραιά, αφού ο Ολυμπιακός με προπονητή τον Γιάννη Καλμαζίδη επικράτησε με 3–1 νίκες του Παναθηναϊκού, ο οποίος είχε το πλεονέκτημα έδρας.[16] Οι ερυθρόλευκοι κατέκτησαν και το Σούπερ καπ απέναντι στον Παναθηναϊκό, με 3–1 σετ στην Σαντορίνη.[17] Στο Tσάμπιονς Λιγκ εκείνης της χρονιάς ο Ολυμπιακός πραγματοποίησε μια εξαιρετική παρουσία, φτάνοντας μέχρι την τελική 6άδα. Οι Πειραιώτες αντιμετώπισαν τις Τρεντίνο, Ντιναμό Μόσχας και Τσέσκε Μπουντεγιόβιτσε στην φάση των ομίλων και προκρίθηκαν στην 12άδα, ισοβαθμώντας με τους Ιταλούς και τους Ρώσους. Εντυπωσιακό αποτέλεσμα ήταν η νίκη με 2–3 σετ μέσα στο Τρέντο επί της μετέπειτα πρωταθλήτριας Ευρώπης και ήδη κατόχου του τίτλου Τρεντίνο.[18] Εν συνεχεία, οι Πειραιώτες ξεπέρασαν το εμπόδιο της Ζενίτ Καζάν των Μπολ και Στάνλει, αλλά δεν κατάφεραν να αποκλείσουν και την Ντιναμό, η οποία βρέθηκε εκ νέου στο δρόμο τους.

Το 2011 οι ερυθρόλευκοι θα κατακτήσουν ένα ακόμη Νταμπλ με προπονητή και πάλι τον Γιάννη Καλμαζίδη. Κέρδισε το Πρωτάθλημα με μειονέκτημα έδρας και 3–0 νίκες κόντρα στον Ηρακλή,[19] ενώ και στο Κύπελλο οι 2 ομάδες βρέθηκαν αντίπαλες στον τελικό της Ορεστιάδας, με τον Ολυμπιακό να επικρατεί κι εκεί με 3–1 σετ.[20]

Το 2013 ο Ολυμπιακός με προπονητή τον Δημήτρη Καζάζη (ο οποίος έχει κατακτήσει 8 Πρωταθλήματα Ελλάδος και 4 Νταμπλ ως παίκτης του Ολυμπιακού), κατέκτησε το 12ο Ντάμπλ της ιστορίας του, κερδίζοντας το Πρωτάθλημα (το 26ο) με 3–1 νίκες επί του Παμβοχαϊκού και το Κύπελλο Ελλάδος (το 13ο) νικώντας 3–0 σετ στον τελικό τον Φοίνικα Σύρου στο Ρέθυμνο.[21][22] Παράλληλα, κατέκτησε και το Λιγκ Καπ με νίκη 3–0 σετ επί του Α.Ο. Κηφισιάς στο Βραχάτι, ολοκληρώνοντας έτσι μια εκπληκτική χρονιά με την κατάκτηση όλων των εγχώριων τίτλων που διεκδίκησε.[23]

Τίτλοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Σύνολο τίτλων: 53

Πανελλήνιοι τίτλοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Διεθνείς τίτλοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τοπικοί τίτλοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • 2 Πρωταθλήματα Κέντρου
    • 1967, 1968
  • 2 Πρωταθλήματα Πειραιά
    • 1931, 1932

