Πάπας Αδριανός Α΄

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Αδριανός Α΄
Πάπας (Επίσκοπος Ρώμης κ.α.)
Pope Adrian I Illustration.jpg
Από 01-02-772
Έως 25-12-795
Προκάτοχος Στέφανος Γ΄
Διάδοχος Λέων Γ΄
Προσωπικά στοιχεία

Ο Πάπας Αδριανός Α΄ (Λατινικά: Hadrianus PP. I, Ιταλικά: Adriano I, Αγγλικά: Adrian I) (περ. 700 – 25 Δεκεμβρίου 795) ήταν ο επικεφαλής της Καθολικής Εκκλησίας από την 1η Φεβρουαρίου 772 μέχρι το θάνατό του την 25η Δεκεμβρίου 795.[1] Ήταν ο γιος ενός Ρωμαίου ευγενή, του Θεοδώρου.

Η έναρξη της θητείας του[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Λίγο μετά την προσχώρηση του Αδριανού στην έδρα, μέσα στο 772, τα εδάφη που ήταν υπό την κυριαρχία του παπισμού δέχτηκαν εισβολή από τον Ντεσιντέριο, βασιλιά των Λομβαρδών, και ο Αδριανός αναγκάστηκε να ζητήσει τη βοήθεια του Καρλομάγνου βασιλιά των Φράγκων, ο οποίος κατέφτασε στην Ιταλία με ένα μεγάλο στρατό. Ο Καρλομάγνος πολιόρκησε τον Ντεσιντέριο στην πρωτεύουσά του στην Παβία. Μόλις κατέλαβε την πόλη, εξόρισε το Λομβαρδό βασιλιά στο Αββαείο του Κορμπί,[2] και υιοθέτησε τον τίτλο "Βασιλιάς των Λομβαρδών» για τον εαυτό του.

Οι προσδοκίες του[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Πάπας, του οποίου οι προσδοκίες είχαν μεγαλώσει, έπρεπε με κάποιες προσθήκες να συμπεριλάβει τον εαυτό του στο Δουκάτο της Ρώμης, την Εξαρχία της Ραβέννας ευρύτερα, όσο και στις κατακτήσεις στην Πεντάπολη.[3] Ο Πάπας γιόρτασε την ευκαιρία κυκλοφορώντας το πρώτο παπικό νόμισμα[4] και αυτό ήταν ένα σημάδι για την κατεύθυνση που επρόκειτο να πάρει ο μεσαιωνικός παπισμός, καθώς επίσης δεν συνυπέγραφε πλέον τα έγγραφά του με τον Αυτοκράτορα της Ανατολής, αλλά με το βασιλέα Κάρολο,[5] τον βασιλιά των Φράγκων.[6]

Εσωτερική πολιτική[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ένα ακόμα σημάδι αυτών των νέων συνθηκών που επικρατούν στο Δουκάτο της Ρώμης είναι το Domusculta Capracorum, μία κεντρική Ρωμαϊκή έπαυλη που ο Αδριανός κατασκεύασε στα κτήματα που κληρονόμησε, με το δικαίωμα που απέκτησε από τις εξαγορές που έκανε με τους γείτονές του στην επαρχία βόρεια του Βεΐου (Veii). Η ύπαρξη της έπαυλης τεκμηριώθηκε από την Βίβλο των Ποντιφήκων[7], αλλά η θέση της δεν ανακαλύφθηκε μέχρι τη δεκαετία του 1960, όταν οι ανασκαφές έφεραν στο φως τα συντρίμμια της σε έναν προσεκτικά στρογγυλεμένο λόφο που ήταν οριακά σε θέση να προσφέρει αυτοάμυνα, αλλά είχε την πλήρη επάρκεια μίας μικτής οικονομίας από σιτηρά, αμπέλια, ελιές, λαχανόκηπους και χοιροστάσιο, είχε ιδιωτικό αλευρόμυλο, σιδηρουργεία και πλακόστρωτους κλιβάνους. Μέχρι τις αρχές του 10ου αιώνα τα χωριά που ήταν έξω από την δικαιοδοσία των παπικών κτήσεων ήταν:[8]

