Κυβέρνηση Δημητρίου Ράλλη 1920

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Πέμπτη κυβέρνηση Ράλλη
Royal Coat of Arms of Greece (1863-1936).svg
Βασιλευομένη Δημοκρατία
Dimitrios Rallis 1920.jpg
Ημερομηνία σχηματισμού4 Νοεμβρίου 1920
Ημερομηνία διάλυσης24 Ιανουαρίου 1921
Πρόσωπα και δομές
Επικεφαλής της κυβέρνησηςΔημήτριος Ράλλης
Αρχηγός κράτουςΑντιβασίλισσα Όλγα των Ελλήνων
Βασιλιάς Κωνσταντίνος Α΄ της Ελλάδας
Συνολικός αριθμός υπουργών7
Συμμετέχοντα κόμματαΗνωμένη Αντιπολίτευσις
Κατάσταση στο νομοθετικό σώμακυβέρνηση πλειοψηφίας
Κόμμα αντιπολίτευσηςΚόμμα Φιλελευθέρων
Ιστορία
ΕκλογέςΕλληνικές βουλευτικές εκλογές 1920
Θητεία νομοθετικού σώματοςΓ' Εθνοσυνέλευση: 23 Δεκεμβρίου 1920 - 29 Ιουλίου 1922
ΠροηγούμενηΚυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου 1917
ΔιάδοχηΚυβέρνηση Νικολάου Καλογερόπουλου 1921


Η Κυβέρνηση Δημητρίου Ράλλη 1920 (Νοέμβριος 1920 - Ιανουάριος 1921) ως νικήτρια των βουλευτικών εκλογών της 1ης Νοεμβρίου 1920, σχημάτισε την επόμενη - μετά από αυτήν του Ελευθερίου Βενιζέλου - κυβέρνηση της χώρας.

Οι εκλογές της 1ης Νοεμβρίου του 1920 - αν και έγιναν υπό τις ευνοϊκότερες για τον Ελευθέριο Βενιζέλο συνθήκες (κατοχή της Σμύρνης, υπογραφή της συνθήκης των Σεβρών), - έδωσαν μια μεγάλη και άνετη νίκη στην αντιβενιζελική παράταξη. Συγκεκριμένα, ο συνασπισμός αντι-βενιζελικών κομμάτων που ενώθηκαν κάτω από τον τίτλο «Ηνωμένη Αντιπολίτευσις», πήρε τις 251 από τις συνολικά 369 έδρες της Βουλής, ενώ το κόμμα των Φιλελευθέρων, περιορίστηκε στις υπόλοιπες 118. [1]. Το μέγεθος της εκλογικής ήττας ήταν τέτοιο, που ο Ελευθέριος Βενιζέλος δεν κατάφερε να βγει ούτε καν βουλευτής. Έτσι, αποχώρησε από την Ελλάδα, ενώ αρχηγός της κοινοβουλευτικής ομάδας του κόμματος έγινε ο στρατηγός Παναγιώτης Δαγκλής.
Επειδή ο συνασπισμός της «Ηνωμένης Αντιπολίτευσης» δεν είχε αρχηγό, ύστερα από συνεννοήσεις των κομμάτων που την απάρτιζαν, αποφασίστηκε να αναλάβει ο Δημήτριος Ράλλης την προεδρία του υπουργικού συμβουλίου.
Στις 4 Νοεμβρίου, παραιτήθηκε ο Αντιβασιλέας, ναύαρχος Παύλος Κουντουριώτης, ενώ σύμφωνα με την επιθυμία της νέας κυβέρνησης, Αντιβασίλισσα ορίστηκε η βασιλομήτωρ Όλγα, η οποία και όρκισε την νέα κυβέρνηση.

Από τις πρώτες πράξεις της κυβέρνησης, ήταν η προκήρυξη δημοψηφίσματος για την επαναφορά ή μη του εξόριστου βασιλιά Κωνσταντίνου, η αμνήστευση όσων την προηγούμενη τριετία κατηγορήθηκαν και διώχθηκαν για πολιτικά εγκλήματα, καθώς και η ακύρωση των διαταγμάτων του Ιουνίου και του Ιουλίου του 1917 με τα οποία απολύθηκαν από τις θέσεις τους, δημόσιοι υπάλληλοι, δικαστικοί υπάλληλοι όλων των βαθμίδων και καθηγητές του Πανεπιστημίου.

Το δημοψήφισμα, έγινε στις 22 Νοεμβρίου (π.ημ.), και υπέρ της επιστροφής του βασιλιά, ψήφισε το 95% των ψηφοφόρων, έτσι στις 6 Δεκεμβρίου ο βασιλιάς Κωνσταντίνος επέστρεψε στην Ελλάδα.

