Παναγιώτης Γιαννάκης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Καλαθοσφαιριστής
Παναγιώτης Γιαννάκης
Panagiotis Giannakis.jpg
Προσωπικά στοιχεία
Πλήρες όνομα Παναγιώτης Γιαννάκης
Ψευδώνυμο Δράκος
Εθνικότητα Ελληνική
Ημερ. Γέννησης 1/1/1959
Τόπος Γέννησης Νίκαια Αττικής, Ελλάδα
Ύψος 192 cm
Θέση Point Guard
NBA Ντραφτ 207, Boston Celtics, 1982
Επαγγελματικοί σύλλογοι
1972–19840Flag of Greece.svg0Α.Ο. Ιωνικός Νικαίας

1984-19930Flag of Greece.svg0Α.Σ. Άρης Θεσσαλονίκης
1993-19940Flag of Greece.svg0Πανιώνιος Γ.Σ. Σμύρνης
1994-19960Flag of Greece.svg0Παναθηναϊκός Α.Ο.

Εθνική Ομάδα
1975-19750Flag of Greece.svg0Εθνική Ελλάδος Παίδων

1975-19780Flag of Greece.svg0Εθνική Ελλάδος Εφήβων
1976-19960Flag of Greece.svg0Εθνική Ελλάδος Ανδρών

Προπονητική καριέρα
Σύλλογοι:

2001-20020Flag of Greece.svg0Πανιώνιος Γ.Σ. Σμύρνης
2002-20060Flag of Greece.svg0Γ.Σ. Αμαρουσίου
2008-20100Flag of Greece.svg0Ολυμπιακός Σ.Φ. Πειραιώς
2012-20130Flag of France.svg0Λιμόζ[1]
2014-00000Flag of Greece.svg0Α.Ε.Κ.
Εθνικές Ομάδες:
1997-19980Flag of Greece.svg0Εθνική Ελλάδος Ανδρών
2004-20080Flag of Greece.svg0Εθνική Ελλάδος Ανδρών
2013-20140Flag of the People's Republic of China.svg0Εθνική Κίνας Ανδρών

1Ενημέρωση: 30 Ιουλίου 2014


Ο Παναγιώτης Γιαννάκης είναι Έλληνας πρώην καλαθοσφαιριστής και νυν προπονητής, γεννημένος την 1η Ιανουαρίου 1959 στην Αθήνα. Πρόκειται για μια από τις μεγαλύτερες προσωπικότητες που έχει αναδείξει το ελληνικό μπάσκετ. Έχει κατακτήσει τίτλους σε κορυφαίο επίπεδο σε επίπεδο συλλόγων αλλά και εθνικών ομάδων και έχει διακριθεί σε οποιαδήποτε διοργάνωση έχει συμμετάσχει τόσο ως αθλητής και όσο και ως προπονητής. Είναι γνωστός με το ψευδώνυμο «ο δράκος» και αποτέλεσε τον κορυφαίο πλέι μέικερ της εποχής και μαζί με τον Νίκο Γκάλη, τους πιο γνωστούς Έλληνες παίκτες.

Σταδιοδρομία ως αθλητής[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

1972-1984 Ηγέτης του Ιωνικού Νικαίας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πρώτη ομάδα της καριέρας του Παναγιώτη Γιαννάκη υπήρξε ο Ιωνικός Νικαίας από το 1972 όταν ο αθλητής ήταν 13ων ετών. Το 1975 με την Εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης Παίδων Ελλάδας κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ της Αθήνας με τον ίδιο να σημειώνει 80 πόντους και να είναι από τους κορυφαίους της ομάδας. Με ηγέτη τον Γιαννάκη το 1976 ο Ιωνικός Νικαίας κατέκτησε το πρωτάθλημα Ελλάδας εφήβων στη Λάρισα με αντίπαλο τον Ηρακλή.[2] Στις 12 Σεπτεμβρίου 1976, στο Τουρνουά της ΔΕΘ, ο Παναγιώτης Γιαννάκης σε ηλικία 17 ετών, αγωνίστηκε για πρώτη φορά με την Εθνική ανδρών.

Με τη βοήθειά του ο Ιωνικός προβιβάστηκε στην πρώτη κατηγορία και αποτέλεσε μια αξιόλογη ομάδα καθώς τερμάτισε στην 5η θέση το 1978 και την 6η θέση το 1979 κερδίζοντας τη συμμετοχή στο Κύπελλο Κόρατς. Το 1979 με την Εθνική Ελλάδας ο Γιαννάκης συμμετείχε στην κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου στους Μεσογειακούς αγώνες από την εθνική Ελλάδας που είναι και το μοναδικό έως σήμερα. Αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ του ελληνικού πρωταθλήματος για την περίοδο 1979-80.

