Toyota Supra

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Toyota Supra
Whitemkivsupra.jpeg Toyota Supra τέταρτης γενιάς
Κατασκευαστής Toyota
Παραγωγή Απρίλιος 1978 — Ιούλιος 2002
Συναρμολόγηση Tahara, Aichi, Ιαπωνία
Toyota City, Aichi, Ιαπωνία
Προηγούμενο μοντέλο Toyota 2000GT
Κατηγορία Σπορ αυτοκίνητο
Grand tourer
Αμάξωμα 2-πορτο fastback κουπέ, διάταξης 2+2
Διαμόρφωση Κινητήρας μπροστά, πίσω κίνηση

Το Toyota Supra ήταν ένα σπορ αυτοκίνητο που κατασκευαζόταν από την ιαπωνική αυτοκινητοβιομηχανία Toyota, από το 1979 έως το 2002. Στο χρονικό διάστημα αυτό, κυκλοφόρησαν συνολικά 4 γενιές, οι πρώτες 2 ως Celica Supra, αποτελώντας μέρος της παλέτας του Toyota Celica, ενώ οι δύο επόμενες ως ξεχωριστό μοντέλο.

Το Supra, ιδιαίτερα στην τελευταία του γενιά, αποτέλεσε ορόσημο στην κατηγορία των σπορ αυτοκινήτων, λόγω των επιδόσεών του, σε βαθμό που συναγωνίζονταν τις Ferrari και τις Porsche της τότε εποχής. Παρά τη διακοπή της παραγωγής του, αποτελεί ακόμα και σήμερα αντικείμενο συζήτησης στους κόλπους των φίλων του αυτοκινήτου, διατηρώντας ένα μυθικό ίματζ σαν όνομα. Επιπλέον, ο κινητήρας της 4ης γενιάς του, διαθέτει εξαιρετικά μεγάλο tuning potential και αποτελεί μία από τις πιο αξιόπιστες βάσεις για βελτιώσεις ισχύος και μάλιστα κυκλοφορούν πολλά βελτιωμένα μοντέλα με ιπποδυνάμεις που ξεπερνάνε τους 1.000 ίππους και τα πλέον κορυφαία φτάνουν έως και τους 2.800 ίππους.

Πρώτη γενιά[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Toyota Celica Supra ΜΑ40
1981 Toyota Supra.jpg
Παραγωγή Απρίλιος 1978 — Ιούνιος 1981
Πλατφόρμα A40
Κινητήρας 2.0 λίτρα I4 (4-κύλινδρος σε σειρά)
2.5 λίτρα I6 (4-κύλινδρος σε σειρά)
Όλοι βενζίνης
Μετάδοση 5-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο
4-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο
Μεταξόνιο 2.629 χιλιοστά
Μήκος 4.615 χιλιοστά
Πλάτος 1.651 χιλιοστά
Ύψος 1.290 χιλιοστά
Κενό Βάρος 1.270 κιλά

Η πρώτη γενιά της Supra (ΜΑ40) κυκλοφόρησε από το 1978 έως το 1981. Η παραγωγή της ξεκίνησε στην Ιαπωνία τον Aπρίλιο του 1978, αρχικά μόνο για την εγχώρια αγορά, όπου ήταν γνωστή ως Toyota Celica XX. Βασισμένο στην Celica της τότε εποχής, αποτέλεσε την κορυφαία έκδοση αυτού του μοντέλου και παρέμεινε στην παραγωγή έως τον Ιούνιο του 1981.

To πίσω μέρος της πρώτης γενιάς της Supra.

Τον Ιανουάριο του 1979 άρχισε να διατίθεται και στις ΗΠΑ, όπου η επίσημη ονομασία του μοντέλου ήταν Celica XX Supra. Λίγους μήνες μετά, αναγκάστηκε να υιοθετήσει ένα ταχύμετρο με μέγιστη ένδειξη τα 85 μίλια/ώρα (137 χλμ./ώρα), λόγω μιας σχετικής διάταξης που επιβλήθηκε τότε και για μερικά χρόνια σε όλα τα μοντέλα που κυκλοφορούσαν στην αγορά των Ηνωμένων Πολιτειών. Η γενιά ΜΑ40 δεν διατέθηκε στην Ευρώπη, ούτε σε καμία άλλη αγορά εκτός Ιαπωνίας και ΗΠΑ.

Κυκλοφόρησε με δύο κινητήρες: έναν 4-κύλινδρο 2.0 λίτρων, με ισχύ 125 ίππων και έναν 6-κύλινδρο 2.5 λίτρων με 140 ίππους. Και οι δύο υπήρξαν οι πρώτοι κινητήρες της Toyota που είχαν ηλεκτρονικό ψεκασμό καυσίμου (injection).

