Ακτή Ελεφαντοστού

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Συντεταγμένες: 8°00′N 6°00′W / 8.00°N 6.00°W / 8.00; -6.00

Δημοκρατία της Ακτής Ελεφαντοστού
République de Côte d'Ivoire
Σημαία Εθνόσημο
Σημαία της Ακτής Ελεφαντοστού Εθνόσημο της Ακτής Ελεφαντοστού
Εθνικό σύνθημα: Union - Discipline - Travail
«Ενότητα Πειθαρχία Εργασία»
Εθνικός ύμνος: L'Abidjanaise (Το τραγούδι του Αμπιτζάν)
 
Τοποθεσία της χώρας στον κόσμο
 
Πρωτεύουσα Γιαμουσσούκρο (επίσημη)
Αμπιτζάν (διοικητική)
Μεγαλύτερη πόλη Αμπιτζάν
Επίσημες γλώσσες Γαλλικά
Πολίτευμα Ημιπροεδρικό σύστημα
Αλασάν Ουαταρά
Ντανιέλ Καμπλάν Ντινκάν

Ανεξαρτησία
από την Γαλλία
Ισχύον Σύνταγμα


7 Αυγούστου 1960
24 Ιουλίου 2000 (εγκρίθηκε σε δημοψήφισμα)

Έκταση
 • Σύνολο
 • % Νερό
 • Σύνορα
Ακτογραμμή

322.460 km2 (68η)
1,4[1]
3.110 km
515 km
Πληθυσμός
 • Εκτίμηση 2009 
 • Απογραφή 1999 
 • Πυκνότητα 

20.617.068[1]α (57η) 
20.815.694[2]  
63,94 κατ./km2 (138η) 
Α.Ε.Π. (PPP)
 • Ολικό  (2009)
 • Κατά κεφαλή 

35,917 δισ. $[3] (96η)  
1.680 $[3] (150η) 
Α.Ε.Π. (Ονομαστικό)
 • Ολικό  (2009)
 • Κατά κεφαλή 

22,909 δισ. $[3] (93η)  
1.071 $[3] (137η) 
ΔΑΑ (2013) Green Arrow Up Darker.svg 0,432 (168η) – χαμηλή
Νόμισμα Φράγκο CFA (XOF)
Ζώνη ώρας
 • Θερινή ώρα
GMT (UTC +0)
(UTC δεν εφαρμόζεται)
Internet TLD .ci

Κωδικός κλήσης

+225

α. Οι εκτιμήσεις για αυτήν την χώρα λαμβάνουν υπόψη τα αποτελέσματα της αυξημένης θνησιμότητας λόγω του AIDS. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα μικρότερο πληθυσμό από τον αναμενόμενο.

Côte d’Ivoire
Ακτή Ελεφαντοστού

Η Ακτή Ελεφαντοστού (γαλλικά: République de Côte d'Ivoire) είναι χώρα της δυτικής Αφρικής με έκταση 322.460 km² και πληθυσμό 20.617.068 κατοίκους [4] σύμφωνα με εκτιμήσεις για το 2009. Συνορεύει στα νότια με τον κόλπο της Γουινέας, στα ανατολικά με την Γκάνα, στα βόρεια με την Μπουρκίνα Φάσο και το Μαλί, στα δυτικά με τη Γουινέα και τη Λιβερία. Πρωτεύουσα της χώρας είναι η Γιαμουσσούκρο, ενώ μεγαλύτερη πόλη και οικονομική πρωτεύουσα είναι το Αμπιτζάν. Πρόεδρος της χώρας είναι από το 2011 ο Αλασάν Ουαταρά. Η χώρα τα τελευταία χρόνια σπαράσσεται απο εμφυλίους και πραξικοπήματα.

Ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Λίγα είναι γνωστά για την Ακτή Ελεφαντοστού πριν την άφιξη πορτογαλικών πλοίων γύρω στη δεκαετία του 1460. Οι διάφορες εθνότητες της χώρας προέρχονται από γειτονικές περιοχές: οι Κρου ήρθαν από τη Λιβερία γύρω στο 1600, οι Σενούφο και οι Λόμπι κατέβηκαν νότια από την Μπουρκίνα Φάσο και το Μαλί. Το 18ο και 19ο αιώνα, ο λαός των Άκαν, μαζί και οι Μπαουλέ, μετανάστευσαν από την Γκάνα στο ανατολικό τμήμα της χώρας, ενώ οι Μαλίνκε από τη Γουινέα εγκαταστάθηκαν στα βορειοδυτικά.

