Σίγμα
| Ελληνικό αλφάβητο | ||
|---|---|---|
 |
||
| Α α Άλφα | Ν ν Νι | |
| Β β ϐ Βήτα | Ξ ξ Ξι | |
| Γ γ Γάμμα | Ο ο Όμικρον | |
| Δ δ Δέλτα | Π π ϖ Πι | |
| Ε ε Έψιλον | Ρ ρ ϱ Ρω | |
| Ζ ζ Ζήτα | Σ σ ς Σίγμα | |
| Η η Ήτα | Τ τ Ταυ | |
| Θ θ ϑ Θήτα | Υ υ Ύψιλον | |
| Ι ι Ιώτα | Φ φ ϕ Φι | |
| Κ κ ϰ Κάππα | Χ χ Χι | |
| Λ λ Λάμβδα | Ψ ψ Ψι | |
| Μ μ Μι | Ω ω Ωμέγα | |
| Αρχαϊκά γράμματα |
||
| Ϝ ϝ Ͷ ͷ Δίγαμμα | Ϙ ϙ Ϟ ϟ Κόππα | |
| Ϻ ϻ Σαν | Ϡ ϡ Ͳ ͳ Σαμπί | |
| Άλλα γράμματα |
||
| Ϛ ϛ Στίγμα | Ϸ ϸ Σω | ϳ Ιότ |
Το γράμμα σίγμα (κεφαλαίο Σ, πεζό σ, πεζό τελικό ς) είναι το δέκατο όγδοο γράμμα του ελληνικού αλφαβήτου. Είναι συριστικό σύμφωνο. Στα νέα ελληνικά αναπαριστά τον φθόγγο [s] (βλ. ΔΦΑ: /s/) Στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης έχει αριθμητική αξία σ´=200.
Το τελικό σίγμα ς μοιάζει και εσφαλμένα ταυτίζεται με το 
(στίγμα, στ) —ή σίγμα ταυ—, το οποίο όμως έχει αριθμητική αξία ´=6. Το τελικό σίγμα δεν χρησιμοποιείται ως αριθμητικό.
Το Σ αντλεί την καταγωγή το από το φοινικικό γράμμα 
Σιν, ενώ αντιστοιχεί στο γράμμα S s του λατινικού αλφαβήτου, το οποίο προήλθε από το Σ.
Μηνοειδές σίγμα[Επεξεργασία]
Στη βυζαντινή γραφή γραφόταν και ως Ϲ ϲ, το οποίο χρησιμοποιείται ακόμα στην αγιογραφία και σε κάποιες εκδόσεις. Παρά την ομοιότητα με το λατινικό C c (και το ότι συμβολίζουν τον ίδιο ήχο [s] σε κάποιες γλώσσες) δεν πρόκειται για το ίδιο γράμμα. Το λατινικό προήλθε από στρογγυλεμένη μορφή του Γ.
Χρήση ως σύμβολο[Επεξεργασία]
Το σ χρησιμοποιείται ως σύμβολο για:
- τη διακύμανση ή διασπορά στη στατιστική
- τη σταθερά Στέφαν-Μπόλτζμανν στη φυσική
- τους πίνακες του Πάουλι
Το Σ χρησιμοποιείται ως σύμβολο για:
- τον τελεστή αθροίσματος στα μαθηματικά (σχηματίζει σειρές)
