Εκλογές στην Ιταλία

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση

Στην Ιταλία εκλογές γίνονται για κοινοβούλιο. Το Κοινοβούλιο είναι διθάλαμο και αποτελείται από την Αίθουσα των Αντιπροσώπων (Camera dei Deputati) με 630 μέλη και τη Γερουσία (Senato della Repubblica) με 315 εκλεγμένα μέλη συν μερικούς ισόβιους γερουσιαστές. Ο Πρόεδρος της Ιταλίας εκλέγεται για θητεία 7 ετών από το Κοινοβούλιο. Ιστορικά η χώρα είχε πολλά πολιτικά κόμματα.

Προεδρικές εκλογές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Προεδρικές εκλογές 2015[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μετά την παραίτηση του Τζόρτζιο Ναπολιτάνο από την Προεδρία της Ιταλικής Δημοκρατίας, ο πρωθυπουργός και ηγέτης του Δημοκρατικού Κόμματος Ματέο Ρέντσι υποστήριξε την υποψηφιότητα του Σέρτζιο Ματαρέλα για τη θέση του νέου Προέδρου της Ιταλίας. Ο Ματαρέλα ανεδείχθη νικητής κατά την τέταρτη ψηφοφορία της 31ης Ιανουαρίου 2015 λαμβάνοντας 665 ψήφους επί συνόλου 1.009.[1] Ανέλαβε επίσημα καθήκοντα στις 3 Φεβρουαρίου 2015.

Προεδρικές εκλογές 2013[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι προεδρικές εκλογές του 2013 διεξήχθησαν στο διάστημα 18-20 Απριλίου. Ο Πρόεδρος εξελέγη από το Κοινοβούλιο. Στους 3 πρώτους γύρους η απαιτούμενη πλειοψηφία ήταν 672 ψήφοι. Οι επόμενες ψηφοφορίες απαιτούσαν μια απλή πλειοψηφία εκλεκτόρων, στην περίπτωση εκείνη τις 504 ψήφους, Πρόεδρος επανεξελέγη άνετα ο Τζόρτζιο Ναπολιτάνο, έχοντας την υποστήριξη του κεντροαριστερού ηγέτη Πιέρ Λουίτζι Μπερσάνι, του πρώην πρωθυπουργού και ηγέτη της Κεντροδεξιάς, Σίλβιο Μπερλουσκόνι, και του κεντρώου υπηρεσιακού πρωθυπουργού Μάριο Μόντι.[2]

Υποψήφιος Πρώτος γύρος Δεύτερος γύρος Τρίτος γύρος Τέταρτος γύρος Πέμπτος γύρος Έκτος γύρος
Φράνκο Μαρίνι 521 15 6 3 2
Στέφανο Ροντότα 240 230 250 213 210 217
Σέρτζιο Τσαμπαρίνο 41 90 4
Ρομάνο Πρόντι 14 13 22 395 2
Έμα Μπονίνο 13 10 4 9
Μάσιμο Ντ' Αλέμα 12 38 34 15 2 4
Τζόρτζιο Ναπολιτάνο 10 4 12 2 20 738
Άννα Φινοκιάρο 7 4
Άννα Μαρία Καντσελιέρι 2 9 78 3
Μάριο Μόντι 2
Αλεσάντρα Μουσολίνι 15 5
Σέρτζιο ντε Κάπριο 9 7 8
Κόζιμο Σιμπίλια 7
Ρόζι Μπίντι 6
Πάολα Σεβερίνο 5
Σίλβιο Μπερλουσκόνι 4
Πιέρ Λουίτζι Μπερσάνι 4
Ρικάρντο Αντόνιο Μέρλο 3 4
Πιερλουίτζι Καστανιέτι 2 2
Μικέλε Κουκούτσα 2
Αρνάλντο Φορλάνι 2
Πιέτρο Γκράσο 2
Μαρία Γκράτσια Μανισκάλκο 2
Αντόνιο Παλμιέρι 2 5
Κλαούντιο Σαμπέλι Φιορέτι 2 8
Ντανιέλα Σανταντσέ 2
Σάντο Βερσάτσε 2
Ιλάρια Μπορλέτι Μπουιτόνι 3
Τζιανρομπέρτο Καζαλέτζιο 3
Φαμπρίτσιο Τσικίτο 3
Γκεράρντο Κολόμπο 3
Ερμάνο Λέο 3
Ρομπέρτο ντι Τζοβάν Πάολο 2
Αντόνιο Μαρτίνο 2
Νικολό Πολάρι 2
Ροζάριο Μοντελεόνε 15
Κλαούντιο Ζιν 4
Λοιποί 18 41 44 7 14 6
Λευκά 104 418 465 15 445 10
Άκυρα 15 14 47 4 17 12
Αποχές 8 59 58 275 266 10
Σύνολο 1.007 1.007 1.007 1.007 1.007 1.007
Πηγή: Κοινοβούλιο της Ιταλίας

Γενικές εκλογές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

2013[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι πρόωρες Ιταλικές γενικές εκλογές προκηρύχθηκαν για τις 24-25 Φεβρουαρίου 2013 και αφορούσαν την εκλογή 630 νέων μελών της Βουλής των Αντιπροσώπων και 315 εκλόγιμων μελών της Γερουσίας, των δύο σωμάτων του Ιταλικού κοινοβουλίου.