Συνδυάζονταν με 5-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο (W50) ή με προαιρετικό 4-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο (A40D). Και τα δύο κιβώτια διέθεταν μία σχέση overdrive. Στο 5-τάχυτο μηχανικό, η overdrive ήταν η 5-η, ενώ το 4-τάχυτο αυτόματο έφερε μία overdrive που μπορούσε να ενεργοποιηθεί σε ταχύτητες άνω των 35 μιλίων/ώρα (56 χλμ./ώρα).

Η αρχική Supra είναι σήμερα ένα σπάνιο μοντέλο, που δεν βρίσκεται εύκολα, ακόμα και στις Ηνωμένες Πολιτείες. Θεωρείται συλλεκτικό αυτοκίνητο, με υψηλό κόστος για τους υποψήφιους συλλέκτες αυτοκινήτων, καθώς μάλιστα είναι και το πρώτο μοντέλο που εισήγαγε την θρυλική ονομασία Supra.

Δεύτερη γενιά[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Toyota Celica Supra ΜΑ61
2nd-Toyota-Supra.jpg
Παραγωγή Δεκέμβριος 1981 — 1986
Πλατφόρμα A60
Κινητήρας 2.8 λίτρα I6 βενζίνης
Μετάδοση 5-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο
4-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο
Μεταξόνιο 2.614 χιλιοστά
Μήκος 4.661 χιλιοστά
Πλάτος 1.720 χιλιοστά
Ύψος 1.321 χιλιοστά
Κενό Βάρος 1.361 κιλά
To πίσω μέρος της δεύτερης γενιάς της Supra.

Η παραγωγή της δεύτερης γενιάς της Supra (ΜΑ61) ξεκίνησε το Δεκέμβριο του 1981 και κυκλοφόρησε το διάστημα 1982 - 1985, αυτή τη φορά και στην Ευρώπη. Όπως και το προηγούμενο μοντέλο, έτσι και η δεύτερη Supra βασιζόταν στην Celica της τότε εποχής. Οι κινητήρες ήταν δύο 6-κύλινδροι 2.8 λίτρων, με 140 ίππους (5M-E) και 170 ίππους (5M-GE) αντίστοιχα. Κυκλοφόρησαν επίσης και άλλες εκδόσεις στις ΗΠΑ και την Ιαπωνία. Όλα τα μοντέλα ήταν εφοδιασμένα με υδραυλικό τιμόνι, αεριζόμενα δισκόφρενα και μπλοκέ διαφορικό. Αρκετές εκδόσεις, επίσης, σε όλα τα κράτη όλων των ηπείρων, προσέφεραν ψηφιακό πίνακα οργάνων και υπολογιστή ταξιδιού.

Το 1984, το τιμόνι, οι διακόπτες ασφαλείας στις πόρτες και ο μοχλός του cruise control επανασχεδιάστηκαν. Στα μοντέλα που κυκλοφορούσαν στις ΗΠΑ, το ταχύμετρο των 85 μιλίων/ώρα (137 χλμ./ώρα) που είχε επιβληθεί το 1979, αντικαταστάθηκε από ένα νέο, με μέγιστη ένδειξη τα 130 μίλια/ώρα (210 χλμ./ώρα) και οι ενδείξεις του ελέγχου του αυτόματου κλιματισμού επίσης άλλαξαν. Ταυτόχρονα, το προαιρετικό εν έτει 1983 ραδιο-κασετόφωνο με equalizer έγινε στάνταρ.

Τρίτη γενιά[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Toyota Supra ΜΑ70 / ΜΑ71
Toyota Supra front 20071102.jpg
Toyota Supra rear 20071102.jpg
Παραγωγή Μάιος 1986 — 1993
Πλατφόρμα A70
Κινητήρας 2.0 λίτρα I6 Turbo
2.5 λίτρα I6 Bi-Turbo
3.0 λίτρα I6
3.0 λίτρα I6 Turbo
Όλοι βενζίνης
Μετάδοση 5-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο W58
5-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο R154
4-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο A340E
Μεταξόνιο 2.596 χιλιοστά
Μήκος 4.630 χιλιοστά
Πλάτος 1.745 χιλιοστά
Ύψος 1.301 χιλιοστά
Κενό Βάρος 1.680 κιλά (automatic, turbo, targa)

Η Τoyota προετοίμασε την Supra τρίτης γενιάς ως ένα πραγματικό GT sport car, με ότι αυτό συνεπάγεται. Βασικός σκοπός του πρότζεκτ, ήταν η δημιουργία ενός μοντέλου καλύτερου σε κάθε τομέα, και ειδικά στην ισχύ, στην επιτάχυνση και στην τελική ταχύτητα. Παράλληλα όμως, θα προσέφερε άνεση και πολυτέλεια, καθώς θα υποστηριζόταν από νέο τεχνολογικό εξοπλισμό, μοναδικό για την Supra και αρκετά μπροστά από την εποχή του.

