Μάχη του Άουστερλιτς

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Η Μάχη του Άουστερλιτς
Μέρος του πολέμου του Γ΄ Συνασπισμού
Colored painting showing Napoleon on a white horse and General Rapp galloping towards Napoleon to present the captured Austrian standards.
Ο Ναπολέων στη μάχη του Άουστερλιτς
Ημερομηνία 2 Δεκεμβρίου 1805
Τόπος Άουστερλιτς, Τσεχία
Έκβαση Αποφασιστική Γαλλική Νίκη
1.Τέλος του πολέμου του Γ΄ Συνασπισμού.
2.Δημιουργία της Συνομονσπονδίας του Ρήνου
3.Διάλυση της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Εμπλεκόμενες πλευρές
Ηγετικά πρόσωπα
Δυνάμεις
75.000 στρατιώτες
90.000 στρατιώτες
70.000 Ρώσοι
20.000 Αυστριακοί
Απώλειες
1.500 νεκροί 7.500 τραυματίες
17.000 νεκροί, 10.000 τραυματίες, 30.000 αιχμάλωτοι

Η Μάχη του Άουστερλιτς, γνωστή επίσης ως η Μάχη των Τριών Αυτοκρατόρων, αποτέλεσε την πιο λαμπρή νίκη του Ναπολέοντα, στην οποία ο Γάλλος αυτοκράτορας συνέτριψε ολοσχερώς τις δυνάμεις του Γ΄ Συνασπισμού.

Η μάχη έγινε κοντά στο χωριό Άουστερλιτς, περίπου 10 χλμ. νοτιοανατολικά της πόλης Μπρνο στη Μοραβία, περιοχή που ανήκε εκείνη την εποχή στην Αυστριακή Αυτοκρατορία (σήμερα αποτελεί τμήμα της Δημοκρατίας της Τσεχίας). Η μάχη αποτελεί αριστούργημα της πολεμικής τέχνης και μελετάται σε πολλές στρατιωτικές σχολές ανά τον κόσμο. Η γαλλική νίκη στο Άουστερλιτς οδήγησε στην κατάρρευση του Γ΄ Συνασπισμού. Στις 26 Δεκεμβρίου 1805 η Αυστρία και η Γαλλία υπέγραψαν τη Συνθήκη του Πρέσμπουργκ, η οποία σήμανε την αποχώρηση της Αυστρίας από τον πόλεμο, επαναβεβαίωσε την ισχύ της Συνθήκης του Κάμπο Φόρμιο και της Συνθήκης της Λουνεβίλ, ανάγκασε την αυτοκρατορία των Αψβούργων να εκχωρήσει τμήματα του εδάφους της στους Γερμανούς συμμάχους του Ναπολέοντα και καθόρισε αποζημίωση 40.000.000 γαλλικών φράγκων στους Γάλλους από τους ηττημένους Αψβούργους. Στα ρωσικά στρατεύματα επιτράπηκε να υποχωρήσουν ανεμπόδιστα στο πατρικό έδαφος.

Η νίκη στο Άουστερλιτς οδήγησε επίσης στη δημιουργία της Συνομοσπονδίας του Ρήνου, μιας ένωσης γερμανικών κρατιδίων που προορίζονταν να παίξουν το ρόλο αμυντικού εδαφικού αναχώματος ανάμεσα στη Γαλλία και την Κεντρική Ευρώπη. Το 1806 η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία έπαψε να υπάρχει όταν ο Αυτοκράτοράς της, Φραγκίσκος Β΄, κράτησε τον τίτλο Φραγκίσκος Α΄ της Αυστρίας ως μοναδικό του τίτλο. Ωστόσο, αυτές οι επιτυχίες του Ναπολέοντα δεν κατάφεραν να οδηγήσουν την ευρωπαϊκή ήπειρο σε μακρά περίοδο ειρήνης. Οι ανησυχίες της Πρωσίας για την αυξανόμενη γαλλική επιρροή στην Κεντρική Ευρώπη αποτέλεσαν τη σπίθα για τον Πόλεμο του Δ΄ Συνασπισμού το 1806.