2001[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στις 13 Μαΐου 2001.Ο ηγέτης του δεξιού κόμματος Οίκος των Ελευθεριών Σίλβιο Μπερλουσκόνι κέρδισε τις εκλογές, νικώντας τον Φραντσέσκο Ρουτέλλι, πρώην δήμαρχο της Ρώμης, και παρθενικό υποψήφιο του αριστερού συνασπισμού της Ελιάς, και επέστρεψε στην εξουσία μετά την πρώτη του νίκη, το 1994.[3]

2008[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στις 13 και 14 Απριλίου 2008, διεξήχθησαν στην Ιταλία πρόωρες εθνικές εκλογές για τη Γερουσία και τη Βουλή των Αντιπροσώπων, καθώς επίσης και τοπικές εκλογές στις περιφέρειες του Φρίουλι-Βενετία Τζούλια και στην Σικελία. Οι εκλογές προκηρύχθηκαν στις 6 Φεβρουαρίου 2008, μετά τη διάλυση της Βουλής, έπειτα από την πτώση της κυβέρνησης του Ρομάνο Πρόντι τον Ιανουάριο του 2008, λόγω απώλειας εμπιστοσύνης στο σώμα της Γερουσίας και της αποτυχημένης προσπάθειας του Προέδρου της Δημοκρατίας Φράνκο Μαρίνι να σχηματιστεί προσωρινή κυβέρνηση με στόχο την ψήφιση εκλογικού νόμου. Σύμφωνα με τον ιταλικό νόμο, οι εκλογές πρέπει να διεξαχθούν μέσα σε 70 μέρες από τη διάλυση της Βουλής. Ορίστηκαν για τις 13 και 14 Απριλίου και ανέδειξαν την 63η κυβέρνηση της Ιταλίας μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Τα αποτελέσματα των εκλογών ανέδειξαν νικητή τον πρώην πρωθυπουργό Σίλβιο Μπερλουσκόνι του κόμματος του Λαού της Ελευθερίας έναντι του πρώην Δημάρχου της Ρώμης Βάλτερ Βελτρόνι του Δημοκρατικού Κόμματος.

Ευρωεκλογές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

2009[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Δημοψηφίσματα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Δημοψήφισμα Απριλίου 2016[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το δημοψήφισμα που διεξήχθη στις 17 Απριλίου 2016 αφορούσε την συνέχιση (σε απόσταση 12 μιλίων από την ακτή) ή μη της εξόρυξης πετρελαίου από τις εταιρείες, μέχρι την εξάντληση των κοιτασμάτων.[4] Παρότι το 86% υπερψήφισαν την απόσυρση του νόμου, η χαμηλή συμμετοχή (31%) είχε ως αποτέλεσμα να ακυρωθεί το αποτέλεσμα.[5]

Ήταν το πρώτο δημοψήφισμα που ζητήθηκε από τουλάχιστον πέντε περιφερειακά συμβούλια στην ιστορία της Ιταλικής Δημοκρατίας. Όλα τα 66 προηγούμενα ερωτήματα τέθηκαν σε δημοψηφίσματα από το 1974 έπειτα από τη συλλογή υπογραφών.

Ο πρόεδρος Τζόρτζιο Ναπολιτάνο και ο πρωθυπουργός Ματέο Ρέντσι είχαν καλέσει τους Ιταλούς να μην ψηφίσουν στο δημοψήφισμα.[6]

Δημοψήφισμα Δεκεμβρίου 2016[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Σε δημοψήφισμα για αλλαγές στο σύνταγμα που έγινε στις 4 Δεκεμβρίου 2016 οι ψηφοφόροι καταψήφισαν σε ποσοστό 59,1% τον νέο συνταγματικό νόμο που προέβλεπε τις αλλαγές στη σύνθεση και στις εξουσίες του κοινοβουλίου, όπως και τον διαχωρισμό των εξουσιών Κράτους - περιφερειών - διοικητικών οντοτήτων.[7] [8] Μετά την καταψήφιση, ο πρωθυπουργός Ρέντσι παραιτήθηκε και στη συνέχεια αντικαταστάθηκε από τον Πάολο Τζεντιλόνι.