Τον Ιανουάριο του 1921 και ενόψει της διασυμμαχικής συνδιάσκεψης στο Λονδίνο, διχογνωμία ξέσπασε ανάμεσα στον Δ. Γούναρη και τον Δ. Ράλλη, καθώς καθένας από την πλευρά του, διεκδικούσε την παρουσία του στη διάσκεψη. Το βράδυ της 21ης Ιανουαρίου ο Ράλλης, ύστερα και από την πίεση των άλλων αρχηγών του συνασπισμού της «Ηνωμένης Αντιπολίτευσις», υπέβαλε την παραίτησή του. [2]

Διάγγελμα της κυβέρνησης προς τον Ελληνικό Λαό

Αποχωρησάσης της Κυβερνήσεως, την οποίαν η Λαϊκή ετυμηγορία ανέτρεψε, και παραιτηθέντος της Αντιβασιλείας του Ναυάρχου κ. Π. Κουντουριώτου, ανέλαβε την Αντιβασιλείαν, συμφώνως τω Συντάγματι και τοις Νόμοις του Κράτους, η Α. Μ. βασίλισσα μήτηρ Όλγα. Η Α. Μ. ανέθηκεν ημίν τον καταρτισμόν της νέας Κυβερνήσεως. Ομόσαντες ενώπιον Αυτής τον νενομισμένον όρκον, προέβημεν αμέσως εις την σύγκλησιν της άρτι εκλεγείσης Εθνικής Αντιπροσωπείας, όπως αύτη επιληφθή της ρυθμίσεως των πραγμάτων της Χώρας. Με βαθυτάτην την συνείδησιν ότι ύψιστα της Πατρίδος συμφέροντα επιτάσσουσι την διατήρησιν της τάξεως και την διαγεφύρωσιν του χάσματος, το οποίο η δια της πανδήμου Λαϊκή ψήφου αποδοκιμασθείσα ολιγαρχία ώρυξεν εν τη Χώρα, πάσαν θα καταβάλωμεν μέριμναν προς αποκατάστασιν του Πολιτεύματος, και της ισχύος των Νόμων. Γενικώς και αδιακρίτως οι πολίται, ανακτώσι την γαλήνην, ην είχον απολέσει κατά την περίοδον την τερματισθείσα δια της ψήφου της παρελθούσης Κυριακής. Ήδη οι Έλληνες, αποκαθιστάμενοι ίσοι και ελεύθεροι, πρέπει να έχωσιν απόλυτον πεποίθησιν ότι, υπακούοντες εις μόνον το Δίκαιον και τον Νόμον, θα απολαύωσι πλήρως της προστασίας των νομίμων συμφερόντων αυτών. Ποιούμεθα έκκλησιν εις τα γενναία αισθήματα του Ελληνικού Λαού και του Εθνικού Στρατού, ίνα παράσχωσιν την συνδρομήν των εις το ημέτερον έργον.[3]

Σύνθεση υπουργικού συμβουλίου[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

[4]

  • «Επί των Εξωτερικών υπουργός»: Δημήτριος Ράλλης
  • «Επί της Δικαιοσύνης υπουργός»: προσωρινά, Δημήτριος Ράλλης
  • «Επί των Εσωτερικών υπουργός»: Παναγής Τσαλδάρης
  • «Επί των Εκκλησιαστικών και της Δημοσίας εκπαιδεύσεως υπουργός»: Θεόδωρος Ζαΐμης
  • «Επί των Οικονομικών υπουργός»: Νικόλαος Καλογερόπουλος
  • «Επί της Εθνικής Οικονομίας υπουργός» : Πέτρος Μαυρομιχάλης
  • «Επί των Δημοσίων Συγκοινωνιών υπουργός»: προσωρινά, Παναγιώτης Τσαλδάρης
  • «Επί της Γεωργίας και Δημοσίων κτημάτων υπουργός» : Πέτρος Μαυρομιχάλης
  • «Επί των Στρατιωτικών υπουργός»: Δημήτριος Γούναρης
  • «Επί των Ναυτικών υπουργός»: Ιωάννης Ράλλης
  • «Επί του Επισιτισμού και Αυταρκείας υπουργός» : Νικόλαος Καλογερόπουλος
  • «Επί της Περιθάλψεως υπουργός»: Θεόδωρος Ζαΐμης


Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Δρόμος της Πλάκας του 1920 (φωτό: Φρεντερίκ Μπουασονά)

Αναφορές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Ανδρέας Διαμαντόπουλος: «Οι ελληνικές κυβερνήσεις 1843 - 2004», http://www.greeklaws.com/pubs/results.php?id=842
  2. Παναγιώτα Λάγγα: «Δημήτριος Γ. Ράλλης (1844-1921)», μεταπτυχιακή διπλωματική εργασία, Α.Π.Θ. σελ.85 [1]
  3. ΦΕΚ Α255/1920
  4. «Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης»: http://www.ggk.gov.gr/?p=902