Ναπολέων Ιωσήφ Βοναπάρτης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Ναπολέων Ιωσήφ Κάρολος Παύλος Βοναπάρτης
Napoléon Joseph Charles Paul Bonaparte painting.jpg
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Napoléon Joseph Charles Paul Bonaparte (Γαλλικά) και Napoléon-Jérôme Bonaparte (Γαλλικά)
Γέννηση 9  Σεπτεμβρίου 1822[1][2][3][4][5][6]
Τεργέστη[7]
Θάνατος 17  Μαρτίου 1891[2][3][4] και 18  Μαρτίου 1891[1]
Ρώμη[8]
Τόπος ταφής Βασιλική της Σουπέργκα
Υπηκοότητα Γαλλία
Εκπαίδευση και γλώσσες
Μητρική γλώσσα Γαλλικά
Ομιλούμενες γλώσσες Γαλλικά[3]
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητα πολιτικός
υπουργός
Οικογένεια
Σύζυγος Πριγκήπισσα Μαρία Κλοτίλδη της Σαβοΐας
Σύντροφος Marie-Anne Detourbay
Τέκνα Μαρία Λετίτσια Βοναπάρτη
Βίκτωρ Βοναπάρτης
Λουδοβίκος Βοναπάρτης
Γονείς Ζερόμ Βοναπάρτης και Κατερίνα της Βυρτεμβέργης
Αδέλφια Ματίλντη Βοναπάρτη
Οικογένεια Οικογένεια Βοναπάρτη
Αξιώματα και βραβεύσεις
Αξίωμα Βουλευτής της Γαλλικής Εθνοσυνέλευσης
Γερουσιαστής της Β΄ Αυτοκρατορίας
Βραβεύσεις Μεγάλος Σταυρός της Λεγεώνας της Τιμής[9]
Χρυσό μετάλλιο στρατιωτικής αξίας
Βασιλικό Τάγμα του Σεραφείμ

Ο Ναπολέων-Ιωσήφ, γαλλ. Napoléon (9 Σεπτεμβρίου 1822 - 17 Μαρτίου 1891) από τον Οίκο του Βοναπάρτη ήταν 3ος πρίγκιπας του Μονφόρ, τιτουλάριος βασιλιάς της Βεστφαλίας, κόμης του Μεντόν και του Μονκαλιέρι.

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Ναπολέων-Ιωσήφ-Κάρολος-Παύλος ήταν ο τρίτος γιος του Ιερώνυμου της Βεστφαλίας και της Αικατερίνης, κόρης του Φρειδερίκου Α΄ της Βυρτεμβέργης. Μικρός πρόφερε το Prince Napoléon ως Πλον-Πλον και τον αποκαλούσαν χαριτολογώντας έτσι.

Γεννήθηκε στην Τεργέστη, τότε στην Αυστρία. Με την επανάσταση του 1848 εκλέχθηκε αντιπρόσωπος της Κορσικής στην Εθνική Συνέλευση της Γαλλίας. Όταν ο εξάδελφός του Ναπολέων Γ΄ έγινε το 1848 Πρόεδρος, ο Ναπολέων-Ιερώνυμος ορίστηκε πληρεξούσιος Υπουργός στην Ισπανία. Το 1852 ο Ναπολέων Γ΄ ανακηρύχθηκε αυτοκράτορας των Γάλλων και ο Ναπολέων-Ιωσήφ έγινε ο στενός σύμβουλός του· θεωρείται ο συνήγορος της Γαλλικής παρέμβασης στην Ιταλία υπέρ του Καμίλλο ντι Καβούρ και των Ιταλών εθνικιστών.

Ήταν φιλελεύθερος αντικληρικός και καθοδηγούσε αυτή τη μερίδα στην Αυλή· προσπάθησε να επηρεάσει τον αυτοκράτορα σε αντι-κληρικές πολιτικές ενάντια στη σύζυγό του Ευγενία ντε Μοντίχο, αφοσιωμένη Καθολική, συντηρητική και προστάτιδα αυτών που ήθελαν ο Γαλλικός στρατός να προστατέψει το Παπικό κράτος της Ρώμης. Ο Ναπολέων Γ΄ έπρεπε να προχωρά ανάμεσα στις δύο επιρροές.

Υπηρέτησε σε μία στρατιωτική μονάδα ως διοικητής μοίρας στον Κριμαϊκό Πόλεμο· ως κυβερνήτης της Αλγερίας και ως διοικητής σώματος του Γαλλικού στρατού στην Ιταλία το 1859. Απουσίασε από τη μάχη του Σολφερίνο και ο στρατός τού έδωσε το παρωνύμιο "ο υψόφοβος" (γαλλ. craint-plomb).