Μικρές ηλικίες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι Ευρωπαϊκές και Παγκόσμιες διακρίσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Περίοδος Διάκριση Σημειώσεις
Κύπελλο Πρωταθλητριών / Champions League
1981–82 Φάιναλ Φορ 4η θέση. Ήττα 0–3 από την Τορίνο στον ημιτελικό, ήττα 1–3 από την Ντιναμό Βουκουρεστίου στον μικρό τελικό
1991–92 Τελικός Νίκη 3–0 επί της ΤΣΣΚΑ Μόσχας στον ημιτελικό, ήττα 0–3 από τη Μεσατζέρο Ραβένα στον τελικό
1992–93 Φάιναλ Φορ 3η θέση. Ήττα 1–3 από την Πάρμα στον ημιτελικό, νίκη 3–0 επί της Μάες Πιλς Ζέλικ στον μικρό τελικό
1993–94 Φάιναλ Φορ 4η θέση. Ήττα 1–3 από την Πάρμα στον ημιτελικό, ήττα 0–3 από την Μάες Πιλς Ζέλικ στον μικρό τελικό
1994–95 Φάιναλ Φορ 3η θέση. Ήττα 1–3 από τη Ραβένα στον ημιτελικό, νίκη 3–2 επί της Μάες Πιλς Ζέλικ στον μικρό τελικό
2000–01 Φάιναλ Φορ 4η θέση. Ήττα 0–3 από την Σίσλεϊ Τρεβίζο στον ημιτελικό, ήττα 2–3 από την Ρόμα στον μικρό τελικό
2001–02 Τελικός Νίκη 3–1 επί της Μόστοσταλ στον ημιτελικό, ήττα 1–3 από τη Ματσεράτα στον τελικό
Κύπελλο Κυπελλούχων / CEV Top Teams Cup
1995–96 Κυπελλούχος
Ευρώπης
Νίκη 3–1 επί της Άλκομ Καπέλε στον ημιτελικό, νίκη 3–2 επί της Μπάγερ Βούπερταλ στον τελικό
1996–97 Τελικός Νίκη 3–1 επί της Μπερλίν στον ημιτελικό, ήττα 0–3 από την Κούνεο στον τελικό
1997–98 Τελικός Νίκη 3–0 επί της Καστέλο ντε Μάια στον ημιτελικό, ήττα 0–3 από την Κούνεο στον τελικό
2004–05 Κυπελλούχος
Ευρώπης
Νίκη 3–0 επι της Ντούκλα Λίμπερετς στον ημιτελικό, νίκη 3–0 επί της Όρτεκ Νεσελάντε στον τελικό
Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων
1992 Τελική φάση 3ος στον κόσμο. Ήττα 0–3 από την Μιλάνο στον ημιτελικό, νίκη 3–0 επί της Μεσατζέρο Ραβένα στον μικρό τελικό


Η παρουσία στο εθνικό πρωτάθλημα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Περίοδος Θέση Ν–Η Σετ
1968–69 13–1 40–12
1969–70
1970–71 16–6
1971–72 22–2
1972–73
1973–74 24–0
1974–75
1975–76 14–1
1976–77 13–2
1977–78 21–1
1978–79 22–0
1979–80 17–1 52–13
1980–81 22–0 66–13
1981–82 20–2 63–11
1982–83 21–1 65–16
Περίοδος Θέση Ν–Η Σετ
1983–84 26–2 79–18
1984–85 25–3 80–14
1985–86 20–2 63–14
1986–87 21–1 64–11
1987–88 22–0 66–9
1988–89 19–1
1989–90 21–1
1990–91 20–0
1991–92 21–1
1992–93 20–1
1993–94 21–1
1994–95
1995–96 18–8 61–36
1996–97 19–6 65–27
1997–98 26–5 84–25
Περίοδος Θέση Ν–Η Σετ
1998–99 27–3 82–19
1999–00 27–3 82–21
2000–01 27–2 84–14
2001–02 25–6 83–30
2002–03 25–2 78–24
2003–04 23–5 76–27
2004–05 20–11 72–37
2005–06 20–9 64–37
2006–07 22–6 72–31
2007–08 22–9 72–39
2008–09 26–5 82–28
2009–10 25–6 82–34
2010–11 21–6 71–33
2011–12 14–11 56–38
2012–13 26–3 78–23
Περίοδος Θέση Ν–Η Σετ
2013–14

Διακεκριμένοι πετοσφαιριστές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Διακεκριμένοι προπονητές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τρέχουσα σύνθεση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η ομάδα όπως ήταν στις 18 Απριλίου 2014

