Δήμος Πολυγύρου

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Δήμος Πολυγύρου
Δήμος

2011 Dimos Polygyrou.png

Χώρα Flag of Greece.svg Ελλάδα
Έδρα Πολύγυρος
Διοίκηση  
 • Δήμαρχος Αστέριος Ζωγράφος (2014-σήμερα)
Διοικητική υπαγωγή  
 • Αποκ. διοίκηση Μακεδονίας – Θράκης
 • Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας
 • Περιφ. ενότητα Χαλκιδικής
Διαμέρισμα Μακεδονία
Νομός Χαλκιδικής
Έκταση 951,97 km2
Πληθυσμός 22.048 (απογραφή 2011)
Ιστότοπος polygyros.gr
Παλαιό λογότυπο δήμου

Ο Δήμος Πολυγύρου είναι δήμος της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας που συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης. Προέκυψε από την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Ανθεμούντα, Ορμυλίας, Πολυγύρου και Ζερβοχωρίων. Η έκταση του νέου Δήμου είναι 951,97 τ.χλμ και ο πληθυσμός του 22.048 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2011 (23.152 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2001). Έδρα του νέου δήμου ορίστηκε ο Πολύγυρος

Δήμαρχοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πρόεδροι της Κοινότητας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • 1912: Αθανάσιος Ι. Παλαμίδης
  • 1913 ς
  • 1914-1915 Κωνσταντίνος Χ. Ζαμπούνης
  • 1916-1920 Μιχαήλ Σοφονίου
  • 1920-1922 Κωνσταντίνος Νάκος
  • 1923-1924 Κωνσταντίνος Ματσιώρης (δικηγόρος, πολ. φίλος του Αλ. Παπαναστασίου και βουλευτής, πέθανε νέος και δεν υπήρξε ποτέ δήμαρχος Πολυγύρου. Μόνο ο πατέρας του Πέτρος διετέλεσε μπιλτιέ Ρεϊζί (δήμαρχος) επί τουρκοκρατίας, όπως και ο Κωνσταντής Ζαμπούνης, πατέρας του μετέπειτα δημάρχου Χρήστου Ζαμπούνη και παππούς του γιατρού Κώστα Ζαμπούνη, δημάρχου μετέπειτα Βέρροιας (εκλεγμένος ως προσκείμενος στο ΚΚΕ και πατέρας του γνωστού δημοσιογράφου). Ο Μιχαήλ Σοφονίου χρημάτισε διορισμένος δήμαρχος το 1916 μόνο για μερικούς μήνες, αντικαθιστώντας τον Γεώργιο Σάλτη, κι αυτός τον Αθανάσιο Σ. Σαμαρά. Το 1912, μετά την απελευθέρωση, ανέλαβε την Δημαρχία ο Αθανάσιος Ι. Παλαμίδης (βλ. σχετικά για όλα αυτά σε τεύχη του περιοδικού "ΠΟΛΥΓΥΡΟΣ" της περιόδου 2004 και εντεύθεν. Γιάννης Αικατερινάρης, ο Εθνικός διχασμός 1916-1918,Γιάννης Κανατάς για την τοπική αυτοδιοίκηση, Νίκος Παπαοικονόμου ομοίως, κ.λπ.)

Δήμαρχοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1924 η κοινότητα Πολυγύρου αναγνωρίστηκε ως Δήμος.[1]

  • ; - ; Χρήστος Δ. Δούκας. Δάσκαλος από την περίοδο της Τουρκοκρατίας, υπηρέτησε αργότερα ως Δήμαρχος Πολυγύρου. Απεβίωσε το 1957[2] και κηδεύτηκε στις 26 Ιουνίου 1957.[3]
Διάρκεια θητείας Κάτοχος (γέννηση-θάνατος) Σημειώσεις
1925-1932 και 1944 ως το 1946 Γεώργιος Μαγδάλης Απολύθηκε τον Σεπτέμβριο του 1946 ως ακατάλληλος και αντικαταστάθηκε από τον Νικόλαο Σάλτη.[4]
1938-1940 Ιωάννης Κ. Κοτσιάνος
1941-1944 Ν. Χριστιανός, Χρήστος Καζάνης (εναλλάξ, κατά την Κατοχή)[5] Ο Καζάνης εκτελέστηκε από τους αντάρτες το 1944, λίγο μετά την εκτέλεση του Νομάρχη Χαλκιδικής Σίσα.[6]
Σεπτέμβριος 1946 - 1946? Νικόλαος Σάλτης[4] Διορισμένος
1946-1950 Χρίστος Ζαμπούνης
1951-1967 Αθανάσιος Καραγκάνης (1896-1988) Συνιδρυτής της Ιστορικής και Λαογραφικής Εταιρείας Χαλκιδικής.
1967-197? Δημήτριος Αθαν. Παλαμίδης, με αναπληρωτή τον Χρήστο Αποστ. Φυργάδη.[7] Διορισμένοι από την δικτατορία.
1974-1975 Γεώργιος Ξερακιάς Διορισμένος από την κυβέρνηση εθνικής ενότητας. Υπηρεσιακός δήμαρχος. Πρωτοδίκης.
1975-1978 Βασίλης Ευαγγελινός (1939-2019) Πρώτος αιρετός δήμαρχος μετά τη Μεταπολίτευση. Μετέπειτα βουλευτής ΠΑΣΟΚ (1981-85).
1979-1982 Κοσμάς Κυρίκος
1983-1986 Χρήστος Σχοινάς Εξελέγη το 1982, με την υποστήριξη της Νέας Δημοκρατίας.
1987-1994 Βασίλειος Βασιλάκης Νικητής των εκλογών του 1986 και επανεξελέγη το 1990 με την υποστήριξη της Νέας Δημοκρατίας.
1995-2002 Δημήτριος Τζηρίτης
2003-2006 Νικόλαος Βασιλάκης
2007-2010 Θωμάς Καπλάνης
2011- σήμερα Αστέριος Ζωγράφος Επανεξελέγη το 2019.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. ΕΕΤΑΑ, Διοικητικές μεταβολές των ΟΤΑ.
  2. Φωνή της Χαλκιδικής, 30-6-1957.
  3. Περιοδικό "Πολύγυρος" Αρχειοθετήθηκε 2014-11-12 στο Wayback Machine., τ. 77.
  4. 4,0 4,1 "Ο νέος δήμαρχος του Πολυγύρου", Το Φως, φύλλο 10ης Σεπτεμβρίου 1946, σελ. 3.
  5. Περικλής Γρ. Αγγελόπουλος, Πολιτική Διοίκησις και Αυτοδιοίκησις εις την Βόρειον Ελλάδα 1912-1965, Θεσσαλονίκη 1965.
  6. "Ο φόρος αίματος του Πολυγύρου", Το Φως, φύλλο 9ης Μαρτίου 1945, σελ. 1.
  7. Επιθεώρησις Τοπικής Αυτοδιοικήσεως, τχ. ΙΒ΄ (Δεκέμβριος 1967), σελ. 1132.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]