Σε αντίθεση με τις προηγούμενες γενιές, η τρίτη γενιά της Supra (ΜΑ70/ΜΑ71) δεν θα βασιζόταν πλέον στο πάτωμα της Celica. Αιτία για αυτή την αλλαγή, ήταν η νέα και μπροστοκίνητη πλατφόρμα, στην οποία βασίστηκε η Celica από τον Αύγουστο του 1985, σε αντίθεση με την καινούρια Supra, που βασίστηκε σε μια νέα πισωκίνητη πλατφόρμα. Ως αποτέλεσμα, τα δύο μοντέλα έγιναν πλέον ανεξάρτητα. Με την τρίτη γενιά, η Toyota ανέφερε ότι η δυναστεία της Supra είχε μόλις ξεκινήσει, με το διαφημιστικό σλόγκαν «The Supra dynasty begins».

Στα μέσα του 1986, η Toyota ήταν πλέον έτοιμη να λανσάρει την νέα γενιά της Supra. Επειδή η σεζόν (model year) είχε πλέον προχωρήσει αρκετά όταν άρχισε να διατίθεται, καθώς καθυστέρησε η παραγωγή της νέας γενιάς, τελικώς κυκλοφόρησε ως «μοντέλο 1986,5» διότι μπήκε στην παραγωγή στα μέσα Μαΐου του 1986 και αρχικά μόνο σε ατμοσφαιρική έκδοση.

Το νέο 6-κυλινδρο μοτέρ της 3ης γενιάς, με κωδικό 7M-GE, ήταν μια αναβαθμισμένη έκδοση από το 2.8 λίτρων 6Μ-GE των 170 hp του προηγούμενου μοντέλου και απέδιδε 200 hp στο νέο 3.0 λίτρων μοτέρ με την καινούρια σε σχεδιασμό twin cam 24-βάλβιδη κεφαλή. Νέο επίτευγμα για την εποχή, ήταν η χρήση του συστήματος CIS (Acoustic Controlled Induction System), το οποίο αποτελούνταν από αισθητήρες μέσα στην εισαγωγή, ώστε να ελέγχεται η ροή του εισερχόμενου αέρα με παλμούς για να επιτευχθεί η μέγιστη απόδοση στη δύναμη σε όλο το φάσμα στροφών του κινητήρα. Από την σεζόν (model year) του 1987, άρχισε να προσφέρεται και μία turbo έκδοση του ίδιου κινητήρα, αλλά με κωδικό 7Μ-GTE, ο οποίος είχε αναβαθμιστεί με υπερτροφοδότηση. Το CT26 turbo έδινε μέγιστη πίεση 0,48 bar (6,8 psi) και με την βοήθεια ενός air to air Intercooler έφτασε την ισχύ από τα 200 hp στα 230 hp και την ροπή από τα 27 kgm στα 34 kgm.

Από το 1989, με την χρήση ενός νέου στρόφαλου από την Τoyota, αναβαθμίστηκε η ισχύς κατά 2 ίππους και λίγο επίσης η ροπή. Το μεγάλο επίτευγμα ήταν ότι η μέγιστη ροπή των 35 Kgm η οποία έβγαινε στις 3.200 rpm, έγινε κατά 80% διαθέσιμη από τις 1.800 rpm μέχρι τον κόφτη των στροφών στις 6.500 rpm. Αυτό το μηχανικό «πακέτο» στο σύνολό του, κατάφερνε να επιταχύνει το βαρύ όχημα των 1.600+ κιλών από στάση στα 100 km/h σε μόλις 6,5 sec και να φτάνει το 1/4 του μιλίου σε 14,9 sec. Η τελική ταχύτητα της έκδοσης turbo έφτανε τα 265 km/h, δηλαδή 30 km/h παραπάνω από την ατμοσφαιρική έκδοση με τον κινητήρα 7M-GE. Το 1988 λανσαρίστηκε στην αγορά μια ειδική έκδοση με κινητήρα 7Μ-GTEU και 270 ίππους στην έκδοση Supra turbo A. Διατέθηκε αποκλειστικά σε μαύρη εξωτερική βαφή και με ακόμα πιο σκληρές αναρτήσεις, ώστε να θυμίζει την αγωνιστική έκδοση που είχε ρίξει η Τoyota σε αγώνες. Αυτή η ειδική έκδοση της Supra ήταν περιορισμένης παραγωγής και μάλιστα εκείνη την χρονιά ήταν το πιο δυνατό μοτέρ στην Ιαπωνία. Το ξεπέρασε την επόμενη χρονιά το Nissan Skyline GTR R33 με ισχύ 280 hp.