Το 1982 επιλέχθηκε στο νούμερο 207 στο ντραφτ του ΝΒΑ, από τους Μπόστον Σέλτικς. Υπήρξε ο πρώτος Έλληνας καλαθοσφαιριστής που επιλέχθηκε από ομάδα του ΝΒΑ δίχως να έχει παράλληλα την αμερικάνικη υπηκοόητα αλλά και ο πρώτος το κατάφερε έχοντας διδαχθεί το μπάσκετ στην Ελλάδα. Την περίοδο 1983-84 με αντίπαλο τον Άρη σημείωσε 73 πόντους σε έναν αγώνα που έληξε με σκορ 113-114 υπέρ του Άρη με το Γκάλη να σημειώνει 62 πόντους.[3]

1984-1987 Κυρίαρχος στην Ελλάδα με τον Άρη και πρωταθλητής Ευρώπης με την Εθνική[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το καλοκαίρι του 1984 αποκτήθηκε από τον Άρη ο οποίος δεν είχε καταφέρει να επικυρώσει με τίτλους την ανωτερότητά του καθώς στα 4 χρόνια που βρισκόταν ο Γκάλης στη σύνθεσή του είχε κατακτήσει μόνο το πρωτάθλημα το 1983.[4] Η συνεργασία του με το Νίκο Γκάλη έκανε τον Άρη κυρίαρχη δύναμη στο ελληνικό πρωτάθλημα. Κατά την πρώτη χρονιά ο 1984-85, Άρης κατέκτησε το νταμπλ και συμμετείχε στην τετράδα του Κυπέλλου Κόρατς σημειώνοντας την πιο επιτυχημένη χρονιά της έως τότε ιστορίας του.

Ακολούθησε ένα ακόμη πρωτάθλημα το 1986 και κατά τη συμμετοχή του με την εθνική Ελλάδας στο Μουντομπάσκετ της Ισπανίας κατέκτησε την 10η θέση στην πρώτη εμφάνιση της Ελλάδας στο θεσμό. Την περίοδο 1986-87 ο Γιαννάκης αναδείχθηκε πρωταθλητής και κυπελλούχος Ελλάδας. Ως αρχηγός της Εθνικής Ελλάδας κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ της Αθήνας αποτελώντας έναν από τους κορυφαίους αθλητές της διοργάνωσης.

1987-1993 Στην ελίτ της Ευρώπης με τον Άρη και την Εθνική Ελλάδας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι επόμενες τρεις σεζόν αποτέλεσαν μια περίοδο που ο Άρης ήταν κυρίαρχος του αθλήματος στην Ελλάδα αλλά και μια από τις κορυφαίες ομάδες της Ευρώπης. Το 1988, 1989, 1990 ο Άρης κατέκτησε το νταπλ στην Ελλάδα και συμμετείχε σε τρία διαδοχικά φάιναλ φορ του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης με το Γιαννάκη και το Γκάλη να ηγούνται της ομάδας.

Το 1989 στο φάιναλ φορ του Μονάχου ο Άρης κατέκτησε την 3η θέση στο Κύπελλο Πρωταθλητριών και αυτή είναι η καλύτερη επίδοση στην ιστορία του συλλόγου στην κορυφαία ευρωπαϊκή διοργάνωση. Το καλοκαίρι του 1989 στο Ευρωμπάσκετ 1989 ο Παναγιώτης Γιαννάκης κατέκτησε με την εθνική Ελλάδος το ασημένιο μετάλλιο. Η διάκριση θεωρήθηκε ανάλογης αξίας με την κατάκτηση της πρώτης θέση του 1987 καθώς οι αντίπαλοι υπήρξαν ακόμα πιο ισχυροί και το επίπεδο πιο δύσκολο. Στον ημιτελικό απέναντι στη Σοβιετική Ένωση η αμυντική κυρίως παρουσία του Γιαννάκη υπήρξε καθοριστική καθώς κέρδισε το τελυταίο καθοριστικό φάουλ, εξασφαλίζοντας το ασημένιο μετάλλιο και αποδεικνύοντας ότι η Εθνική Ελλάδος ανοίκε πλέον στις κορυφαίες εθνικές ομάδες της Ευρώπης.

