Δέλτα

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Ελληνικό αλφάβητο
Delta uc lc.svg
Α α Άλφα Ν ν Νι
Β β ϐ Βήτα Ξ ξ Ξι
Γ γ Γάμμα Ο ο Όμικρον
Δ δ Δέλτα Π π ϖ Πι
Ε ε Έψιλον Ρ ρ ϱ Ρω
Ζ ζ Ζήτα Σ σ ς Σίγμα
Η η Ήτα Τ τ Ταυ
Θ θ ϑ Θήτα Υ υ Ύψιλον
Ι ι Ιώτα Φ φ ϕ Φι
Κ κ ϰ Κάππα Χ χ Χι
Λ λ Λάμβδα Ψ ψ Ψι
Μ μ Μι Ω ω Ωμέγα
Αρχαϊκά γράμματα
Digamma uc lc.svg (Pamphylian digamma uc lc.svg) Δίγαμμα Qoppa uc lc.svg (Qoppa new uc lc.svg) Κόππα
San uc lc.svg Σαν Sampi uc lc T-shaped.svg (Sampi uc lc.svg) Σαμπί
Άλλα γράμματα
Stigma uc lc.svg Στίγμα Sho uc lc.svg Σω
Heta uc lc.svg Ἧτα
(δασυνόμενο)

Το γράμμα δέλτα (κεφαλαίο Δ, πεζό δ) είναι το τέταρτο γράμμα του Ελληνικού αλφαβήτου. Στην ελληνική αναπαριστά στον φθόγγο ð (βλ. Διεθνές Φωνητικό Αλφάβητο). Στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης έχει αριθμητική αξία δ´=4.

Αντιστοιχεί στο γράμμα D,d του λατινικού αλφαβήτου και στο Д, д του κυριλλικού. Προήλθε από το φοινικικό γράμμα daleth (Phoenician daleth.png), που στα φοινικικά σήμαινε πόρτα.


Το όνομα Δέλτα μπορεί να αναφέρεται:

Το κεφαλαίο Δ ως σύμβολο το συναντούμε σε διάφορες περιπτώσεις:

Το πεζό δ χρησιμοποιείται ως:

Το Δ επίσης συμβόλιζε το δέκα σε ένα αρχαιότερο ελληνικό σύστημα αρίθμησης το ακροφωνικό σύστημα αρίθμησης.

Το δ είναι σύμφωνο που χαρακτηρίζεται άφωνο, οδοντικό και μέσο.