Νούμερο Εθνικότητα Παίκτης Ύψος Ημ. Γέννησης
Κεντρικοί
4 Flag of Serbia.svg Μίλαν Γιούρισιτς 1.98 21/08/1978
8 Flag of Greece.svg Χρήστος Κιόσσης 1.98 23/12/1982
12 Flag of Greece.svg Νίκος Σμαραγδής 2.02 12/02/1982
Ακραίοι
1 Flag of Greece.svg Κώστας Χριστοφιδέλης (C) 1.95 26/06/1977
7 Flag of Brazil.svg Λεονάρντο Καλντέιρα 1.93 28/09/1982
9 Flag of Greece.svg Μενέλαος Κοκκινάκης 1.93 21/01/1993
Διαγώνιοι
10 Flag of Greece.svg Σωτήρης Σωτηρίου 1.98 20/04/1986
11 Flag of Bulgaria.svg Μπόγιαν Γιορντάνοφ 1.97 12/03/1983
Πασαδόροι
2 Flag of Greece.svg Θάνος Μαρούλης 1.88 09/07/1988
14 Flag of Greece.svg Βασίλης Κουρνέτας 1.91 02/08/1976
Λίμπερο
6 Flag of Greece.svg Γιώργος Στεφάνου 1.88 12/01/1981
16 Flag of Greece.svg Χρήστος Βολουδάκης 1.80 13/02/1988
Προπονητής
Flag of Greece.svg Δημήτρης Καζάζης
Βοηθός προπονητή
Flag of Greece.svg Γεώργιος Μυλωνάκης