Το 1990 μετά από το τρίτο του φάιναλ φορ με τον Άρη στο κύπελλο Πρωταθλητριών, αναδείχθηκε νταμπλούχος Ελλάδας, συμμετείχε στο Μουντομπάσκετ της Αργεντινής και κατέκτησε την 6η θέση με την Εθνική Ελλάδας. Το 1991 κατέκτησε για τελευταία φορά το πρωτάθλημα Ελλάδας στην καριέρα του και με την εθνική Ελλάδος συμμετείχε στον ημιτελικό του Ευρωμπάσκετ 1991. Το 1992 αναδείχθηκε κυπελλούχος Ελλάδας.

Η περίοδος 1992-93 υπήρξε η τελευταία του με τον Άρη ενώ ήδη είχε αποχωρήσει από το σύλλογο ο Νίκος Γκάλης. Αρχηγός πλεόν και του Άρη ο Παναγιώτης Γιαννάκης οδήγησε την ομάδα στην κατάκτηση του Κυπέλλου Κυπελλούχων το οποίο ήταν και το πρώτο ευρωπαϊκό τρόπαιο στην ιστορία του Άρη. Ήταν η 5η φορά που με τον Άρη βρέθηκε στα ημιτελικά ευρωπαϊκής διοργάνωσης όμως εκείνη τη χρονιά ο Γιαννάκης ευτήχησε να φτάσει στον τελικό και με τη νίκη επί της Εφές Πίλσεν. Στη συνέχεια κατέκτησε την 4η θέση στο Ευρωμπάσκετ 1993 με την Εθνική Ελλάδος.

1993-1994 Ηγέτης του Πανιωνίου[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Την επόμενη σαιζόν αγωνίστηκε στον Πανώνιο. Εκεί έχοντας ως συμπαίκτες το Φάνη Χριστοδούλου και το Χένρι Τέρνερ δημιούργησαν μια αξιόλογη ομάδα που έφτασε έως τα ημιτελικά του Κυπέλλου Κόρατς όπου αποκλείστηκε από τον ΠΑΟΚ ο οποίος κατέκτησε και το τρόπαιο. Το καλοκαίρι της ίδιας σεζόν ο Γιαννάκης συμμετείχε στον ημιτελικό του Μουντομπάσκετ του Καναδά.

1994-1996 Στην κορυφή της Ευρώπης με τον Παναθηναϊκό[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το καλοκαίρι του 1994 μεταγράφηκε στον Παναθηναϊκό όπου βρήκε ξανά ως συμπαίκτη το Νίκο Γκάλη και πρόλαβαν να αγωνιστούν μαζί έως την αποχώρηση του Γκάλη λίγο μετά το ξεκίνημα της περιόδου ενώ στη συνέχεια ανέλαβε το ρόλο του αρχηγού της ομάδας. Το 1995 αγωνίστηκε με τον Παναθηναϊκό για 7η φορά στην καριέρα του σε ημιτελικό ευρωπαϊκής διοργάνωσης με αντίπαλο τον Ολυμπιακό στο φάιναλ φορ του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος στη Σαραγόσα. Ο τραυματισμός του λίγο πριν το ημίχρονο αποδείχθηκε καθοριστικός για την εξέλιξη του αγώνα καθώς ο Παναθηναϊκός που προηγούνταν σε όλη τη διάρκεια που ο Γιαννάκης αγωνιζόταν δεν κατάφερε να αναδειχθεί νικητής, κατέκτησε ωστόσο την 3η θέση, διάκριση που σημείωσε ο Γιαννάκης για 2η φορά στην καριέρα στην κορυφαία ευρωπαϊκή διοργάνωση. Το καλοκαίρι της ίδιας σεζόν κατέκτησε την 4η θέση με την Εθνική Ελλάδος στο Ευρωμπάσκετ της Αθήνας.