Για να ενισχύσει ο Ναπολέων Γ΄ τη συμμαχία του με το Πεδεμόντιο-Σαρδηνία, τον νύμφευσε με την κόρη του Βίκτωρα-Εμμανουήλ Β΄ της Σαρδηνίας, που το 1861 έγινε της Ιταλίας. Ο πρωτότοκος αδελφός του Ιερώνυμος-Ναπολέων ζούσε στις ΗΠΑ και λόγω του γάμου του είχε αποκηρυχθεί από τον Ναπολέοντα Α΄ αρχηγό του Οίκου. Το 1847 απεβίωσε ο δευτερότοκος αδελφός του Ιερώνυμος-Ναπολέων-Κάρολος συνταγματάρχης στη Βυρτεμβέργη και ο Ναπολέων-Ιωσήφ τον διαδέχθηκε ως 3ος πρίγκιπας του Μονφόρ και το 1860 απεβίωσε ο πατέρας του, που τον διαδέχθηκε ως τιτουλάριος βασιλιάς της Βεστφαλίας.

Το 1873 απεβίωσε ο εξάδελφός του και το 1879 ο γιος εκείνου Ναπολέων-Ευγένιος τιτουλάριος αυτοκράτορας των Γάλλων, άγαμος. Επόμενος στη διαδοχή ήταν ο Ναπολέων-Ιωσήφ, αλλά ο Ναπολέων-Ευγένιος είχε με τη διαθήκη του ορίσει τον Βίκτωρα, γιο του Ναπολέοντα-Ιωσήφ. Εκείνος διαφωνούσε για το θέμα αυτό με τον γιο του στην υπόλοιπη ζωή του και στη διαθήκη του τον εξαίρεσε.

Το 1886 ψηφίστηκε νόμος στη Γαλλία, όπου εξόριζε όλα τα μέλη των βασιλικών δυναστειών. Ο Ναπολέων εγκαταστάθηκε στο Πρανζίν, στις όχθες της λίμνης της Γενεύης, στο Βωντ της Ελβετίας, όπου είχε αποκτήσει εκεί -από την εποχή του Ναπολέοντα Γ΄- ιδιοκτησία. Το 1891 απεβίωσε στη Ρώμη σε ηλικία 69 ετών και η περιουσία που άφησε ήταν η βίλλα Πρανζίν με τα γύρω 750 στρέμματα, αξίας 800.000 φράγκων της εποχής και ένα χαρτοφυλάκιο 1.000.000 φράγκων. Με τη διαθήκη του προσπέρασε τον γιο του Βίκτωρα και έκανε κληρονόμο τον εγγονό του Λουδοβίκο (γιο του Βίκτωρα).

Οικογένεια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Νυμφεύτηκε το 1859 τη Μαρία-Κλοτίλδη της Σαβοΐας, κόρη του Βίκτωρα-Εμμανουήλ Β΄ της Σαρδηνίας και μετά το 1861 της Ιταλίας και είχε τέκνα:

  • Βίκτωρ 1862-1926, πρίγκιπας.
  • Λουδοβίκος 1864-1932, αντιστράτηγος στο Ρωσικό στρατό.
  • Μαρία-Λετίσια 1866-1926, παντρεύτηκε τον Αμεδαίο της Ισπανίας.

Αναφορές σε Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 1,2 Γερμανική Εθνική Βιβλιοθήκη, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 28  Απριλίου 2014.
  2. 2,0 2,1 2,2 www.senat.fr/senateur-2nd-empire/bonaparte_joseph_charles_paul_napoleon0261e2.html.
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 (Γαλλικά) data.bnf.fr. data.bnf.fr/ark:/12148/cb14539256j. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
  4. 4,0 4,1 4,2 (Γαλλικά) Sycomore. www.assemblee-nationale.fr/sycomore/index.asp. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  5. 5,0 5,1 (Γαλλικά) Léonore database. Ministry of Culture. LH/277/60. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  6. 6,0 6,1 SNAC. w6gq8qbm. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  7. Γερμανική Εθνική Βιβλιοθήκη, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 15  Δεκεμβρίου 2014.
  8. Γερμανική Εθνική Βιβλιοθήκη, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 31  Δεκεμβρίου 2014.
  9. (Γαλλικά) Léonore database. Ministry of Culture.
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Prince Napoléon Bonaparte της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).