Ο Τρίτος Συνασπισμός[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ουίλιαμ Πιτ

Το 1803 ο Ναπολέων Βοναπάρτης ως πρώτος ύπατος της γαλλικής δημοκρατίας υπέγραψε μια συμφωνία με τον πρόεδρο Τόμας Τζέφερσον μια συμφωνία η οποία παραχωρούσε στις Η.Π.Α κάποιες γαλλικές αποικίες επί καναδικού εδάφους με αντάλλαγμα 3.000.000 φράγκων. Το ίδιο έτος το Ηνωμένο Βασίλειο είχε κηρύξει τον πόλεμο στην Γαλλία και ο Ναπολέων με τα χρήματα που παραχωρήθηκαν δημιούργησε τον "Στρατό της Αγγλίας" με τον οποίο σχεδίαζε να εισβάλλει στην Μεγάλη Βρετανία και να την υποχρεώσει σε ειρήνευση υπό τους όρους του. Ωστόσο ο πρωθυπουργός της Βρετανίας Ουίλιαμ Πιτ γνωρίζοντας την πολύ κακή κατάσταση του βρετανικού στρατού ξεκίνησε τις διαπραγματεύσεις με την Αυστρία, την Πρωσία, την Ρωσία και την Σουηδία προσπαθώντας να τις στρέψει εναντίον της Γαλλίας και ύστερα από σχεδόν ένα χρόνο η Ρωσική και Αυστριακή Αυτοκρατορία μαζί με το Βασίλειο της Σουηδίας κήρυξαν τον πόλεμο στον Ναπολέοντα ο οποίος λίγους μήνες πριν στέφθηκε "Αυτοκράτορας των Γάλλων". Ο τελευταίος αναγκάστηκε να αναβάλλει προσωρινά τα σχέδιά του και να στραφεί προς την κεντρική Ευρώπη μετονομάζοντάς τη δύναμή του σε "Μεγάλη Στρατιά".

Σχέδια των Συμμάχων[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η ευρωπαϊκή στρατηγική κατάσταση το 1805 πριν την έναρξη της εκστρατείας του Ουλμ και του Πολέμου

Μετά την δημιουργία του Γ΄ Συνασπισμού οι Σύμμαχοι δημιούργησαν τεράστιες στρατιές εναντίον της Γαλλικής Αυτοκρατορίας. Οι Αυστριακοί χώρισαν τις δυνάμεις τους σε τρεις στρατιές υπό την ηγεσία του στρατηγού Καρλ Μακ (Karl Mack), του αρχιδούκα Ιωάννη και του αρχιδούκα Κάρολου. Ο στρατηγός Μακ στρατοπεδευμένος στο Ουλμ με 85.000 στρατιώτες προετοίμαζε εισβολή στη Βαυαρία και με την άφιξη του Μιχαήλ Κουτούζωφ θα κυρίευαν το Στρασβούργο. Ο αρχιδούκας Κάρολος με 90.000 στρατιώτες προετοίμαζε εισβολή στην Ιταλία για να αντιμετωπίσει τον στρατάρχη Μασσένα και ο αρχιδούκας Ιωάννης θα βοηθούσε σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης τα στρατεύματα των παραπάνω στρατηγών με τους 25.000 στρατιώτες του. Από τον Βορρά ωστόσο ένα ενωμένο βρετανικό και ρωσοσουηδικό σώμα αποτελούμενο από 100.000 στρατιώτες θα κατατρόπωναν τον βασιλιά της Δανίας, ο οποίος αποτελούσε σύμμαχο του Βοναπάρτη και θα έπειθαν τον βασιλιά του Βασιλείου της Πρωσίας να μπει στον πόλεμο εναντίον της Γαλλικής Αυτοκρατορίας.