Στην Ιαπωνία υπήρξαν επίσης και κινητήρες 2.0 λίτρων twin-turbo I6, ισχύος 205 ίππων, και 2.5 λίτρων twin-turbo Ι6 ισχύος 280 ίππων, αλλά ήταν μόνο για την εσωτερική αγορά της Ιαπωνίας. Η έκδοση της Supra JZA70 με τον κινητήρα 1JZ-GTE bi-turbo έδωσε τις καλύτερες επιδόσεις στα χρονικά. Με 0-100 km/h σε κάτω από 6 δευτερόλεπτα, μόλις στα 5,8 δευτερόλεπτα, και το 400-άρι σχεδόν στα 14 δευτερόλεπτα. Ο κινητήρας 1JZ ήταν η αρχή της δημιουργίας ενός «αλεξισφαιρου» συνόλου και απίστευτης αντοχής, καθώς ήταν η βάση δημιουργίας του 2JZ που αργότερα τοποθετήθηκε στο Supra 4ης γενιάς, αλλά και σε κάποια λίγα Supra 3ης γενιάς μετα-παραγωγής, του 1993, στην Ιαπωνία για δοκιμές.

Toyota Supra τρίτης γενιάς στις ΗΠΑ.

Για πρώτη φορά διατέθηκε ABS σε αυτοκίνητο παραγωγής στην Ιαπωνία και μάλιστα το 1986 ήταν ένα από τα λίγα παγκοσμίως αυτοκίνητα με τρικάναλο ΑBS. Επίσης, νέο ήταν και το ΤΕMS σύστημα η αλλιώς Toyota Electronically Modullated Suspension, το οποίο ήταν ηλεκτρικά ελεγχόμενη ανάρτηση με ecu, ώστε να επιτευχθεί το καλύτερο δυνατό κράτημα και στήσιμο στην άσφαλτο. Σε αυτό έπαιξε ρόλο και η αγωνιστικής φιλοσοφίας ανάρτηση που χρησιμοποιήθηκε, η οποία ήταν πλήρως ανεξάρτητη και αποτελούνταν από διπλά ψαλίδια εμπρός / πίσω. Multi Link arms (κόντρα μπάρες) και traction bars (μπάρες πρόσφυσης) καθως και αντιστρεπτικές εμπρός / πίσω, συμπλήρωναν το πακέτο, το οποίο η Toyota ανέφερε ως Race breed double wishbone independent suspension. Μπροστινά και πίσω δισκόφρενα των 302 χιλιοστών, ένα πλήρως εξελιγμένο σύστημα υδραυλικής υποβοήθησης και μια σχεδόν άριστη κατανομή βάρους 48% πίσω και 52% μπροστά, προσέφεραν καλό έλεγχο για το βαρύ αμάξωμα του νέου Supra.

Toyota Supra τρίτης γενιάς, του 1986 - 1988.

Η μετάδοση γινόταν μέσω ενός 5-τάχυτου μηχανικού κιβωτίου με overdrive ή με ένα 4-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο με ECT power ecu και επιλογή overdrive. Ένα 8"ιντσο διαφορικό LSD (μπλοκέ) φροντίζει να κινεί τα βαρέως τύπου ιμιαξόνια, όπου μετά αναλαμβάνουν ρόλο τα 7½ ιντσών 16άρια ζαντολάστιχα με 225-50/16' unidirectional Goodyear. Οι ζάντες αλουμινίου είχαν ειδικούς αυλούς, για άφθονη παροχή ψυχρού αέρα στα δισκόφρενα.

Το ντιζάιν της τρίτης γενιάς του Supra θύμιζε μόνο μπροστά λίγο το προηγούμενο μοντέλο, λόγω τον αναδιπλούμενων φώτων, αλλά το συνολικό ντιζάιν ήταν σαφώς πιο σύγχρονο. Με καμπύλες και πιο τονισμένα φτερά, φαρδύτερο αμάξωμα, χαμηλότερους και επιθετικότερους προφυλακτήρες, έδινε μια πιο σπορ εικόνα και την αίσθηση της κίνησης, ακόμα και σταθμευμένο. Με αρκετά καλή αεροδυναμική, καθώς ο αεροδυναμικός συντελεστής Cd ήταν 0,33 σε όλες τις εκδόσεις του, ήταν ιδανικό για οδήγηση σε υψηλές ταχύτητες και στροφές σε αυτοκινητόδρομους, το φυσικό στοιχείο ενός Grand Tourer, αλλά τα πήγαινε επίσης καλά και σε κλειστούς δρόμους και στροφές.

Το προφίλ ενός Toyota Supra τρίτης γενιάς Targa του 1988.

