Γερμανική Συνομοσπονδία

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Γερμανική Συνομοσπονδία
Deutscher Bund
Ντόιτσερ Μπουντ

Flag of the Habsburg Monarchy.svg
Flag of the Kingdom of Prussia (1803-1892).svg
1815-1866 Flag of the German Empire.svg
Flag of the Habsburg Monarchy.svg
Flag of Bavaria (striped).svg
Flagge Königreich Württemberg.svg
Flagge Großherzogtum Baden (1871-1891).svg
Flagge Großherzogtum Hessen ohne Wappen.svg
Flag of Luxembourg.svg
Flag of Liechtenstein (1852-1921).svg


Flag of Germany (3-2 aspect ratio).svg Wappen Deutscher Bund.svg
The German Confederation in 1820. The two major powers - the Austrian Empire (yellow) and the Kingdom of Prussia (blue) - were not entirely within the confederation's borders (red)
Πρωτεύουσα Frankfurt
Γλώσσες
Πρόεδρος
Νομοθετικό Σώμα Ομοσπονδιακή Συνέλευση
Κογκρέσο της Βιέννης
1815-1866
Θρησκεία Ρωμαιοκαθολικισμός (Ισλάμ, Ιουδαϊσμός)
Γεωγρ. θέση Κεντρική Ευρώπη
Η Γερμανική Συνομοσπονδία 1815–1866


Η Γερμανική Συνομοσπονδία ήταν συνομοσπονδία ως επί το πλείστον γερμανόφωνων κρατιδίων μεταξύ του 1815 και του 1866. Ιδρύθηκε στις 8 Ιουνίου 1815 στο συνέδριο της Βιέννης και διαδέχτηκε την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία του Γερμανικού Έθνους η οποία διαλύθηκε το 1806. Το ιδρυτικό σύμφωνο το λεγόμενο Deutsche Bundesakte υπογράφηκε από 39 μέλη κράτη, 35 δουκάτα και 4 ελεύθερες πόλεις.[1] Η έκταση της συνομοσπονδίας έφτανε το 1815 τα 630.100 τ.χλμ., ο πληθυσμός της ήταν 29,2 εκατομμύρια, ενώ το 1865 έφτασε τα 47,7 εκατομμύρια.[2]

Μέλη της Γερμανικής Συνομοσπονδίας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Γερμανική Συνομοσπονδία, αλλιώς Γερμανική Ένωση ήταν μία χαλαρή συνομοσπονδία συνολικά 39 κρατικών οντοτήτων. Βασικός διοικητικός θεσμός της ήταν η συνομοσπονδιακή βουλή στην Φρανκφούρτη, στην οποία αντιπροσωπεύονταν οι εξουσίες των συμμετεχόντων κρατών, αλλά όχι οι πληθυσμοί τους.

Τόσο η επιρροή, όσο και η έκταση των κρατών που συμμετείχαν, ήταν ποικίλες. Συγκεκριμένα:

  • Η Αυστριακή Αυτοκρατορία και το Βασίλειο της Πρωσίας ήταν τα μεγαλύτερα σε έκταση και σαφώς τα πιο ισχυρά μέλη της συνομοσπονδίας. Μεγάλα τμήματα και των δύο αυτών κρατών δεν συμμετείχαν στην συνομοσπονδία, ούτε υπήρχε δέσμευση μεγάλων στρατιωτικών τμημάτων για τον συνομοσπονδιακό στρατό. Αυτό είχε ως συνέπεια, τα δύο αυτά κράτη, αν και μέλη, είχαν διατηρήσει την αυτονομία τους και δρούσαν ως ανεξάρτητα κράτη.
  • Τρία κράτη μέλη της Συνομοσπονδίας ήταν κάτω από ξένη εξουσία: ο βασιλιάς της Δανίας ήταν μέλος ως Δούκας του Χόλσταϊν, ο βασιλιάς της Ολλανδίας ως Δούκας του Λουξεμβούργου και Δούκας του Λίμπουργκ, και ο βασιλιάς της Μεγάλης Βρετανίας ως Βασιλιάς του Ανοβέρου (μέχρι το 1839).
  • Άλλες επίσης μεγάλες περιοχές αντιπροσωπεύονταν στην Συνομοσπονδία: η Βαυαρία, η Σαξονία, η Βιρτεμβέργη, η Έση και η Βάδη.
  • Επίσης, συμμετείχαν 23 μικρότερες περιοχές, καθώς και 4 ελεύθερες πόλεις: η Βρέμη, η Φρανκφούρτη, το Αμβούργο και η Λιμπέκη.