Μάχη του Ουλμ και η κατάληψη της Βιέννης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Colored painting showing Napoleon receiving the surrender of General Mack, with the city of Ulm in the background.
Η παράδοση του αυστριακού στρατηγού Μακ στον Ναπολέοντα μετά την μάχη του Ούλμ

Ο Ναπολέων πορεύτηκε προς το Ουλμ όπου έμελλε να συναντήσει και να καταστρέψει τον Μακ προτού ενωθεί με τις δυνάμεις του Κουτούζωφ. Έτσι, παραβιάζοντας την ουδετερότητα της Πρωσίας ο στρατάρχης Μπερναντότ προχώρησε προς το Ουλμ και σε σύντομο χρονικό διάστημα βρέθηκε στα νώτα των έκπληκτων Αυστριακών. Ο στρατηγός Μακ ύστερα από τρεις ημέρες απελπισμένης αντίστασης αναγκάστηκε να παραδώσει τους εναπομείναντες 27.000 στρατιώτες του στις 20 Οκτωβρίου παραδεχόμενος την ήττα του. Ο αρχιδούκας Ιωάννης, όταν πληροφορήθηκε για την καταστροφή των δυνάμεων του Μακ, υποχώρησε προς τη Βιέννη όπου και ενώθηκε με τον Κουτούζωφ. Την επόμενη ημέρα ωστόσο μετά τη νίκη στην μάχη του Ουλμ έλαβε χώρα η ναυμαχία του Τραφάλγκαρ όπου ο γαλλοϊσπανικός στόλος καταστράφηκε ολοσχερώς. Ο Βοναπάρτης όμως δεν κάμφθηκε και, εκμεταλλευόμενος την επιτυχία του στο Ουλμ μπήκε στη Βιέννη τον Νοέμβριο του 1805, την οποία πρωτύτερα είχε εγκαταλείψει ο αυτοκράτορας Φραγκίσκος Β΄που ανέλαβε την διοίκηση των αυστριακών δυνάμεων. Ο Κουτούζωφ ως αρχηγός του ρωσικού επιτελείου αποφάσισε να αποφύγει ανοικτή σύγκρουση με τον Γάλλο αυτοκράτορα, καθώς οι γραμμές επικοινωνιών και ανεφοδιασμού του είχαν επιμηκυνθεί αρκετά και χρειαζόταν ισχυρές φρουρές για να διατηρηθούν, ενώ η Πρωσία είχε ήδη κηρύξει επιστράτευση με αποτέλεσμα τα περισσότερα σώματα της Μεγάλης Στρατιάς να την επιτηρούν, κάτι που θα ανάγκαζε τον Βοναπάρτη να υποχωρήσει, έτσι ο ρωσοαυστριακός στρατός υποχώρησε στην αυστριακή πόλη Ουλμούντζ απωθώντας τη σφοδρή καταδίωξη του στρατάρχη Μυρά. Ο Ναπολέων όμως δεν απελπίστηκε και πέρασε σε μια σειρά λαμπρών τεχνασμάτων με σκοπό να παρασύρει τους συμμάχους στην αποφασιστική σύγκρουση.

Ναυμαχία του Τραφάλγκαρ[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η εκτέλεση του σχεδίου του ναυάρχου Νέλσωνα κατα την διάρκεια της ναυμαχίας του Τραφάλγκαρ