2009[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στις 21-22 Ιουνίου του 2009 διεξήχθησαν τρία δημοψηφίσματα για αλλαγή του εκλογικού νόμου. Εξαιτίας χαμηλής συμμετοχής, η οποία ήταν της τάξης του 23,31% 22,31% και 23,84%, τα δημοψηφίσματα δεν επικυρώθηκαν, καθώς δεν κατάφεραν να συγκεντρώσουν το ελάχιστο απαιτούμενο ποσοστό προσέλευσης (50%).[9]

Τα τρία ερωτήματα αφορούσαν το να δοθεί η πλειοψηφία στον κατάλογο με τις περισσότερες ψήφους στη Βουλή των Αντιπροσώπων, στη Γερουσία και σε αντίθεση με τον συνασπισμό με τις περισσότερες ψήφους (σημερινός εκλογικός νόμος), όπως επίσης και για την αποτροπή των πολιτικών να κατέρχονται ως υποψήφιοι σε πολλές εκλογικές περιφέρειες την ίδια στιγμή.[10]

Για το πρώτο ερώτημα, το 77,64% τάχθηκε υπέρ και το 22,36% κατά[11]. Στο δεύτερο ερώτημα το 77,69% ψήφισαν υπέρ έναντι 22,31% κατά[12] και το τρίτο ερώτημα υπερψηφίστηκε από το 87% των ψηφισάντων, έναντι 13%, οι οποίοι ψήφισαν κατά.[13]

2011[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι ηττήθηκε στο δημοψήφισμα που διεξήχθη στις 12 και στις 13 Ιουνίου 2011, με 4 ερωτήματα. Ειδικότερα, οι πολίτες ρωτήθηκαν για την ιδιωτικοποίηση των εταιρειών ύδρευσης (2 ερωτήματα), την επιστροφή στην πυρηνική ενέργεια, η οποία είχε απαγορευτεί σε προηγούμενο δημοψήφισμα (1987) και τις ποινικές διαδικασίες, ειδικότερα για την εξαίρεση του πρωθυπουργού και των υπουργών από διώξεις. Ο πρώτος στόχος αυτών που έκαναν εκστρατεία για θετική ψήφο ήταν να εξασφαλιστεί το 50% + 1 του εκλογικού σώματος. Σφάλμα αναφοράς: Μη έγκυρη ετικέτα <ref>· μη έγκυρα ονόματα, π.χ. πάρα πολλά

Η προσέλευση ήταν υψηλή: στις 12 Ιουνίου 2011, η συμμετοχή είχε φθάσει το 11,64% κατά το μεσημέρι,[14] και το 30,32% στις 7 το απόγευμα.[15]

Η συμμετοχή διαμορφώθηκε τελικά στο 56,9%, με καθαρή πλειοψηφία της τάξης του 94,6% ως 96,1% υπέρ όλων των ερωτημάτων.[16]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Italy's Lawmakers Elect Sergio Mattarella as President
  2. Cinelli, Francesca (21-4-2013). «Italy President Napolitano Re-Elected in Bid to Resolve Crisis». Bloomberg. http://www.bloomberg.com/news/2013-04-20/italy-s-napolitano-accepts-appeal-agrees-to-seek-second-term.html. Ανακτήθηκε στις 21-4-2013. 
  3. Repubblica
  4. Cabinet sets drilling referendum Apr 17 ANSA, 11-2-2016
  5. Boost for Renzi as oil drilling poll fails Financial Times, 17-4-2016
  6. Άκυρο λόγω συμμετοχής το δημοψήφισμα στην Ιταλία, Αθήνα 9.84, 18-4-2016.
  7. «Italiani al voto per il referendum costituzionale». Υπουργείο Εσωτερικών της Ιταλίας. 2016-11-18. 
  8. «Scheda / La nuova Costituzione e il nuovo Senato (versione solo testo)». 12-10-2015. Ανακτήθηκε στις 27-9-2016.  Ελέγξτε τις τιμές ημερομηνίας στο: |accessdate=, |date= (βοήθεια)
  9. Ιταλικό Υπουργείο Εσωτερικών
  10. «Cosa prevedono i 3 quesiti referendari» (στα Ιταλικά). Il Sole 24 Ore. 11-04-2009. Ανακτήθηκε στις 23-06-2009.  Ελέγξτε τις τιμές ημερομηνίας στο: |accessdate=, |date= (βοήθεια)
  11. «Referendum del 21–22 giugno 2009 — Quesito 1» (στα Ιταλικά). Ιταλικό Υπουργείο Εσωτερικών. 22-06-2009. Ανακτήθηκε στις 24-06-2009.  Ελέγξτε τις τιμές ημερομηνίας στο: |accessdate=, |date= (βοήθεια)
  12. «Referendum del 21–22 giugno 2009 — Quesito 2» (στα Ιταλικά). Ιταλικό Υπουργείο Εσωτερικών. 22-06-2009. Ανακτήθηκε στις 24-06-2009.  Ελέγξτε τις τιμές ημερομηνίας στο: |accessdate=, |date= (βοήθεια)
  13. «Referendum del 21–22 giugno 2009 — Quesito 3» (στα Ιταλικά). Υπουργείο Εσωτερικών της Ιταλίας. 22-06-2009. Ανακτήθηκε στις 24-06-2009.  Ελέγξτε τις τιμές ημερομηνίας στο: |accessdate=, |date= (βοήθεια)
  14. http://www.salernonotizie.it/notizia.asp?ID=17052
  15. http://www.ilsalvagente.it/Sezione.jsp?titolo=Referendum,%20l%27Italia%20ci%20crede:%20alle%2019%20affluenza%20sopra%20il%2030%&idSezione=11117
  16. http://www.repubblica.it/static/speciale/2011/referendum/index.html?ref=HREA-1