Γαλλικός αποικισμός[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Συγκριτικά με τη γειτονική Γκάνα, η Ακτή Ελεφαντοστού υπέφερε λιγότερο από το δουλεμπόριο. Τα ευρωπαϊκά εμπορικά και δουλεμπορικά πλοία προτιμούσαν άλλες παράκτιες περιοχές με καλύτερα λιμάνια. Τη δεκαετία 1840, η Γαλλία δελέασε τους τοπικούς αρχηγούς να εκχωρήσουν μονοπώλιο κατά μήκος της ακτής στους Γάλλους εμπόρους. Μετέπειτα, οι Γάλλοι κατασκεύασαν ναυτικές βάσεις για τον αποκλεισμό εμπόρων άλλων κρατών και ξεκίνησαν συστηματική κατάκτηση του εσωτερικού, η οποία πραγματοποιήθηκε τη δεκαετία του 1890, ύστερα από ένα μακροχρόνιο πόλεμο εναντίον δυνάμεων Μαντίνκα, κυρίως από την Γκάμπια. Μέχρι και το 1917 συνεχίστηκε ο ανταρτοπόλεμος από τους Μπαουλέ κι άλλες ομάδες στα ανατολικά.

Ο κύριος σκοπός της Γαλλίας ήταν να τονώσει την παραγωγή των εξαγώγιμων προϊόντων. Η Ακτή Ελεφαντοστού ήταν η μόνη χώρα της Δυτικής Αφρικής με μεγάλο αριθμό "αποίκων", καθώς οπουδήποτε αλλού στη Δυτική και Κεντρική Αφρική, Γάλλοι και Άγγλοι υπήρχαν κυρίως γραφειοκράτες. Κατά συνέπεια, το ένα τρίτο των φυτειών κακάο, καφέ και μπανάνας βρισκόταν στα χέρια Γάλλων πολιτών. Καταναγκαστικά έργα στις φυτείες αποτελούσαν τη ραχοκοκαλιά της οικονομίας της χώρας.

Στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, χιλιάδες κάτοικοι της χώρας εστάλησαν στα πεδία μάχης στην Ευρώπη και τη Βόρειο Αφρική[εκκρεμεί παραπομπή]. Πριν το τέλος του πολέμου, οι ντόπιοι πληθυσμοί αρχίζουν σιγά σιγά να οργανώνουν τον αγώνα για την πολιτική, κοινωνική και οικονομική ανεξαρτησία. Μετά το 1945, οι κάτοικοι της Ακτής του Ελεφαντοστού συμμετέχουν στις πρώτες δημοτικές εκλογές και, όπως και στις άλλες γαλλικές αποικίες, η πολιτική ζωή οργανώνεται.

Από το τέλος της δεκαετίας του 1990, αρκετές πολιτικές και κοινωνικές εντάσεις, μεταξύ άλλων η φυλάκιση διάφορων μελών της αντιπολίτευσης δηλητηριάζουν το κλίμα. Το 1999, δυσαρεστημένοι στρατιώτες ρίχνουν τη κυβέρνηση του Ανρί Κονάν-Μπεντιέ και βάζουν έναν στρατηγό ως αρχηγό της κυβέρνησης. Η κυβέρνηση αυτή γράφει νέο σύνταγμα με τη συνεργασία διάφορων πολιτικών κομμάτων και διοργανώνει το 2000 προεδρικές εκλογές. Μετά από πολλές ταραχές, το Ανώτατο δικαστήριο της χώρας ανακοινώνει τη νίκη του Λοράν Γκμπαγκμπό. Το 2002, στρατιώτες από την Μπουρκίνα Φάσο προσπαθούν να πάρουν τον έλεγχο σε μεγάλες πόλεις στο βόρειο μέρος της χώρας και καταφέρνουν να χωρίσουν την Ακτή του Ελεφαντοστού σε 2 ξεχωριστές ζώνες, το νότο που ελέγχει ο Εθνικός Στρατός της Ακτής του Ελεφαντοστού και το βορρά που ελέγχουν οι Στρατιωτικές δυνάμεις των Νέων Δυνάμεων. Χιλιάδες άτομα πέθαναν στις διάφορες συγκρούσεις μεταξύ των δυνάμεων. Σύμφωνα με διάφορες υποθέσεις, η κρίση στη χώρα προέρχεται από έναν αποικιοκρατισμό που χάλασε τις βάσεις της παραδοσιακής οργάνωσης, στις αντιδημοκρατικές πρακτικές του μοναδικού κόμματος, και στην ιδέα της ivoirité που αποκλείει μέρος του πληθυσμού. Άλλοι εκτιμούν ότι είναι μια εμφάνιση του πολέμου που κάνε η Γαλλία στην Ακτή του Ελεφαντοστού για να κρατήσει τον ελέγχο στη χώρα.