Η τρίτη γενιά του Supra παραγόταν και σε έκδοση Sport roof η αλλιώς Targa top, όπου έβγαινε το κεντρικό τμήμα της μεταλλικής οροφής και τοποθετούνταν σε ειδικό χώρο, που βρισκόταν μέσα στον χώρο αποσκευών. Στην αμερικανική αγορά, υπήρχε και η επιλογή της ηλεκτρικής ηλιοροφής μετά το 1991.

Ο εξοπλισμός του ήταν υπερπλήρης για την τότε εποχή, καθώς έφερε αυτόματο κλιματισμό, cruise control, θερμαινόμενα και ηλεκτρικά ρυθμιζόμενα καθίσματα, ηλεκτρικούς θερμαινόμενους καθρέπτες, ηλεκτρικά παράθυρα με αυτόματο up/down, super monitor-trip computer, control panel στο τιμονι, αερόσακο οδηγού (μόνο στις ΗΠΑ), φώτα ομίχλης εμπρός και πίσω, τρίτο πίσω φως φρένων, υδραυλικό τιμόνι με PPS (progressive power steering), αντιθαμπωτικό πίσω παρμπρίζ με timer, εσωτερικό φωτισμό καμπίνας, ψηφιακό ρολόι quartz, ζώνες ασφαλείας 3 σημείων, 8 ηχεία με twitters, CD-player (από το 1989), ηλεκτρική κεραία, ηλεκτρικά ρυθμιζόμενα φώτα, ηλεκτρικούς πλυστήρες φώτων, ABS, Σύστημα Ελέγχου Πρόσφυσης (traction control system), TEMS ηλεκτρική ανάρτηση, κεντρικό κλείδωμα, συναγερμό κ.α.

Εκδόσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μοντέλα
Κωδικός Έτος Κινητήρας Ισχύς Ροπή Μετάδοση Αγορές
MA70 1986.5 - 1992 7M-GE, 6-κύλινδρος σε σειρά, 2.954 κ.εκ. 200 ίπποι 266 Ν·m Χειροκίνητο 5 σχέσεων
Αυτόματο 4 σχέσεων
ΗΠΑ, Καναδάς, Ευρώπη, Ιαπωνία
7M-GTE,6-κύλινδρος σε σειρά, turbo, 2.954 κ.εκ. 230 ίπποι/232 ίπποι 325 N·m/339 N·m Χειροκίνητο 5 σχέσεων
Αυτόματο 4 σχέσεων
ΗΠΑ, Καναδάς, Ευρώπη, Ιαπωνία
GA70 1986.5 - 1988 1G-GTE, 6-κύλινδρος σε σειρά, turbo, 1.988 κ.εκ. 205 ίπποι/205 ίπποι 244 N·m/258 N·m Χειροκίνητο 5 σχέσεων
Αυτόματο 4 σχέσεων
Ιαπωνία
JZA70 1990 - 1993 1JZ-GTE, 6-κύλινδρος σε σειρά, Twin Turbo, 2.491 κ.εκ. 280 ίπποι 363 N·m/369 N·m Χειροκίνητο 5 σχέσεων
Αυτόματο 4 σχέσεων
Ιαπωνία

Τέταρτη γενιά[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Toyota Supra ΜA80
Toyota Supra SZ (A80) front.jpg
Toyota Supra SZ (A80) rear.jpg Toyota Supra SZ στην Ιαπωνία
Παραγωγή Απρίλιος 1993 — Ιούλιος 2002
Πλατφόρμα A80
Κινητήρας 3.0 λίτρα I6, βενζίνης
3.0 λίτρα I6 Turbo, βενζίνης
Μετάδοση 5-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο
6-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο
4-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο
Μεταξόνιο 2.550 χιλιοστά
Μήκος 4.515 χιλιοστά
Πλάτος 1.810 χιλιοστά
Ύψος 1.275 χιλιοστά
Κενό Βάρος 1.610 κιλά (automatic, turbo, targa)
Σχεδιαστής Isao Tsuzuki (1990)

Το «πρότζεκτ A80» ξεκίνησε τον Φεβρουάριο του 1989 και, με την τέταρτη γενιά του Supra, η Toyota έβαλε στόχο και έκανε ένα μεγάλο άλμα προς την κατεύθυνση ενός γνήσιου αυτοκινήτου υψηλών επιδόσεων (supercar). Σκοπός ήταν να γίνει το μοντέλο πιο sport και να συναγωνίζεται τις Ferrari και Porsche, και τελικώς το κατάφερε. Αναγκαίες προϋποθέσεις ήταν να αυξηθεί η ιπποδύναμη και να μειωθεί το βάρος του αμαξώματος, καθώς ο προκάτοχος Α70 είχε αρκετό βάρος. Κατά συνέπεια, έπρεπε αυτόματα να αφαιρεθεί και κάθε μη απαραίτητο στοιχείο εξοπλισμού της προηγούμενης γενιάς. Ενώ έγινε εκτεταμένη χρήση πλαστικών υλικών και αλουμινίου, ωστόσο το βάρος παρέμεινε σχετικά υψηλό, καθώς μειώθηκε μόνο κατά 70 κιλά σε σχέση με τον προκάτοχό του. Βέβαια είχε πάρει βάρος και από την χρήση νέου και εξελιγμένου εξοπλισμού, όπως μεγαλύτερα ζαντολάστιχα, μεγαλύτερα και ισχυρότερα φρένα, διπλά τούρμπο, 4-καναλο ΑBS (η 3η γενιά είχε 3-κάναλο), Σύστημα Ελέγχου Πρόσφυσης (traction control system) και άλλα. Το μοντέλο με turbo εξοπλίστηκε με ένα 6-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο ταχυτήτων και ένα διαφορικό τύπου LSD Torsen.

