Toyota Aygo

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Toyota Aygo
Toyota Aygo 1.0 VVT-i Connect STYLE (2. Facelift) – Frontansicht, 10. März 2012, Ratingen.jpg
Toyota Aygo 1.0 VVT-i Connect STYLE (2. Facelift) – Heckansicht, 10. März 2012, Ratingen.jpg Toyota Aygo 1.0 VVT-i του 2012
Κατασκευαστής Toyota Peugeot Citroën Automobile
Παραγωγή 2005 — σήμερα
Κατηγορία Αυτοκίνητο πόλης
Αμάξωμα 3-πορτο hatchback
5-πορτο hatchback
Διαμόρφωση Κινητήρας μπροστά, εμπρόσθια κίνηση
Κινητήρας 1.0 L Βενζίνη 3-κύλινδρος σε σειρά (I3)
1.4 L Diesel 4-κύλινδρος σε σειρά (I4)
Μετάδοση 5-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο
5-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο Multimode με tiptronic
Μεταξόνιο 2.340 χιλιοστά
Μήκος 3.410 χιλιοστά
Πλάτος 1.615 χιλιοστά
Ύψος 1.465 χιλιοστά
Κενό Βάρος 865 - 920 κιλά
Μεταφερόμενο Καύσιμο 36 λίτρα
Σχετική εξέλιξη Citroën C1
Peugeot 107

Το Toyota Aygo είναι ένα αυτοκίνητο πόλης της κατηγορίας Α, που παράγεται από την ιαπωνική αυτοκινητοβιομηχανία Toyota. Κατασκευάζεται σε κοινές εγκαταστάσεις με τα συγγενικά Peugeot 107 και Citroën C1, στο εργοστάσιο της Toyota Peugeot Citroën Automobile, από το 2005. Τον Μάρτιο του 2014 παρουσιάστηκε η δεύτερη γενιά του, μαζί με το Peugeot 108 και τη δεύτερη γενιά του Citroën C1, ενώ και τα τρία θα συνεχίσουν να παράγονται στο ίδιο εργοστάσιο.

Πρώτη γενιά[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Δημιουργία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Toyota Aygo του 2005

Η απόφαση για την παραγωγή αυτών των αυτοκινήτων ελήφθη στις 12 Ιουλίου 2001, όταν οι πρόεδροι της Toyota και της PSA Peugeot Citroën, Fujio Cho και Jean-Martin Folz, αποφάσισαν να παράγουν ένα μικρό αυτοκίνητο μαζί, σε μία κοινοπραξία, για να μοιραστούν κόστος ανάπτυξης και να επιτύχουν βασική τιμή της τάξεως των 8.500 ευρώ.

Τα τρία αυτά οχήματα, που εξελίχθηκαν από κοινού, παρουσιάστηκαν σε παγκόσμια πρεμιέρα στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης τον Μάρτιο του 2005, αν και η σειρά είχε αρχίσει να παράγεται από τις 28 Φεβρουαρίου 2005.

Και τα τρία μοντέλα κατασκευάζονται στο εργοστάσιο της κοινοπραξίας Toyota Peugeot Citroën Automobile (TPCA), στο Κόλιν της Τσεχίας.

Ονομασία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το όνομα Aygo προήλθε από την φράση «Ι go»εγώ πηγαίνω»), αφήνοντας υπονοούμενο ότι πηγαίνει όπου τα άλλα δεν μπορούν και συμβολίζοντας, έτσι, ελευθερία κινήσεων και ευκινησία μέσα στις ασφυκτικές συνθήκες κυκλοφορίας των αστικών κέντρων.

Αισθητική[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

3-πορτο Aygo, στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Το Toyota Aygo πρώτης γενιάς ήταν σχεδόν ίδιο με το C1 και το 107, εκτός από τον μπροστινό και προφυλακτήρα και τα εμπρός και πίσω φώτα, ενώ και το πίσω κρύσταλλο-κάλυμμα του χώρου αποσκευών του Aygo είναι ελαφρώς πιο ανασχεδιασμένο ώστε να προσαρμοστούν τα πίσω φώτα.

Η βασική διαφορά στην αισθητική του Aygo πρώτης γενιάς, είναι ότι τα πίσω φώτα στα 5-πορτα 107 και C1 εκτείνονταν από το άκρο του πίσω 5-ης πόρτας μέχρι το πίσω παρμπρίζ, με αποτέλεσμα ο εξωτερικός παρατηρητής να μην διακρίνει καμία εξωτερική μεταλλική πίσω κολώνα. Αντιθέτως, τα πίσω φώτα στα 5-πορτα Aygo είχαν ένα πιο συμβατικό ντιζάιν, κοινό με αυτό των 3-πορτων Aygo.

Τον Δεκέμβριο του 2008 και τα τρία μοντέλα υπέστησαν μία μικρή αισθητική ανανέωση, ενώ τον Ιανουάριο του 2012 μία εντονότερη, σε συνδυασμό και με κάποιες αναβαθμίσεις στον εξοπλισμό. Ειδικότερα το Aygo, υιοθέτησε μία σχεδίαση στο μπροστινό μέρος (βλέπε αρχική λεζάντα) που του εναρμόνισε την φιλοσοφία με αυτήν του Toyota Yaris τρίτης γενιάς, καθώς και άλλων μεγαλύτερων μοντέλων της εταιρείας.

Μινιμαλιστικές λύσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το εσωτερικό του προηγούμενου Toyota Aygo του 2009. Πρόκειται για τη βασική έκδοση εξοπλισμού, καθώς δεν φέρει το στροφόμετρο πάνω αριστερά του ταχυμέτρου.