Ανεξαρτησία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το Δεκέμβριο του 1958, η Ακτή Ελεφαντοστού έγινε αυτόνομη δημοκρατία της Γαλλικής Κοινότητας, μετά από δημοψήφισμα που πραγματοποιήθηκε σε όλες τις χώρες που βρίσκονταν υπό γαλλική κυριαρχία στη Δυτική Αφρική. Η Ακτή Ελεφαντοστού έγινε ανεξάρτητο κράτος στις 7 Αυγούστου 1960, με πρωτεύουσα το Αμπιτζάν.

Οικονομία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η οικονομία της Ακτής του Ελεφαντοστού βασίζεται στη γεωργία. Για 30 χρόνια ήταν ο 3ος παραγωγός καφέ στον κόσμο. Τώρα κατέχει την έβδομη θέση. Με 40% τη παραγωγής, είναι ο πρώτος παραγωγός κακάο στον κόσμο. Εκτός από καφέ και κακάο, παράγει μεγάλες ποσότητες βαμβακιού που εξάγει κυρίως στη Κίνα, την Ινδονησία, τη Ταϊλάνδη και την Ταϊβάν. Η Ακτή του Ελεφαντοστού παράγει επίσης καλαμπόκι, ρύζι, μανιόκα και φοινικέλαιο. Ο κύριος φυσικός πόρος είναι το ξύλο. Ο ρυθμός της αποψίλωσης των δασών είναι ανησυχητικός και ίσως προκαλέσει σημαντικά οικολογικά αλλά και οικονομικά προβλήματα στο άμεσο μέλλον.

Τα διαμάντια είναι άλλη μια πηγή πλούτου. Η παραγωγή τους άρχισε εντατικά άρχισε το 1948 και ανατέθηκε στην ανώνυμη εταιρία Saremci που παρήγαγε τον πρώτο χρόνο διαμάντια αξιας 36.000 καρατίων και έφτασε το 1972 στα 260 000 καράτια. Η μείωση της παραγωγής στη συνέχεια οδήγησε την εταιρία σε κρίση. Μια άλλη εταιρία που δραστηριοποιήθηκε στον τομέα ήταν η Sandramine που αγοράστηκε το 1956 από την Sodiamci. Και αυτή αντιμετώπισε κρίση το 1971 παρότι η παραγωγή της δεν έπεσε ποτέ κάτω από τα 25.000 καράτια το χρόνο. Η παραγωγή διαμαντιών συνεχίστηκε αλλά υπό τον έλεγχο των πραξικοπηματιών που έπαιρναν κατά καιρούς την εξουσία, προκαλώντας αναταράξεις στην οικονομία της χώρας. Με απόφαση του ΟΗΕ θεωρητικά τα διαμάντια της χώρας υπόκεινται σε εμπάργκο -λόγω (ή με αφορμή) τις πολιτικές αναταράξεις και τις επεμβάσεις του στρατού.

Ο χρυσός είναι άλλη μια πλουτοπαραγωγική πηγή

Δημογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 77% του πληθυσμού θεωρούνται αυτόχθονες κάτοικοι της Ακτής Ελεφαντοστού, ενώ ανήκουν σε διαφορετικές εθνικές ομάδες. Στη χώρα υπολογίζεται ότι ομιλούνται γύρω στις 65 γλώσσες. Τα γαλλικά, η επίσημη γλώσσα, διδάσκεται στα σχολεία και εξυπηρετεί ως κοινή γλώσσα (λίνγκουα φράνκα) στα αστικά κέντρα, ειδικά στο Αμπιτζάν.

Καθώς η Ακτή Ελεφαντοστού θεωρείται ένα από τα πιο επιτυχημένα κράτη στη Δυτική Αφρική, περίπου το 20% του πληθυσμού αποτελείται από εργάτες από τα γειτονικά κράτη της Λιβερίας, της Μπουρκίνα Φάσο και της Γουινέας. Το γεγονός αυτό προκαλεί εντάσεις τα τελευταία χρόνια, καθώς οι περισσότεροι από τους εργάτες αυτούς είναι Μουσουλμάνοι, ενώ ο ντόπιος πληθυσμός είναι κυρίως Χριστιανοί Καθολικοί και ανιμιστές. Το 4% του πληθυσμού δεν έχει αφρικανικές ρίζες: πολλοί είναι Γάλλοι, Βρετανοί και Ισπανοί πολίτες, καθώς και Προτεστάντες ιεραπόστολοι από την Αμερική ή τον Καναδά.