Εξωτερικά, η μοναδική διαφορά της turbo σε σύγκριση με την απλή ατμοσφαιρική έκδοση, ήταν οι ζάντες 17 ιντσών, με τα μεγαλύτερα ελαστικά, τα εμφανώς μεγαλύτερα φρένα και η άκρως εντυπωσιακή μεγάλη πίσω αεροτομή, πρώτη του είδους σε αυτοκίνητο παραγωγής! Η δοκιμαστική προ-παραγωγή άρχισε τον Δεκέμβριο του 1992, με 20 πρωτότυπα, και η επίσημη μαζική παραγωγή ξεκίνησε τον Απρίλιο του 1993. Μάλιστα όταν λανσαρίστηκε ήταν και το πρώτο μοντέλο της Toyota που είχε στάνταρ και τον αερόσακο του συνοδηγού, αν και τα πρώτα χρόνια αυτό ίσχυε μόνο στα αυτοκίνητα που διατέθηκαν στις ΗΠΑ.

Εκδόσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μοντέλα
Κωδικός Έτος Κινητήρας Ισχύς Ροπή Μετάδοση Αγορές
JZA80 1993 - 2002 2JZ-GE, 6-κύλινδρος σε σειρά, 2.997 κ.εκ. 220 ίπποι/225 ίπποι (vvti) 283 Ν·m/297 N·m (vvti) Χειροκίνητο 5 σχέσεων
Αυτόματο 4 σχέσεων
Ιαπωνία
2JZ-GTE,6-κύλινδρος σε σειρά, twin-turbo, 2.997 κ.εκ. 280 ίπποι 439 N·m/469 N·m (vvti) Χειροκίνητο 6 σχέσεων
Αυτόματο 4 σχέσεων
Ιαπωνία
JZA80 (εξαγωγικό) 1993 - 1998 2JZ-GE, 6-κύλινδρος σε σειρά, 2.997 κ.εκ. 220 ίπποι 283 Ν·m Χειροκίνητο 5 σχέσεων
Αυτόματο 4 σχέσεων
ΗΠΑ, Καναδάς, Ευρώπη
2JZ-GTE, 6-κύλινδρος σε σειρά, twin-turbo, 2.997 κ.εκ. 320 ίπποι 421 N·m Χειροκίνητο 6 σχέσεων
Αυτόματο 4 σχέσεων
ΗΠΑ, Καναδάς, Ευρώπη

Κινητήρες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Toyota Supra τέταρτης γενιάς.

Η εξωτερική εμφάνιση επανασχεδιάστηκε ριζικά και έγινε έντονα καμπυλωτή, ενώ απέκτησε και αμυγδαλωτούς μπροστινούς προβολείς, καταργώντας τα αναδιπλούμενα φώτα, και τοποθετήθηκαν δύο νέοι κινητήρες:

  • Ο πρώτος ήταν ο στάνταρ 2JZ-GE, με ισχύ 220 hp στις 5.800 στροφές / λεπτό (225 hp από το 1998).
  • Ο δεύτερος ήταν ο bi-turbo 2JZ-GTE, με ισχύ 280 hp για την ιαπωνική εκδοχή (λόγω της ιαπωνικής νομοθεσίας που απαιτούσε μέγιστο όριο ισχύος 280 hp στα εγχώρια μοντέλα) και 330 hp στις υπόλοιπες χώρες.