Η Βουλή της Συνομοσπονδίας συνολικά είχε 20 μέλη και σε αυτή συμμετείχαν:

  • Ο Αυτοκράτορας της Αυστρίας
  • Ο Βασιλιάς της Πρωσίας
  • Ο Βασιλιάς της Δανίας
  • Ο Βασιλιάς της Ολλανδίας
  • Ο Βασιλιάς της Μεγάλης Βρετανίας
  • Ο Βασιλιάς της Βαυαρίας
  • Ο Βασιλιάς της Σαξονίας
  • Ο Βασιλίας της Βιρτεμβέργης
  • Ο Μεγάλος Δούκας της Βάδης
  • Ο Μεγάλος Δούκας της Έσης
  • Ο Εκλέκτορας Πρίγκηπας της Έσης
  • Πέντε αντιπρόσωποι από τις 23 μικρότερες περιοχές μέλη της Συνομοσπονδίας
  • Τέσσερις αντιπρόσωποι, ένας από κάθε μία από τις ελεύθερες πόλεις της Βρέμης, της Φρανκφούρτης, του Αμβούργου και της Λιμπέκης.

Η Ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το ιστορικό της Γερμανικής Συνομοσπονδίας διαιρείται στις εξής εποχές:

  • Η εποχή από το 1815 ως το 1848 ήταν ο προοιονός των γεγονότων στην εποχή της ευρωπαϊκής αποκατάστασης. Στα Γερμανικά η εποχή αυτή ονομάζεται συγκεκριμένα Vormärz, δηλαδή η προ του Μάρτη εποχή, επειδή τα επαναστατικά γεγονότα που ακολούθησαν τον Μάρτιο του 1848 ήταν πολύ σημαντικά.
  • Η δεύτερη εποχή ξεκινάει με την Γερμανική επανάσταση από την αρχή της το 1848 και μέχρι το τέλος της το 1849. Την περίοδο αυτή το Κοινοβούλιο της Φρανκφούρτης εξέδωσε το πρώτο Σύνταγμα της γερμανικής αυτοκρατορίας, η οποία όμως απορρίφτηκε από τον Πρώσο βασιλιά Φρειδερίκου Γουλιέλμου Δ' που αρνήθηκε να αναλάβει τον αυτοκρατορικό ρόλο που θα του επέβαλε το σύνταγμα αυτό.
  • Η τρίτη εποχή είναι και η Εποχή της Αντίδρασης μετά το τέλος της επανάστασης. Χαρακτηρίζεται από την προσπάθεια της Γερμανικής Συνομοσπονδίας να επανέρθει στην μορφή που είχε πριν από την επανάσταση και τις ενέργειες των αρχών να καταπνίξουν όλες τις κινήσεις της αντιπολίτευσης. Λόγω της αντίθετης πολιτικής μεταξύ της Πρωσίας και της Αυστρίας ως προς το θέμα της διοίκησης του κρατιδίου Σλέσβιχ-Χολστάιν, αλλά και λόγω της εξέλιξης του Πολέμου μεταξύ Αυστρίας και Πρωσίας το 1866 η Γερμανική Συνομοσπονδία διαλύεται.

Διάδοχός της ήταν η Βόρεια Γερμανική Συνομοσπονδία.

Γεωγραφική κληρονομιά[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τα σύγχρονα κράτη των οποίων η επικράτεια ήταν ολόκληρη ή τμηματικά μέσα στα σύνορα της Γερμανικής Συνομοσπονδίας το διάστημα 1815-1866 είναι τα εξής:

  • Γερμανία (όλα τα ομόσπονδα κρατίδια)
  • Αυστρία (όλα τα ομόσπονδα κρατίδια εκτός από το Μπούργκενλαντ)
  • Λουξεμβούργο (όλη η επικράτεια)
  • Λίχτενσταϊν (όλη η επικράτεια)
  • Ολλανδία (η επαρχία Λιμβουργία (Ολλανδία) (Λίμπουρχ), η οποία προσχώρησε στην Συνομοσπονδία μετά το 1839)
  • Τσεχία (όλη η επικράτεια)
  • Σλοβενία (εκτός από την περιοχή Πρεκμουργέ και του δήμους Κόπερ, Ίζολα και Πιράν)
  • Πολωνία (οι περιοχές δυτική Πομερανία, Λούμπουζτς, Κάτω Σιλεσία και Οπόλε -τμήμα της Σιλεσίας, και για ορισμένο χρονικό διάστημα η περιοχή του Πόζναν, η πρώην νοτιοανατολική Σιλεσία, και η ελεύθερη πόλη του Γκντάνσκ)
  • Βέλγιο (η γερμανόφωνη κοινότητα και άλλες περιοχές ανατολικά της επαρχίας της Λιέγης, ενώ η μεγάλη επαρχία του Λουξεμβούργου αποχώρησε από την Συνομοσπονδία για να συνδεθεί με το Βέλγιο το 1839)
  • Ιταλία (η αυτόνομη περιφέρεια του Τρεντίνο Άλτο Αντίτζε / Νότιο Τυρόλο, η επαρχία της Τεργέστης, το μεγαλύτερο τμήμα της επαρχίας Γκορίτσια εκτός από την περιοχή Μονφαλκόνε, και οι δήμοι Ταρβίζιο, Μαλμποργκέτο Βαλμπρούνα, Ποντέμπα, Ακιλέια, Φιουμιτσέλο και Τσερβινιάνο της επαρχίας Ούντινε)
  • Κροατία (η περιοχή Παζίν στην Ιστρία και η παράκτια ζώνη μεταξύ Οπατίζα και Πλόμιν στην Λιμπουρνία)
  • Δανία (το στέμμα της Δανίας παρέμεινε μέλος της Συνομοσπονδίας ως εξουσία του δουκάτου του Χόλσταϊν, ενώ η περιοχή Σλέσβιχ ήταν τμήμα της Συνομοσπονδίας ως μέρος της Πρωσίας, μετά τον δεύτερο πόλεμο του Σλέσβιχ το 1864).