Την επόμενη σεζόν ο Γιαννάκης έκλεισε με τον καλύτερο τρόπο την αθλητική του καριέρα. Αρχικά κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδας με τον Παναθηναϊκό με συμπαίκτη το Ντομινίκ Ουΐλκινς. Στη συνέχεια ως αρχηγός του Παναθηναϊκού κατέκτησε και σήκωσε το τρόπαιο του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος και πλεόν εκτός από πρωταθλητής Ευρώπης σε εθνικό επίπεδο, αναδείχθηκε πρωταθλητής Ευρώπης και σε συλλογικό. μετά από 5 φάιναλ φορ στο θεσμό και τεράστια προσπάθεια και επιμονή από τον ίδιο. Στο τέλος της ίδιας σεζόν συμμετείχε για πρώτη φορά στην καριέρα του καθώς η Εθνική Ελλάδος μετά το 1952 συμμετείχε για 2η φορά στην ιστορία της σε Ολυμπιακούς Αγώνες και στη διοργάνωση της Ατλάντα το 1996 κατέκτησε την 5η θέση με την οποία ο Γιαννάκης ολοκλήρωσε την άκρως επιτυχημένη καριέρα του ως παίκτης. Στις 2 Αυγούστου 1996, έχοντας απέναντί του τη Βραζιλία, έπαιξε για τελευταία φορά με τη γαλανόλευκη φανέλα.

Προπονητική Καριέρα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

1997-1998 Ημιτελικά Ευρωμπάσκετ και Μουντομπάσκετ με την Εθνική Ελλάδος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1997 ο Παναγιώτης Γιάννακης ανέλαβε το ρίσκο να γίνει προπονητής της Εθνικής Ανδρών μη έχοντας προηγούμενη εμπειρία από τη θέση του πάγκου. Οδήγησε την Εθνική Ελλάδος στην 4η θέση στο Ευρωμπάσκετ της Ισπανίας 1997 και επίσης στην 4η θέση στο Μουντομπάσκετ της Αθήνας τι 1998. Στον ημιτελικό του Παγκοσμίου πρωταθλήματος της Αθήνας η πρόκριση για τον τελικό χάθηκε στην παράταση ενώ και στις δυο περιπτώσεις η Ελλάδα αποκλείστηκε από την Εθνική Γιουγκοσλαβίας η οποία κατέκτησε κατι το Ευρωμπάσκετ και το Μουντομπάσκετ και υπήρξε σαφώς πιο ισχυρή.

2001-2004 Τελικός FIBA Europe League με το Μαρούσι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 2001 ανέλαβε την τεχνική ηγεσία του Πανιωνίου και την επόμενη σεζόν ανέλαβε το Μαρούσι. Το 2004 οδήγησε το Μαρούσι στην κατάκτηση της δεύτερης θέσης στο πρωτάθλημα Ελλάδας που είναι και η πιο καλή επίδοση που είχε ποτέ η ομάδα. Στην Ευρώπη οδήγησε το Μαρούσι στον τελικό του FIBA Europe League όπου ηττήθηκε από την Ούνικς Καζάν. Το 2003 ανέλαβε προπονητής στο Μαρούσι. Το 2004, παράλληλα με τη θέση του στο Μαρούσι, ανέλαβε ξανά προπονητής της Εθνικής Ανδρών λίγο πριν την Ολυμπιάδα του 2004 και οδήγησε την ομάδα στην 5η θέση της διοργάνωσης.

2005-2008 Πρώτος στην Ευρώπη και δεύτερος στον κόσμο με την Εθνική Ελλάδος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μουντομπάσκετ 2006

Κρατώντας σταθερά το Μαρούσι στις πρώτες θέσεις του ελληνικού πρωταθλήματος συμμετείχε με την Εθνική Ελλάδος στο Ευρωμπάσκετ του Βελιγραδίου και 18 χρόνια μετά το Ευρωμπάσκετ του 1987 που κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο ως αρχηγός και παίκτης της εθνικής το κατέκτησε το 2005 και ως προπονητής. Το 2006 οδήγησε την Εθνική στη δεύτερη θέση του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος στη Σαϊτάμα, αποκλείοντας στον ημιτελικό της διοργάνωσης τη Ντρημ Τημ. Το 2007 οδήγησε την Εθνική στην τέταρτη θέση του Ευρωμπάσκετ της Ισπανίας.

2008-2010 Ημιτελικός και τελικός Ευρωλίγκα με τον Ολυμπιακό[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το Φεβρουάριο του 2008 παράλληλα με την εθνική Ελλάδος ανέλαβε και την ομάδα του Ολυμπιακού. Το καλοκαίρι της ίδιας σεζόν συμμετείχε με την εθνική Ελλάδος στην Ολυμπιάδα του Πεκίνου και κατέκτησε την 5η θέση ενώ το Δεκέμβριο του 2008 απομακρύνθηκε από την εθνική. Το 2009 οδήγησε τον Ολυμπιακό μετά από 10 χρόνια σε φάιναλ φορ της Ευρωλίγκα όπου αποκλείστηκε στις λεπτομέρειες από τον Παναθηναϊκό. Την επόμενη χρονιά οδήγησε τον Ολυμπιακό στον τελικό της Ευρωλίγκα και κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδος. Αποτέλεσε έτσι το μοναδικό Έλληνα που συμμετείχε σε τελικό Ευρωλίγκα ως παίκτης και προπονητής.