  • Ρωμαϊκό Ματσάνο (Mazzano Romano), που αναφέρθηκε για πρώτη φορά το 945.
  • Στάμπια (Stabia) το σύγχρονο Φαλέρια (Faleria), που αναφέρθηκε το 998.
  • Φορμέλλο (Formello), που αναφέρθηκε το 1027.
  • Καμπανιάνο (Campagnano), που αναφέρθηκε το 1076.

Εξωτερική πολιτική[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Επειδή οι Λομβαρδοί έδειχναν πάντα σεβασμό προς τον Πάπα και ήταν ανοιχτοί γενικότερα προς τον παπισμό, οι πάπες τους εμπιστεύονταν, αλλά είχαν επίσης ζητήσει τη συνδρομή από την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία για να κρατήσουν αυτούς τους βάρβαρους υπό έλεγχο. Ο Αδριανός συνέχισε αυτή την πολιτική, αλλά επειδή η Ανατολή δεν θα μπορούσε να του προσφέρει καμία άμεση ενίσχυση, ο Αδριανός εξασφαλίστηκε από τους Φράγκους για να αντισταθμίσει την ισχύ των Λομβαρδών.

Ο Καρλομάγνος και ο Πάδας Αδριανός Α΄.

Οι φιλικές σχέσεις μεταξύ του Πάπα και του Βασιλιά δεν διαταράσσονταν από την θεολογική διαμάχη που υπήρχε σχετικά με το προσκύνημα των εικόνων. Το 787, εγκρίθηκαν από τον Πάπα Αδριανό οι αποφάσεις της Δευτέρας Συνόδου της Νίκαιας,[9] και για να τις επιβεβαιώσει αφόρισε τους εικονοκλάστες. Ωστόσο ο Καρλομάγνος, ο οποίος είχε λάβει τις αποφάσεις του Συμβουλίου σε μια κακή Λατινική τους μετάφραση,[10] συμβουλεύτηκε τους θεολόγους του και το 792 έστειλε στον Πάπα το Capitulare contra synodum, που απετέλεσε μια κρίσιμη απάντηση για ορισμένα αποσπάσματα που υπήρχαν στις πράξεις του Συμβουλίου. Επίσης, έβαλε τους θεολόγους του, μεταξύ αυτών ήταν και ο Θεοδόλφος της Ορλεάνης, να συνθέσουν το πιο ολοκληρωμένο Libri Carolini.[11] Ο Πάπας Αδριανός αντέδρασε με συνθηκολόγηση για την υπεράσπιση του Συμβουλίου. Το 794, η σύνοδος πραγματοποιήθηκε στην Φρανκφούρτη όπου συζήτησαν το θέμα, αλλά αρνήθηκαν να αποδεχτούν το Libri Carolini καθώς και το ίδιο το περιεχόμενο της Ζ' Οικουμενικής Συνόδου, καταδικάζοντάς τα ως ακραίες μορφές της λατρείας των εικόνων.[10]

Κατά το 787 ο Αδριανός προήγαγε την Επισκοπή της Αγγλικής Μητρόπολης του Λίχφιλντ σε Αρχιεπισκοπή, κατόπιν αιτήματος των Άγγλων Επισκόπων και του Βασιλιά Όφα της Μερκίας, για να εξισορροπήσει την εκκλησιαστική εξουσία στη χώρα μεταξύ των βασιλείων του Κεντ και της Μερκίας. Έτσι προήγαγε τον Επίσκοπο του Λίχφιλντ, Χίγκμπερτ,[12] σε Αρχιεπίσκοπο, και στη συνέχεια το 788 του έστειλε το Πάλλιον.[13]