Για τα μοντέλα εξαγωγής (σε Αμερική και Ευρώπη) η Toyota αναβάθμισε τους μικρότερους, από χάλυβα, στροβιλοσυμπιεστές των κινητήρων turbo (μεγαλύτεροι εγχυτήρες καυσίμων, κ.λπ.). Αυτό αύξησε την ισχύ σε 330 hp στις 5.600 στροφές / λεπτό και την ροπή στρέψης σε 427 Ν·m στις 4.000 στροφές / λεπτό. Η έκδοση αυτή μπορούσε να επιτύχει 0-100 km/h σε μόλις 4,6 δευτερόλεπτα και να διασχίσει το 1/4 του μιλίου (402 μ) σε 13,1 δευτερόλεπτα, φτάνοντας ταχύτητα 109 mph (175 km/h). Η έκδοση turbo εξελίχθηκε για να φθάνει ταχύτητες άνω των 291 km/h (181 mph), αλλά στην πράξη τα αυτοκίνητα είχαν ηλεκτρονικό «κόφτη» της τελικής ταχύτητας στα 180 km/h (112 mph) στην Ιαπωνία (λόγω της ιαπωνικής νομοθεσίας) και 250 km/h (155 mph) στις άλλες χώρες. Οι ευρωπαϊκές εκδοχές είχαν επίσης έναν αεραγωγό εισαγωγής στο καπό. Ο αεροδυναμικός συντελεστής Cd ήταν 0,31 για τα ατμοσφαιρικά μοντέλα και 0,32 για τα turbo, ενώ δεν ανακοινώθηκε επίσημη τιμή για τα μοντέλα με πίσω αεροτομή.

Βάρος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το πίσω μέρος της Toyota Supra 4ης γενιάς. Πρόκειται για δεξιοτίμονη ιαπωνική έκδοση που εισήχθη στις ΗΠΑ ως μεταχειρισμένο, από παράλληλο εισαγωγέα.

Η Toyota έλαβε μέτρα για να μειώσει το βάρος του μοντέλου, σε σύγκριση με το προηγούμενο. Το αλουμίνιο χρησιμοποιήθηκε για το καπό, την οροφή targa (αν είχε παραγγελθεί με αυτήν), τα καλύμματα βάσεων του κινητήρα, του κάρτερ και του συστήματος μετάδοσης, καθώς και τους άνω βραχίονες της ανάρτησης. Άλλα μέτρα περιελάμβαναν τα χωνευτά μπουλόνια, τις λεπτές ίνες στα δάπεδα, το τιμόνι από μαγνήσιο, την πλαστική δεξαμενή καυσίμων και το κάλυμμα του πορτ-μπαγκάζ, και ενιαίο σωλήνα εξάτμισης. Παρά την ύπαρξη νέων στοιχείων εξοπλισμού, όπως οι 2 μπροστινοί αερόσακοι οδηγού / συνοδηγού, το Σύστημα Ελέγχου Πρόσφυσης (traction control system), τα μεγαλύτερα φρένα, οι μεγαλύτεροι τροχοί και ένα πρόσθετο turbo, το αυτοκίνητο ήταν τουλάχιστον κατά 90 κιλά (200 λίμπρες) ελαφρύτερο από τον προκάτοχό του. Ειδικότερα:

  • Το βασικό μοντέλο είχε βάρος 1.460 κιλά (3.210 λίμπρες) με χειροκίνητο κιβώτιο ταχυτήτων. Η σπορ οροφή προσέθετε 18 κιλά (40 λίμπρες), ενώ το αυτόματο κιβώτιο προσέθετε άλλα 25 κιλά (55 λίμπρες). Οι μπροστινοί τροχοί υποστήριζαν το 51% του βάρους και οι πίσω το 49%.
  • Το turbo είχε βάρος 1.590 κιλά (3.505 λίμπρες) με χειροκίνητο κιβώτιο, ενώ το αυτόματο κιβώτιο προσέθετε άλλα 4,5 κιλά (10 λίμπρες). Οι μπροστινοί τροχοί υποστήριζαν το 53% του βάρους και οι πίσω το 47%.

Φρένα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Toyota Supra twin turbo του 1994, δίπλα στο δρόμο River Road του Λούισβιλ, Κεντάκι, ΗΠΑ.

Το Supra τέταρτης γενιάς επετύγχανε μια αξιοσημείωτη πλευρική επιτάχυνση (πλευρική G) 0,95 (200 ft) ή 0,98 πλευρικής G (300 ft), που οφείλονταν εν μέρει σε μια διαδρομή 4 καναλιών. Οι 4 αυτοί αισθητήρες συντόνιζαν το Σύστημα ABS με τον έλεγχο παρεκκλίσεων, στον οποίο τα φρένα ελέγχονται ξεχωριστά, σύμφωνα με την ταχύτητα και την γωνία προσέγγισης.

Αυτό το μοναδικό σύστημα φρένων, εμπνευσμένο από την Φόρμουλα 1, προσέφερε στο turbo την εκπληκτική απόσταση φρεναρίσματος των 45 μέτρων (149 ποδών) από τα 70 μίλια / ώρα (113 χιλιόμετρα / ώρα) έως την ακινητοποίηση. Ήταν η καλύτερη απόδοση φρεναρίσματος οποιουδήποτε αυτοκινήτου παραγωγής που δοκιμάστηκε το 1997 από το αμερικανικό περιοδικό Car & Driver. Το ρεκόρ αυτό τελικώς καταρρίφθηκε μόλις το 2004 κατά 0,91 μέτρα (3 πόδια) από την Porsche Carrera GT.