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. «Η Χρυσή Βίβλος της Α1». contra.gr. http://www.contra.gr/Sports/Volleyball/Hellas/A1Volley/h-xrysh-vivlos-ths-a1.2220244.html. Ανακτήθηκε στις 21 Απριλίου 2013. 
  2. «Παμβοχαϊκός – Ολυμπιακός 0–3». sport24.gr. http://www.sport24.gr/Sports/Volley/pamvoxaikos_-_olympiakos_0-3.2220188.html. Ανακτήθηκε στις 21 Απριλίου 2013. 
  3. «Ο βασιλιάς του ελληνικού βόλεϊ, ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ». 1925.gr. http://1925.gr/%CE%BF-%CE%B2%CE%B1%CF%83%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CE%AC%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CF%8D-%CE%B2%CF%8C%CE%BB%CE%B5%CF%8A%CE%BF%CE%BB%CF%85%CE%BC%CF%80%CE%B9/. Ανακτήθηκε στις 7 Φεβρουαρίου 2013. 
  4. «Τα 75 χρόνια της "ερυθρόλευκης" ιστορίας». greekvolley.com. http://greekvolley.com/new/index.php/teams/team-info/item/23930-%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1.html. Ανακτήθηκε στις 2 Μαρτίου 2013. 
  5. «Κορυφαίος και στο φιλέ». katimagiko.gr. http://www.katimagiko.gr/article/14098/koruphaios-kai-sto-phile?quicktabs_3=0. Ανακτήθηκε στις 2 Μαρτίου 2013. 
  6. «O Oλυμπιακός στον τελικό του Πρωταθλητριών». sportdog.gr. http://www.sportdog.gr/article/156923/o-olympiakos-ston-teliko-toy-protathlitrion. Ανακτήθηκε στις 5 Μαρτίου 2013. 
  7. «Σαν Σήμερα 29/2 το 1992 ο ΘΡΥΛΟΣ στον πρώτο του ευρωπαικό τελικό στο βόλεϊ». 1925.gr. http://1925.gr/%CF%83%CE%B1%CE%BD-%CF%83%CE%AE%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%B1-292-%CF%84%CE%BF-1992-%CE%BF-%CE%B8%CF%81%CF%85%CE%BB%CE%BF%CF%83-%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CF%80%CF%81%CF%8E%CF%84%CE%BF-%CF%84%CE%BF%CF%85/. Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2013. 
  8. «Σαν Σήμερα, ο Ολυμπιακός Κυπελλούχος Ευρώπης». 1925.gr. http://1925.gr/%CF%83%CE%B1%CE%BD-%CF%83%CE%AE%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%B1-%CE%BF-%CE%BF%CE%BB%CF%85%CE%BC%CF%80%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CF%8C%CF%82-%CE%BA%CF%85%CF%80%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%BF%CF%8D%CF%87%CE%BF%CF%82-%CE%B5/. Ανακτήθηκε στις 11 Απριλίου 2013. 
  9. «Master στο ΣΕΦ». sport24.gr. http://www.sport24.gr/Sports/Volley/master_sto_sef.800673.html. Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2013. 
  10. «Σαν σήμερα το 1996 γιόρτασε τα γενέθλιά του με το Κύπελλο Κυπελλούχων». olympiacos.org. http://www.olympiacos.org/article/2255/san-semera-1996-giortase-ta-genethlia-tou-me-kupello-kupellouhon. Ανακτήθηκε στις 12 Απριλίου 2013. 
  11. «Το έπος του Οπόλε». volleynews1.gr. http://www.volleynews1.gr/index.php?option=com_zoo&task=item&item_id=4190&Itemid=191. Ανακτήθηκε στις 25 Μαρτίου 2013. 
  12. ««Κοκκίνισε» η Ευρώπη». sport-fm.gr. http://www.sport-fm.gr/article/10296. Ανακτήθηκε στις 6 Απριλίου 2013. 
  13. «Όταν ο Ολυμπιακός πήρε το δεύτερο». sportdog.gr. http://www.sportdog.gr/article/91830/otan-o-olubiakos-pere-deutero-vinteo. Ανακτήθηκε στις 9 Απριλίου 2013. 
  14. «Ολυμπιακός – ΠΑΟ 3–0». redplanet.gr. http://www.redplanet.gr/volley/a1_andron_volley/article667955.ece. Ανακτήθηκε στις 8 Σεπτεμβρίου 2011. 
  15. «Ολυμπιακός – Παναθηναϊκός 3–2». redplanet.gr. http://www.redplanet.gr/volley/kypello_elladas_andron_volley/article667372.ece. Ανακτήθηκε στις 4 Ιουλίου 2011. 
  16. «Πρωταθλητής ο Ολυμπιακός, 3–1 τον ΠΑΟ». newsit.gr. http://www.newsit.gr/default.php?pname=Article&art_id=26384&catid=1. Ανακτήθηκε στις 2 Ιουνίου 2011. 
  17. «Κόκκινο το Σούπερ Καπ στη Σαντορίνη». volleynews1.gr. http://volleynews1.gr/index.php?option=com_zoo&task=item&item_id=254&category_id=47&Itemid=211. Ανακτήθηκε στις 10 Αυγούστου 2011. 
  18. «Τρεντίνο – Ολυμπιακός 2–3». redplanet.gr. http://www.redplanet.gr/volley/champions_league_volley/article672354.ece. Ανακτήθηκε στις 6 Μαρτίου 2012. 
  19. «Ολυμπιακός – Ηρακλής 3–0». redplanet.gr. http://www.redplanet.gr/volley/a1_andron_volley/olympiakos-hraklhs-3-0.849651.html. Ανακτήθηκε στις 9 Μαρτίου 2012. 
  20. «Ηρακλής – Ολυμπιακός 1–3». contra.gr. http://www.contra.gr/Sports/Volleyball/Hellas/VolleyCup/article1082726.ece. Ανακτήθηκε στις 6 Ιανουαρίου 2012. 
  21. «Τα πήρε όλα. Κούπα για κούπα δεν άφησε φέτος ο Ολυμπιακός». sport-fm.gr. http://www.sport-fm.gr/article/ta-pire-ola/670808. Ανακτήθηκε στις 21 Απριλίου 2012. 
  22. «Το απόλυτο αφεντικό». gazzetta.gr. http://www.gazzetta.gr/kypello-andron/article/383726-apolyto-afentiko-vid. Ανακτήθηκε στις 15 Απριλίου 2013. 
  23. «Το σήκωσε ο Ολυμπιακός». sport-fm.gr. http://www.sport-fm.gr/article/660545. Ανακτήθηκε στις 1 Απριλίου 2013. 

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]