Οι Γάλλοι όμως παρά την επιτυχία τους στην ξηρά υπέστησαν μια καταστροφική ήττα στην ναυμαχία του Τραφάλγκαρ αμέσως μια ημέρα ύστερα από την νίκη στο Ουλμ. Ο Βοναπάρτης καθ' όλη τη διάρκεια της θητείας του ως πρώτος ύπατος ήξερε ότι για να νικήσει την Μεγάλη Βρετανία έπρεπε να δημιουργήσει μια ναυτική πολεμική μηχανή ανάλογη με εκείνη του Βασιλικού Ναυτικού, την οποία, ύστερα από πολλές θυσίες, κατάφερε να ετοιμάσει το 1805. Έτσι, ενώ ο ίδιος και ο στρατιά του βρίσκονταν στη Βουλώνη, ο γαλλικός στόλος υπό τον ναύαρχο Σαρλ Βιλνέβ θα περνούσε το Γιβραλτάρ, θα ενωνόταν με τον ισπανικό, θα κατέστρεφαν τον βρετανικό στόλο και ύστερα θα αποβίβαζε τον Ναπολέοντα στη Μεγάλη Βρετανία. Παρά τις επιπλοκές και τα προβλήματα, οι δύο αρμάδες ενώθηκαν και πέρασαν το Γιβραλτάρ, αλλά ο ικανότατος ναύαρχος Νέλσον, γνωρίζοντας την κατάσταση που επικρατούσε στους εχθρούς του, ετοίμασε ενέδρα στο ακρωτήριο Τραφάλγκαρ και με μια γρήγορη επίθεση χώρισε τον εχθρικό στόλο σε τρία κομμάτια τα οποία και κατέστρεψε, ο ίδιος όμως δεν θα προλάβαινε να χαρεί την νίκη του καθώς στο τέλος της ναυμαχίας σκοτώθηκε λέγοντας: "Ευχαριστώ Θεέ μου, έκανα το καθήκον μου". Η ναυμαχία του Τραφάλγκαρ ήταν η αποφασιστική σύγκρουση που όρισε την Μεγάλη Βρετανία ως θαλασσοκράτειρα για τα υπόλοιπα 135 χρόνια, ενώ υπήρξε ένα σημαντικότατο αίτιο για την πτώση του Ναπολέοντα.

Τα γαλλικά τεχνάσματα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Colored painting showing French troops lighting torches for Napoleon.
Ο Ναπολέων με τα στρατεύματά του την παραμονή της μάχης. Πίνακας του Λουί-Φρανσουά Λεζέν (Louis-François, Baron Lejeune)