Από το 1999, όταν ξεκίνησαν οι πολιτικές κρίσεις, η φτώχεια έχει επιδεινωθεί. Στην Ακτή του Ελεφαντοστού, το 2004, 40% του πληθυσμού ζούσε κάτω από το όριο της φτώχειας. Αυτό το στοιχείο με τη σειρά του αυξάνει και τον αριθμό των ατόμων που χρειάζονται γιατρική περίθαλψη. Η πρώτη αιτία θανάτου των παιδιών κάτω των 5 ετών είναι η ελονοσία, ενώ οι κυριότερες ασθένειες στο γενικό πληθυσμό είναι ο ιός του HIV/AIDS, η φυματίωση και η ελονοσία.

Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού ήταν σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2013 τα 57,66 χρόνια (56,57 χρόνια οι άνδρες και 58,78 οι γυναίκες).[4]

Διακυβέρνηση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το ισχύον Σύνταγμα εγκρίθηκε σε δημοψήφισμα στις 23 Ιουλίου του 2000. Πρόεδρος της χώρας είναι ο Αλασάν Ουαταρά από το 2011 και Πρωθυπουργός ο Ντανιέλ Καμπλάν Ντινκάν από τις 21 Νοεμβρίου 2012.

Εκλογές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Δικαίωμα ψήφου στις εκλογές έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 18 ετών και άνω.[4].

Προεδρικές εκλογές 2010[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στις 31 Οκτωβρίου 2010 οι πολίτες της χώρας προσήλθαν στις κάλπες για τις ιστορικές προεδρικές εκλογές. Ήταν οι πρώτες έπειτα από 5 χρόνια. Τα πρώτα αποτελέσματα από τους εκλογείς του εξωτερικού έδωσαν προβάδισμα στον Αλασάν Ουαταρά, πρώην πρωθυπουργό, έναντι του προέδρου, Λοράν Γκμπαγκμπό. Η συμμετοχή στις εκλογές για πρόεδρο ήταν σχεδόν 80%.[5] Το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ έκανε λόγο για 3 Νοεμβρίου για «μικρές ανωμαλίες», οι οποίες όμως δεν επηρέασαν πραγματικά τις εκλογές. Εκπρόσωπος του ΟΗΕ στην αφρικανική χώρα τόνισε το "ειρηνικό περιβάλλον" στα πλαίσια του οποίου διεξήχθη η εκλογική διαδικασία.[6]. Νωρίτερα, οι παρατηρητές της Ευρωπαϊκής Ένωσης είχαν επισημάνει προβλήματα διαφάνειας, καθώς δεν τους επιτράπηκε η είσοδος σε όλες τις περιοχές.[7] Στις 4 Νοεμβρίου ανακοινώθηκε ότι στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών κέρδισε ο Γκμπάγκμπο με 38,3% των ψήφων, έναντι 32,08% που έλαβε ο Ουαταρά[8]. Ο δεύτερος γύρος διεξήχθη στις 28 Νοεμβρίου, όταν σε βίαια επεισόδια είχαν ήδη σκοτωθεί 4 άνθρωποι πριν την ημέρα της ψηφοφορίας, ενώ άλλοι 2 σκοτώθηκαν στην Νταλόα ανήμερα των εκλογών[9]. Στις 2 Δεκεμβρίου 2010, η ανεξάρτητη εκλογική επιτροπή (CEI) έδωσε στη δημοσιότητα τα πρώτα αποτελέσματα, που έδειχναν ότι νικητής των εκλογών ήταν ο Ουαταρά με ποσοστό 54% των ψήφων. Ωστόσο ο πρόεδρος του Συνταγματικού Συμβουλίου αμέσως ακύρωσε τα αποτελέσματα[10] και την επόμενη ημέρα, το Συνταγματικό Συμβούλιο ανακήρυξε νικητή τον Γκμπάγκμπο.[11] Αμφότεροι οι Γκμπάγκμπο και Ουατάρα κήρυξαν εαυτούς νικητές των εκλογών και ορκίστηκαν πρόεδροι σε ξεχωριστές τελετές ορκωμοσίας. Τα γεγονότα που ακολούθησαν οδήγησαν στην πολιτική κρίση του 2010. Τελικά, ο Αλασάν Ουαταρά ορκίστηκε πρόεδρος στις 21 Μαΐου 2011.


