Κυβέρνηση Σωτηρίου Σωτηρόπουλου 1893

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση

Η Κυβέρνηση Σωτηρίου Σωτηρόπουλου 1893 ανέλαβε στις 3 Μαΐου 1893 όταν έπεσε η κυβέρνηση Τρικούπη που απέτυχε να εξασφαλίσει δάνειο. Παρέμεινε στην εξουσία για 6 μήνες μέχρι τις 30 Οκτωβρίου 1893.

Ιστορικές και πολιτικές συνθήκες σχηματισμού της κυβέρνησης Σωτηρίου Σωτηρόπουλου[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μετά την παραίτηση του Χαρίλαου Τρικούπη,που οφειλόταν στην αποτυχημένη προσπάθειά του για τη σύναψη δανείου, σχηματίστηκε άλλη με επικεφαλής τον Σωτήριο Σωτηρόπουλο. Επρόκειτο για μια αντικοινοβουλευτική κυβέρνηση όχι όμως υπηρεσιακή.[1] Δύο από τα μέλη της ήταν εξωκοινοβουλευτικοί-κάτι πρωτοφανές για την εποχή-ενώ τα υπόλοιπα μέλη ήταν πρόσωπα πολιτικά. [2] Η κυβέρνηση είχε σαν κύριο μέλημά της την αποτροπή της χρεωκοπίας της Ελλάδας και κατάφερε να πάρει δάνειο με πολύ δυσμενείς, όμως, όρους.[3]

Η διαχείριση του χρέους από την κυβέρνηση Σωτηρόπουλου[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Σωτηρόπουλος με τη βοήθεια του Αθανάσιου Ευταξία επιχείρησε να επιρρίψει τις ευθύνες της χρεοκοπίας στους διαδόχους του: καθώς δεν υπήρχε αρκετό συνάλλαγμα στα κρατικά ταμεία για την αποπληρωμή των τοκομεριδίων των εξωτερικών δανειστών,κατόρθωσε να έλθει σε συμφωνία με τον οίκο Χάμπρο του Λονδίνου. Έτσι εξασφάλισε το απαιτούμενο συνάλλαγμα για την κεφαλαιοποίηση των καθυστερούμενων τόκων. Αν και οι όροι του δανείου Χάμπρο ήταν τοκογλυφικοί δόθηκε η δυνατότητα να μετατραπούν τα καθυστερούμενα τοκομερίδια των δανείων 1881, 1884, 1889,και 1890 σε τίτλους νέου δανείου. Το δάνειο αυτό κεφαλαιοποίησης δεν ήταν παρά μια έμμεση μορφή πτώχευσης και η κυβέρνηση Σωτηρόπουλου παρά την αυλική ενθάρρυνση έχανε κάθε έλεγχο της όλης κατάστασης.[4]

Σύνθεση της κυβέρνησης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Την κυβέρνηση αποτελούσαν οι:

Από τους υπουργούς, ο Κόρπας και ο Ευταξίας ήταν εξωκοινοβουλευτικοί[7].


Η πτώση της κυβέρνησης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στη Γ Τακτική Σύνοδο της Βουλής στις 27 Οκτωβρίου 1893 ο προτεινόμενος υποψήφιος για πρόεδρος της Βουλής Γ.Κρεστενίτης αποτυγχάνει, και εκλέγεται ο Τρικουπικός Β. Βουδούρης. Μετά από αυτό η κυβέρνηση αναγκάζεται σε παραίτηση οπότε και επανήλθε ως πρωθυπουργός ο Τρικούπης με την Κυβέρνηση Τρικούπη του 1893.[8]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Νίννα Σακκά-Νικολοπούλου, Οι υπηρεσιακές κυβερνήσεις στην Ελλάδα. Από την πολιτική πρακτική στην Συνταγματική θεσμοποίηση-Διδακτορική διατριβή, Πάντειο Πανεπιστήμιο, Αθήνα, 1988,σελ165
  2. Νίννα Σακκά-Νικολοπούλου, Οι υπηρεσιακές κυβερνήσεις στην Ελλάδα. Από την πολιτική πρακτική στην Συνταγματική θεσμοποίηση-Διδακτορική διατριβή, Πάντειο Πανεπιστήμιο, Αθήνα, 1988,σελ.166
  3. Νίννα Σακκά-Νικολοπούλου, Οι υπηρεσιακές κυβερνήσεις στην Ελλάδα. Από την πολιτική πρακτική στην Συνταγματική θεσμοποίηση-Διδακτορική διατριβή, Πάντειο Πανεπιστήμιο, Αθήνα, 1988,σελ.166
  4. Κώστας Βεργόπουλος, «Οι κυβερνήσεις Δηλιγιάννη, Κωνσταντοπούλου, Τρικούπη, Σωτηρόπουλου», Ιστορία του Ελληνικού Έθνους,Εκδοτική Αθηνών, τομ.ΙΔ.(1977),σελ. 35
  5. Rulers: Greece, Ministries, etc. Εδώ εμφανίζεται ως Γεώργιος Κόρπας και όχι ως Κ. Κόρπας που αναφέρει ο Τρύφων Ευαγγελίδης
  6. Δεν αναφέρεται υπουργός επί των εξωτερικών από τον Τρύφωνα Ευαγγελίδη, αλλά αναφέρεται στην: Ανδρέας Γ. Δημητρόπουλος, Οι Ελληνικές Κυβερνήσεις 1843-2004, Αθήνα 2004 σελ. 46, παραπομπή 327: Ασπρέα, όπ. παρ., τ. Β, σ. 198.- Κυριακόπουλο, Κοινοβουλευτισμός, σ. 205.- Στην κυβέρνηση μετείχαν και δύο εξωκοινοβουλευτικοί υπουργοί, οι Αλ. Κοντόσταυλος εξωτερικών και Γ. Κόρπας στρατιωτικών. Βλ. για τη σύνθεση της κυβέρνησης Προβατά, σ. 356, Κορδάτο, Ιστορία τ.12, σ. 522, σημ. 2.-
  7. Ανδρέας Γ. Δημητρόπουλος, Οι Ελληνικές Κυβερνήσεις 1843-2004, Αθήνα 2004 σελ. 46, παραπομπή 327: Ασπρέα, όπ. παρ., τ. Β, σ. 198.- Κυριακόπουλο, Κοινοβουλευτισμός, σ. 205.- Στην κυβέρνηση μετείχαν και δύο εξωκοινοβουλευτικοί υπουργοί, οι Αλ. Κοντόσταυλος εξωτερικών και Γ. Κόρπας στρατιωτικών. Βλ. για τη σύνθεση της κυβέρνησης Προβατά, σ. 356, Κορδάτο, Ιστορία τ.12, σ. 522, σημ. 2.-
  8. Νίννα Σακκά-Νικολοπούλου, Οι υπηρεσιακές κυβερνήσεις στην Ελλάδα. Από την πολιτική πρακτική στην Συνταγματική θεσμοποίηση-Διδακτορική διατριβή, Πάντειο Πανεπιστήμιο, Αθήνα, 1988,σελ.166

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]