Όπως προαναφέρθηκε ο γαλλικός στρατός είχε έρθει σε δεινή κατάσταση καθώς το μήκος των γραμμών ανεφοδιασμού είχαν αυξηθεί, η Πρωσία αργά ή γρήγορα θα έμπαινε στον Γ΄Συνασπισμό και οι Σύμμαχοι απέφευγαν μάχη. Ο Ναπολέων για να εξαπατήσει τον τσάρο Αλέξανδρο Α΄ ο οποίος είχε αναλάβει αυτοπροσώπως την δύναμη των Συμμάχων ζήτησε ειρήνη υπο τους όρους του πρώτου. Ο τελευταίος όπως ήθελε και ο ευφυέστατος Βοναπάρτης άρχισε να πιστεύει πως η κατάσταση του γαλλικού στρατού ήταν σε απελπιστική κατάσταση με αποτέλεσμα να θέσει απαράδεκτους όρους τους οποίος ο Ναπολέων αρνήθηκε. Ο τελευταίος κινητοποίησε και παρέταξε τις δυνάμεις του κοντά στο Άουστερλιτς, ένα μέρος που ο ίδιος είχε επιλέξει καταλαμβάνοντας την υψηλότερη θέση με τους 50.000 στρατιώτες του. Στο μεταξύ ο Φραγκίσκος Β΄επίσης προβληματισμένος από το αίτημα ειρήνης ζήτησε ανακωχή από τον Βοναπάρτη ο οποίος έδειξε φοβερό ενθουσιασμό κατά την αποδοχή. Μάλιστα διέταξε τους στρατιώτες του να εγκαταλείψουν τα υψώματα Πρατσέν για να φανεί η εντύπωση ότι δεν μπορεί να τα υπερασπιστεί και κατά τη διάρκεια της υποχώρησης δημιουργήθηκε μια τεχνητή εικόνα χάους. Επίσης ο Γάλλος αυτοκράτορας διέταξε τον Σούλτ και το 4ο Σώμα αποτελούμενο από 17.000 στρατιώτες να κρυφτούν στους πρόποδες των υψωμάτων εκμεταλλευόμενος την ομίχλη ενω είχε ζητήσει άμεσα 25.000 στρατιώτες υπό τον στρατάρχη Νταβού να έρθουν από την Βιέννη για να ενισχύσουν την δύναμή του. Στο μεταξύ για να ολοκληρώσει την παγίδα του έστειλε ένα αίτημα συνάντησης με τον τσάρο στο οποίο όμως ο τελευταίος έστειλε τον πιστό του σύμβουλο. Ο Ναπολέων τότε διέταξε την δύναμή του να φαίνεται τελείως αποδιοργανωμένη και τους αξιωματικούς να εγκαταλείψουν τις μονάδες τους και να σκορπιστούν στο γαλλικό στρατόπεδο ενώ κατά τη διάρκεια της συνομιλίας ο Βοναπάρτης άκουγε με μεγάλη προσοχή χωρίς να διακόπτει, όπως συνήθιζε. Βλέποντας τα όλα αυτά ο Ρώσος σύμβουλος ενημέρωσε τον Αλέξανδρο πως ο γαλλικός στρατός ήταν στα πρόθυρα της καταστροφής και πως θα έπρεπε να επιτεθούν αμέσως. Επίσης πολλοί Ρώσοι και Αυστριακοί αξιωματικοί, ο αρχηγός του αυστριακού επιτελείου και ο ίδιος αυτοκράτορας Φραγκίσκος Β΄συμφώνησαν παρά τις έντονες αντιρρήσεις του Κουτούζωφ ο οποίος και αντικαταστάθηκε. Έτσι οι Σύμμαχοι έπεσαν στην παγίδα που τους έστησε ο Βοναπάρτης και σύντομα τα συνασπισμένα ρωσοαυστριακά στρατεύματα κατέλαβαν και παρατάχθηκαν στα υψώματα Πρατσέν.

Προσχεδιασμοί[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Map showing French troops concentrated to the west of the battlefield and the Allies to the east.
Συμμαχική (Κόκκινη) και Γαλλική (Μπλε) παράταξη την 1η Δεκεμβρίου 1805

Ο Ναπολέων παρ' ότι είχε παρασύρει τους Συμμάχους σε ανοικτή μάχη και συγκεκριμένα σε έδαφος που ο ίδιος είχε επιλέξει αντιμετώπιζε ακόμη προβλήματα καθώς οι Σύμμαχοι υπερείχαν στους αριθμούς, διέθεταν την καλύτερη θέση και είχαν ισχυρότερο πυροβολικό παράγοντας που ανησύχησε τον Βοναπάρτη. Ο τελευταίος για να καθηλώσει τον συμμαχικό στρατό αποφάσισε να δημιουργήσει μια παγίδα, για αυτό παρέταξε μοναχά 10.000 στρατιώτες στην δεξιά πτέρυγα του στρατού του η οποία αποτελούσε στρατηγικό σημείο καθώς αποτελούσε την γραμμή επικοινωνιών και ανεφοδιασμού του με την Βιέννη, θέλοντας να στρέψει τις δυνάμεις των συμμάχων στο συγκεκριμένο σημείο, ενώ την κρισιμότερη ώρα ο στρατάρχης Σουλτ με τις κρυμμένες μεραρχίες του θα έκανε μια έφοδο στο αποδυναμωμένο συμμαχικό κέντρο, θα το διασπούσε και ύστερα θα στρεφόταν προς τις συμμαχικές πτέρυγες. Ωστόσο για να αποφύγει μια διάσπαση της δεξιάς πλευράς ο Ναπολέων είχε ζητήσει άμεσα ενισχύσεις 25.000 στρατιωτών από την Βιέννη έτσι ώστε να την διασφαλίσει. Από την απέναντι πλευρά ο τσάρος Αλέξανδρος Α΄ και ο αυτοκράτορας Φραγκίσκος Β΄με το επιτελείο τους αποφάσισαν παρά τις αντιρρήσεις του Μιχαήλ Κουτούζωφ να πραγματοποιήσουν μια σφοδρή επίθεση στην δεξιά πτέρυγα του γαλλικού στρατού έτσι ώστε να του κόψει τις επικοινωνίες με τη Βιέννη και ύστερα να τον πλευροκοπήσει με την ανάπτυξη μιας νέας επίθεσης από μπροστά, όπως ακριβώς ήθελε και υπολόγιζε ο Ναπολέων.