Πρόεδρος, 31 Οκτωβρίου και 28 Νοεμβρίου 2010}}
Υποψήφιοι Κόμματα 1ος γύρος 2ος γύρος
Ψήφοι % Ψήφοι %
Λοράν Γκμπαγκμπό Λαϊκό Μέτωπο της Ακτής Ελεφαντοστού 1.756.504 38,04 2,054,537 (CC) 2.107.055 (IEC) 51,45 (CC) 45,9 (IEC)
Αλασάν Ουαταρά Συναγερμός των Ρεπουμπλικάνων 1.481.091 32,07 1.938.672 (CC) 2.483.164 (IEC) 48,55 (CC) 54,1 (IEC)
Ανρί Κονάν Μπεντιέ Δημοκρατικό Κόμμα της Ακτής Ελεφαντοστού– Αφρικανικός Δημοκρατικός Συναγερμός 1.165.532 25,24  
Αλμπέρ Μαμπρί Ένωση για Δημοκρατία και Ειρήνη στην Ακτή Ελεφαντοστού 118.671 2,27
Κονάν Ναμιάν Ένωση για την Ακτή Ελεφαντοστού 17.171 0,37
Φρανσίς Ουοντιέ Κόμμα των Εργατών της Ακτής Ελεφαντοστού 13.406 0,29
Σιμεόν Κονάν 12.357 0,27
Ζακλίν Λοουές 12.273 0,27
Πασκάλ Ταγκουά 11.674 0,25
Ινοσάν Ανακί Κίνημα των Δυνάμεων του Μέλλοντος 10.663 0,23
Ανταμά Ντολό 5.972 0,13
Εντουμπά Ενό Ακά (N'Douba Enoh Aka) 5.311 0,12
Φελίξ Ακότο Γιάο 4.773 0,10
Ανρί Τοού Σοσιαλιστική Ένωση του Λαού 2.423 0,05
Σύνολο (συμμετοχή 83,73%, 71,28% (CC)/81,12% (IEC)) 4.617.821 100,00 3.993.209 (CC) 4.590.219 (IEC) 100,00
Πηγές: CEI, abidjan.net (CC), abidjan.net (IEC)

Βουλευτικές εκλογές 2011[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι βουλευτικές εκλογές θα διεξαχθούν το 2011.

Μεταφορές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η οδήγηση γίνεται στα δεξιά.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 «Côte d'Ivoire», The World Factbook, CIA Directorate of Intelligence, 23 Ιουλίου 2008, https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/print/iv.html, ανακτήθηκε στις 8 Αυγούστου 2008 .
  2. United Nations: Demographic Yearbook, Historical supplement, Ηνωμένα Έθνη, http://millenniumindicators.un.org/unsd/demographic/products/dyb/DYBHist/HistTab02.csv, ανακτήθηκε στις 1η Ιανουαρίου 2006 .
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 «World Economic Outlook Database». ΔΝΤ. Οκτώβριος 2009. http://www.imf.org/external/pubs/ft/weo/2009/02/weodata/weorept.aspx?sy=2009&ey=2009&scsm=1&ssd=1&sort=country&ds=%2C&br=1&pr1.x=35&pr1.y=10&c=662&s=NGDPD%2CNGDPDPC%2CPPPGDP%2CPPPPC%2CLP&grp=0&a=. Ανακτήθηκε στις 18-10-2009. 
  4. 4,0 4,1 4,2 CIA World Fact Book
  5. VOA News, Turnout in Ivorian Presidential Election Near 80 Percent, 1-11-2010.
  6. Καθημερινή, ΟΗΕ : «Μικρές ανωμαλίες» στις προεδρικές εκλογές στην Ακτή του Ελεφαντοστού, 3-11-2010.
  7. Τα Νέα, Προβλήματα διαφάνειας στις εκλογές στην Ακτή Ελεφαντοστού διαπίστωσαν παρατηρητές της ΕΕ, 2-11-2010.
  8. Ελευθεροτυπία, Στο δεύτερο γύρο θα κριθούν οι εκλογές στην Ακτή Ελεφαντοστού, 4-11-2010.
  9. Ελευθεροτυπία, Εκλογές με δύο νεκρούς στην Ακτή Ελεφαντοστού, 29-11-2010.
  10. Christophe Koffi, "Ouattara named winner of I.Coast election", AFP, 2-12-2010.
  11. «Ivory Coast poll overturned: Gbagbo declared winner». BBC news. 3-12-2010. http://www.bbc.co.uk/news/world-africa-11913832. 

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Wiktionary logo
Το Βικιλεξικό έχει λήμμα που έχει σχέση με το λήμμα:
Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα
Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα