Πάπας Πίος ΣΤ΄

Πίος ΣΤ΄

Πάπας της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
Από	15-02-1775
Έως	29-08-1799
Προκάτοχος	Κλήμης ΙΔ΄
Διάδοχος	Πίος Ζ΄
θυρεός

Ο Πίος ΣΤ΄ (27 Δεκεμβρίου 1717 – 29 Αυγούστου 1799) ήταν Πάπας της Ρώμης.

Διαδέχτηκε τον Πάπα Κλήμη ΙΔ΄ στις 15 Φεβρουαρίου 1775. Κινδύνευσε από τη Γαλλική Επανάσταση και από το Ναπολέοντα Βοναπάρτη. Το κοσμικό του όνομα ήταν Τζοβάννι Άντζελο Μπράσκι (Giovanni Angelo Braschi). Τον διαδέχθηκε ο Πίος Ζ'.

Ξεκίνημα της καριέρας του

Ο Τζιανάντζελο Μπράσκι προέρχεται από μια οικογένεια αριστοκρατών της Ρομανίας. Είναι ο μεγαλύτερος από τα οχτώ παιδιά του Κόμη Μάρκο Αουρέλιο Τομάζο Μπράσκι (1684-1759) και της Άννα Τερέζα Μπάντι (1690-1730).

Μεγαλωμένος από τους Ιησουίτες, πραγματοποιεί νομικές σπουδές in utroque jure, που σημαίνει σε αστικό δίκαιο και σε κανονικό δίκαιο, στο Πανεπιστήμιο της Φεράρα. Γίνεται στη συνέχεια γραμματέας του Καρδινάλιου Τομάζο Ρούφο, παπικού απεσταλμένου στην Φεράρα.

Ο Μπράσκι συνοδεύει τον Ρούφο στην Ρώμη για το κονκλάβιο που ακολουθεί τον θάνατο του πάπα Κλήμη ΙΒ'.

Όταν το αφεντικό του, διορίστηκε Πρύτανης του Ιερού Κολεγίου, γίνεται ελεγκτής, υπεύθυνος για την διοίκηση των επισκοπών του Βελέτρι και της Οστίας. Αποκτά τότε ισχυρούς δεσμούς φιλίας με τον διάδοχο Δον Κάρλος, όταν ο τελευταίος γινόταν ο πρώτος Βουρβώνος άρχοντας του Βασιλείου των Δύο Σικελιών. Η διπλωματική του ικανότητα του δίνει την θέση τουμυστικού αρχιθαλαμήπολου.

Το 1753, με τον θάνατο του Καρδιναλίου Τομάζο Ρούφο, ο Μπράσκι γίνεται διωτικός γραμματέας του πάπα Βενέδικτου ΙΔ'. Γίνεται ιερέας το 1758.

Το 1766, υπό το ποντιφικάτο του Κλήμη ΙΓ' (1758/1769), αναλαμβάνει θησαυροφύλακας της Αποστολικής Κάμαρας, που τον καθιστά κύριο της οικονομικής διοίκησης των Παπικών Κρατών.

Στις 26 Απριλίου 1773, προβιβάζεται στην θέση του καρδινάλιου-ιερέα του Αγίου Ονοφρίου από τον πάπα Κλήμη ΙΔ'.

Χάρη στην γαλλική υποστήριξη, το κονκλάβιο που ξεκινά μετά τον θάνατο του Κλήμη ΙΔ' (1774) τον ψηφίζει στον θρόνο του Αγίου Πέτρου. Επιλέγει το όνομα του Πίου ΣΤ ως φόρο τιμής στον Πίο Ε', πάπα της εφαρμογής του Συμβουλίου των Τριάντα και της Μάχης της Λεπάντου.

Εκλεγμένος στις 15 Φεβρουαρίου 1775, έγινε επίσκοπος και ταυτόχρονα στέφτηκε στις 22 Φεβρουαρίου.

Ποντιφικάτο

Έναρξη του Ποντιφικάτου

Ο Πίος ΣΤ', ηλικίας 58 ετών εκείνη την εποχή, θέλει να αναβιώσει το μεγαλείο του Λέοντα Ι', κάτι που θα επιφέρει την εις βάρος του κριτική του ποιητή Πασκουίνο.

Βρίσκεται αντιμέτωπος με τον αυστριακό ζοζεφισμό και θα πραγματοποιήσει ακόμη κι ένα ταξίδι με προορισμό την Βιέννη το 1782 με στόχο να πείσει τον Αυτοκράτορα Ιωσήφ Β' να εγκαταλείψει την αντικληρική πολιτική του.

Ο Πίος ΣΤ' και η Γαλλική Επανάσταση

Λίγο καιρό αργότερα, ο Πίος ΣΤ' βρίσκεται αντιμέτωπος με τα γεγονόττα της Γαλλικής Επανάστασης :

• την εθνικοποίηση της εκκλησιαστικής περιουσίας,
• την κατάργηση από την Εθνική Συνέλευση των μοναστικών όρκων (νόμος της 13ης Φεβρουαρίου 1790) και την απομάκρυνση των θρησκευτικών ταγμάτων εκτός αυτών που δραστηριοποιούνται στην εκπαίδευση και τις αγαθοεργίες, οδηγώντας έτσι στην απομάκρυνση 100 000 κληρικών (μοναχών, κανόνων, κτλ.), είτς τα δύο τρίτα του κλήρου εκείνης της εποχής στην Γαλλία,
• το σχέδιο πολτικού συντάγματος για τον κλήρο (υιοθετήθηκε από την Εθνική Συνέλευση στις 12 Ιουλίου 1790),
• όπως και και την κατάσταση σχίσματος που είχε ως επακόλουθο ανάμεσα στους « υπέρ του συντάγματος » ιερείς και επισκόπους και τους "αντισυνταγματικούς" ιερείς και επισκόπους.