Η μάχη[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Map with blue lines showing the French advance against the Allied center, symbolized with red lines.
Οι αποφασιστικές επιθέσεις του στρατάρχη Σούλτ στο συμμαχικό κέντρο χώρισαν τον εχθρικό στρατό στα δύο καταλαμβάνοντας την στρατηγική θέση των υψωμάτων Πρατσέν

Το ξημέρωμα της 2 Δεκεμβρίου ο Ναπολέων έχοντας απολαύσει μια θεϊκή επέτειο της στέψης του ως αυτοκράτορα των Γάλλων είχε δώσει τις απαραίτητες εντολές στους αξιωματικούς του και περίμενε γεμάτος αυτοπεποίθηση στην συμμαχική προέλαση στο Τελίντς. Πράγματι στις 8:00 π.μ ο τσάρος Αλέξανδρος Α΄ διέταξε μια φοβερή επίθεση στο Τελίντς και το Σκόλονιτς υπο την διοίκηση του αυστριακού στρατηγού Μπουξχάουντεν. Ύστερα από 45 λεπτά αψιμαχιών με τους Γάλλους οι δυνάμεις του Μπούξχάουντεν έθεσαν υπό τον έλεγχό τους τα μικρά χωριά χωρίς όμως να διασπάσουν την δεξιά πτέρυγα του στρατηγού Λεγκράζ οι οποία την ίδια ώρα ενισχύονταν από τις ενισχύσεις του στρατάρχη Νταβού και περνούσε σταδιακά στην αντεπίθεση. Ο Κουτούζωφ όμως με το 4ο Σώμα παρέμεινε στα υψώματα έχοντας κατανοήσει την στρατηγική αξία των υψωμάτων κάτι που ενθουσιασμένος τσάρος δεν είχε και τον διέταξε να συνδεθεί με τον Μπουξχάουντεν. Ο Βοναπάρτης αφού είχε "ρίξει" τους συμμάχους στην παγίδα του έδωσε σήμα στον Σούλτ λέγοντας να ξεκίνησει την έφοδο στα υψώματα Πρατσέν τα οποία είχαν παραμείνει με ελάχιστους υπερασπιστές λέγοντας "Ένας αιφνιδιασμός και ο πόλεμος θα τελειώσει". Ο Σουλτ ύστερα από σκληρή μάχη με τους Ρώσους κατάφερε να τους διαλύσει και να θέσει τα υψώματα Πρατσέν υπο γαλλικό έλεγχο, ωστόσο ο τσάρος Αλέξανδρος Α΄για να αποφύγει την καταστροφή του στρατού του έστειλε την Ρωσική Αυτοκρατορική Φρουρά υπό τη διοίκηση του αδερφού του Κωνσταντίνου η οποία απώθησε τους Γάλλους αιχμαλωτίζοντας έναν χρυσό αετό από το 4ο τάγμα του 5ου Συντάγματος από μια μεραρχία του Σουλτ. Ωστόσο οι ενισχυτική δύναμη του Α΄ Σώματος που έστειλε ο Γάλλος αυτοκράτορας υπό τον Μπερναντότ μαζί με ελαφρύ πυροβολικό της Αυτοκρατορικής Φρουράς του διέλυσε τους Ρώσους και τους έτρεψε σε φυγή θέτοντας το συμμαχικό κέντρο υπό οριστικό γαλλικό έλεγχο. Με τον πυρήνα των εχθρών του κατεστραμμένο οι στρατάρχες Λαν και Μυρά πέρασαν στην αντεπίθεση κατά της εχθρικής δεξιάς πτέρυγας και μαζί με τις ενισχύσεις του Σούλτ την πλευροκόπησαν και την έτρεψαν σε φυγή, ενώ από την άλλη πλευρά οι πιεζόμενοι Νταβού και Λεγκράζ ενισχύθηκαν από τις υπόλοιπες δυνάμεις του Σουλτ και του Μπερναντότ κόβοντας την συμμαχική γραμμή υποχώρησης. Ο Μπουξχάουντεν χωρίς να έχει άλλη εντολή από το γενικό συμμαχικό επιτελείο υποχώρησε προς την παγωμένη λίμνη Σατσάν η οποία δέχτηκε σφοδρό βομβαρδισμό με διαταγή του Ναπολέοντα παίρνοντας στον πυθμένα της χιλιάδες συμμάχους στρατιώτες. Στις 17:00 η μάχη είχε λήξει με ολοκληρωτική νίκη των Γάλλων. οι οποίοι έχασαν μοναχά 1.500 στρατιώτες με 7.500 τραυματίες ενώ οι εχθροί τους είχαν 27.000 νεκρούς και τραυματίες ενώ 30.000 είχαν αιχμαλωτιστεί αλλά με διαταγή του αυτοκράτορα απελευθερώθηκαν. Η μάχη του Άουστερλιτς αποτέλεσε την μεγαλύτερη νίκη του Ναπολέοντα Βοναπάρτη σε ολόκληρη την στρατιωτική του καριέρα ενώ μελετάται και συγκρίνεται μέχρι και σήμερα με αυτή των Γαυγαμήλων και των Καννών.