Από το 2010 ως σήμερα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τον Ιούνιο 2012 ανέλαβε προπονητής της γαλλικής Λιμόζ, όπου παρέμεινε για μία σαιζόν. Τον Απρίλιο του 2013 ανέλαβε την Εθνική μπάσκετ ανδρών της Κίνας, με συμβόλαιο τριετούς διαρκείας, αλλά αποχώρησε το 2014 από τον πάγκο της. Το 2014 ανέλαβε την Α.Ε.Κ.

Τίτλοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τίλοι ως αθλητής[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τίτλοι ως προπονητής[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • 1 Χρυσό Μετάλλιο Ευρωμπάσκετ: 2005
  • 1 Ασημένιο Μετάλλιο Μουντομπάσκετ: 2006
  • 1 Κύπελλο Ελλάδας: 2010

Άλλες διακρίσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ως αθλητής[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Ευρωλίγκα 3η θέση: 1989, 1995
  • Ευρωλίγκα 4η θέση: 1988, 1990
  • Ημιτελικά Κυπέλλου Κόρατς: 1985, 1994
  • Ευρωμπάσκετ 4η θέση: 1993, 1995
  • Ευρωμπάσκετ 5η θέση: 1991
  • Μουντομπάσκετ 4η θέση: 1994
  • Ολυμπιάδα 5η θέση: 1996

Ως προπονητής[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Ευρωλίγκα Φιναλίστ: 2010
  • Ευρωλίγκα 4η θέση: 2009
  • FIBA Europe League Φιναλίστ: 2004
  • Ευρωμπάσκετ 4η θέση: 1997, 2007
  • Μουντομπάσκετ 4η θέση: 1998
  • Ολυμπιάδα 5η θέση: 2004, 2008
  • Πρωτάθλημα Ασίας 5η θέση: 2013

Εθνική Ελλάδος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στις 12 Σεπτεμβρίου 1976, στο Τουρνουά της ΔΕΘ, στη Θεσσαλονίκη, και με αντίπαλο την Τσεχοσλοβακία, ο Παναγιώτης Γιαννάκης σε ηλικία μόλις 17 ετών, φόρεσε για πρώτη φορά τη φανέλα της Εθνικής Ομάδας των ανδρών. Στις 2 Αυγούστου 1996, έχοντας απέναντί του τη Βραζιλία, έπαιξε για τελευταία φορά με τη γαλανόλευκη φανέλα.

Με την Εθνική Ομάδα αγωνίστηκε συνολικά 351 φορές, περισσότερες από οποιονδήποτε άλλο Ευρωπαίο παίκτη, σημειώνοντας συνολικά 5.282 πόντους και μετέχοντας σε 8 Ευρωπαϊκά πρωταθλήματα, 3 παγκόσμια πρωταθλήματα και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1996 στην Ατλάντα, έπειτα από τους οποίους αποσύρθηκε. Ήταν ο αρχηγός της ομάδας που σήκωσε το τρόπαιο στο Ευρωμπάσκετ της Αθήνας το ’87. Ανέβηκε και στο δεύτερο σκαλί του βάθρου με την Εθνική Ομάδα το 1989 στο Ευρωμπάσκετ του ’89.

Ρεκόρ - προσωπικές διακρίσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Είναι κάτοχος του ρεκόρ συμμετοχών:

  • στο πρωτάθλημα της Α1 (493),
  • στους αγώνες των κυπέλλων Ευρώπης (163) και
  • τρίτος σκόρερ όλων των εποχών στο Ελληνικό πρωτάθλημα, με 9.291 πόντους.

Το προσωπικό του ρεκόρ σκοραρίσματος είναι 73 πόντοι στο παιχνίδι Ιωνικός Νίκαιας-Άρης το 1984.

Κλήθηκε 4 φορές στη μικτή ομάδα Ευρώπης και το 1982 ήταν νούμερο 207 στο ντραφτ του ΝΒΑ, με τους Μπόστον Σέλτικς.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]