Από την άλλη, οι προσπάθειες για μείωση του κόστους οδήγησαν σε κάποιες μινιμαλιστικές σχεδιαστικές λύσεις, κοινές και στα τρία μοντέλα. Συγκεκριμένα:

  • Ο πίνακας οργάνων τοποθετήθηκε πάνω στην κολόνα του τιμονιού, πίσω από το τιμόνι, αντί να προσαρμοστεί στο ταμπλό, με αποτέλεσμα το ταμπλό να είναι μονοκόμματο (με εξαίρεση το καπάκι του αερόσακου συνοδηγού).
  • Στην ενδιάμεση και κορυφαία έκδοση, οι οποίες συνδυάζονται με στροφόμετρο στάνταρ, το στροφόμετρο βιδώνεται πάνω αριστερά του πίνακα οργάνων, έτσι ώστε να παράγεται μία μόνο έκδοση του πίνακα οργάνων, αντί για δύο που θα παράγονταν αν το στροφόμετρο είχε προσαρμοστεί μέσα σε αυτόν.
  • Δεν υπάρχει ρολόι και ένδειξη θερμοκρασίας στον πίνακα οργάνων. Ωστόσο, στην ενδιάμεση και κορυφαία έκδοση, οι οποίες συνδυάζονται με στάνταρ ράδιο-CD, υπάρχει ηλεκτρονικό ρολόι στο ηχοσύστημα.
  • Στην ενδιάμεση και κορυφαία έκδοση, οι οποίες φέρουν στάνταρ μπροστινά ηλεκτρικά παράθυρα, υπάρχει μόνο ένας διακόπτης σε κάθε πόρτα για το καθένα, δηλαδή ο οδηγός αναγκάζεται να παίρνει την «στάση της μπαλαρίνας» για να ρυθμίσει το παράθυρο του συνοδηγού όταν είναι μόνος του. Η ρύθμιση πάντως είναι εφικτή, λόγω του μικρού πλάτους του αυτοκινήτου, μόλις 1.615 χιλιοστά.
  • Στις 5-πορτες εκδόσεις, τα πίσω παράθυρα δεν κατεβαίνουν. Υπάρχει μόνο μία άρθρωση με κλιπ ανοίγματος προς τα έξω για τον εξαερισμό του εσωτερικού, όπως ακριβώς και στις 3-πορτες εκδόσεις.
  • Οι εξωτερικοί καθρέφτες είναι αποκλειστικά χειροκίνητοι.
  • Τα μπροστινά καθίσματα έχουν μόνο τις βασικές ρυθμίσεις και σταθερά (μη ρυθμιζόμενα) προσκέφαλα.
  • Οι εσωτερικές επενδύσεις στις πόρτες είναι στοιχειώδεις και αφήνουν ακάλυπτο αρκετό μέταλλο, το οποίο πάντως, είναι πάντα βαμμένο στο χρώμα του αμαξώματος. Αυτό δίνει έναν νεανικό τόνο στο εσωτερικό και αμβλύνει τις εντυπώσεις των ελλειπών εσωτερικών επενδύσεων.
  • Η εταζέρα συνοδηγού δεν έχει πορτάκι.
  • Δεν υπάρχει φωτισμός στο πορτ-μπαγκάζ. Ωστόσο, υπάρχει δυνατότητα αναδίπλωσης των πίσω καθισμάτων, με συνεπακόλουθη αύξηση του χώρου αποσκευών από τα στάνταρ 139 λίτρα σε 751 λίτρα.

Κινητήρες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

5-πορτο Aygo του 2009, αμέσως μετά την πρώτη ανανέωση, στην Ιταλία. Πρόκειται για τη βασική έκδοση εξοπλισμού, καθώς φέρει μαύρους καθρέπτες & χειρολαβές.
Η επίσημη παρουσίαση της δεύτερης γενιάς του Toyota Aygo, τον Μάρτιο του 2014.
  • Βενζινοκινητήρα 1.0 λίτρου από την Toyota. Το μηχανικό αυτό σύνολο, που επωφελείται από την τεχνογνωσία της Toyota, είναι εξοπλισμένο με σύστημα μεταβλητού χρονισμού βαλβίδων VVT-i, διαρκώς ρυθμιζόμενο από υπολογιστή (ανάλογα με την επιτάχυνση, το φορτίο, κλπ.). Ο κινητήρας αυτός έχει τρεις κυλίνδρους. [998 κ.εκ. βενζίνης, 3-κύλινδρος, 68 ίπποι (50 kW) και 94 N·m (69 ft·lbf)]
  • Ντίζελ 1.4 λίτρων HDi με Common Rail, που είναι ένας 4-κύλινδρος κινητήρας, εξελιγμένος από κοινού από τον Όμιλο PSA και τη Ford. Η κατανάλωσή του είναι ουσιαστικά ισοδύναμη με του βενζινοκινητήρα, όπως και οι εκπομπές ρύπων, ενώ και οι επιδόσεις του είναι ασθενέστερες. Αυτό προκάλεσε, ήδη από την παρουσίαση του μοντέλου, αμφιλεγόμενα σχόλια ως προς το αν ήταν προτιμότερη η επιλογή του και από το 2009 διακόπηκε. [1.399 κ.εκ. HDi ντίζελ, 4-κύλινδρος, 54 ίπποι (40 kW) και 130 N·m (95ft·lbf)]

Και οι δύο κινητήρες συνδυάζονται με 5-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο ταχυτήτων ή 5-τάχυτο αυτόματο MultiMode με δυνατότητα χειροκίνητων αλλαγών (tiptronic).

Τεχνικά στοιχεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]