Μετά τη μάχη[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Αγία Γερμανική Αυτοκρατορία μετά τη Συνθήκη της Λουνεβίλ

Στις 26 Δεκεμβρίου ο αυτοκράτορας Φραγκίσκος Β΄ της Αυστρίας υπέγραψε την Συνθήκη του Πρέσμπουργκ. Η συνθήκη ανάγκαζε την Αυστρία σε ειρήνευση, στην παράδοση γερμανικών εδαφών στους συμμάχους του Βοναπάρτη και πολεμική αποζημίωση 40.000.000 φράγκων ενώ οι παλαιές συνθήκες του Κάμπο Φόρμιο (1797) και της Λουβενίλ (1800) συνέχιζαν να ισχύουν. Επίσης η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, που είχε ουσιαστικά πάψει από καιρό να υπάρχει ύστερα από περίπου 900 χρόνια ύπαρξης, διαλύθηκε και επίσημα στις αρχές του 1806, όταν ο Φραγκίσκος Β΄ περιορίστηκε στον τίτλο του αυτοκράτορα της Αυστρίας ως Φραγκίσκος Α΄. Αποτέλεσμα της συνθήκης του Πρέσμπουργκ ήταν η δημιουργία της Συνομοσπονδίας του Ρήνου, μιας ένωσης γερμανικών κρατιδίων της κεντρικής Γερμανίας που αποτελούσε δορυφόρο και προτεκτοράτο της γαλλικής αυτοκρατορίας στην κεντρική Ευρώπη. Κάτι τέτοιο αμφισβητούσε την κυριαρχία της Πρωσίας στο γερμανικό χώρο με αποτέλεσμα στις 9 Οκτωβρίου του 1806 η Πρωσία να κηρύξει τον πόλεμο στη Γαλλία και μαζί με την Ρωσία να δημιουργηθεί ο Δ΄ Συνασπισμός.

Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Battle of Austerlitz της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).