Κληρονομιά[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μία επιτύμβιος γραμμένη από τον Καρλομάγνο, όπου αποκαλεί τον Πάπα Αδριανό Α΄ ως "πατέρα", εξακολουθεί να υπάρχει στην πύλη της Βασιλικής του Αγίου Πέτρου στο Βατικανό. Ο Αδριανός αποκατάστησε μερικώς το αρχαίο υδραγωγείο της Ρώμης και ξανάχτισε την Βασιλική της Σάντα Μαρία της Ελληνικής Σχολής[14] στην Ρώμη, διακοσμημένη από Έλληνες μοναχούς που προσπαθούσαν να ξεφύγουν από τους διωγμούς της εικονοκλασίας, και την Βασιλική του Αγίου Μάρκου, που βρίσκεται επίσης στη Ρώμη. Από τη στιγμή του θανάτου του στην ηλικία των 95 ετών,[1] με 23-ετή θητεία ήταν ο μακροβιότερος Πάπας στην ιστορία της Καθολικής Εκκλησίας μέχρι που ξεπεράστηκε από την 24-ετή θητεία του Πάπα Πίου ΣΤ΄ στα τέλη του 18ου αιώνα. Μόνο τρεις ακόμα Πάπες έχουν θητεύσει για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα από τότε:[15]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 Σύμφωνα με την Καθολική Εγκυκλοπαίδεια, τόμος 1, κεφ. Πάπας Αδριανός Α΄.
  2. Βρίσκεται στο Πικαρντί της Γαλλίας.
  3. Η Πεντάπολη απαρτίζονταν από "πέντε πόλεις" στην Αδριατική ακτή από το Ρίμινι μέχρι την Ανκόνα μαζί με τις παράκτιες και τις ορεινές περιοχές τους.
  4. Όπως φαίνεται στην μελέτη του Stanley Lane-Poole Νομίσματα και μετάλλια: η θέση τους στην ιστορία και την τέχνη, σελ. 80.
  5. Βασιλιάς Κάρολος ο Μέγας ή Καρλομάγνος.
  6. Όπως αυτό φαίνεται από το Μία σύντομη Ιστορία του παπισμού στη Μεσαιωνική Εποχή (σελ. 79) του Walter Ullmann.
  7. Το πλήρες κείμενο του Liber Pontificalis από την Λατινική Βιβλιοθήκη.
  8. Όπως αναφέρονται στο Ετρουσκικές πόλεις, Ρωμαϊκοί Δρόμοι και Μεσαιωνικά Χωριά: Η Ιστορική Γεωγραφία της Νότιας Ετρουρίας.
  9. Ζ' Οικουμενική Σύνοδος: Christian Classics Ethereal Library, The Seven Ecumenical Councils.
  10. 10,0 10,1 Σύμφωνα με την Εγκυκλοπαίδεια της Μικράς Ασίας του Ιδρύματος Μείζονος Ελληνισμού Ζ' Οικουμενική Σύνοδος: Συνέπειες
  11. Αυτό αποτέλεσε και την υποδοχή της Ανατολικής μουσικής στη Δύση.
  12. Ortenberg, "Αγγλοσαξονική Εκκλησία": Η Αγγλική Εκκλησία και ο Παπισμός, σσ. 50–53, "Bishop Hygeberht"
  13. Οι Πάπες συνήθιζαν να αποστέλλουν ένα Πάλλιον ως δώρο προς τους αρχιερείς ως ένδειξη ιδιαίτερης τιμής αλλά και ταυτόχρονα προς ένδειξη της υπεροχής τους και των πρωτείων που διεκδικούσαν.
  14. Ιταλικά: Basilica di Santa Maria in Cosmedin or de Schola Graeca.
  15. Ενημερώθηκε την 29η Ιουλίου 2013.

Εσωτερικοί Σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα
Academy-Britannica.png Αυτό το λήμμα βασίζεται ή περιλαμβάνει κείμενο από λήμμα της Encyclopædia Britannica του 1911 που αποτελεί κοινό κτήμα.