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Bundesakte 1815
  2. Λεξικό Meyers Online. 4η έκδοση. 1888–1890, τόμος 4, σελίδα 773

Βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Jürgen Angelow: Der Deutsche Bund. Wiss. Buchgesellschaft, Darmstadt 2003, ISBN 3-534-15152-6
  • Jürgen Angelow: Von Wien nach Königgrätz – Die Sicherheitspolitik des Deutschen Bundes im europäischen Gleichgewicht 1815–1866. Oldenbourg, München 1996, ISBN 3-486-56143-X.
  • Manfred Botzenhart: Reform. Restauration, Krise. Deutschland 1789–1847. Suhrkamp, Frankfurt am Main 1985, ISBN 3-518-11252-X.
  • Harm-Hinrich Brandt: Deutsche Geschichte 1850–1870 – Entscheidung über die Nation. Kohlhammer, Stuttgart 1999, ISBN 3-17-009412-2.
  • Wolfram Fischer, Jochen Krengel, Jutta Wietog: Sozialgeschichtliches Arbeitsbuch. Bd.1: Materialien zur Geschichte des Deutschen Bundes 1815–1870. Beck, München 1982, ISBN 3-406-04023-3
  • Wolfgang Hardtwig: Vormärz. Der monarchische Staat und das Bürgertum. dtv, München 1985, ISBN 3-423-04502-7.
  • Jürgen Kocka: Arbeitsverhältnisse und Arbeiterexistenzen. Grundlagen der Klassenbildung im 19. Jahrhundert. Dietz, Bonn 1990, ISBN 3-8012-0153-8.
  • Jochen Lengemann: Das Deutsche Parlament (Erfurter Unionsparlament) von 1850. Ein Handbuch: Mitglieder, Amtsträger, Lebensdaten, Fraktionen. Urban & Fischer, München 2000, ISBN 3-437-31128-X
  • Jürgen Müller: Deutscher Bund und deutsche Nation 1848–1866. Vandenhoeck & Ruprecht, Göttingen 2005, ISBN 3-525-36064-9.
  • Thomas Nipperdey: Deutsche Geschichte 1800–1866. Bürgerwelt und starker Staat. C.H. Beck, München 1998, ISBN 3-406-44038-X.
  • Toni Pierenkemper: Gewerbe und Industrie im 19. und 20. Jahrhundert. (Enzyklopädie Deutscher Geschichte, Bd.29). R. Oldenbourg, München 1994, ISBN 3-486-55015-2.
  • Theodor Schieder: Vom Deutschen Bund zum Deutschen Reich. dtv, München 1975, ISBN 3-423-04215-X.
  • Wolfram Siemann: Gesellschaft im Aufbruch. Deutschland 1849–1871. Suhrkamp, Frankfurt 1990, ISBN 3-518-11537-5.
  • Wolfram Siemann: Vom Staatenbund zum Nationalstaat. Deutschland 1807–1871. Beck, München 1995, ISBN 3-406-30819-8.
  • Hans-Ulrich Wehler: Bürger, Arbeiter und das Problem der Klassenbildung 1800–1870. In: Ders.: Aus der Geschichte lernen? Essays. Beck, München 1988, ISBN 3-406-33001-0, S. 161–190.
  • Hans-Ulrich Wehler: Deutsche Gesellschaftsgeschichte. Bd.2: Von der Reformära bis zur industriellen und politischen Deutschen Doppelrevolution 1815–1845/49. Beck, München 1987, ISBN 3-406-32262-X.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα


Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Deutscher Bund της Γερμανικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).