Άλλες διαφορές turbo και στάνταρ μοντέλων[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τα turbo εφοδιάστηκαν με τροχούς με ελαστικά διαστάσεων 235/45/17 μπροστά και 255/40/17 πίσω. Τα στάνταρ μοντέλα εφοδιάστηκαν με τροχούς με ελαστικά 225/50/16 μπροστά και 245/50/16 πίσω. Όλα τα οχήματα εξοπλίστηκαν με 5-άκτινες ζάντες αλουμινίου και εφεδρικό τροχό με ζάντα τύπου «ντόνατ» από χάλυβα για να εξοικονομηθεί βάρος και χώρος. Επιπλέον, υπήρχαν και άλλες διαφορές στο διαφορικό του οπίσθιου άξονα, τα καλύμματα των προβολέων, τον κορμό των ρυθμιστικών των βαλβίδων, τον ελαιοψυκτήρα και στο πλήθος των πρόσθετων αισθητήρων που διέθεταν τα turbo, οι οποίοι δεν υπήρχαν στα στάνταρ μοντέλα.

Μεταγενέστερες βελτιώσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το ταμπλό ενός Toyota Supra MkIV twin turbo.
Ο πίνακας οργάνων ενός Toyota Supra τέταρτης γενιάς. Πρόκειται για έκδοση twin turbo, όπως φαίνεται από το ταχύμετρο με μέγιστη ένδειξη 300 km/h.

Το 1996, στα μοντέλα που πωλούνταν στις ΗΠΑ, το turbo ήταν διαθέσιμο μόνο με αυτόματο κιβώτιο λόγω των απαιτήσεων πιστοποίησης OBD-ΙΙ. Η οροφή targa έγινε στάνταρ σε όλα τα μοντέλα turbo.

Το 1997, η χειροκίνητη μετάδοση επανήλθε για την έκδοση turbo, μαζί με έναν επανασχεδιασμό των πίσω φώτων, προβολέων, μπροστινής λωρίδας, επιχρωμίωση στους τροχούς και άλλες κοσμητικές αλλαγές όπως η επανασχεδίαση του τιμονιού και του συστήματος ραδιο-CD. Η έκδοση SZ-R βελτιώθηκε επίσης, με την εισαγωγή ενός νέου 6-τάχυτου μηχανικού κιβωτίου Getrag V161, το ίδιο που χρησιμοποιήθηκε για τα μοντέλα RZ (που διέθεταν διπλό τούρμπο). Όλες οι εκδόσεις του 1997 έλαβαν τα διακριτικά Limited Edition 15th Anniversary.

Το 1998, το ραδιόφωνο και το τιμόνι επανασχεδιάστηκαν για άλλη μια φορά. Ο βασικός κινητήρας ενισχύθηκε με το σύστημα VVT-I που αύξησε την ισχύ κατά 5 hp. Το turbo δεν ήταν πλέον διαθέσιμο στην Καλιφόρνια, το Νιού Τζέρσεϊ, την Νέα Υόρκη και την Μασαχουσέτη, λόγω των αυστηρότερων κανονισμών εκπομπών καυσαερίων. Στην Ιαπωνία, οι κινητήρες turbo συνδυάστηκαν επίσης με το VVT-I.

Λόγω της δύναμης του κινητήρα turbo, η σειρά 2JZ του 1994 - 1996 παραμένει ακόμα και σήμερα δημοφιλής για μετατροπές. Αποτελεί μια από τις πλέον αξιόπιστες βάσεις για βελτιώσεις και υπάρχουν πολλά μοντέλα με ιπποδυνάμεις που ξεπερνάνε τους 1.000 και τα άκρως κορυφαία φτάνουν ακόμα και έως τους 2.800 ίππους. Ακόμα και τα χωρίς turbo αυτοκίνητα, πάντως, είχαν επιτάχυνση 0-100 km/h σε μόλις 6,2 δευτερόλεπτα και επίσημη εργοστασιακή ιπποδύναμη 220 hp.

Διακοπή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι πωλήσεις στον Καναδά σταμάτησαν το 1997 (δεν υπήρξε κανένα 1996 Supra) και στις ΗΠΑ το 1998. Η παραγωγή όλων των εξαγωγικών εκδόσεων έληξε τον Οκτώβριο του 1998, αλλά συνεχίστηκε στην Ιαπωνία έως τον Ιούλιο του 2002, οπότε και διακόπηκε λόγω των αυστηρότερων κανονισμών εκπομπής καυσαερίων που έπρεπε να υιοθετηθούν έως το 2003.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα